@my big brother
Dit is en quote van uit een crisiscentrum in belgie - de sleutel, de essentie is dat er niet 1 juiste manier van reageren is, en kan weer op een andere manier ervaren worden door de actieve gebruiker In mijn geval was het een combinatie huurgeld, boodschappen, actief advies voor opname tot je zoekt het maar uit, je moet zelf verantwoordelijkheid nemen (door verschillende leden familie) en gewoon onwetendheid en machteloosheid hoe te reageren, sinds in actief gebruik ik erg manipulatief kon zijn waardoor ze zich weer schuldig voelde Denk achteraf combinatie om te veranderen; je ziet hoort andere gebruikers die beter zijn geworden, communicatie tot sommige familieleden stond nog open, wat voor een puinhoop ik in beland was
lichamelijk en geestelijk,eenzaamheid, destructie en het enige positieve gevoel wat effect had was om weer te gebruiken en soms werkte dat geeneens meer En ik realiseerde me niet dat de reacties van familieleden uit liefde was, en had daar op die momenten moeite mee
"Verwanten laten deze stressvolle gebeurtenissen niet zo maar over zich heen komen: ze zullen verschillende dingen uitproberen om op een zo adequaat mogelijke manier met de situatie om te gaan (‘coping gedrag’). Belangrijk is te weten dat er niet één enkel ‘juiste’ manier van reageren is. Niet iedereen gaat op dezelfde manier om met een situatie. En wat helpt voor de ene persoon kan voor iemand anders een averechts effect hebben .Mensen gaan ook – over de tijd –verschillende manieren uitproberen om met het probleem om te gaan. Soms hebben ze hierbij het gevoel juist te handelen. Er overheerst vaak een gevoel van frustratie, hopeloosheid of machteloosheid, waardoor weer iets anders uitgeprobeerd wordt. De meeste mensen gaan dus verschillende ‘strategieën’ uittesten om op deze manier te evolueren naar de voor hen ‘ideale’ oplossing. Algemeen zijn er drie ‘stijlen’ bij familieleden van druggebruikers: ‘geëngageerde coping’ (bvb. de gebruiker actief ondersteunen om in behandeling te gaan of actief aanspreken van de gebruiker),‘tolerante coping’ (de gebruiker beschermen tegen de negatieve gevolgen van het gebruik, bvb. door geld te geven, huur,onderdak, boodschappen…) en ‘vermijdende coping’ (de bron van stress ontwijken, bvb. door tijd te nemen voor jezelf ).En toch, de ‘ideale’ oplossing is meestal – slechts – een compromis. Dit komt omdat de gebruiker
zelf ook weer op een eigen manier reageert op het gedrag van een familielid: iedere strategie heeft een bepaald effect op de gebruiker en op het gezinslid. Een familielid kan bijvoorbeeld de gebruiker aanspreken met de bedoeling steun te bieden, maar de gebruiker kan dit ervaren als controlerend.Gezinsleden beseffen zeer goed dat hun acties meestal compromissen zijn. Ze zijn zich bewust van tegenstrijdigheden in hun acties, waardoor een gevoel ontstaat het niet goed te doen. Ondersteuning vanuit de omgeving is dan heel belangrijk, maar is evenwel moeilijk te vinden. Familieleden van druggebruikers denken vaak steun van bepaalde personen te kunnen verwachten, maar deze steun blijkt dan niet of onvoldoende helpend.Zo krijgen familieleden soms te horen dat ze de situatie niet juist aanpakken, wat tot een versterking van de schuldgevoelens kan leiden. Familieleden zijn dan eigenlijk twee keer slachtoffer: door de situatie die vaak zwaar weegt op het gezin en door de reacties van anderen lijdt men twee keer Dit moet vermeden worden"