ik heb ook gewoon een baan en kan me echt niet permitteren om niet te gaan werken.
Werk is 'maar' werk. Mijn motto is een beetje dat ik werk om te leven en niet andersom. Dat was vroeger wel anders. Ik zag toen ook geen andere uitweg dan gewoon door te gaan. Draaide soms wel 70 uur per week terwijl ik daar niet voor betaald kreeg. Waarom? Ik heb echt geen idee meer. Vooral om mezelf te bewijzen denk ik omdat ik op andere vlakken, mede door gebruik, tekort schoot.
Mezelf ziekmelden omdat ik drugs gebruikte ging er bij mij ècht niet in. Pas toen ik echt zó psychotisch was dat ik met geen mogelijkheid meer kon werken, heb ik me overgegeven en me ziek gemeld. Op dat moment was ik al wel aan het wachten op de kliniek.
In Nederland hebben we fantastische regelingen om het financieel te ondervangen. Je wordt er niet rijk van, maar de eerste twee jaar kom je meestal wel redelijk door. En zelfs na twee jaar is er nog WIA e.d. waarbij je uiteindelijk ook hulp krijgt om te reïntegreren mocht je je huidige baan verliezen.
Zelf heb ik 1 jaar en 10 maanden in de Ziektewet gezeten. Bij dezelfde werkgever, met behoud van salaris. Meestal lever je 30% in na jaar één tenzij er zicht is op herstel in korte termijn. Ik heb gewoon wat geluk en goodwill gehad vanuit mijn werkgever. Ik had dan wel ook een vast contract.
Alleen als ZZP'er of eigen bedrijf kan ik me voorstellen dat de keuze lastig is om er tussenuit te gaan. Financieel komt dat vast wel goed. Maar je raakt mogelijk wel klanten kwijt natuurlijk.
Ik hoop voor je dat je het kan managen zonder je ziek te melden. Maar misschien dat deze ervaring het wat in perspectief kan plaatsen. Jezelf ziekmelden is niet het einde van de wereld. Mits je die periode ook ècht gebruikt om keihard aan jezelf te werken. Ik ben er zelf enkel sterker uitgekomen. Ik ken mezelf veel beter. Ken mijn eigen grenzen goed en kan deze ook goed aangeven naar mijn baas en collega's. Maar dat is pas echt gekomen tijdens en na mijn reïntegratie.