Mijn broer is een heroine verslaafde

Sublimo zei:

Daar heb je gelijk in. Maar wat als die persoon niet meer in staat is om in te zien wat het beste voor hem is ?

Klik om te vergroten...

Maar wie bepaalt dat?

Sublimo zei:

Is het dan niet beter dat iemand anders die keuze maakt ?

Klik om te vergroten...

Dat kan toch niet? En zeker in dit geval niet.

Sublimo zei:

Want soms duurt het een tijdje voordat iemand inziet wat het beste voor hem is, als iemand anders je dan geholpen heeft door die keuze voor jou te maken, zou je achteraf dan niet dankbaar zijn ervoor ?

Klik om te vergroten...

Ik kan daar zo op deze algemene toon geen antwoord op geven. Maar in veel gevallen is keihard op je bek gaan de enige manier om te veranderen.

Sublimo zei:

Ik kan me bijvoorbeeld herinneren dat ik blij ben dat op sommige punten in mijn leven iemand anders die keuze voor mij heeft gemaakt, in de puberteit zie je dingen vaak zo anders dan ze werkelijk zijn. Toen ik eenmaal besefte dat ze gelijk hadden was ik dankbaar dat ze me geholpen hebben.

Klik om te vergroten...

Noem eens wat. Want ik kan me niet voorstellen dat iemand in de puberteit zich zomaar neerlegt bij iets waar hij of zij het niet mee eens is.

Maar wie bepaalt dat?

Klik om te vergroten...

Die zag ik al aankomen, ik zou het eerlijk gezegd niet weten.

Dat kan toch niet? En zeker in dit geval niet.

Klik om te vergroten...

True, ik had er even niet aan gedacht dat een verslaafde zelf moet willen stoppen om een succes te boeken.

Ik kan daar zo op deze algemene toon geen antwoord op geven. Maar in veel gevallen is keihard op je bek gaan de enige manier om te veranderen.

Klik om te vergroten...

Noem eens wat. Want ik kan me niet voorstellen dat iemand in de puberteit zich zomaar neerlegt bij iets waar hij of zij het niet mee eens is.

Klik om te vergroten...

Het past niet bij dit topic, wat ik zei geldt eerder voor banale dingen. Ik heb het verkeerd uitgelegd.
Ik weet dat ik vroeger als puber dacht dat een bepaald boek niks ging zijn, volgens mama zou ik het geweldig vinden, ik dacht daar met mijn puberbrein natuurlijk anders over. Uiteindelijk wist ze me dan toch over te halen en het resultaat was dat ik het boek inderdaad geweldig vond. Een moeder heeft akelig vaak gelijk.
Als het aan mij had gelegen, dan had ik een prachtig boek niet gelezen, en dan ook nog om redenen die nergens opsloegen.
Dit is een beetje wat ik ermee bedoelde, maar dit is niet van toepassing op dit topic.
Het gaat hier dus eigenlijk ook niet echt over dwingen.

My fault.

En natuurlijk, ik was ook een puber die niet makkelijk iets kon neerleggen.

Wat betreft het vallen en weer opstaan, ik geloof ook dat het zeer noodzakelijk is in het leven.

@Ex Insight "Ik kan daar zo op deze algemene toon geen antwoord op geven. Maar in veel gevallen is keihard op je bek gaan de enige manier om te veranderen"
Weer zo'n totale onzin wat je vaak hoord maar niet gestaafd word door feiten, mensen veranderen door verschillende redenen zonder helemaal in de afgrond te belanden; zelf destructie kan een halt toegeroepen worden op elk moment
Kan totaal iets onbenulligs zijn, iets emotioneels, of wat iemand zegt of wat gehoord wordt, eigen inzicht of wat dan ook Vooral in pupulistische kringen en zelfs in klinieken hoor je dit, maar ja echt pure onzin wat een eigen leven is gaan lijden maar heeft geen enige wezenlijke feitelijke verklaring waarom ene mens verandert op dit moment en ander mens niet kan of wil veranderen (bio chemistry laat men daar bij voorbaat achterwege)

Als ik het verhaal zo op me in laat werken dan realiseer ik me dat ik die broer ook had kunnen zijn. Heb zelf een tijdje aan de pep gezeten tot ik realiseerde dat ik liever dood wilde als pep junk zijn, dus toen van de pep af en nu denk ik er eigenlijk nog hetzelfde over.. Ook zonder pep zou ik liever dood willen zijn reden genoeg om weer aan de pep te gaan zou je denken misschien. Nou nee de volgende stap voor mij is echt the end realiseren ik zou niet willen verjunken...

Heroine verslaafde voelen zichzelf ook kut als ze niets gebruiken, de heroine maakt dat je blij wordt. Ik ben zelf al maanden aan een stuk depresief als ik heroine zou kennen als drug zou ik er niet ver vanaf zitten om daar aan verslaafd te raken. Heroine moet toch de beste anti-depresant zijn die er is volgens mij..

sebatian zei:

@Ex Insight "Ik kan daar zo op deze algemene toon geen antwoord op geven. Maar in veel gevallen is keihard op je bek gaan de enige manier om te veranderen"
Weer zo'n totale onzin wat je vaak hoord maar niet gestaafd word door feiten, mensen veranderen door verschillende redenen zonder helemaal in de afgrond te belanden; zelf destructie kan een halt toegeroepen worden op elk moment
Kan totaal iets onbenulligs zijn, iets emotioneels, of wat iemand zegt of wat gehoord wordt, eigen inzicht of wat dan ook Vooral in pupulistische kringen en zelfs in klinieken hoor je dit, maar ja echt pure onzin wat een eigen leven is gaan lijden maar heeft geen enige wezenlijke feitelijke verklaring waarom ene mens verandert op dit moment en ander mens niet kan of wil veranderen (bio chemistry laat men daar bij voorbaat achterwege)

Klik om te vergroten...

Wat doe je nou moeilijk? Ik zeg "in veel gevallen". Wil je een feit? Ik ken iemand die twee keer is overleden en via reanimatie terug tot leven is gebracht voordat hij met zijn heroïneverslaving stopte. Als dat niet op je bek gaan is..

Verhalen te over daar gaat het niet om; dat soort uitspraken meer van doen met zogenaamde wilskracht wat een achterhaald concept is Zo van je moet eerst maar goed voelen dan verander je wel Blijf dat totale onzin vinden, sinds er vaak geen vrije keuze bestaat in actieve verslaving ondermeer vanwege biochemistry, karaktereigenschappen enz enz; al dat soort uitspraken probeert een simpele verklaring te geven voor een complex probleem Als het allemaal zo simpel zou zijn zou er geen probleem zijn; de vraag rijst dan natuurlijk wanneer mensen in de figuurlijk en letterlijke in de goot belanden maar toch niet veranderen ja dan houd het verhaal op en valt die zogenaame stelling in duigen Ei van Columbus is er niet waardoor ene mens verandert in een vroeg stadium, ander gaat een destructieve perode(s) door en ander gaat door zonder te kunnen of willen veranderen Klinieken, therapieen enz enz komen er meeste tijd ook niet uit, sinds success ratio vrij klein is, maar ja dat ligt dan weer aan de client, zo is het cirkeltje weer rond

Pfff wat een afschuwelijk verhaal.... om je broer op deze manier aan de drugs te 'verliezen'.
Ik lees wel dat jullie als gezin het beste voor hem over hebben, maar helaas lijkt de heroine te sterk. Hij kan inderdaad niet zomaar opgenomen worden, dat is ook het fucking system hier in europa. Sterkte

sebatian zei:

Verhalen te over

Klik om te vergroten...

Exceptional Insight zei:

"in veel gevallen"

Klik om te vergroten...

Wat is het probleem eigenlijk? Je geeft hem zelf gelijk...

@ Ivo daar gaat het niet om!
Hoe kun je iemand beste helpen? ipv blame game; dat is de vraag van familie en in klinieken, heerst radeloosheid en protocollen en soms draaideur politiek: "tough love" of ja deze persoon is er nog niet klaar voor moet nog even verder naar beneden misschien begrijpt hij/zij het dan wel; of deze staat er niet open voor verandering en wil niet inzien wat hij/zij aangericht heeft;
Familie/vrienden zijn totaal ontluisterd hoe kan dit nu is toch niet te bevatten, waarom doet iemand dit zich aan, en wat kunnen we doen
Al dat soort dingen zelf meegemaakt en vond dat echt onzin, hoe er soms / vaak over mij werd gepraat, bedoel bij enig andere ziekte ga je daar toch ook niet zo mee om
Bepaald door genen, en neurobiology en een mix van andere oorzaken, maar om daardoor te gaan zeggen he ga nog even lekker door met gebruik en met je destructieve gedrag en hopelijk zie het dan pas in, dat is toch pure waanzin, en werkt totaal averechts
Ja natuurlijk willen klinieken en familie gemotiveerde mensen hebben om te veranderen, he verdorie maar er zijn veel adders onder het gras waar ze vaak geen notie van hebben; en ipv naar hun inperfecte systeem te kijken ligt het aan de client, lekker makkelijk
Qua vrienden/familie die vallen ook niet buiten schot, en die zijn vaak niet helemaal onschuldig,
hoe raar dat ook mag klinken; actie geeft reactie envandaar verder (vertrouwen en begrip)
Oftewel gecompliceerder dan het is en geen pasklare oplossingen

Ja dan houd het op Wat is een ziekte? Classificatie van WHO wereld gezondheidsorganisatie diagnose (parameters), heeft symptomen die je kunt herkennen,en kunt waarnemen en verschillende stages heeft, mild tot zeer ernstig Hoe ernstiger qua symptomen - geestelijk en lichamelijk hoe moeilijker het is om terug te draaien en herstel Als je dit niet kunt inzien dan blijf je met soort pasklare oplossingen die erg ver van de waarheid zijn Verslaving door AMA geclassificeed sinds 1956 als hersenziekte Ja begrijp sommige instanties / mensen houden vast aan soort notie van 'wilskracht' of 'die moet maar eerst even doorgaan dan misschien begrijpt hij/zij het wel" vandaar werkt dat niet, en zijn dan nog verbaasd dat dat vaak niet werkt Treurig
Ironische is dan dat mensen die opinie / hoog hebben van dat mensen niet kunnen of willen veranderen tenzij, zelf een vast houden aan hun eigen geloof voor de (on)juiste redenen hoe mensen beter kunnen worden - geen wonder dat vertrouwen, begrip ver te zoeken is
Zelfs in actief gebruik nog wel soort intelect waarom en waardoor en waarom dat klinieken maar gedeeltelijk antwoord hadden en weer terug viel, het zit vaak goed mis met veel therapieen (niet alle), en vaak draaideurpolitiek en niet echt geinteresseerd om mensen te helpen (gewoon teveel een business en anders broodroof)
Voor topic starter: hij vertrouwd mensen die om hem geven niet, vanwaar dat?
Topicstarter begrijp probleem je maakt je zorgen en ja hoe nu verder?
Beetje vreemd of juist niet toen hij in kliniek zat en werk had geen animo had om met familie contact te leggen, gemiste kans, jammer en ipv telefonisch persoonlijk contact als dat kan, sinds je hem klaarblijkelijk al sinds tijden? niet meer in het echt heb gezien
Aan de andere kant speelt misschien mee schaamte en schuld en vertrouwen is ver te zoeken of om te ontwijken; echte communicatie aangaan tenminste als dat kan

Wel om even te antwoorden op het statement; 'als dit het leven is dat hij verkiest?' als hij zo zeker is van zijn keuze waarom is hij dan toch ettelijke keren om hulp komen vragen? Het enige probleem daarbij was dat hij heel erg wisselvallig was, de ene dag was hij compleet van de kaart en wou hij ervan af, 2 dagen later was hij dat al helemaal vergeten en was alles 'in orde' en wilde hij niets meer horen over afkickcentra... Wat moet je dan???? Ik vind het redelijk grof om te zeggen dat het egoistisch is dat wij willen dat hij afkickt. Hij is mijn enige broer verdomme!! Zoals hij nu bezig is is de kans bijzonder groot dat zowel mijn moeder als ik hem overleven, enig idee hoe het voelt om met zoiets dagelijks op te staan? Moeten we volgens jou dan gewoon aanvaarden dat hij zichzelf kapotmaakt en dat terwijl hij al smekende voor mij zat te huilen omdat hij het niet meer zag zitten? Wel, dan ben ik maar egoistisch in jouw ogen maar nee, nooit ga ik dat aanvaarden want ik ben 100% zeker dat dit ook niet het leven is dat hij wil.

Ik zei niet dat hij ons niet meer vertrouwde, ik zei dat ik moeite heb om hem te vertrouwen omdat hij al zo vaak gelogen had en hij was boos toen ik hem zei dat ik hem niet meer kon vertrouwen.

Ivm het laatste bericht; de periode dat hij opgenomen was in het afkickcentrum (hij was toen verplicht door een rechter) waren wij niet op de hoogte, net zoals alle keren dat hij met de zoveelste overdosis weggevoerd was met de 100, ze wisten ons enkel te vinden voor de rekening. De helft van de tijd weten we niet waar hij is,het laatste telnr heb ik van hem een 2 maanden geleden gekregen en het is al niet meer in gebruik... En de keren dat ik wel wist waar hij was ging ik hem geregeld opzoeken, ik zei hem ook dat hij altijd bij mij mocht langskomen als hij daar zin in had. Ik ben hem 2 maanden geleden ook gaan opzoeken op het adres dat hij gegeven had maar daar zeiden ze dat ze hem niet kende...

@my big brother
Dit is en quote van uit een crisiscentrum in belgie - de sleutel, de essentie is dat er niet 1 juiste manier van reageren is, en kan weer op een andere manier ervaren worden door de actieve gebruiker In mijn geval was het een combinatie huurgeld, boodschappen, actief advies voor opname tot je zoekt het maar uit, je moet zelf verantwoordelijkheid nemen (door verschillende leden familie) en gewoon onwetendheid en machteloosheid hoe te reageren, sinds in actief gebruik ik erg manipulatief kon zijn waardoor ze zich weer schuldig voelde Denk achteraf combinatie om te veranderen; je ziet hoort andere gebruikers die beter zijn geworden, communicatie tot sommige familieleden stond nog open, wat voor een puinhoop ik in beland was
lichamelijk en geestelijk,eenzaamheid, destructie en het enige positieve gevoel wat effect had was om weer te gebruiken en soms werkte dat geeneens meer En ik realiseerde me niet dat de reacties van familieleden uit liefde was, en had daar op die momenten moeite mee
"Verwanten laten deze stressvolle gebeurtenissen niet zo maar over zich heen komen: ze zullen verschillende dingen uitproberen om op een zo adequaat mogelijke manier met de situatie om te gaan (‘coping gedrag’). Belangrijk is te weten dat er niet één enkel ‘juiste’ manier van reageren is. Niet iedereen gaat op dezelfde manier om met een situatie. En wat helpt voor de ene persoon kan voor iemand anders een averechts effect hebben .Mensen gaan ook – over de tijd –verschillende manieren uitproberen om met het probleem om te gaan. Soms hebben ze hierbij het gevoel juist te handelen. Er overheerst vaak een gevoel van frustratie, hopeloosheid of machteloosheid, waardoor weer iets anders uitgeprobeerd wordt. De meeste mensen gaan dus verschillende ‘strategieën’ uittesten om op deze manier te evolueren naar de voor hen ‘ideale’ oplossing. Algemeen zijn er drie ‘stijlen’ bij familieleden van druggebruikers: ‘geëngageerde coping’ (bvb. de gebruiker actief ondersteunen om in behandeling te gaan of actief aanspreken van de gebruiker),‘tolerante coping’ (de gebruiker beschermen tegen de negatieve gevolgen van het gebruik, bvb. door geld te geven, huur,onderdak, boodschappen…) en ‘vermijdende coping’ (de bron van stress ontwijken, bvb. door tijd te nemen voor jezelf ).En toch, de ‘ideale’ oplossing is meestal – slechts – een compromis. Dit komt omdat de gebruiker
zelf ook weer op een eigen manier reageert op het gedrag van een familielid: iedere strategie heeft een bepaald effect op de gebruiker en op het gezinslid. Een familielid kan bijvoorbeeld de gebruiker aanspreken met de bedoeling steun te bieden, maar de gebruiker kan dit ervaren als controlerend.Gezinsleden beseffen zeer goed dat hun acties meestal compromissen zijn. Ze zijn zich bewust van tegenstrijdigheden in hun acties, waardoor een gevoel ontstaat het niet goed te doen. Ondersteuning vanuit de omgeving is dan heel belangrijk, maar is evenwel moeilijk te vinden. Familieleden van druggebruikers denken vaak steun van bepaalde personen te kunnen verwachten, maar deze steun blijkt dan niet of onvoldoende helpend.Zo krijgen familieleden soms te horen dat ze de situatie niet juist aanpakken, wat tot een versterking van de schuldgevoelens kan leiden. Familieleden zijn dan eigenlijk twee keer slachtoffer: door de situatie die vaak zwaar weegt op het gezin en door de reacties van anderen lijdt men twee keer Dit moet vermeden worden"

De wisselvalligheid klinkt bekend in de oren; zelfs wanneer ik besluit had genomen om intern geholpen te worden, was ik daar soms daar niet zeker van of dit de juiste beslissing is; gedaan toen totaal down en out en paar dagen later dacht ik er weer anders over, zelfs tot op de dag van opname, in mijn geval toch doorgezet Ken ook verhalen dat mensen/vrienden desperate hulpvraag aangeven en dat vrienden/familie daar direct op reageren door naar kliniek/opname te rijden of iets te laten ondertekenen voor opname Dat soort situaties kunnen cruciaal zijn Sinds inzicht van puinhoop maar niet goed weten hoe dit verder aan te pakken
In Belgie kun je in die situaties een crisisinterventiecentrum opbellen; aanmelding kan door client zelf, familie of verwijzer
Zou me verder niet storen aan opmerking egoistisch gedrag, zijn maar woorden en denk meer normale bezorgdheid wat heel natuurlijk is

Trouwens is het niet gebruikelijk om een familie-contactpersoon op te geven bij opname ipv bij ontslag vanwege rekening, kan me er iets bij voorstellen hoe zoiets gegaan is, maar blijft merkwaardig vanuit beleid van ziekenhuis

Ik vind dat een heel bizar beleid, als iemand zich te pletter rijdt tegen een boom en op de spoed terecht komt, dan worden de ouders of familie toch ook op de hoogte gebracht? Ik de afkickkliniek weet ik niet waarom dat het ons niet doorgeven is geweest, misschien was hij idd beschaamd maar ik denk dat het bij hem eerder is uit trots ' ik ga het alleen doen en ik ga hen laten zien dat ik het alleen kan' maar we willen niet dat hij dit alleen moet doorstaan.

Nog ff iets duidelijk maken; het probleem is niet dat hij er niet vanaf wil maar dat het hem nog niet gelukt is om succesvol af te kicken en elke keer hij hervalt zakt hij net iets dieper en er is een bodem, eens hij die bodem bereikt is het te laat. Geloof mij, hij is al meer dan 1 keer serieus op z'n bek gegaan... Hij is afgevoerd geweest dat hij al paars zag toen hij in de ambulance lag, de vriend die hem toen had gevonden zei dat hij dacht dat het te laat was, ze hem toen 1 dag in kunstmatige coma gehouden. Nadien is hib afgekickt en terug opnieuw begonnen. Ik kan me niet voorstellen dat er mensen zijn die voor zulke leven 'bewust' kiezen..

Ik weet ook wel dat hij op een gegeven moment bewust de stap heeft gezet om het te proberen, maar zoals met vele zaken is mijn broer nogal impulsief en doet hij vaak iets voor hij erbij nadenkt en ik denk dat dit misschien wel de slechtste keuze is die hij ooit maakte omdat het in eerste instantie een keuze was maar dat is het nu al lang niet meer...

@ my big brother,
sorry voor de late reactie, maar ik ben idd clean.
na 20 jaar eindelijk de knoop doorgehakt, dat was 22 mei 2005, ik ben er gewoon mee opgehouden en het verbaast me nog steeds dat ik dat zomaar kon.
wel nog 5 jaar methadon geslikt maar daar ben ik 9 april 2010 ook mee gestopt en ik voel me ondertussen prima, neemt niet weg dat het een hele strijd is geweest hoor.
groetjes

Kut vo0r je.

joolie-ah zei:

@ my big brother,
sorry voor de late reactie, maar ik ben idd clean.
na 20 jaar eindelijk de knoop doorgehakt, dat was 22 mei 2005, ik ben er gewoon mee opgehouden en het verbaast me nog steeds dat ik dat zomaar kon.
wel nog 5 jaar methadon geslikt maar daar ben ik 9 april 2010 ook mee gestopt en ik voel me ondertussen prima, neemt niet weg dat het een hele strijd is geweest hoor.
groetjes

Klik om te vergroten...

Geen probleem hoor, mijn reactie was ook nogal laat
Geweldig dat je dat zo hebt kunnen afkicken, en dat na 20 jaar, djeeses... Echt bewonderenswaardig dat het zo vlot is gegaan en je ondertussen ook methadon-vrij bent. Ik hoop dat ik ooit hetzelfde kan zeggen van mijn broer. Ik heb eigenlijk geen precies idee van wanneer mijn broer precies is begonnen, mijn moeder zei enkele dagen geleden dat ze denkt te weten wanneer het begonnen is en dat zou zo'n jaar of 6,7 geleden moeten zijn.

de pest met heroine is dat het in het begin een keuze is maar de terugvallen allang niet meer, das gewoon een gevolg.
je schakelt in feite je gevoel uit als je stoned bent, heb je niks op ( en daar hoef je niet ziek voor te zijn) moet je dealen met je gevoel, hoe langer je verslaafd bent hoe moeilijker dat is, vandaar dat veel mensen na lange tijd nog terugvallen.
het is klote voor je maar je kan er zo weinig aan veranderen, hij hoeft echt niet keihard op z'n bek te gaan om te stoppen, ik ben zo vaak echt onderuit gegaan en ik kon niet stoppen.
ik stopte omdat ik het zo ongelooflijk zat was en ik deed dat alleen voor mijzelf, niet voor een ander, das volgens mij ook de enige manier ( voor mij igg)
probeer igg je eigen leven er niet door te verpesten hoor, dat je je zorgen maakt is logisch maar probeer het wat van je af te zetten, want je kan er zo weinig aan doen !

(Afkick)kliniek is anoniem en mogen gegevens ook niet doorgeven volgens wetgeving anders zijn zij in overtreding,tenminste in Nederland is dat zo, geen enkel familielid of andere instantie wordt op de hoogte gebracht (je mag ze natuurlijk wel zelf bellen, een van de weinge manieren dat privacy is verdoorgevoerd; op zich goede regel vind ik); met ziekenhuis is dat anders Sommige lukt het na de eerste keer anderen zoals ik meerdere opnames nodig en ja dan nog gedoe, of therapy/medicijnen/nazorg enz Alle ellende die je hebt meegemaakt vergeet je en de craving / hunkering neemt de overhand, voeld als hel, en soms/vaak niet tegen opgewassen Dat is voor familie/vrienden niet te begrijpen maar je ziet geen alternatief om beter te voelen of juist niet te voelenTrouwens ook veel mensen die zonder opname clean worden Heb zelf een basis via paar klinieken maar toch weer naar beneden, en nu via medicijnen, ja voor iedereen anders Normalitair was opname voor 28 dagen, inclusief detox, nu is meer beleid dat dat vaak niet genoeg is en je maanden ogenomen kan worden En ja success is niet gegarandeerd, en bij ontslag soms probleem met totale overdosis sinds zelfde hoeveelheid van voorheen het lichaam niet aankan, oftwel nabehandeling is essentieel Denk gewoon volg je intuitie sinds jij je broer kent en hoe hij reageert maar ja 'moet' wel soort communicatie kunnen aangaan, en hoe dat te bewerkstelligen? Misschien schaamd hij zich ik weet het niet om hem zo te zien door dierbaren, of hij denkt je wilt alleen dat ik opgenomen wordt en je komt me spioneren
of misschien juist heel leuk goh dat je de moeite neemt om mij op te zoeken en te vinden
Rationele gedachten zijn vaak erg ver te zoeken, kan daarover meepraten
Via vrienden, en ziekenhuizen/klinieken weet je hopelijk ongeveer welke contreien of via instanties beetje of veel zoektocht, natuurlijk handiger als hij zelf opbeld