Mijn broer is een heroine verslaafde

Ja dan houd het op Wat is een ziekte? Classificatie van WHO wereld gezondheidsorganisatie diagnose (parameters), heeft symptomen die je kunt herkennen,en kunt waarnemen en verschillende stages heeft, mild tot zeer ernstig Hoe ernstiger qua symptomen - geestelijk en lichamelijk hoe moeilijker het is om terug te draaien en herstel Als je dit niet kunt inzien dan blijf je met soort pasklare oplossingen die erg ver van de waarheid zijn Verslaving door AMA geclassificeed sinds 1956 als hersenziekte Ja begrijp sommige instanties / mensen houden vast aan soort notie van 'wilskracht' of 'die moet maar eerst even doorgaan dan misschien begrijpt hij/zij het wel" vandaar werkt dat niet, en zijn dan nog verbaasd dat dat vaak niet werkt Treurig
Ironische is dan dat mensen die opinie / hoog hebben van dat mensen niet kunnen of willen veranderen tenzij, zelf een vast houden aan hun eigen geloof voor de (on)juiste redenen hoe mensen beter kunnen worden - geen wonder dat vertrouwen, begrip ver te zoeken is
Zelfs in actief gebruik nog wel soort intelect waarom en waardoor en waarom dat klinieken maar gedeeltelijk antwoord hadden en weer terug viel, het zit vaak goed mis met veel therapieen (niet alle), en vaak draaideurpolitiek en niet echt geinteresseerd om mensen te helpen (gewoon teveel een business en anders broodroof)
Voor topic starter: hij vertrouwd mensen die om hem geven niet, vanwaar dat?
Topicstarter begrijp probleem je maakt je zorgen en ja hoe nu verder?
Beetje vreemd of juist niet toen hij in kliniek zat en werk had geen animo had om met familie contact te leggen, gemiste kans, jammer en ipv telefonisch persoonlijk contact als dat kan, sinds je hem klaarblijkelijk al sinds tijden? niet meer in het echt heb gezien
Aan de andere kant speelt misschien mee schaamte en schuld en vertrouwen is ver te zoeken of om te ontwijken; echte communicatie aangaan tenminste als dat kan

Wel om even te antwoorden op het statement; 'als dit het leven is dat hij verkiest?' als hij zo zeker is van zijn keuze waarom is hij dan toch ettelijke keren om hulp komen vragen? Het enige probleem daarbij was dat hij heel erg wisselvallig was, de ene dag was hij compleet van de kaart en wou hij ervan af, 2 dagen later was hij dat al helemaal vergeten en was alles 'in orde' en wilde hij niets meer horen over afkickcentra... Wat moet je dan???? Ik vind het redelijk grof om te zeggen dat het egoistisch is dat wij willen dat hij afkickt. Hij is mijn enige broer verdomme!! Zoals hij nu bezig is is de kans bijzonder groot dat zowel mijn moeder als ik hem overleven, enig idee hoe het voelt om met zoiets dagelijks op te staan? Moeten we volgens jou dan gewoon aanvaarden dat hij zichzelf kapotmaakt en dat terwijl hij al smekende voor mij zat te huilen omdat hij het niet meer zag zitten? Wel, dan ben ik maar egoistisch in jouw ogen maar nee, nooit ga ik dat aanvaarden want ik ben 100% zeker dat dit ook niet het leven is dat hij wil.

Ik zei niet dat hij ons niet meer vertrouwde, ik zei dat ik moeite heb om hem te vertrouwen omdat hij al zo vaak gelogen had en hij was boos toen ik hem zei dat ik hem niet meer kon vertrouwen.

Ivm het laatste bericht; de periode dat hij opgenomen was in het afkickcentrum (hij was toen verplicht door een rechter) waren wij niet op de hoogte, net zoals alle keren dat hij met de zoveelste overdosis weggevoerd was met de 100, ze wisten ons enkel te vinden voor de rekening. De helft van de tijd weten we niet waar hij is,het laatste telnr heb ik van hem een 2 maanden geleden gekregen en het is al niet meer in gebruik... En de keren dat ik wel wist waar hij was ging ik hem geregeld opzoeken, ik zei hem ook dat hij altijd bij mij mocht langskomen als hij daar zin in had. Ik ben hem 2 maanden geleden ook gaan opzoeken op het adres dat hij gegeven had maar daar zeiden ze dat ze hem niet kende...

@my big brother
Dit is en quote van uit een crisiscentrum in belgie - de sleutel, de essentie is dat er niet 1 juiste manier van reageren is, en kan weer op een andere manier ervaren worden door de actieve gebruiker In mijn geval was het een combinatie huurgeld, boodschappen, actief advies voor opname tot je zoekt het maar uit, je moet zelf verantwoordelijkheid nemen (door verschillende leden familie) en gewoon onwetendheid en machteloosheid hoe te reageren, sinds in actief gebruik ik erg manipulatief kon zijn waardoor ze zich weer schuldig voelde Denk achteraf combinatie om te veranderen; je ziet hoort andere gebruikers die beter zijn geworden, communicatie tot sommige familieleden stond nog open, wat voor een puinhoop ik in beland was
lichamelijk en geestelijk,eenzaamheid, destructie en het enige positieve gevoel wat effect had was om weer te gebruiken en soms werkte dat geeneens meer En ik realiseerde me niet dat de reacties van familieleden uit liefde was, en had daar op die momenten moeite mee
"Verwanten laten deze stressvolle gebeurtenissen niet zo maar over zich heen komen: ze zullen verschillende dingen uitproberen om op een zo adequaat mogelijke manier met de situatie om te gaan (‘coping gedrag’). Belangrijk is te weten dat er niet één enkel ‘juiste’ manier van reageren is. Niet iedereen gaat op dezelfde manier om met een situatie. En wat helpt voor de ene persoon kan voor iemand anders een averechts effect hebben .Mensen gaan ook – over de tijd –verschillende manieren uitproberen om met het probleem om te gaan. Soms hebben ze hierbij het gevoel juist te handelen. Er overheerst vaak een gevoel van frustratie, hopeloosheid of machteloosheid, waardoor weer iets anders uitgeprobeerd wordt. De meeste mensen gaan dus verschillende ‘strategieën’ uittesten om op deze manier te evolueren naar de voor hen ‘ideale’ oplossing. Algemeen zijn er drie ‘stijlen’ bij familieleden van druggebruikers: ‘geëngageerde coping’ (bvb. de gebruiker actief ondersteunen om in behandeling te gaan of actief aanspreken van de gebruiker),‘tolerante coping’ (de gebruiker beschermen tegen de negatieve gevolgen van het gebruik, bvb. door geld te geven, huur,onderdak, boodschappen…) en ‘vermijdende coping’ (de bron van stress ontwijken, bvb. door tijd te nemen voor jezelf ).En toch, de ‘ideale’ oplossing is meestal – slechts – een compromis. Dit komt omdat de gebruiker
zelf ook weer op een eigen manier reageert op het gedrag van een familielid: iedere strategie heeft een bepaald effect op de gebruiker en op het gezinslid. Een familielid kan bijvoorbeeld de gebruiker aanspreken met de bedoeling steun te bieden, maar de gebruiker kan dit ervaren als controlerend.Gezinsleden beseffen zeer goed dat hun acties meestal compromissen zijn. Ze zijn zich bewust van tegenstrijdigheden in hun acties, waardoor een gevoel ontstaat het niet goed te doen. Ondersteuning vanuit de omgeving is dan heel belangrijk, maar is evenwel moeilijk te vinden. Familieleden van druggebruikers denken vaak steun van bepaalde personen te kunnen verwachten, maar deze steun blijkt dan niet of onvoldoende helpend.Zo krijgen familieleden soms te horen dat ze de situatie niet juist aanpakken, wat tot een versterking van de schuldgevoelens kan leiden. Familieleden zijn dan eigenlijk twee keer slachtoffer: door de situatie die vaak zwaar weegt op het gezin en door de reacties van anderen lijdt men twee keer Dit moet vermeden worden"

De wisselvalligheid klinkt bekend in de oren; zelfs wanneer ik besluit had genomen om intern geholpen te worden, was ik daar soms daar niet zeker van of dit de juiste beslissing is; gedaan toen totaal down en out en paar dagen later dacht ik er weer anders over, zelfs tot op de dag van opname, in mijn geval toch doorgezet Ken ook verhalen dat mensen/vrienden desperate hulpvraag aangeven en dat vrienden/familie daar direct op reageren door naar kliniek/opname te rijden of iets te laten ondertekenen voor opname Dat soort situaties kunnen cruciaal zijn Sinds inzicht van puinhoop maar niet goed weten hoe dit verder aan te pakken
In Belgie kun je in die situaties een crisisinterventiecentrum opbellen; aanmelding kan door client zelf, familie of verwijzer
Zou me verder niet storen aan opmerking egoistisch gedrag, zijn maar woorden en denk meer normale bezorgdheid wat heel natuurlijk is

Pfff wat een afschuwelijk verhaal.... om je broer op deze manier aan de drugs te 'verliezen'.
Ik lees wel dat jullie als gezin het beste voor hem over hebben, maar helaas lijkt de heroine te sterk. Hij kan inderdaad niet zomaar opgenomen worden, dat is ook het fucking system hier in europa. Sterkte

Trouwens is het niet gebruikelijk om een familie-contactpersoon op te geven bij opname ipv bij ontslag vanwege rekening, kan me er iets bij voorstellen hoe zoiets gegaan is, maar blijft merkwaardig vanuit beleid van ziekenhuis

Ik vind dat een heel bizar beleid, als iemand zich te pletter rijdt tegen een boom en op de spoed terecht komt, dan worden de ouders of familie toch ook op de hoogte gebracht? Ik de afkickkliniek weet ik niet waarom dat het ons niet doorgeven is geweest, misschien was hij idd beschaamd maar ik denk dat het bij hem eerder is uit trots ' ik ga het alleen doen en ik ga hen laten zien dat ik het alleen kan' maar we willen niet dat hij dit alleen moet doorstaan.

Nog ff iets duidelijk maken; het probleem is niet dat hij er niet vanaf wil maar dat het hem nog niet gelukt is om succesvol af te kicken en elke keer hij hervalt zakt hij net iets dieper en er is een bodem, eens hij die bodem bereikt is het te laat. Geloof mij, hij is al meer dan 1 keer serieus op z'n bek gegaan... Hij is afgevoerd geweest dat hij al paars zag toen hij in de ambulance lag, de vriend die hem toen had gevonden zei dat hij dacht dat het te laat was, ze hem toen 1 dag in kunstmatige coma gehouden. Nadien is hib afgekickt en terug opnieuw begonnen. Ik kan me niet voorstellen dat er mensen zijn die voor zulke leven 'bewust' kiezen..

Ik weet ook wel dat hij op een gegeven moment bewust de stap heeft gezet om het te proberen, maar zoals met vele zaken is mijn broer nogal impulsief en doet hij vaak iets voor hij erbij nadenkt en ik denk dat dit misschien wel de slechtste keuze is die hij ooit maakte omdat het in eerste instantie een keuze was maar dat is het nu al lang niet meer...

@ my big brother,
sorry voor de late reactie, maar ik ben idd clean.
na 20 jaar eindelijk de knoop doorgehakt, dat was 22 mei 2005, ik ben er gewoon mee opgehouden en het verbaast me nog steeds dat ik dat zomaar kon.
wel nog 5 jaar methadon geslikt maar daar ben ik 9 april 2010 ook mee gestopt en ik voel me ondertussen prima, neemt niet weg dat het een hele strijd is geweest hoor.
groetjes

Kut vo0r je.

joolie-ah zei:

@ my big brother,
sorry voor de late reactie, maar ik ben idd clean.
na 20 jaar eindelijk de knoop doorgehakt, dat was 22 mei 2005, ik ben er gewoon mee opgehouden en het verbaast me nog steeds dat ik dat zomaar kon.
wel nog 5 jaar methadon geslikt maar daar ben ik 9 april 2010 ook mee gestopt en ik voel me ondertussen prima, neemt niet weg dat het een hele strijd is geweest hoor.
groetjes

Klik om te vergroten...

Geen probleem hoor, mijn reactie was ook nogal laat
Geweldig dat je dat zo hebt kunnen afkicken, en dat na 20 jaar, djeeses... Echt bewonderenswaardig dat het zo vlot is gegaan en je ondertussen ook methadon-vrij bent. Ik hoop dat ik ooit hetzelfde kan zeggen van mijn broer. Ik heb eigenlijk geen precies idee van wanneer mijn broer precies is begonnen, mijn moeder zei enkele dagen geleden dat ze denkt te weten wanneer het begonnen is en dat zou zo'n jaar of 6,7 geleden moeten zijn.

de pest met heroine is dat het in het begin een keuze is maar de terugvallen allang niet meer, das gewoon een gevolg.
je schakelt in feite je gevoel uit als je stoned bent, heb je niks op ( en daar hoef je niet ziek voor te zijn) moet je dealen met je gevoel, hoe langer je verslaafd bent hoe moeilijker dat is, vandaar dat veel mensen na lange tijd nog terugvallen.
het is klote voor je maar je kan er zo weinig aan veranderen, hij hoeft echt niet keihard op z'n bek te gaan om te stoppen, ik ben zo vaak echt onderuit gegaan en ik kon niet stoppen.
ik stopte omdat ik het zo ongelooflijk zat was en ik deed dat alleen voor mijzelf, niet voor een ander, das volgens mij ook de enige manier ( voor mij igg)
probeer igg je eigen leven er niet door te verpesten hoor, dat je je zorgen maakt is logisch maar probeer het wat van je af te zetten, want je kan er zo weinig aan doen !

(Afkick)kliniek is anoniem en mogen gegevens ook niet doorgeven volgens wetgeving anders zijn zij in overtreding,tenminste in Nederland is dat zo, geen enkel familielid of andere instantie wordt op de hoogte gebracht (je mag ze natuurlijk wel zelf bellen, een van de weinge manieren dat privacy is verdoorgevoerd; op zich goede regel vind ik); met ziekenhuis is dat anders Sommige lukt het na de eerste keer anderen zoals ik meerdere opnames nodig en ja dan nog gedoe, of therapy/medicijnen/nazorg enz Alle ellende die je hebt meegemaakt vergeet je en de craving / hunkering neemt de overhand, voeld als hel, en soms/vaak niet tegen opgewassen Dat is voor familie/vrienden niet te begrijpen maar je ziet geen alternatief om beter te voelen of juist niet te voelenTrouwens ook veel mensen die zonder opname clean worden Heb zelf een basis via paar klinieken maar toch weer naar beneden, en nu via medicijnen, ja voor iedereen anders Normalitair was opname voor 28 dagen, inclusief detox, nu is meer beleid dat dat vaak niet genoeg is en je maanden ogenomen kan worden En ja success is niet gegarandeerd, en bij ontslag soms probleem met totale overdosis sinds zelfde hoeveelheid van voorheen het lichaam niet aankan, oftwel nabehandeling is essentieel Denk gewoon volg je intuitie sinds jij je broer kent en hoe hij reageert maar ja 'moet' wel soort communicatie kunnen aangaan, en hoe dat te bewerkstelligen? Misschien schaamd hij zich ik weet het niet om hem zo te zien door dierbaren, of hij denkt je wilt alleen dat ik opgenomen wordt en je komt me spioneren
of misschien juist heel leuk goh dat je de moeite neemt om mij op te zoeken en te vinden
Rationele gedachten zijn vaak erg ver te zoeken, kan daarover meepraten
Via vrienden, en ziekenhuizen/klinieken weet je hopelijk ongeveer welke contreien of via instanties beetje of veel zoektocht, natuurlijk handiger als hij zelf opbeld

Op zich vind ik het niet zo'n probleem dat we niet wisten dat hij in een afkick-kliniek was, ik vind het gewoon vervelend dat we hem niet konden steunen daarin, maar dat ze ons niet verwittigde toen hij in het ziekenhuis op spoed lag, dat begrijp ik niet, of de keren dat ze hem opgepakt hadden, geen enkel bericht naar de familie, dat vind ik onaanvaardbaar, wat voor een systeem hanteren ze daarin in België... ik begrijp het niet.

Ik kan het me idd niet voorstellen wat het moet zijn als je lichamelijke afhankelijkheid zo groot is geworden dat het de overhand neemt in je doen en laten en dat het sterker is dan je eigen wil, maar in heb hem wel enkele keren echt strontziek weten zijn (zweten, rillen, soms zelf ijlen, koorstig, overgeven, diarree) het leek voor mij op een heftige buikgriep, ik weet eigenlijk nog steeds niet met zekerheid, maar dat was toen hij vertelde dat hij verslaafd was en dat hij wilde afkicken, ik denk dat hij toen ontwenningsverschijnselen had of meteen cold turkey had gedaan ofzo. Het was in ieder geval heftig, dat heeft zo'n 3 dagen geduurd en dan ging het bergop met hem, na een maand of 2 zag ik ook weer de 'broer' die ik altijd had gekend in hem verschijnen en hij werd weer vrolijk en hij genoot duidelijk van de tijd dat we toen hadden.

De tijden dat hij wel onder invloed was, was het vaak heel moeilijk om door te dringen, we deden de dingen die hij zelf had gevraagd om te doen (hij zei zelf altijd dat we hem moesten tegenhouden als hij naar Brussel wilde gaan) Als hij dan uiteindelijk op dat punt stond, dan was hij niet meer voor reden vatbaar, dan werd hij nijdig en geirriteerd als we hem wilde beletten naar Brussel te gaan. Net zoals je zegt, rationeel denken was er echt niet meer bij. We waren op dat moment ook nog niet gekend genoeg met de situatie om de eerste tekenen van gebruik te herkennen en dan ook meteen in te grijpen, zoals hij ons vroeg. Soms wil je die tekenen ook niet zien en je wilt hem geloven als hij zegt dat hij niets gebruikt heeft, dat is soms zo verwarrend...

Erg herkenbaar, en ja eigen wil is ver te zoeken in dat soort situaties Dagen dat je doodziek bent denk je dit wil ik niet meer, schoon genoeg van, ik kies voor mezelf, maar je bent vaak te ziek om dat zelf te regelen Dat zijn vaak die momenten voor actie van anderen En na aantal dagen denk je ach zo erg was het nou ook weer niet, voel me prima het kan wel weer Als dat eenmaal in je hoofd zit is er geen land meer mee te bezeilen Zoals ik ongeveer begrijp is hij wel al verschillende malen opgenomen vanwege overdosis, en opnames (gerechterlijk en vrijwillig) Je bent soort 'gevangen' in web waar het bijna onmogelijk aanvoeld om aan ontrokken te worden, het geeft het effect waar je naar zoekt, en komen altijd op de eerste plaats Voor vrienden en familie probeer je dat te maskeren als je daar bent, en je bent daar goed in, dus ja geen wonder dat het moeilijk is en verwarrend Adviezen zul je wel genoeg krijgen en zoals eerder gemeld is er niet 1 juiste manier of dat je dit of dat juist niet kan doen; ligt vaak aan het moment en de interpretatie Verder geen weet hoe verslavingszorg geregeld is in Vlaanderen, en misschien is hij gedisollusioneerd met behandeling (verhalen gaan snel te ronde van dat is niks, goed of daar kan je alles doen), als hij verzekerd is misschien optie in buitenland, begrijp dat is (verre) toekomst sinds je op dit moment geen communicatie met hem hebt

Vaak is het zo dat je je terugtrekt in je 'comfortzone' dat is bekent en voeld goed; het is allemaal erg dubbelzinnig je wilt stoppen maar ja hunkering kan vaak de overhand nemen Een soort van sleutel, als ik niet gebruik is mijn leven waardeloos, en hoe verder zonder, kan je weer radeloos maken en alle gevoelens komen op je af en hoe daar mee om te gaan
Normalitair je wordt ouder en wijzer maar met gebruik krijg je vaak een stilstand, je reageerd alsof je 18 bent maar je bent al 30 of 40; wens je veel sterkte en wijsheid

Wat een nare situatie pffff. Klinieken hebben in nederland inderdaad een beroepsgeheim. Bij ons mag de client een familielid aanwijzen wat 1ste contact persoon is. Met hen mogen wij wel buiten medeweten van de client communiceren

@ Flameon, Moet je eerst wel bereidwillig zijn om een tel op te geven en dacht de consequenties worden dan uitgelegd aan client, anders beetje raar
Je kan trouwens ook je hele dossier laten vernietigen na ontslag wat ik gedaan heb, wilde niet dat dat maar bleef rondslingeren En Ja meestal willen klinieken een andere kijk verkrijgen of plaatje volmaken door contact met familieleden, focus blijft op de client en ja als die daar geen in zin in hebt om wat voor reden dan ook om een tel op te geven dan houd het op

Heel veel sterkte met deze situatie. Ik vind dat je een sterke houding aan neemt, wat bewonderenswaardig is. Het is moeilijk om je er niet in mee te slepen, misschien dat je broer daarom afstand neemt. Je kan inderdaad zelf niet veel doen, in plaats klaar te staan als er wel een hulpvraag is. Nogmaals veel sterkte.

Beste Lezers,

Het heeft me enige tijd gekost (en al veel tranen) om dit te doen maar uiteindelijk wil ik dit delen met mensen die zich misschien in mijn verhaal herkennen;

Mijn broer is thuis vertrokken toen hij een 16 jaar (hij is 6jaar ouder dan ik) was, hij was altijd wel een beetje een rebel maar toen hij in zijn adolescentie kwam werd het alleen maar erger. Jarenlang heeft hij in kraakpanden gewoond en heel af toen stond hij opeens voor de deur toen hij niets meer had, bleef hij enkele maanden tot hij weer opgeknapt was en vertrok dan weer met de noorderzon. Vermoedelijk experimenteerde hij gedurende heel die periode met vanalles en nog wat maar nooit ernstig genoeg dat hij moest afgevoerd worden met de 100... zijn domicilie stond bij mijn moeder dus zij kreeg de rekeningen van de 100.
Enkele jaren terug kregen we een telefoontje van een 'vriend' van hem die zei dat hij in de spoedafdeling lag dus wij gingen hem opzoeken, het was de eerste keer (naar ons weten) dat hij zijn leven in gevaar had gebracht. Hij had volgens de spoedarts amfetamines in het bloed en nog wat rommel en het was kantje boordje geweest, een uurtje later en het had te laat geweest, ook toen is hij een tijdje bij ons gebleven en nadien weer vertrokken zonder ons ook maar enig nieuws te bezorgen. Ongeveer een jaar later stond hij weer voor de deur en al vrij snel deed hij het uit de doeken; 'hij was heroine verslaafde' ik merkte aan hem ook dat hij heel vreemd was de eerste dagen bij ons was, hij sprak alsof hij een tongpiercing had en hij was echt graatmager maar hij was zoiezo eigenlijk nooit dik geweest. We hebben met hem verschillende gesprekken gehad zonder meteen met de vinger naar hem te wijzen want we wilden hem vooral helpen. Eerst leek dat goed te gaan (zo'n 6tal maanden) en ik denk dat hij gedurende die periode ook echt drugsvrij was, hij ging ook niet meer weg in het weekend, hij vroeg vaak of ik met hem iets wilde gaan doen (film kijken of ergens iets gaan drinken) maar na enkele maanden begon hij heimwee te krijgen naar zijn vorige 'vrienden' en begon hij af en toe in het weekend weer weg te gaan. Toen hij een half jaar bij mijn moeder woonde zochten we een appartementje voor hem (het was zoiezo heel moeilijk met hem samenwonen) dat hij voor heel weinig geld kon huren zodat hij een plek van zichzelf had, maar daar is na nog geen half jaar weer volledig verkeerd gegaan. Na een week niets meer van hem te horen ging ik zelf maar even kijken op z'n appartement, maar hij was er niet, zo heeft het enkele weken geduurd tot de huisbaas ons vroeg om het appartement leeg te maken want hij was er al ruim 1maand en half niet meer geweest en we hadden ondertussen ook weer enkele rekeningen van een ambulance gekregen. Mijn moeder en ik naar het appartement, wat we daar gevonden hebben... mja, ik kan het met woorden niet omschrijven maar ik had er mij wel op voorbereid. Het was verschrikkelijk smerig, overal lagen etensresten en drank en peuken maar dat was niet het ergste, mijn moeder was lege melkkartons in vuilbak aan het stoppen toen ze er eentje had gevonden waar nog iets in zat, toen ze het nader onderzocht (met enige voorzichtigheid) merkten we dat het melkkarton zal vol met insuline spuitjes... ik heb geen idee hoeveel van die spuitjes je in zo'n blik (1l) krijgt maar het waren er heel veel. Ik heb hem nu alweer een jaar niet meer gezien en hoorde vorige week dat een kennis hem had gezien en dat hij er absoluut niet goed uitzag en een dag later hoorde we van nog iemand anders net hetzelfde. In de periode dat hij bij ons verbleef zijn we naar een centrum gegaan voor drugsverslaafden om raad te vragen, hij had toen beloofd om mee te gaan maar hij hield zich niet vaak aan de afspraak dus ook die dag niet... in dat centrum hadden we gevraagd wat we konden doen en dat is nog het meest frustrerende aan heel de zaak, het komt er gewoon op neer dat als hij niet 'wilt' stoppen, wij hem ook niet kunnen helpen, we kunnen hem niet verplicht laten opnemen tenzij er kan aangetoond worden dat hij een mentale aandoening heeft. Ik heb nu eigenlijk alle hoop opgegeven en soms slaat de schrik me om het hart als m'n telefoon gaat of als ik ergens iets lees over een drugsdode. Het is en blijft nog steeds mijn grote broer...

Poeh, heftig verhaal Zo te lezen hebben jullie altijd je best gedaan en kunnen jullie jezelf absoluut niks verwijten. Helaas is de drang naar heroïne te sterk............
Ik hoop het beste voor jullie en dat het toch nog goed gaat komen, maar het is zwaar.......
Inderdaad wordt je in Nederland alleen geholpen op vrijwillige basis. Dit heeft mede te maken met de gigantische aantallen verslaafden en lange wachtlijsten. Wel bestaat er IBS en RM (dwangopnames psychiatrie) voor mensen die gevaar zijn voor zichzelf en/of anderen zijn, maar in hoeverre dat geld bij verslaving. IBS zal wel uitgeschreven worden als ze hem in erg slechte toestand gaan vinden, maar die loopt na 3 weken af en dan is meestal geen sprake meer van levensbedreiging.......

In ieder geval veel sterkte ermee!