Mijn broer is een heroine verslaafde

de pest met heroine is dat het in het begin een keuze is maar de terugvallen allang niet meer, das gewoon een gevolg.
je schakelt in feite je gevoel uit als je stoned bent, heb je niks op ( en daar hoef je niet ziek voor te zijn) moet je dealen met je gevoel, hoe langer je verslaafd bent hoe moeilijker dat is, vandaar dat veel mensen na lange tijd nog terugvallen.
het is klote voor je maar je kan er zo weinig aan veranderen, hij hoeft echt niet keihard op z'n bek te gaan om te stoppen, ik ben zo vaak echt onderuit gegaan en ik kon niet stoppen.
ik stopte omdat ik het zo ongelooflijk zat was en ik deed dat alleen voor mijzelf, niet voor een ander, das volgens mij ook de enige manier ( voor mij igg)
probeer igg je eigen leven er niet door te verpesten hoor, dat je je zorgen maakt is logisch maar probeer het wat van je af te zetten, want je kan er zo weinig aan doen !

(Afkick)kliniek is anoniem en mogen gegevens ook niet doorgeven volgens wetgeving anders zijn zij in overtreding,tenminste in Nederland is dat zo, geen enkel familielid of andere instantie wordt op de hoogte gebracht (je mag ze natuurlijk wel zelf bellen, een van de weinge manieren dat privacy is verdoorgevoerd; op zich goede regel vind ik); met ziekenhuis is dat anders Sommige lukt het na de eerste keer anderen zoals ik meerdere opnames nodig en ja dan nog gedoe, of therapy/medicijnen/nazorg enz Alle ellende die je hebt meegemaakt vergeet je en de craving / hunkering neemt de overhand, voeld als hel, en soms/vaak niet tegen opgewassen Dat is voor familie/vrienden niet te begrijpen maar je ziet geen alternatief om beter te voelen of juist niet te voelenTrouwens ook veel mensen die zonder opname clean worden Heb zelf een basis via paar klinieken maar toch weer naar beneden, en nu via medicijnen, ja voor iedereen anders Normalitair was opname voor 28 dagen, inclusief detox, nu is meer beleid dat dat vaak niet genoeg is en je maanden ogenomen kan worden En ja success is niet gegarandeerd, en bij ontslag soms probleem met totale overdosis sinds zelfde hoeveelheid van voorheen het lichaam niet aankan, oftwel nabehandeling is essentieel Denk gewoon volg je intuitie sinds jij je broer kent en hoe hij reageert maar ja 'moet' wel soort communicatie kunnen aangaan, en hoe dat te bewerkstelligen? Misschien schaamd hij zich ik weet het niet om hem zo te zien door dierbaren, of hij denkt je wilt alleen dat ik opgenomen wordt en je komt me spioneren
of misschien juist heel leuk goh dat je de moeite neemt om mij op te zoeken en te vinden
Rationele gedachten zijn vaak erg ver te zoeken, kan daarover meepraten
Via vrienden, en ziekenhuizen/klinieken weet je hopelijk ongeveer welke contreien of via instanties beetje of veel zoektocht, natuurlijk handiger als hij zelf opbeld

Op zich vind ik het niet zo'n probleem dat we niet wisten dat hij in een afkick-kliniek was, ik vind het gewoon vervelend dat we hem niet konden steunen daarin, maar dat ze ons niet verwittigde toen hij in het ziekenhuis op spoed lag, dat begrijp ik niet, of de keren dat ze hem opgepakt hadden, geen enkel bericht naar de familie, dat vind ik onaanvaardbaar, wat voor een systeem hanteren ze daarin in België... ik begrijp het niet.

Ik kan het me idd niet voorstellen wat het moet zijn als je lichamelijke afhankelijkheid zo groot is geworden dat het de overhand neemt in je doen en laten en dat het sterker is dan je eigen wil, maar in heb hem wel enkele keren echt strontziek weten zijn (zweten, rillen, soms zelf ijlen, koorstig, overgeven, diarree) het leek voor mij op een heftige buikgriep, ik weet eigenlijk nog steeds niet met zekerheid, maar dat was toen hij vertelde dat hij verslaafd was en dat hij wilde afkicken, ik denk dat hij toen ontwenningsverschijnselen had of meteen cold turkey had gedaan ofzo. Het was in ieder geval heftig, dat heeft zo'n 3 dagen geduurd en dan ging het bergop met hem, na een maand of 2 zag ik ook weer de 'broer' die ik altijd had gekend in hem verschijnen en hij werd weer vrolijk en hij genoot duidelijk van de tijd dat we toen hadden.

De tijden dat hij wel onder invloed was, was het vaak heel moeilijk om door te dringen, we deden de dingen die hij zelf had gevraagd om te doen (hij zei zelf altijd dat we hem moesten tegenhouden als hij naar Brussel wilde gaan) Als hij dan uiteindelijk op dat punt stond, dan was hij niet meer voor reden vatbaar, dan werd hij nijdig en geirriteerd als we hem wilde beletten naar Brussel te gaan. Net zoals je zegt, rationeel denken was er echt niet meer bij. We waren op dat moment ook nog niet gekend genoeg met de situatie om de eerste tekenen van gebruik te herkennen en dan ook meteen in te grijpen, zoals hij ons vroeg. Soms wil je die tekenen ook niet zien en je wilt hem geloven als hij zegt dat hij niets gebruikt heeft, dat is soms zo verwarrend...

Erg herkenbaar, en ja eigen wil is ver te zoeken in dat soort situaties Dagen dat je doodziek bent denk je dit wil ik niet meer, schoon genoeg van, ik kies voor mezelf, maar je bent vaak te ziek om dat zelf te regelen Dat zijn vaak die momenten voor actie van anderen En na aantal dagen denk je ach zo erg was het nou ook weer niet, voel me prima het kan wel weer Als dat eenmaal in je hoofd zit is er geen land meer mee te bezeilen Zoals ik ongeveer begrijp is hij wel al verschillende malen opgenomen vanwege overdosis, en opnames (gerechterlijk en vrijwillig) Je bent soort 'gevangen' in web waar het bijna onmogelijk aanvoeld om aan ontrokken te worden, het geeft het effect waar je naar zoekt, en komen altijd op de eerste plaats Voor vrienden en familie probeer je dat te maskeren als je daar bent, en je bent daar goed in, dus ja geen wonder dat het moeilijk is en verwarrend Adviezen zul je wel genoeg krijgen en zoals eerder gemeld is er niet 1 juiste manier of dat je dit of dat juist niet kan doen; ligt vaak aan het moment en de interpretatie Verder geen weet hoe verslavingszorg geregeld is in Vlaanderen, en misschien is hij gedisollusioneerd met behandeling (verhalen gaan snel te ronde van dat is niks, goed of daar kan je alles doen), als hij verzekerd is misschien optie in buitenland, begrijp dat is (verre) toekomst sinds je op dit moment geen communicatie met hem hebt

Vaak is het zo dat je je terugtrekt in je 'comfortzone' dat is bekent en voeld goed; het is allemaal erg dubbelzinnig je wilt stoppen maar ja hunkering kan vaak de overhand nemen Een soort van sleutel, als ik niet gebruik is mijn leven waardeloos, en hoe verder zonder, kan je weer radeloos maken en alle gevoelens komen op je af en hoe daar mee om te gaan
Normalitair je wordt ouder en wijzer maar met gebruik krijg je vaak een stilstand, je reageerd alsof je 18 bent maar je bent al 30 of 40; wens je veel sterkte en wijsheid

Wat een nare situatie pffff. Klinieken hebben in nederland inderdaad een beroepsgeheim. Bij ons mag de client een familielid aanwijzen wat 1ste contact persoon is. Met hen mogen wij wel buiten medeweten van de client communiceren