Ik snap de terughoudendheid, want het kan ook het aanzien van de verslavingszorg (als geheel) aantasten.
Persoonlijk ben ik het erg met de eindconclusie van de aflevering eens. Dus ik kan aanraden om door te spoelen naar minuut 57:00, zodat je meekrijgt wat YWCC zegt te willen verbeteren, en wat volgens Tim Hofman ondanks die beloftes een probleem blijft:
Met name mensen die suïcidale gedachten hebben zijn een risicogroep voor de confronterende methodiek van YWCC. De effectiviteit van de behandeling is niet goed aangetoond voor de doelgroep waar zij zich op richten: mensen met complexe problemen naast een verslaving. Maar omdat YWCC een belang heeft om cliënten aan te trekken blijven ze op hun website en in interviews erop wijzen dat hun methode heel goed is.
Ik heb hem volledig gezien hoor. En ook de 'reactie' van YWCC èn de daaropvolgende Boos podcast. Ik ben het ergens ook wel eens met de eindconclusie. En er wordt veel gefocust op wat misgaat, maargoed daar gaat het item over. Ewoud heeft het verhaal al vertelt over wat goed gaat.
Wat mij denk ik het meeste steekt is dat soms de veilige, liefdevolle omgeving lijkt te ontbreken. En dat is een basisvoorwaarde om die confrontaties te doen.
En vanuit de twaalf stappen ben ik natuurlijk erg bekend met het stukje eigen verantwoordelijkheid. Maar wat hieruit bijna naar voren komt is dat je altijd een eigen aandeel hebt en niets je overkomt. En dat is nu eigenlijk net waar je vaak in stap 4-5 aan werkt. Onderscheid vinden tussen waar je een aandeel in hebt, maar ook waar je dus niets aan kan doen. Juist omdat veel addicts zichzelf de schuld geven van zaken waar ze niet altijd schuld aan hebben. En die emotionele last staat in de weg van het clean zijn. Dat moet opgeruimd worden.
Er wordt wel erg veel gefocust op dat eigen aandeel lijkt het. En juist bij jongeren is dat deel van de hersenen die dat goed overziet, nog niet uitontwikkeld. Lastige kwestie hoor.
Want tegelijkertijd is het super helpend om je eigen aandeel in te zien. Ik zat bijvoorbeeld met iemand in de kliniek die herhaaldelijk was misbruikt onder invloed van GHB. Ja, dat was haar aangedaan. Tegelijkertijd bracht ze zichzelf keer op keer opnieuw in die situatie waar ze met ongure mannen in huis bewusteloos raakte van de GHB. Daar heb je ook een aandeel in (niet als je hebt er schuld aan, maar wel in je kunt dit vrij makkelijk voorkomen door jezelf niet telkens weer in die kwetsbare positie te zetten)
Maargoed dit alles werkt voor verslaving. En zelfs dan is het mager wetenschappelijk onderbouwd. Daar heb je goede funding voor nodig. En die verdient zich in het kader van een twaalf stappen programma niet terug. Daarnaast helpt het niet dat de fellowships anoniem zijn, heel beschermend naar hun leden, en daarom onderzoek heel schaars onder strikte voorwaarden plaatsvindt.
Is het dan niet helpend of onvoldoende onderzocht? Niet voldoende om als commerciële kliniek op deze manier in te zetten.
Jammer wel... Want ik heb ook een beetje het idee dat hierdoor het Minnesota model ook een beetje in een negatief licht komt te staan. Terwijl ze daar wel met een aangepaste (tien acties ipv 12 stappen) variant werken. Met vrij harde methodes.
Achja... Wel goed dat erover gesproken wordt denk ik.
