Mijn broer is een heroine verslaafde

Eerst is wat ik zeg "totale onzin" en vervolgens is het best mogelijk. Wat wil je nou? Erkenning dat verslaving een ziekte is? Dan ben je bij aan het verkeerde adres, sorry.

Beste Lezers,

Het heeft me enige tijd gekost (en al veel tranen) om dit te doen maar uiteindelijk wil ik dit delen met mensen die zich misschien in mijn verhaal herkennen;

Mijn broer is thuis vertrokken toen hij een 16 jaar (hij is 6jaar ouder dan ik) was, hij was altijd wel een beetje een rebel maar toen hij in zijn adolescentie kwam werd het alleen maar erger. Jarenlang heeft hij in kraakpanden gewoond en heel af toen stond hij opeens voor de deur toen hij niets meer had, bleef hij enkele maanden tot hij weer opgeknapt was en vertrok dan weer met de noorderzon. Vermoedelijk experimenteerde hij gedurende heel die periode met vanalles en nog wat maar nooit ernstig genoeg dat hij moest afgevoerd worden met de 100... zijn domicilie stond bij mijn moeder dus zij kreeg de rekeningen van de 100.
Enkele jaren terug kregen we een telefoontje van een 'vriend' van hem die zei dat hij in de spoedafdeling lag dus wij gingen hem opzoeken, het was de eerste keer (naar ons weten) dat hij zijn leven in gevaar had gebracht. Hij had volgens de spoedarts amfetamines in het bloed en nog wat rommel en het was kantje boordje geweest, een uurtje later en het had te laat geweest, ook toen is hij een tijdje bij ons gebleven en nadien weer vertrokken zonder ons ook maar enig nieuws te bezorgen. Ongeveer een jaar later stond hij weer voor de deur en al vrij snel deed hij het uit de doeken; 'hij was heroine verslaafde' ik merkte aan hem ook dat hij heel vreemd was de eerste dagen bij ons was, hij sprak alsof hij een tongpiercing had en hij was echt graatmager maar hij was zoiezo eigenlijk nooit dik geweest. We hebben met hem verschillende gesprekken gehad zonder meteen met de vinger naar hem te wijzen want we wilden hem vooral helpen. Eerst leek dat goed te gaan (zo'n 6tal maanden) en ik denk dat hij gedurende die periode ook echt drugsvrij was, hij ging ook niet meer weg in het weekend, hij vroeg vaak of ik met hem iets wilde gaan doen (film kijken of ergens iets gaan drinken) maar na enkele maanden begon hij heimwee te krijgen naar zijn vorige 'vrienden' en begon hij af en toe in het weekend weer weg te gaan. Toen hij een half jaar bij mijn moeder woonde zochten we een appartementje voor hem (het was zoiezo heel moeilijk met hem samenwonen) dat hij voor heel weinig geld kon huren zodat hij een plek van zichzelf had, maar daar is na nog geen half jaar weer volledig verkeerd gegaan. Na een week niets meer van hem te horen ging ik zelf maar even kijken op z'n appartement, maar hij was er niet, zo heeft het enkele weken geduurd tot de huisbaas ons vroeg om het appartement leeg te maken want hij was er al ruim 1maand en half niet meer geweest en we hadden ondertussen ook weer enkele rekeningen van een ambulance gekregen. Mijn moeder en ik naar het appartement, wat we daar gevonden hebben... mja, ik kan het met woorden niet omschrijven maar ik had er mij wel op voorbereid. Het was verschrikkelijk smerig, overal lagen etensresten en drank en peuken maar dat was niet het ergste, mijn moeder was lege melkkartons in vuilbak aan het stoppen toen ze er eentje had gevonden waar nog iets in zat, toen ze het nader onderzocht (met enige voorzichtigheid) merkten we dat het melkkarton zal vol met insuline spuitjes... ik heb geen idee hoeveel van die spuitjes je in zo'n blik (1l) krijgt maar het waren er heel veel. Ik heb hem nu alweer een jaar niet meer gezien en hoorde vorige week dat een kennis hem had gezien en dat hij er absoluut niet goed uitzag en een dag later hoorde we van nog iemand anders net hetzelfde. In de periode dat hij bij ons verbleef zijn we naar een centrum gegaan voor drugsverslaafden om raad te vragen, hij had toen beloofd om mee te gaan maar hij hield zich niet vaak aan de afspraak dus ook die dag niet... in dat centrum hadden we gevraagd wat we konden doen en dat is nog het meest frustrerende aan heel de zaak, het komt er gewoon op neer dat als hij niet 'wilt' stoppen, wij hem ook niet kunnen helpen, we kunnen hem niet verplicht laten opnemen tenzij er kan aangetoond worden dat hij een mentale aandoening heeft. Ik heb nu eigenlijk alle hoop opgegeven en soms slaat de schrik me om het hart als m'n telefoon gaat of als ik ergens iets lees over een drugsdode. Het is en blijft nog steeds mijn grote broer...

Poeh, heftig verhaal Zo te lezen hebben jullie altijd je best gedaan en kunnen jullie jezelf absoluut niks verwijten. Helaas is de drang naar heroïne te sterk............
Ik hoop het beste voor jullie en dat het toch nog goed gaat komen, maar het is zwaar.......
Inderdaad wordt je in Nederland alleen geholpen op vrijwillige basis. Dit heeft mede te maken met de gigantische aantallen verslaafden en lange wachtlijsten. Wel bestaat er IBS en RM (dwangopnames psychiatrie) voor mensen die gevaar zijn voor zichzelf en/of anderen zijn, maar in hoeverre dat geld bij verslaving. IBS zal wel uitgeschreven worden als ze hem in erg slechte toestand gaan vinden, maar die loopt na 3 weken af en dan is meestal geen sprake meer van levensbedreiging.......

In ieder geval veel sterkte ermee!

Hartelijk dank voor jullie steun, ik woon in België maar ook hier gelden dezelfde regels als het gaat om drugsverslaafden, ze moeten een gevaar voor zichzelf of andere personen zijn maar ik weet niet goed wat ze daar dan onder begrijpenwant wat mij betreft is hij wel degelijk een gevaar voor zichzelf, hij is nu al meerdere malen opgenomen op spoed wegens overdosis...

Ik weet dat wij (ik en mama) veel gedaan hebben maar beginnen stillaan te geloven dat het een verloren zaak is en het lijkt wel of hij ongeneeslijk ziek is, alleen doen de drugs en hijzelf hem dit aan. Het is zo ongeloflijk frustrerend soms... Ik voel me heel erg machteloos...

My big brother zei:

Hartelijk dank voor jullie steun, ik woon in België maar ook hier gelden dezelfde regels als het gaat om drugsverslaafden, ze moeten een gevaar voor zichzelf of andere personen zijn maar ik weet niet goed wat ze daar dan onder begrijpenwant wat mij betreft is hij wel degelijk een gevaar voor zichzelf, hij is nu al meerdere malen opgenomen op spoed wegens overdosis...

Ik weet dat wij (ik en mama) veel gedaan hebben maar beginnen stillaan te geloven dat het een verloren zaak is en het lijkt wel of hij ongeneeslijk ziek is, alleen doen de drugs en hijzelf hem dit aan. Het is zo ongeloflijk frustrerend soms... Ik voel me heel erg machteloos...

Klik om te vergroten...

vind het heel erg voor je, je broer verliezen aan een kutdrug pff als er een drug is die ik haat is het de die wel , trouwens mag ik vragen waar je woont?

nvt

[quote="je zegt insulinespuitjes,..maar daar kun je geen shot mee zetten hoor!!,..waren het geen andere spuiten,of kan het zijn dat hij suikerziekte heeft,wat mischien ook de opname-s in het ziekenhuis kan bevestigen,want mensen met suikerziekte die drugs gebruiken,amfi en hero,zijn wel eerder vatbaar om out te kunnen gaan..voor de rest wens ik je en jouw moeder sterkte. [/quote]

Je hebt voor diabeten verschillende soorten spuiten en daar kun je ook een shot mee zetten.
Verder heb je gelijk diabeten zijn gevoeliger voor zulke stoffen en kan hun hormoon huishouding behoorlijk in de war schoppen.
Ikzelf ben ook diabeet maar gebruik wel sommige drugs en ben nooit fout gegaan omdat ik altijd goed kijk wat er met me gebeurd en mijn suiker goed in de gaten hou.
Ik gebruik dan wel xtc en wiet en zo maar ik zou nooit echte hallucunerende middelen gebruiken en heroine helemaal niet.....

Ik wens jou en je moeder alle kracht en sterkte toe in deze moeilijke tijd en hopelijk wordt je broer toch geholpen

Pfff wat een afschuwelijk verhaal.... om je broer op deze manier aan de drugs te 'verliezen'.
Ik lees wel dat jullie als gezin het beste voor hem over hebben, maar helaas lijkt de heroine te sterk. Hij kan inderdaad niet zomaar opgenomen worden, dat is ook het fucking system hier in europa. Sterkte

ik herken veel in je verhaal, ik was alleen zo'n verslaafde, dus dit is de andere kant.
het is 1 bak ellende, ik weet het, maar het enige wat jullie kunnen doen is de deur voor hem open laten en hem laten weten dat hij altijd bij jullie terecht kan en jullie hem steunen.
verder hoe frustrerend het ook is, hij moet zelf willen.
helaas is het idd zo dat met een overdosis je gewoon na oplapping weer op straat staat, aan de andere kant heeft een verplichte afkick niet veel zin als hij niet wil dat maakt het alleen nog extra frustrerend.
er wordt helaas in de zorg een groot verschil gemaakt tussen psychische klachten en verslaafden (das mijn ervaring hoor)
ik wens jullie heel veel suc6 en vergeet niet zelf te leven hoor, dit is zijn keuze, ik weet dat het niet makkelijk hoor maar jullie hebben ook nog een eigen leven.

Het is al even geleden dat ik hier nog op terugkwam maar met de feestdagen komt de nood boven om over hem te spreken. Een maand en een half geleden kreeg ik opeens een telefoontje van mijn moeder, hij had haar gebeld en hij vroeg naar mijn telefoonnr (die was hij weeral kwijtgespeeld) het was alweer een hele tijd geleden dat ik hem had gezien of gesproken. Uiteindelijk heb ik hem enkele keren gesproken en hij zei dat het goed ging. Hij had een afkickprogramma gevolgt en wordt nu maandelijks bloedcontroles ondergaan om na te gaan of hij iets in z'n bloed heeft (heeft hij mij verteld, ik weet verder niet precies hoe het in z'n werk gaat)
In ieder geval was ik toch wel een benieuwd, hij woonde op een appartement en hij had werk. Op een keer ben ik gewoon naar het appartement gereden waar hij woonde, omdat ik niet wou dat hij iets kon opbergen ofzo als ik langskwam, maar hij was niet thuis, of hij deed de deur niet open, dat weet ik nog steeds niet. Ik heb hem nadien nog enkele keren gesproken en nu berichten gestuurd met de kerstdagen maar geen reactie gehad en dat maakt me toch weer ongerust.

@jolie-ah: Uiteraard zal de deur altijd open staan voor hem, zo snel zal ik hem niet laten vallen maar geld gaat hij niet meer krijgen. Voor eten of een onderdak zou ik hem nooit wegsturen en dat weet hij ook. Bedankt voor je raad, ben jij nu clean?

Verder wil ik nog even reageren op de reactie die er kwam ivm die insulinespuiten, ik ben voor 100% zeker dat mijn broer geen suikerziekte heeft. Ik heb samen met mijn moeder de kamer leeggemaakt waar hij woonde en il denk dat tonnen zilverpapier, 1 melkkarton vol met spuiten en verbogen eetlepels niet veel te maken hebben met suikerziekte... Daarbij komt ook dat mijn huisdokter mijn broer van kidsaf kent en hem ook had gesproken ivm zijn heroine verslaving en hij heeft ons nooit gemeld dat hij suikerziekte zou hebben. Ik ben best naief op sommige dingen maar niet op dat vlak, mijn broer heeft me zelf lang genoeg proberen wijsmaken dat er niets aan de hand was, ik had zelf nooit gedacht dat hij zo zou kunnen liegen tegen mij. Ik ken trouwens de symptomen van suikerziekte wel want ik ken iemand in mijn directe omgeving die het heeft.

Damn, sterke ermee, ook echt kút voor jullie dat je zo rond de kerst niets meer van hem hoort, da`s echt hard...

Ja, dat vind ik eigenlijk het moeilijkste omdat ik nooit 100% zeker ben over waar hij is, soms duurt het maanden dat we nog nieuws krijgen en dan beginnen allerlei gedachten door mijn hoofd te spoken nl: 'zou hij hervallen zijn, opgepakt of erger nog met een overdosis naar het ziekenhuis?' het is ook zo dat hij zelden of nooit een pas bij hem heeft, die is vaak kwijt en een siskaart (gezondheidszorg) heeft al helemaal niet dus vaak denk ik dan 'wat als er iets gebeurd en hij geen identificatie gegevens bij heeft?' hij zou gevonden kunnen worden en het zou weken kunnen duren alvorens ze zijn identiteit kennen. Pff, ik moet er niet aan denken maar het is wel realiteit...

Ik denk dat hij het ook nooit gaat leren, al zou niet liever hebben... Maar ik heb hem al zo vaak weten proberen elke keer gaat het weer mis.

Ik vraag me eigenlijk vaak af wat hij zou denken en hoe hij dit alles zou ervaren, ik denk niet dat hij gelukkig is...

Ik kan lezen dat je erg veel om je broer geeft. En wat is het onwijs klote voor je dat je hem zo hebt zien afglijden. Verschrikkelijk! Ontzettend veel sterkte hiermee!

Dat is zeker zo... Hij is eigenlijk mijn enige echte broer, al is hij eigenlijk in bloedverwant slechts mijn halfbroer,maar we hebben elkaar altijd aangesproken met broer en hij noemt mij nog steeds 'zussie'. Ik heb een stiefbroer en een stiefzus waar ik het heel goed mee kan vinden maar die band is niet zo sterk als tussen mij en m'n echte broer. Mijn broer is 32 en ik ben er 26, ik keek altijd op naar hem en hij beschermde mij ook altijd (hij mepte ooit iemand in elkaar omdat die mij een mep had gegeven ) dat hoefde voor mij ook niet maar hij is wel impulsief

Als ik hem de laatste tijd had ik moeite om mijn normale 'ik' te zijn, ik had moeite om hem genegenheid te geven, hij heeft de laatste jaren zo vaak gelogen en eigenlijk een beetje misbruik gemaakt van ons dat ik het moeilijk heb om hem dan ook zomaar voor z'n woord te nemen, ik kan niet meer blindelings vertrouwen op hem, iets wat ik vroeger wel kon... Een van de laatste keren dat ik hem sprak was hij ook boos op mij, omdat hij voelde dat ik het vertrouwen in hem had verloren en nadien zei hij wel dat hij spijt had en dat hij dat eigenlijk wel begreep maar die avond zelf was best wel van de kaart omdat hij de tel had dichtgegooid...

Ik las je hele verhaal.En dacht toen van wat moet je hier nog op gaan zeggen dan!.Ik zelf denk dat je het heel goed doet door wel de deur open te houden voor eten enz.Maar ook dat je idd hem geen geld meer wilt geven.Zoals je zelf al omschreef dat hij toch je broer blijft.Hij geeft denk ik heel veel om je-getuige je verhaal dat hij je hielp destijds-maar kan dat nu niet uiten.Volgens mij wil hij wel maar de dope is belangrijker nu.Dat vertrouwen wat hij nu niet in je heeft moet hij toch bij zich zelf zoeken.Je situatie blijft toch lastig en moeilijk.Hij moet het zelf echt willen om zelf te willen stoppen en gaan inzien wat hij doet.De hele wereld kan het beste voor hebben met hem maar als hij zelf niet wil of het inzicht niet heeft,dan blijft het wel heel lastig.Bijna onmogelijk.Helaas,..Het mooie en goede aan jou is dat je toch graag wilt weten hoe het met hem is.Dat moet je blijven doen want als de dag wel komt dat hij er klaar mee is dan weet hij ook dat er iemand is die wel probeert te begrijpen hoe het was.Sucses

Wat een heftig verhaal. Misschien heb je er ook iets aan om je verhaal te posten op het forum van de Stichting Coke van Jou (www.cokevanjou.nl). De mensen daar zitten in hetzelfde schuitje en weten hoe het is om een familielid met een verslaving te hebben. Sterkte ermee!

Wat een verhaal, sterkte er mee.

Hoe naar het ook voelt, het blijft (zoals je zelf al aangeeft) inderdaad zijn keuze. En hoe goed je intenties ook zijn, hem tegen zijn wil er af helpen heeft iets egoïstisch over zich.

Ohja, kom maar op met al die verkeerde interpretaties.

Exceptional Insight zei:

En hoe goed je intenties ook zijn, hem tegen zijn wil er af helpen heeft iets egoïstisch over zich.

Klik om te vergroten...

Kun je eens uitleggen wat er egoïstisch aan is ?

Sublimo zei:

Exceptional Insight zei:

En hoe goed je intenties ook zijn, hem tegen zijn wil er af helpen heeft iets egoïstisch over zich.

Klik om te vergroten...

Kun je eens uitleggen wat er egoïstisch aan is ?

Klik om te vergroten...

Hij wilt er niet mee stoppen, de familie wilt dat hij stopt. En natuurlijk omdat ze het beste voor hem willen, maar wat als dit het leven is dat hij kiest? Wie zijn zij dan om te bepalen wat het beste voor hem is?