In vroeger tijden werden we geregeerd door het verstand. Het ratio werd vereerd en was alles, gevoelens en vooral emoties waren uit den
boze. Tegenwoordig lijkt het tij gekeerd te zijn. We moeten voelen en vooral heel veel voelen.
Begrijp me niet verkeerd, er is niets mis met voelen. Er is ook niets mis met het toelaten, erkennen en leren omgaan met je emoties wanneer dit leidt tot innerlijke balans en harmonie.
Maar al te vaak komt het voor dat wij verzanden en blijven hangen in emoties. Keer op keer laten wij ons heen en weer slingeren tussen
angst, pijn, woede, verdriet, machteloosheid zonder dat dit ergens toe leidt. Het helpt ons niet, het is niet productief en we laten er ons door
verlammen.
Wanneer we ervan uitgaan dat onze gedachten onze emoties creëren, lijkt het erop alsof we hulpeloos zijn overgeleverd aan de
grillen van onze eigen gedachtewereld. Wanneer we ervan uit gaan dat alles waar je aandacht op richt, groeit. Dan zullen de schijnbaar
onbeheersbare krachten van je emoties alleen maar sterker en groter worden. Wat uiteindelijk leidt tot nog meer leed.
Waarom doen we onszelf dit toch steeds weer aan? Waarom zouden we steeds weer ( meestal onbewust ) kiezen voor een toestand van
krachteloosheid en onvermogen?
Zijn emoties verslavend?
Ik wil hierbij onderscheid maken in twee soorten emoties: de oprechte, ook wel primaire emoties genoemd en de onoprechte, of secundaire
emoties.
Oprechte of primaire emoties
Dit zijn de emoties die men ervaart wanneer we een dierbare verliezen of wanneer we oprecht verdriet hebben om een onrecht dat ons is
aangedaan. Verdriet is de meest primaire emotie omdat deze vaak schuilgaat achter alle andere emoties als woede. We voelen dan vaak een
echt verdriet en kunnen dit ook vaak goed benoemen. Wanneer we deze emoties uiten voelen we ons daarna gelouterd, opgelucht en bevrijd.
Echter, als wij deze emoties niet uiten om wat voor reden dan ook, blijft deze hangen en dekken we dit vaak af met onoprechte of secundaire
emoties. Een ander kenmerk van primaire emoties is dat deze altijd onderliggend aanwezig blijft, mits geuit en verwerkt.
Onoprechte emoties of secundaire emoties
Deze emoties hebben een wisselend karakter en worden 'gebruikt' om primaire emoties mee af te dekken. Vaak komen deze emoties in
therapie op als afweermechanisme. Men valt als het ware voortdurend in gevoelens van boosheid, machteloosheid, hulpeloosheid en
onoprecht verdriet ( ik huil maar ik weet niet waarom). De emoties zijn vaak moeilijk te benoemen. Men voelt iets maar men weet niet
waarom. Het uiten van deze emoties werkt vaak verlammend en uitputtend. Het kost heel veel energie om ze in stand te houden. Gek genoeg
verdwijnen deze emoties als sneeuw voor de zon wanneer men afgeleid wordt ( Iemand bevindt zich in een toestand van vedriet of woede,
plots gaat de telefoon, een vriend of vriendin belt en men is de emotie vergeten.)
Secundaire emoties zijn verdovend. Ze leiden ons af van wat werkelijk belangrijk is. Ze geven ons het misplaatste gevoel dat we echt leven.
Als je mensen vraagt hoe hun leven eruit zou zien zonder hun dagelijkse rit in de emotionele achtbaan, antwoorden de meesten dat het leven
dan saai en leeg zou zijn. De meeste van ons zijn op zoek naar innerlijke rust en balans.
De meest gehoorde klacht is dat onze emoties het vinden van innerlijke rust en balans verhinderen. Toch kunnen we maar niet stoppen met het genereren van negatieve en onproductieve
gedachten die weer al die onproductieve secundaire emoties oprakelen.
Dit schijnt het moeilijkst te zijn om te leren. Soms willen we niet
stoppen. Blijkbaar leveren al die destructieve emoties ons iets positiefs op. Waarom zou je anders vrijwillig blijven hangen in een
verlammende, onvermogende toestand?
Alles lijkt erop te wijzen dat emoties verslavend zijn. We weten dat het niet goed voor ons is en we
doen het toch. We kunnen er niet mee stoppen. We willen er niet mee stoppen. Het is zo moeilijk om te stoppen. Allemaal kenmerken van
een verslaving.
En als we dan toch zonodig verslaafd willen zijn waarom zijn we dan niet verslaafd aan positieve en constructieve gevoelens
zoals liefde en vreugde. Dat zijn ook emoties. Misschien is geen enkele verslaving goed. Maar als je zou kunnen kiezen, en dat kan je,
waarom dan niet voor de laatste?
Emoties zijn het gevolg van neurotransmitters in de hersenen welke op zich het gevolg zijn van externe factoren. In principe, iemand die aan een bepaalde drug verslaafd is, is niet verslaafd aan de drug zelf, maar aan de stoffen die het gevolg hiervan zijn in de hersenen.Flip Trip zei:Als emoties niet verslavend zijn dan zijn drugs ook niet verslavend, de meeste drugs hebben immers dezelfde werkingsprincipes als emoties.
Berbatov zei:Ik vind het een waardeloos artikel.
DrippTone zei:Berbatov zei:Ik vind het een waardeloos artikel.
Eens, maar het gaat in deze niet om het artikel. Maar naar aanleiding van het artikel kwam bij mij de vraag naar voren, zijn emoties verslavend. Voor mijzelf denk ik van wel, maar nu ben ik benieuwd wat DF daar over denkt.
.sullI zei:Aan emoties kan je niet verlsaafd raken. Verslaafd kun je raken aan externe invloeden die je iets laten voelen. Niet aan hetgene wat je zelf voelt.
Voor drugs kan je kiezen, voor emoties kan je niet kiezen, het overkomt je. En dan wat men noemt de secundaire emoties, daar kies je ook niet voor. Het is niet een kwestie van kiezen, want dan zou de wereld alleen liefde kennen.
Emoties overkomen je, en sturen je een kant op waarin je controle lijkt te hebben over je emoties. Maar deze emoties zijn voortekomen uit je primaire emoties, dus heb je er geen controle over. Het zijn meer instincten.
JunkXL zei:Neejoh! je kan makkelijk zonder emoties.
De beste manier is om 5 dagen lang door te snuiven zodat je goed ego-dood bent.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."