#1
Beste Lezers,
Het heeft me enige tijd gekost (en al veel tranen) om dit te doen maar uiteindelijk wil ik dit delen met mensen die zich misschien in mijn verhaal herkennen;
Mijn broer is thuis vertrokken toen hij een 16 jaar (hij is 6jaar ouder dan ik) was, hij was altijd wel een beetje een rebel maar toen hij in zijn adolescentie kwam werd het alleen maar erger. Jarenlang heeft hij in kraakpanden gewoond en heel af toen stond hij opeens voor de deur toen hij niets meer had, bleef hij enkele maanden tot hij weer opgeknapt was en vertrok dan weer met de noorderzon. Vermoedelijk experimenteerde hij gedurende heel die periode met vanalles en nog wat maar nooit ernstig genoeg dat hij moest afgevoerd worden met de 100... zijn domicilie stond bij mijn moeder dus zij kreeg de rekeningen van de 100.
Enkele jaren terug kregen we een telefoontje van een 'vriend' van hem die zei dat hij in de spoedafdeling lag dus wij gingen hem opzoeken, het was de eerste keer (naar ons weten) dat hij zijn leven in gevaar had gebracht. Hij had volgens de spoedarts amfetamines in het bloed en nog wat rommel en het was kantje boordje geweest, een uurtje later en het had te laat geweest, ook toen is hij een tijdje bij ons gebleven en nadien weer vertrokken zonder ons ook maar enig nieuws te bezorgen. Ongeveer een jaar later stond hij weer voor de deur en al vrij snel deed hij het uit de doeken; 'hij was heroine verslaafde' ik merkte aan hem ook dat hij heel vreemd was de eerste dagen bij ons was, hij sprak alsof hij een tongpiercing had en hij was echt graatmager maar hij was zoiezo eigenlijk nooit dik geweest. We hebben met hem verschillende gesprekken gehad zonder meteen met de vinger naar hem te wijzen want we wilden hem vooral helpen. Eerst leek dat goed te gaan (zo'n 6tal maanden) en ik denk dat hij gedurende die periode ook echt drugsvrij was, hij ging ook niet meer weg in het weekend, hij vroeg vaak of ik met hem iets wilde gaan doen (film kijken of ergens iets gaan drinken) maar na enkele maanden begon hij heimwee te krijgen naar zijn vorige 'vrienden' en begon hij af en toe in het weekend weer weg te gaan. Toen hij een half jaar bij mijn moeder woonde zochten we een appartementje voor hem (het was zoiezo heel moeilijk met hem samenwonen) dat hij voor heel weinig geld kon huren zodat hij een plek van zichzelf had, maar daar is na nog geen half jaar weer volledig verkeerd gegaan. Na een week niets meer van hem te horen ging ik zelf maar even kijken op z'n appartement, maar hij was er niet, zo heeft het enkele weken geduurd tot de huisbaas ons vroeg om het appartement leeg te maken want hij was er al ruim 1maand en half niet meer geweest en we hadden ondertussen ook weer enkele rekeningen van een ambulance gekregen. Mijn moeder en ik naar het appartement, wat we daar gevonden hebben... mja, ik kan het met woorden niet omschrijven maar ik had er mij wel op voorbereid. Het was verschrikkelijk smerig, overal lagen etensresten en drank en peuken maar dat was niet het ergste, mijn moeder was lege melkkartons in vuilbak aan het stoppen toen ze er eentje had gevonden waar nog iets in zat, toen ze het nader onderzocht (met enige voorzichtigheid) merkten we dat het melkkarton zal vol met insuline spuitjes... ik heb geen idee hoeveel van die spuitjes je in zo'n blik (1l) krijgt maar het waren er heel veel. Ik heb hem nu alweer een jaar niet meer gezien en hoorde vorige week dat een kennis hem had gezien en dat hij er absoluut niet goed uitzag en een dag later hoorde we van nog iemand anders net hetzelfde. In de periode dat hij bij ons verbleef zijn we naar een centrum gegaan voor drugsverslaafden om raad te vragen, hij had toen beloofd om mee te gaan maar hij hield zich niet vaak aan de afspraak dus ook die dag niet... in dat centrum hadden we gevraagd wat we konden doen en dat is nog het meest frustrerende aan heel de zaak, het komt er gewoon op neer dat als hij niet 'wilt' stoppen, wij hem ook niet kunnen helpen, we kunnen hem niet verplicht laten opnemen tenzij er kan aangetoond worden dat hij een mentale aandoening heeft. Ik heb nu eigenlijk alle hoop opgegeven en soms slaat de schrik me om het hart als m'n telefoon gaat of als ik ergens iets lees over een drugsdode. Het is en blijft nog steeds mijn grote broer...
Het heeft me enige tijd gekost (en al veel tranen) om dit te doen maar uiteindelijk wil ik dit delen met mensen die zich misschien in mijn verhaal herkennen;
Mijn broer is thuis vertrokken toen hij een 16 jaar (hij is 6jaar ouder dan ik) was, hij was altijd wel een beetje een rebel maar toen hij in zijn adolescentie kwam werd het alleen maar erger. Jarenlang heeft hij in kraakpanden gewoond en heel af toen stond hij opeens voor de deur toen hij niets meer had, bleef hij enkele maanden tot hij weer opgeknapt was en vertrok dan weer met de noorderzon. Vermoedelijk experimenteerde hij gedurende heel die periode met vanalles en nog wat maar nooit ernstig genoeg dat hij moest afgevoerd worden met de 100... zijn domicilie stond bij mijn moeder dus zij kreeg de rekeningen van de 100.
Enkele jaren terug kregen we een telefoontje van een 'vriend' van hem die zei dat hij in de spoedafdeling lag dus wij gingen hem opzoeken, het was de eerste keer (naar ons weten) dat hij zijn leven in gevaar had gebracht. Hij had volgens de spoedarts amfetamines in het bloed en nog wat rommel en het was kantje boordje geweest, een uurtje later en het had te laat geweest, ook toen is hij een tijdje bij ons gebleven en nadien weer vertrokken zonder ons ook maar enig nieuws te bezorgen. Ongeveer een jaar later stond hij weer voor de deur en al vrij snel deed hij het uit de doeken; 'hij was heroine verslaafde' ik merkte aan hem ook dat hij heel vreemd was de eerste dagen bij ons was, hij sprak alsof hij een tongpiercing had en hij was echt graatmager maar hij was zoiezo eigenlijk nooit dik geweest. We hebben met hem verschillende gesprekken gehad zonder meteen met de vinger naar hem te wijzen want we wilden hem vooral helpen. Eerst leek dat goed te gaan (zo'n 6tal maanden) en ik denk dat hij gedurende die periode ook echt drugsvrij was, hij ging ook niet meer weg in het weekend, hij vroeg vaak of ik met hem iets wilde gaan doen (film kijken of ergens iets gaan drinken) maar na enkele maanden begon hij heimwee te krijgen naar zijn vorige 'vrienden' en begon hij af en toe in het weekend weer weg te gaan. Toen hij een half jaar bij mijn moeder woonde zochten we een appartementje voor hem (het was zoiezo heel moeilijk met hem samenwonen) dat hij voor heel weinig geld kon huren zodat hij een plek van zichzelf had, maar daar is na nog geen half jaar weer volledig verkeerd gegaan. Na een week niets meer van hem te horen ging ik zelf maar even kijken op z'n appartement, maar hij was er niet, zo heeft het enkele weken geduurd tot de huisbaas ons vroeg om het appartement leeg te maken want hij was er al ruim 1maand en half niet meer geweest en we hadden ondertussen ook weer enkele rekeningen van een ambulance gekregen. Mijn moeder en ik naar het appartement, wat we daar gevonden hebben... mja, ik kan het met woorden niet omschrijven maar ik had er mij wel op voorbereid. Het was verschrikkelijk smerig, overal lagen etensresten en drank en peuken maar dat was niet het ergste, mijn moeder was lege melkkartons in vuilbak aan het stoppen toen ze er eentje had gevonden waar nog iets in zat, toen ze het nader onderzocht (met enige voorzichtigheid) merkten we dat het melkkarton zal vol met insuline spuitjes... ik heb geen idee hoeveel van die spuitjes je in zo'n blik (1l) krijgt maar het waren er heel veel. Ik heb hem nu alweer een jaar niet meer gezien en hoorde vorige week dat een kennis hem had gezien en dat hij er absoluut niet goed uitzag en een dag later hoorde we van nog iemand anders net hetzelfde. In de periode dat hij bij ons verbleef zijn we naar een centrum gegaan voor drugsverslaafden om raad te vragen, hij had toen beloofd om mee te gaan maar hij hield zich niet vaak aan de afspraak dus ook die dag niet... in dat centrum hadden we gevraagd wat we konden doen en dat is nog het meest frustrerende aan heel de zaak, het komt er gewoon op neer dat als hij niet 'wilt' stoppen, wij hem ook niet kunnen helpen, we kunnen hem niet verplicht laten opnemen tenzij er kan aangetoond worden dat hij een mentale aandoening heeft. Ik heb nu eigenlijk alle hoop opgegeven en soms slaat de schrik me om het hart als m'n telefoon gaat of als ik ergens iets lees over een drugsdode. Het is en blijft nog steeds mijn grote broer...
[/quote]