1. Er bestaat niet zoiets als tripstoppers.
2. Als je wel 'tripstoppers' gebruikt kan je daarmee de risico's van drugsgebruik verergeren
3. Tripstoppers zijn niet nodig want je kunt leren deëscalerend steunen
Voor een volledige gids kan ik het boek The Psychedelics Explorer's Guide van James Fadiman aanraden. Misschien beter nog is de
Manual of Psychedelic Support.
Kort samengevat leren die boekwerken je om te:
1. Observeren: wat is er aan de hand?
2. Contact maken: is iemand aanspreekbaar?
3. Vragen: wat is er aan de hand?
4. Ondersteunen: maar niet de redder uithangen
Even los van medische noodgevallen (zoals een ernstige valpartij, bewusteloosheid, of oververhitting), is het niet je taak om iemand te redden van een vervelende ervaring. Dat lijkt paradoxaal, want je wil toch juist helpen? En dat kan ook, alleen niet door alles zelf op te gaan lossen.
Het grootste gedeelte van het werk is gewoon luisteren, thee brengen, een dekentje geven, en samen naar een prikkelarme omgeving gaan. Werkt dat niet? Herhalen totdat het wel werkt.
Even concreet:
Het is natuurlijk heel vervelend als iemand de hele tijd moet huilen van de LSD. Maar soms komen er gewoon even onverwerkte gevoelens naar boven. Dat mag, dat is niet erg. Wat je dus kan doen is 1. observeren. Nouja, dat heb je al gedaan, want iemand zit te huilen en zondert zich af. En dan is het dus goed om ook even nieuwsgierig proberen te leren van wat je observeert. Want iemand zondert zich af, dus het kan ook dat die persoon niet zit te wachten op iemand anders die geschrokken komt vragen 'WaT Is ER AlLeMAaL aAn De hANd?!!?!' Dat zijn dus manieren waarop de reddende held juist de situatie kan escaleren door niet goed op signalen te letten.
Het is heel belangrijk om
rust uit te stralen. Wat je dus kunt doen is rustig in de buurt van zo iemand zitten, en dan kalm contact proberen te maken met een simpele en neutrale vraag: 'hee is er iets aan de hand?'
Als iemand dan iets zegt, dan hoef je daar slechts naar te luisteren. Soms kan je een beetje doorvragen wat voor ideeën er nou onder een bepaalde ervaringen zitten ('hoe komt het dat je je zo voelt?'), je kan proberen om de tijdelijkheid van de ervaring te benadrukken ('je hebt nu LSD op, dan maak je soms even heftige gevoelens mee. Maar straks is het weer voorbij'), en je kan het iemand dus comfortabel maken met dekentjes, thee, en een prikkelarme omgeving (dus weinig versieringen, stil, liever geen muziek, weinig andere mensen, aangename geur).
Door het zo aan te pakken kun je ook helpen om de ervaring om te buigen. Sowieso zul je dit soort dingen moeten doen in het half uur / uur nadat je een kalmeringsmiddel toedient. En als je dit soort dingen goed aanpakt dan kun je in een uur meestal al meer oplossen dan een kalmeringsmiddel kan verdoven. Met als aanvullend voordeel dat het geen aanvullend gezondheidsrisico heeft (tenzij je heel veel suiker in de thee doet), en dat opborrelende emoties verwerkt kunnen worden.
Dus soms is het ook gewoon okee om stil te zitten naast iemand die aan het huilen is.