Dit problem heb ik ook. Heb ook sterk de neiging mezelf te isoleren. Gelukkig heb ik mijn parttime baan nog en soms spreek ik af met vrienden. Maar ik ben ook heel vaak alleen en vroeg of laat gaat het dan verkeerd in mijn hoofd..Én, juist als ik er ontzettend geen zin in heb: de verbinding opzoeken met andere mensen. Mezelf isoleren is echt het domste wat ik kan doen. Ik ben in slecht gezelschap met mijn eigen hoofd.
Ik heb mezelf 10 jaar lang opgesloten naar de breuk van me jeugd liefde ,ik had naast mannen ook geen vertrouwen meer gekregen bij vrouwen.Dit problem heb ik ook. Heb ook sterk de neiging mezelf te isoleren. Gelukkig heb ik mijn parttime baan nog en soms spreek ik af met vrienden. Maar ik ben ook heel vaak alleen en vroeg of laat gaat het dan verkeerd in mijn hoofd..
Klopt wel dat verbinding zoeken goed is, maar als je in je eentje in slecht gezelschap bent, is de echte oplossing om een goede vriend van jezelf te worden zodat je ook in je eentje in goed gezelschap bent.Én, juist als ik er ontzettend geen zin in heb: de verbinding opzoeken met andere mensen. Mezelf isoleren is echt het domste wat ik kan doen. Ik ben in slecht gezelschap met mijn eigen hoofd.
Klopt, maar dat zijn we dus zelden of nooit in de realiteit, echte goede vrienden van onszelf..misschien dat vrouwen dat wat minder hebben dan mannen. Dat denk ik misschien ook maar.Klopt wel dat verbinding zoeken goed is, maar als je in je eentje in slecht gezelschap bent, is de echte oplossing om een goede vriend van jezelf te worden zodat je ook in je eentje in goed gezelschap bent.
Zelfs verbinding zoeken bij anderen kan een vlucht zijn (van jezelf).
Klopt wel dat verbinding zoeken goed is, maar als je in je eentje in slecht gezelschap bent, is de echte oplossing om een goede vriend van jezelf te worden zodat je ook in je eentje in goed gezelschap bent.
Zelfs verbinding zoeken bij anderen kan een vlucht zijn (van jezelf).
Gelukkig kun je daar iets aan doen he. Je hebt jezelf altijd bij en vrienden worden//zijn of niet is ook een keuze.Klopt, maar dat zijn we dus zelden of nooit in de realiteit, echte goede vrienden van onszelf.
Erg hoor en in minder extreme mate voor mij ook wel herkenbaar. Ik heb voor mijn gevoel ook vele jaren verknald door te weinig doen.Ik heb mezelf 10 jaar lang opgesloten naar de breuk van me jeugd liefde ,ik had naast mannen ook geen vertrouwen meer gekregen bij vrouwen.
Ik gunde me eigen niets meer dan gewoon keihard werken te eten en dan slapen ,en dan me eigen terug trekken op me kamer bij me ouders als een kluizenaar
Daarmee heb ik 10 jaar van me leven verknalt echt..
Ik had net zo goed in de bajes kunnen zitten en dan wasknijpers maken.
Knap ook dat je toch na zoveel jaren een punt nog kon bereiken om het roer helemaal om te gooien.
Heel vreemd maar toch logisch,liefde terug krijgen door me muur af te breken voor vrouwen.Inderdaad.
Hoe heb je die knop omgezet @SoulAssassins ?
Dit bedoel ik eigenlijk niet.Ik geloof erin dat we groepsdieren zijn. Ik denk dat het juist heel gezond is om tegen die weerstand in te gaan en verbinding te zoeken op het moment dat dit het laatste is waar je behoefte aan hebt.
Uiteindelijk komt het neer op wat je zelf nodig hebt. Vaak in deze momenten als ik me wil isoleren, voel ik me geïrriteerd of juist angstig. En dan heb ik eigenlijk troost nodig. Iemand die me vertelt dat het wel goedkomt. En die troost ga ik op dat moment niet bij mezelf vinden.
Voor mentale weerbaarheid ben ik het wel eens dat dat in jezelf ligt. Maar emotionele behoeftes heb ik gewoon anderen bij nodig.
Gelukkig maar, anders zou het leven wel saai en eenzaam worden. Voor mij draait het in het leven wel om menselijke connectie. Van gezelligheid ouwehoeren, tot de longen uit je lijf lachen, van kwetsbare gesprekken tot irritaties en dat weer uit kunnen praten. Alles wat daarbij hoort.
En tegelijkertijd leer ik daardoor veel over mezelf en mijn gedragingen. Die had ik alleen nooit leren kennen.
Ik haatte mezelf.Klopt, maar dat zijn we dus zelden of nooit in de realiteit, echte goede vrienden van onszelf..misschien dat vrouwen dat wat minder hebben dan mannen. Dat denk ik misschien ook maar.
Verbinding zoeken is belangrijk. We zijn van nature geen loners. Wel wordt het steeds moeilijker om de juiste personen te ontmoeten. Ik ben ook veel wantrouwender geworden. En dat is lang niet altijd terecht.
Dit bedoel ik eigenlijk niet.
Ik heb nu ook een vrij sociaal leven en hecht daar veel waarde aan. Maar als ik op mezelf ben en ik merk dat ik dan slecht gezelschap ben voor mezelf, dan is dat wel een puntje om aan te werken. Niet alleen maar door eraan te ontsnappen.
Je wilt naast goede sociale contacten toch ook je eigen beste vriend zijn? Immers, anderen komen en gaan maar je zult altijd met jezelf zijn. Wat als de situatie het niet toelaat om elk moment op te vullen met sociaal contact? Bijvoorbeeld op latere leeftijd. Wat als je noodgedwongen door omstandigheden veel tijd met jezelf door moet brengen. Dan wil je je eigen beste vriend zijn, niet je ergste vijand.
Heel herkenbaar dit.Wie weet, ooit...
Maar op dit moment heb ik vaak anderen nodig om mijn eigen gedachtes te checken, te relativeren of te spiegelen.
Het gaat ook heel vaak goed. En als ik drie dagen alleen ben, betekent dat niet dat ik ineens in een depressieve neerwaartse spiraal zit van gedachten die me de grond in trappen. In tegendeel.
Maar ik zit wel vol met onzekerheden en twijfels en door daar met anderen over te spreken, kan ik beter met m'n eigen hoofd omgaan.
Niet iedereen kent zichzelf door en door.Ik haatte mezelf.
Toen kwam heeeel langzaam en stapsgewijs acceptatie van mezelf. En nu met momenten liefde.
Het is relatief makkelijk om van anderen te houden want anderen zijn een relatief mysterie. Jezelf ken je door en door, ook je schaduwzijde. Van jezelf houden moet vaak geleerd worden.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."