#1
ik kan het ecgt niet aan om dit nu te zien met hoe ik me voel @LucidLucy dank voor je bijdrage ik ga lekker star trek scifi kijken
Boos: Hoe YYCC haar cliënten traumatiseert
36 antwoorden
2 weergaven
18-5-2026
#2
ik ga deze zeker kijken tim hofman stelt m.i goed dingen aan de kaak
ewout was er toe alle lof over daarna een record winst van miljoenen en toen vertkocht
ewout was er toe alle lof over daarna een record winst van miljoenen en toen vertkocht
#3
Ik heb nog even getwijfeld of ik dit hier graag wilde delen, maar vind het toch te belangrijk.
In eerste instantie was ik geschokt toen ik van dit artikel hoorde. Dit omdat ik persoonlijk tientallen fellows van dichtbij ken die hier gezeten hebben en ontzettend veel hebben gehad aan hun behandeling daar. Een steengoede kliniek, vaak gezien als de beste ter wereld op het gebied van verslavingsproblematiek voor jongeren.
Toch, de methodes die ze hanteren onder het mom van 'liefdevolle confrontatie', bevatten soms absoluut geen liefde meer. En waar deze harde manier van werken effectief is voor verslaving, is dat maar zeer de vraag voor andere complexe psychische problemen.
In de kliniek waar ik zat, werd ook veel gewerkt met confrontatie. En terecht. Als verslaafde moet je gewoon kunnen terugkijken naar de puinhoop die je ervan maakt onder invloed van alcohol of drugs. Maar, dit ging vaak wel een stuk liefdevoller dan ik hier terug zie. Of er werd een soort good cop/bad cop tactiek gebruikt. Een Recovery Assistant die af en toe je gevoelige plekken probeerde te triggeren om een reactie uit te lokken. Maar vervolgens ook je 1-op-1 psycholoog die dan wel weer die veilige liefdevolle plek creëert. Maar dat lijkt bij YWCC te ontbreken uit deze verhalen.
Tegelijkertijd vind ik het toch heel jammer dat nu net deze kliniek de negatieve aandacht krijgt. Dit waar veel andere GGZ instellingen mensen gewoonweg weigeren omdat ze 'te complex' of 'uitbehandeld' zijn. Als je ze niet aanneemt, kan je ook je vingers niet branden. Maar waar moet je dan terecht?
Ik vind het een lastige kwestie hoor. Maar ik denk dat ze misschien beter niet konden beginnen aan andere psychische problemen dan verslaving. Zeker in zaken als misbruik, depressie, suïcidale gedachten. Dat vergt een andere aanpak.
Anyway, kijk en oordeel zelf. Toevallig komt er vandaag weer een fellow die ik redelijk goed ken terug uit YWCC dus ik ben ook benieuwd naar haar verhaal. Want het neemt niet weg, dat ik al jarenlang jongeren daaruit terug zie komen die jarenlang aan een stuk clean blijven. Dat zie ik uit andere klinieken lang niet zo succesvol terug.
(PS. Ik heb zelf enkel nog maar de eerste helft gekeken. Misschien wijzigt m'n visie nog wel als ik het af heb gezien)
In eerste instantie was ik geschokt toen ik van dit artikel hoorde. Dit omdat ik persoonlijk tientallen fellows van dichtbij ken die hier gezeten hebben en ontzettend veel hebben gehad aan hun behandeling daar. Een steengoede kliniek, vaak gezien als de beste ter wereld op het gebied van verslavingsproblematiek voor jongeren.
Toch, de methodes die ze hanteren onder het mom van 'liefdevolle confrontatie', bevatten soms absoluut geen liefde meer. En waar deze harde manier van werken effectief is voor verslaving, is dat maar zeer de vraag voor andere complexe psychische problemen.
In de kliniek waar ik zat, werd ook veel gewerkt met confrontatie. En terecht. Als verslaafde moet je gewoon kunnen terugkijken naar de puinhoop die je ervan maakt onder invloed van alcohol of drugs. Maar, dit ging vaak wel een stuk liefdevoller dan ik hier terug zie. Of er werd een soort good cop/bad cop tactiek gebruikt. Een Recovery Assistant die af en toe je gevoelige plekken probeerde te triggeren om een reactie uit te lokken. Maar vervolgens ook je 1-op-1 psycholoog die dan wel weer die veilige liefdevolle plek creëert. Maar dat lijkt bij YWCC te ontbreken uit deze verhalen.
Tegelijkertijd vind ik het toch heel jammer dat nu net deze kliniek de negatieve aandacht krijgt. Dit waar veel andere GGZ instellingen mensen gewoonweg weigeren omdat ze 'te complex' of 'uitbehandeld' zijn. Als je ze niet aanneemt, kan je ook je vingers niet branden. Maar waar moet je dan terecht?
Ik vind het een lastige kwestie hoor. Maar ik denk dat ze misschien beter niet konden beginnen aan andere psychische problemen dan verslaving. Zeker in zaken als misbruik, depressie, suïcidale gedachten. Dat vergt een andere aanpak.
Anyway, kijk en oordeel zelf. Toevallig komt er vandaag weer een fellow die ik redelijk goed ken terug uit YWCC dus ik ben ook benieuwd naar haar verhaal. Want het neemt niet weg, dat ik al jarenlang jongeren daaruit terug zie komen die jarenlang aan een stuk clean blijven. Dat zie ik uit andere klinieken lang niet zo succesvol terug.
(PS. Ik heb zelf enkel nog maar de eerste helft gekeken. Misschien wijzigt m'n visie nog wel als ik het af heb gezien)
#4
Hi sorry voor de misschien wat botte reactie. Maar een documentaire gemaakt door Tim Hofman kan ik nooit als serieus beschouwen. Hij is er voor likes en clicks en dus tot op heden nog nooit een echt objectief item van hem gezien waarin aandacht is voor zowel positieve als negatieve verhalen.Dat hij hiermee een volledige instantie een stempel geeft interesseert hem niets. Ik ga er mijn tijd niet meer aan spenderen
#5
Ik heb hem nog niet gezien maar ik vind het wel schokkend hoe er steeds meer naar boven komt over klinieken en hun werkwijze. Ook bijvoorbeeld bij dat speciale traumacentrum waar ze wel erg ver gingen met hun exposure therapie. Ik heb zelf ook in meerdere klinieken gezeten waar het niet altijd even goed was. En heb zelf ook wel nog meer trauma's opgelopen door bijvoorbeeld de separeercel.
#6
Ik vind het een lastige kwestie hoor. Maar ik denk dat ze misschien beter niet konden beginnen aan andere psychische problemen dan verslaving. Zeker in zaken als misbruik, depressie, suïcidale gedachten. Dat vergt een andere aanpak.
Precies dit.
Ik denk dat je als organisatie het verschil moet weten tussen een verslavingskliniek én een GGZ kliniek. Mijn inziens zit daar een heel groot verschil tussen.
En ondanks dat er achter verslaving vaak meer problemen zitten zou je daar als verslavingskliniek niks mee moeten, en mensen doorverwijzen naar de juiste zorgpaden.
Maar hier gaat het inderdaad juist mis in dit land. Mensen worden van de kast naar de muur gestuurd en weer terug. In mijn vroegere tijd had je de GGZ klinieken waar je echt terecht kon als je problemen had. Verslavingsklineeken waren er toen veel minder. Dit werd ook opgeost binnen de muren van de GGZ.
Ik ken YYCC niet goed genoeg, maar ik weet wel dat veel van dit soort klinieken particulier zijn opgericht.
En dan draait het vaak toch maar om één doel: winst maken.
En hoe zwaardere clienten je binnen haalt hoe meer geld je voor die persoon kan vangen.
De marktwerking heeft veel kapot gemaakt in de zorg mijn inziens.
Zorg, welke vorm dan ook, zou onder de paraplu van de overheid moeten vallen (net zoals vroeger). Geen winstoogmerk, gewoon zorg leveren.
#7
Volledig mee eens!Zorg, welke vorm dan ook, zou onder de paraplu van de overheid moeten vallen (net zoals vroeger). Geen winstoogmerk, gewoon zorg leveren.
#8
Vermoed dat het dan nog veel erger zal zijn.overheid moeten vallen
#9
ik kan het ecgt niet aan om dit nu te zien met hoe ik me voel @LucidLucy dank voor je bijdrage ik ga lekker star trek scifi kijken
Lijkt me verstandig, zeker gezien je zelf een opname wacht binnenkort.
Ik hoop echt dat je daar gaat vinden wat je zoekt. En daarna met frisse moed ook uit eigen motivatie een nuchter en fijn leven weet op te bouwen.
#10
dankjewel voor je mooie woorden dat hoop ik ook natuurlijkLijkt me verstandig, zeker gezien je zelf een opname wacht binnenkort.
Ik hoop echt dat je daar gaat vinden wat je zoekt. En daarna met frisse moed ook uit eigen motivatie een nuchter en fijn leven weet op te bouwen.
#11
Ik heb hem ook gezien en ken zelf ook een paar mensen waarbij YWCC hun leven gered heeft, maar denk inderdaad zoals meerderen hier al gezegd hebben dat ze het misschien alleen bij verslaving of gedragsproblemen moeten houden. De dingen die er aan het licht komen hadden nooit mogen gebeuren natuurlijk, en misschien ook niet zo handig dat van de werknemers vrij weinig mensen maar een diploma o.i.d. binnen de psychologie hebben. Dat je ervaring hebt met een probleem zoals bijvoorbeeld verslaving, maakt je geen ervaringsdeskundige. Daar moet je een opleiding voor volgen zodat je leert hoe je je eigen ervaring inzet. Dat wordt nog wel eens met elkaar verward.
Ook veel reacties gelezen dat BOOS alleen het negatieve laat zien, maar hier ben ik het niet helemaal mee eens. Tim benoemt meerdere keren in de video dat er óók positieve verhalen zijn, maar het gaat in deze video niet over die positieve verhalen. Die heeft Ewout al laten zien![:wink:]()
en bij die docu op videoland lieten ze ook maar 1 kant zien .. En daar hoor je dan natuurlijk niemand over haha. Ofja, BOOS wel, in hun mailbox dus.
Ik ben wel benieuwd of en wat er verder nog mee gaat gebeuren nu. Jeugdzorg heeft ook al vaker onder vuur gelegen en voor wat ik gezien heb zijn er zeker dingen aangepakt, maar lang niet alles.
Ook veel reacties gelezen dat BOOS alleen het negatieve laat zien, maar hier ben ik het niet helemaal mee eens. Tim benoemt meerdere keren in de video dat er óók positieve verhalen zijn, maar het gaat in deze video niet over die positieve verhalen. Die heeft Ewout al laten zien
Ik ben wel benieuwd of en wat er verder nog mee gaat gebeuren nu. Jeugdzorg heeft ook al vaker onder vuur gelegen en voor wat ik gezien heb zijn er zeker dingen aangepakt, maar lang niet alles.
#12
ik vond het zeer pijnlijk om een plek waar ik zo onwijs veel heb mogen leren en ervaren zo neergezet te zien worden.
#13
'zo neergezet te zien worden'ik vond het zeer pijnlijk om een plek waar ik zo onwijs veel heb mogen leren en ervaren zo neergezet te zien worden.
Daarmee ga je voorbij aan de misstanden die er zijn en die ook al voordat Boos ermee aan de slag ging kleinschalig besproken werden op Reddit. En aan de schade die mensen er op hebben gelopen.
Dat er misstanden aan het licht komen doet niets af aan de ervaring die jij er hebt gehad en de resultaten die jij er hebt geboekt. Daar mag je blij mee en trots op zijn!
Dat het zeer pijnlijk is om te zien dat er op de plek die voor jou zo goed is geweest ook dingen gebeuren die niet door de beugel kunnen en waar mensen schade aan oplopen, dat kan ik me voorstellen!
#14
Hier idem traumas van isoleercel. Zonder wc of stromend water, je moest poepen in een soort kartonnen doosje. Voor water kon je op een knopje drukken en maar hopen dat er iemand komt maar ze laten je gerust zowat uitdrogen door je uren niets te drinken te geven en andere martelpraktijken die sadisten.Ik heb hem nog niet gezien maar ik vind het wel schokkend hoe er steeds meer naar boven komt over klinieken en hun werkwijze. Ook bijvoorbeeld bij dat speciale traumacentrum waar ze wel erg ver gingen met hun exposure therapie. Ik heb zelf ook in meerdere klinieken gezeten waar het niet altijd even goed was. En heb zelf ook wel nog meer trauma's opgelopen door bijvoorbeeld de separeercel.
Isoleercel maakt je gek
Patiënten in de psychiatrie belanden te vaak in isolatie. Zo’n periode in afzondering kan blijvende schade toebrengen aan de hersenen.
www.eoswetenschap.eu
#15
Kan ik me heel goed voorstellen!ik vond het zeer pijnlijk om een plek waar ik zo onwijs veel heb mogen leren en ervaren zo neergezet te zien worden.
Niemands ervaring is hetzelfde, en feit is wel dat het grootste deel een goede ervaring heeft gelukkig! Dat ze nu in kwaad daglicht staan verandert niks aan jouw positieve ervaring. Niet elke behandeling past bij iedereen helaas, en het is heel fijn dat jij daar wel goed geholpen bent en er veel aan gehad hebt
#16
Hier idem traumas van isoleercel. Zonder wc of stromend water, je moest poepen in een soort kartonnen doosje. Voor water kon je op een knopje drukken en maar hopen dat er iemand komt maar ze laten je gerust zowat uitdrogen door je uren niets te drinken te geven en andere martelpraktijken die sadisten.
Isoleercel maakt je gek
Patiënten in de psychiatrie belanden te vaak in isolatie. Zo’n periode in afzondering kan blijvende schade toebrengen aan de hersenen.
Het is ook echt onmenselijk dat dit nog steeds gebeurt in ons land, ik snap ook echt niet hoe ‘hulpinstanties’ hier nog mee weg blijven komen..
#17
Hier idem traumas van isoleercel. Zonder wc of stromend water, je moest poepen in een soort kartonnen doosje. Voor water kon je op een knopje drukken en maar hopen dat er iemand komt maar ze laten je gerust zowat uitdrogen door je uren niets te drinken te geven en andere martelpraktijken die sadisten.
Isoleercel maakt je gek
Patiënten in de psychiatrie belanden te vaak in isolatie. Zo’n periode in afzondering kan blijvende schade toebrengen aan de hersenen.
Was dit bij YTCC of in Nederland?
Humaniteit wel heel ver te zoeken als je dit leest
#18
Was dit bij YTCC of in Nederland?
Humaniteit wel heel ver te zoeken als je dit leest
Bij mij was het gewoon op de PAAZ😳
#19
Ik ben ook niet zo'n fan van Tim Hofman. Hij is een heel goede presentator - dat wel. Maar hij probeert net iets te overdreven de deugneus uit te hangen. Dat terwijl hij niet echt de kennis of kunde heeft om te filosoferen over wat het verschil is tussen goed en kwaad, wat waarheid is, en hoe je dat soort dingen kunt weten. Het resultaat is dat hÃj altijd degene is die De Waarheid in pacht heeft en anderen publiekelijk afbrandt omdat ze Fout zijn. Het zijn dat soort zwart-wit-tegenstellingen waar ik dus niet zo goed tegen kan.Hi sorry voor de misschien wat botte reactie. Maar een documentaire gemaakt door Tim Hofman kan ik nooit als serieus beschouwen. Hij is er voor likes en clicks en dus tot op heden nog nooit een echt objectief item van hem gezien waarin aandacht is voor zowel positieve als negatieve verhalen.Dat hij hiermee een volledige instantie een stempel geeft interesseert hem niets. Ik ga er mijn tijd niet meer aan spenderen.
Terwijl je juist over zijn programma's flink wat ethische kanttekeningen kunt plaatsen. Met draaiende camera ergens komen opdagen (zonder afspraak of met misleiding), en gebruik van verborgen camera's, dat zijn dingen die journalistiek niet zomaar door de beugel kunnen. Dat is alleen (ethisch) toelaatbaar als het echt niet anders kan, en als er een zwaarwegend maatschappelijk belang is om zulk unfair journalistiek gedrag te verantwoorden. Daarbij zul je dus verschillende belangen moeten afwegen, en dat is geen zwart-wit verhaal. Maar Tim Hofman is niet zo geïnteresseerd in nuance, dus hij trekt zich niks aan van alle schade die hij mogelijk berokkent met zijn publicaties (terecht, of onterecht). Het programma BOOS doet ook niet mee aan beoordelingen van de Raad voor de Journalistiek, die als onafhankelijk orgaan toetst of journalistiek-ethische kwesties correct zijn uitgevoerd. De redactie van BOOS is namelijk niet van plan om hun werkwijze te herzien zodat het past binnen internationale normen voor hoe journalisten te werk dienen te gaan. Ondertussen loopt Hofman voor de camera dus wel zichzelf als moreel lichtbaken op te werpen.
Specifiek over deze uitzending zijn er inderdaad dingen die zorgelijk overkomen en het lijkt me zeker zaak dat daar journalistieke aandacht voor is. Ik denk dat verslavingszorg altijd confronterend is voor degenen die het ondergaan. Dus in die zin is het logisch als YWCC daarop inzet. Echter hebben confrontaties alleen zin als de cliënt ook in een sweetspot zit waar die persoon bereid is om moeilijk te accepteren berichten over zichzelf te laten binnenkomen. Dat is de hele truc van de psychotherapie. Dat maakt het ook een kwetsbaar proces - zeker als er manipulatieve tactieken worden ingezet om de confronterende boodschap te laten aankomen. Zoals de onderzoeker in het begin van de uitzending ook zegt denk ik dat het belangrijk is om heel goed na te gaan of dat wel een geoorloofde methode is die voldoende effectief is en niet te veel neveneffecten met zich meebrengt. Mogelijk is het bij de afweging van die zaken op managementniveau verkeerd gegaan. En het is niet ondenkbaar dat commerciële prikkels een rol hebben gespeeld bij het maken van die afweging. Met deze specifieke uitzending heb ik dus niet zoveel problemen (zeg ik terwijl ik niet alles heb gezien)
#20
Nu ik iets verder ben ik de uitzending misschien toch een kleine kanttekening. Vanaf ± minuut 30:00 gaat het over seksueel misbruik en hoe dat in de behandeling wordt meegenomen. De counselor probeert uit te leggen dat ze zich daarbij ook deels richten op empowerment: hoe zorg je ervoor dat je jezelf minder kwetsbaar maakt voor mensen die mogelijk misbruik van je willen maken? Natuurlijk is dat een precair proces en het risico van victim blaming ligt op de loer. Het is goed om daar kritisch naar te kijken. Maar BOOS / Tim Hofman / BNNVARA richt zich de laatste tijd natuurlijk veel op het aankaarten van structureel seksueel misbruik, waarbij ze in uitzendingen meestal een dader-slachtofferframe hanteren. Dit wordt in deze BOOS uitzending weer zo'n zwart-wit-tegenstelling waarbij hij niet lijkt te kunnen afwijken van het gangbare frame dat iemand een slachtoffer of dader is, punt. Geen nuance mogelijk (zelfs niet in een aflevering van een uur).Met deze specifieke uitzending heb ik dus niet zoveel problemen (zeg ik terwijl ik niet alles heb gezien)![:wink:]()