#1
ik vond het zeer pijnlijk om een plek waar ik zo onwijs veel heb mogen leren en ervaren zo neergezet te zien worden.
Boos: Hoe YYCC haar cliënten traumatiseert
36 antwoorden
18 weergaven
18-5-2026
#2
'zo neergezet te zien worden'ik vond het zeer pijnlijk om een plek waar ik zo onwijs veel heb mogen leren en ervaren zo neergezet te zien worden.
Daarmee ga je voorbij aan de misstanden die er zijn en die ook al voordat Boos ermee aan de slag ging kleinschalig besproken werden op Reddit. En aan de schade die mensen er op hebben gelopen.
Dat er misstanden aan het licht komen doet niets af aan de ervaring die jij er hebt gehad en de resultaten die jij er hebt geboekt. Daar mag je blij mee en trots op zijn!
Dat het zeer pijnlijk is om te zien dat er op de plek die voor jou zo goed is geweest ook dingen gebeuren die niet door de beugel kunnen en waar mensen schade aan oplopen, dat kan ik me voorstellen!
#3
Hier idem traumas van isoleercel. Zonder wc of stromend water, je moest poepen in een soort kartonnen doosje. Voor water kon je op een knopje drukken en maar hopen dat er iemand komt maar ze laten je gerust zowat uitdrogen door je uren niets te drinken te geven en andere martelpraktijken die sadisten.Ik heb hem nog niet gezien maar ik vind het wel schokkend hoe er steeds meer naar boven komt over klinieken en hun werkwijze. Ook bijvoorbeeld bij dat speciale traumacentrum waar ze wel erg ver gingen met hun exposure therapie. Ik heb zelf ook in meerdere klinieken gezeten waar het niet altijd even goed was. En heb zelf ook wel nog meer trauma's opgelopen door bijvoorbeeld de separeercel.
Isoleercel maakt je gek
Patiënten in de psychiatrie belanden te vaak in isolatie. Zo’n periode in afzondering kan blijvende schade toebrengen aan de hersenen.
www.eoswetenschap.eu
#4
Kan ik me heel goed voorstellen!ik vond het zeer pijnlijk om een plek waar ik zo onwijs veel heb mogen leren en ervaren zo neergezet te zien worden.
Niemands ervaring is hetzelfde, en feit is wel dat het grootste deel een goede ervaring heeft gelukkig! Dat ze nu in kwaad daglicht staan verandert niks aan jouw positieve ervaring. Niet elke behandeling past bij iedereen helaas, en het is heel fijn dat jij daar wel goed geholpen bent en er veel aan gehad hebt
#5
Hier idem traumas van isoleercel. Zonder wc of stromend water, je moest poepen in een soort kartonnen doosje. Voor water kon je op een knopje drukken en maar hopen dat er iemand komt maar ze laten je gerust zowat uitdrogen door je uren niets te drinken te geven en andere martelpraktijken die sadisten.
Isoleercel maakt je gek
Patiënten in de psychiatrie belanden te vaak in isolatie. Zo’n periode in afzondering kan blijvende schade toebrengen aan de hersenen.
Het is ook echt onmenselijk dat dit nog steeds gebeurt in ons land, ik snap ook echt niet hoe ‘hulpinstanties’ hier nog mee weg blijven komen..
#6
Hier idem traumas van isoleercel. Zonder wc of stromend water, je moest poepen in een soort kartonnen doosje. Voor water kon je op een knopje drukken en maar hopen dat er iemand komt maar ze laten je gerust zowat uitdrogen door je uren niets te drinken te geven en andere martelpraktijken die sadisten.
Isoleercel maakt je gek
Patiënten in de psychiatrie belanden te vaak in isolatie. Zo’n periode in afzondering kan blijvende schade toebrengen aan de hersenen.
Was dit bij YTCC of in Nederland?
Humaniteit wel heel ver te zoeken als je dit leest
#7
Was dit bij YTCC of in Nederland?
Humaniteit wel heel ver te zoeken als je dit leest
Bij mij was het gewoon op de PAAZ😳
#8
Ik ben ook niet zo'n fan van Tim Hofman. Hij is een heel goede presentator - dat wel. Maar hij probeert net iets te overdreven de deugneus uit te hangen. Dat terwijl hij niet echt de kennis of kunde heeft om te filosoferen over wat het verschil is tussen goed en kwaad, wat waarheid is, en hoe je dat soort dingen kunt weten. Het resultaat is dat híj altijd degene is die De Waarheid in pacht heeft en anderen publiekelijk afbrandt omdat ze Fout zijn. Het zijn dat soort zwart-wit-tegenstellingen waar ik dus niet zo goed tegen kan.Hi sorry voor de misschien wat botte reactie. Maar een documentaire gemaakt door Tim Hofman kan ik nooit als serieus beschouwen. Hij is er voor likes en clicks en dus tot op heden nog nooit een echt objectief item van hem gezien waarin aandacht is voor zowel positieve als negatieve verhalen.Dat hij hiermee een volledige instantie een stempel geeft interesseert hem niets. Ik ga er mijn tijd niet meer aan spenderen.
Terwijl je juist over zijn programma's flink wat ethische kanttekeningen kunt plaatsen. Met draaiende camera ergens komen opdagen (zonder afspraak of met misleiding), en gebruik van verborgen camera's, dat zijn dingen die journalistiek niet zomaar door de beugel kunnen. Dat is alleen (ethisch) toelaatbaar als het echt niet anders kan, en als er een zwaarwegend maatschappelijk belang is om zulk unfair journalistiek gedrag te verantwoorden. Daarbij zul je dus verschillende belangen moeten afwegen, en dat is geen zwart-wit verhaal. Maar Tim Hofman is niet zo geïnteresseerd in nuance, dus hij trekt zich niks aan van alle schade die hij mogelijk berokkent met zijn publicaties (terecht, of onterecht). Het programma BOOS doet ook niet mee aan beoordelingen van de Raad voor de Journalistiek, die als onafhankelijk orgaan toetst of journalistiek-ethische kwesties correct zijn uitgevoerd. De redactie van BOOS is namelijk niet van plan om hun werkwijze te herzien zodat het past binnen internationale normen voor hoe journalisten te werk dienen te gaan. Ondertussen loopt Hofman voor de camera dus wel zichzelf als moreel lichtbaken op te werpen.
Specifiek over deze uitzending zijn er inderdaad dingen die zorgelijk overkomen en het lijkt me zeker zaak dat daar journalistieke aandacht voor is. Ik denk dat verslavingszorg altijd confronterend is voor degenen die het ondergaan. Dus in die zin is het logisch als YWCC daarop inzet. Echter hebben confrontaties alleen zin als de cliënt ook in een sweetspot zit waar die persoon bereid is om moeilijk te accepteren berichten over zichzelf te laten binnenkomen. Dat is de hele truc van de psychotherapie. Dat maakt het ook een kwetsbaar proces - zeker als er manipulatieve tactieken worden ingezet om de confronterende boodschap te laten aankomen. Zoals de onderzoeker in het begin van de uitzending ook zegt denk ik dat het belangrijk is om heel goed na te gaan of dat wel een geoorloofde methode is die voldoende effectief is en niet te veel neveneffecten met zich meebrengt. Mogelijk is het bij de afweging van die zaken op managementniveau verkeerd gegaan. En het is niet ondenkbaar dat commerciële prikkels een rol hebben gespeeld bij het maken van die afweging. Met deze specifieke uitzending heb ik dus niet zoveel problemen (zeg ik terwijl ik niet alles heb gezien)
#9
Nu ik iets verder ben ik de uitzending misschien toch een kleine kanttekening. Vanaf ± minuut 30:00 gaat het over seksueel misbruik en hoe dat in de behandeling wordt meegenomen. De counselor probeert uit te leggen dat ze zich daarbij ook deels richten op empowerment: hoe zorg je ervoor dat je jezelf minder kwetsbaar maakt voor mensen die mogelijk misbruik van je willen maken? Natuurlijk is dat een precair proces en het risico van victim blaming ligt op de loer. Het is goed om daar kritisch naar te kijken. Maar BOOS / Tim Hofman / BNNVARA richt zich de laatste tijd natuurlijk veel op het aankaarten van structureel seksueel misbruik, waarbij ze in uitzendingen meestal een dader-slachtofferframe hanteren. Dit wordt in deze BOOS uitzending weer zo'n zwart-wit-tegenstelling waarbij hij niet lijkt te kunnen afwijken van het gangbare frame dat iemand een slachtoffer of dader is, punt. Geen nuance mogelijk (zelfs niet in een aflevering van een uur).Met deze specifieke uitzending heb ik dus niet zoveel problemen (zeg ik terwijl ik niet alles heb gezien)![:wink:]()
#10
Ik snap de terughoudendheid, want het kan ook het aanzien van de verslavingszorg (als geheel) aantasten.Ik heb nog even getwijfeld of ik dit hier graag wilde delen, maar vind het toch te belangrijk.
Persoonlijk ben ik het erg met de eindconclusie van de aflevering eens. Dus ik kan aanraden om door te spoelen naar minuut 57:00, zodat je meekrijgt wat YWCC zegt te willen verbeteren, en wat volgens Tim Hofman ondanks die beloftes een probleem blijft:
Met name mensen die suïcidale gedachten hebben zijn een risicogroep voor de confronterende methodiek van YWCC. De effectiviteit van de behandeling is niet goed aangetoond voor de doelgroep waar zij zich op richten: mensen met complexe problemen naast een verslaving. Maar omdat YWCC een belang heeft om cliënten aan te trekken blijven ze op hun website en in interviews erop wijzen dat hun methode heel goed is.
#11
nog niet gekeken hoor wou het wel delen
#12
Ik snap de terughoudendheid, want het kan ook het aanzien van de verslavingszorg (als geheel) aantasten.
Persoonlijk ben ik het erg met de eindconclusie van de aflevering eens. Dus ik kan aanraden om door te spoelen naar minuut 57:00, zodat je meekrijgt wat YWCC zegt te willen verbeteren, en wat volgens Tim Hofman ondanks die beloftes een probleem blijft:
Met name mensen die suïcidale gedachten hebben zijn een risicogroep voor de confronterende methodiek van YWCC. De effectiviteit van de behandeling is niet goed aangetoond voor de doelgroep waar zij zich op richten: mensen met complexe problemen naast een verslaving. Maar omdat YWCC een belang heeft om cliënten aan te trekken blijven ze op hun website en in interviews erop wijzen dat hun methode heel goed is.
Ik heb hem volledig gezien hoor. En ook de 'reactie' van YWCC èn de daaropvolgende Boos podcast. Ik ben het ergens ook wel eens met de eindconclusie. En er wordt veel gefocust op wat misgaat, maargoed daar gaat het item over. Ewoud heeft het verhaal al vertelt over wat goed gaat.
Wat mij denk ik het meeste steekt is dat soms de veilige, liefdevolle omgeving lijkt te ontbreken. En dat is een basisvoorwaarde om die confrontaties te doen.
En vanuit de twaalf stappen ben ik natuurlijk erg bekend met het stukje eigen verantwoordelijkheid. Maar wat hieruit bijna naar voren komt is dat je altijd een eigen aandeel hebt en niets je overkomt. En dat is nu eigenlijk net waar je vaak in stap 4-5 aan werkt. Onderscheid vinden tussen waar je een aandeel in hebt, maar ook waar je dus niets aan kan doen. Juist omdat veel addicts zichzelf de schuld geven van zaken waar ze niet altijd schuld aan hebben. En die emotionele last staat in de weg van het clean zijn. Dat moet opgeruimd worden.
Er wordt wel erg veel gefocust op dat eigen aandeel lijkt het. En juist bij jongeren is dat deel van de hersenen die dat goed overziet, nog niet uitontwikkeld. Lastige kwestie hoor.
Want tegelijkertijd is het super helpend om je eigen aandeel in te zien. Ik zat bijvoorbeeld met iemand in de kliniek die herhaaldelijk was misbruikt onder invloed van GHB. Ja, dat was haar aangedaan. Tegelijkertijd bracht ze zichzelf keer op keer opnieuw in die situatie waar ze met ongure mannen in huis bewusteloos raakte van de GHB. Daar heb je ook een aandeel in (niet als je hebt er schuld aan, maar wel in je kunt dit vrij makkelijk voorkomen door jezelf niet telkens weer in die kwetsbare positie te zetten)
Maargoed dit alles werkt voor verslaving. En zelfs dan is het mager wetenschappelijk onderbouwd. Daar heb je goede funding voor nodig. En die verdient zich in het kader van een twaalf stappen programma niet terug. Daarnaast helpt het niet dat de fellowships anoniem zijn, heel beschermend naar hun leden, en daarom onderzoek heel schaars onder strikte voorwaarden plaatsvindt.
Is het dan niet helpend of onvoldoende onderzocht? Niet voldoende om als commerciële kliniek op deze manier in te zetten.
Jammer wel... Want ik heb ook een beetje het idee dat hierdoor het Minnesota model ook een beetje in een negatief licht komt te staan. Terwijl ze daar wel met een aangepaste (tien acties ipv 12 stappen) variant werken. Met vrij harde methodes.
Achja... Wel goed dat erover gesproken wordt denk ik.
#13
ik ben van plan echt wel de afleveringen te gaan kijken
maar ik zag ook dit voorbij komen
maar ik zag ook dit voorbij komen
Zorgverzekeraars geschrokken na BOOS-uitzending over Yes We Can Clinics
Zorgverzekeraars VGZ, Menzis en CZ zeggen geschrokken te zijn van de verhalen van de Yes We Can Clinic in de BOOS-uitzending van BNNVARA. De berichten zouden hen 'hebben geraakt' en worden 'uiterst vervelend en zorgelijk' genoemd. De drie verzekeraars laten dinsdag weten de signalen serieus te...
www.omroepbrabant.nl
#14
Wat ik me ook afvraag, misschien dat jullie daar een antwoord op hebben, maar er wordt door YWCC gezegd dat je ten alle tijde weg mag omdat je daar vrijwillig zit. Natuurlijk gaat dat niet zo makkelijk, logisch, soms is het ook beter om dan juist te blijven. Heb zelf ook ooit de kliniek verlaten op dag 3, was een hele domme keuze, maar kwam daarna wel in een mega diepe rock bottom terecht waardoor ik me besefte dat ik wilde herstellen. Die rock bottom had ik even heel hard nodig haha.
Als je de kliniek wil verlaten gaan ze je natuurlijk proberen over te halen om te blijven, komt de psychiater om te kijken of je écht weg wil of dat het je ‘ziekte’ aan het woord is. Als je na dat gesprek nog steeds wil gaan, ben je vrij om te gaan. Zo gaat het volgensmij bij heel veel klinieken.
Maar bij YWCC loopt een van de begeleiders helemaal achter je aan tot je huis aan toe, probeert je de hele weg nog over te halen om toch te blijven. Dat liet Ewoud ook al zien, maar ik zag laatst heel toevallig iemand met een YWC medewerker achter m aan door t dorp lopen.
Waar is dat eigenlijk goed voor? 😅
Als je de kliniek wil verlaten gaan ze je natuurlijk proberen over te halen om te blijven, komt de psychiater om te kijken of je écht weg wil of dat het je ‘ziekte’ aan het woord is. Als je na dat gesprek nog steeds wil gaan, ben je vrij om te gaan. Zo gaat het volgensmij bij heel veel klinieken.
Maar bij YWCC loopt een van de begeleiders helemaal achter je aan tot je huis aan toe, probeert je de hele weg nog over te halen om toch te blijven. Dat liet Ewoud ook al zien, maar ik zag laatst heel toevallig iemand met een YWC medewerker achter m aan door t dorp lopen.
Waar is dat eigenlijk goed voor? 😅
#15
Wat ik me ook afvraag, misschien dat jullie daar een antwoord op hebben, maar er wordt door YWCC gezegd dat je ten alle tijde weg mag omdat je daar vrijwillig zit. Natuurlijk gaat dat niet zo makkelijk, logisch, soms is het ook beter om dan juist te blijven. Heb zelf ook ooit de kliniek verlaten op dag 3, was een hele domme keuze, maar kwam daarna wel in een mega diepe rock bottom terecht waardoor ik me besefte dat ik wilde herstellen. Die rock bottom had ik even heel hard nodig haha.
Als je de kliniek wil verlaten gaan ze je natuurlijk proberen over te halen om te blijven, komt de psychiater om te kijken of je écht weg wil of dat het je ‘ziekte’ aan het woord is. Als je na dat gesprek nog steeds wil gaan, ben je vrij om te gaan. Zo gaat het volgensmij bij heel veel klinieken.
Maar bij YWCC loopt een van de begeleiders helemaal achter je aan tot je huis aan toe, probeert je de hele weg nog over te halen om toch te blijven. Dat liet Ewoud ook al zien, maar ik zag laatst heel toevallig iemand met een YWC medewerker achter m aan door t dorp lopen.
Waar is dat eigenlijk goed voor? 😅
De meeste mensen die daar in behandeling zitten, zijn kwetsbaar en emotioneel onstabiel. Het ene moment zitten de emoties hoog, ben je er helemaal klaar mee, gaat de fuck-it switch aan en loop je weg. Maar één of twee uur later kan ineens de realisatie weer inslaan waarom je daar eigenlijk zit. En dan komt de twijfel, de spijt.
Tegelijkertijd, zolang jij daar in behandeling bent, zijn zij verantwoordelijk voor je. Er mag jou dus niets overkomen. Dus ook om die reden zal er iemand meelopen.
De snelste manier om YWCC te verlaten, is voor de ogen van de meelopende counselor gebruiken. Dat levert een vrij snelle exit op.
#16
Wow, dit vind ik wel toewijding, dat ze helemaal meelopen. Bij de meeste andere plekken is het zoiets van: 'oh, jammer, maar ok, doei, en succes'.Maar bij YWCC loopt een van de begeleiders helemaal achter je aan tot je huis aan toe, probeert je de hele weg nog over te halen om toch te blijven. Dat liet Ewoud ook al zien, maar ik zag laatst heel toevallig iemand met een YWC medewerker achter m aan door t dorp lopen.
#17
tuurlijk kijk die inkomstenWow, dit vind ik wel toewijding, dat ze helemaal meelopen. Bij de meeste andere plekken is het zoiets van: 'oh, jammer, maar ok, doei, en succes'.