Op zich vind ik het niet zo'n probleem dat we niet wisten dat hij in een afkick-kliniek was, ik vind het gewoon vervelend dat we hem niet konden steunen daarin, maar dat ze ons niet verwittigde toen hij in het ziekenhuis op spoed lag, dat begrijp ik niet, of de keren dat ze hem opgepakt hadden, geen enkel bericht naar de familie, dat vind ik onaanvaardbaar, wat voor een systeem hanteren ze daarin in België... ik begrijp het niet.
Ik kan het me idd niet voorstellen wat het moet zijn als je lichamelijke afhankelijkheid zo groot is geworden dat het de overhand neemt in je doen en laten en dat het sterker is dan je eigen wil, maar in heb hem wel enkele keren echt strontziek weten zijn (zweten, rillen, soms zelf ijlen, koorstig, overgeven, diarree) het leek voor mij op een heftige buikgriep, ik weet eigenlijk nog steeds niet met zekerheid, maar dat was toen hij vertelde dat hij verslaafd was en dat hij wilde afkicken, ik denk dat hij toen ontwenningsverschijnselen had of meteen cold turkey had gedaan ofzo. Het was in ieder geval heftig, dat heeft zo'n 3 dagen geduurd en dan ging het bergop met hem, na een maand of 2 zag ik ook weer de 'broer' die ik altijd had gekend in hem verschijnen en hij werd weer vrolijk en hij genoot duidelijk van de tijd dat we toen hadden.
De tijden dat hij wel onder invloed was, was het vaak heel moeilijk om door te dringen, we deden de dingen die hij zelf had gevraagd om te doen (hij zei zelf altijd dat we hem moesten tegenhouden als hij naar Brussel wilde gaan) Als hij dan uiteindelijk op dat punt stond, dan was hij niet meer voor reden vatbaar, dan werd hij nijdig en geirriteerd als we hem wilde beletten naar Brussel te gaan. Net zoals je zegt, rationeel denken was er echt niet meer bij. We waren op dat moment ook nog niet gekend genoeg met de situatie om de eerste tekenen van gebruik te herkennen en dan ook meteen in te grijpen, zoals hij ons vroeg. Soms wil je die tekenen ook niet zien en je wilt hem geloven als hij zegt dat hij niets gebruikt heeft, dat is soms zo verwarrend...