#1
Eerst is wat ik zeg "totale onzin" en vervolgens is het best mogelijk. Wat wil je nou? Erkenning dat verslaving een ziekte is? Dan ben je bij aan het verkeerde adres, sorry.
Mijn broer is een heroine verslaafde
45 antwoorden
11 weergaven
18-5-2026
#2
(Afkick)kliniek is anoniem en mogen gegevens ook niet doorgeven volgens wetgeving anders zijn zij in overtreding,tenminste in Nederland is dat zo, geen enkel familielid of andere instantie wordt op de hoogte gebracht (je mag ze natuurlijk wel zelf bellen, een van de weinge manieren dat privacy is verdoorgevoerd; op zich goede regel vind ik); met ziekenhuis is dat anders Sommige lukt het na de eerste keer anderen zoals ik meerdere opnames nodig en ja dan nog gedoe, of therapy/medicijnen/nazorg enz Alle ellende die je hebt meegemaakt vergeet je en de craving / hunkering neemt de overhand, voeld als hel, en soms/vaak niet tegen opgewassen Dat is voor familie/vrienden niet te begrijpen maar je ziet geen alternatief om beter te voelen of juist niet te voelenTrouwens ook veel mensen die zonder opname clean worden Heb zelf een basis via paar klinieken maar toch weer naar beneden, en nu via medicijnen, ja voor iedereen anders Normalitair was opname voor 28 dagen, inclusief detox, nu is meer beleid dat dat vaak niet genoeg is en je maanden ogenomen kan worden En ja success is niet gegarandeerd, en bij ontslag soms probleem met totale overdosis sinds zelfde hoeveelheid van voorheen het lichaam niet aankan, oftwel nabehandeling is essentieel Denk gewoon volg je intuitie sinds jij je broer kent en hoe hij reageert maar ja 'moet' wel soort communicatie kunnen aangaan, en hoe dat te bewerkstelligen? Misschien schaamd hij zich ik weet het niet om hem zo te zien door dierbaren, of hij denkt je wilt alleen dat ik opgenomen wordt en je komt me spioneren
of misschien juist heel leuk goh dat je de moeite neemt om mij op te zoeken en te vinden
Rationele gedachten zijn vaak erg ver te zoeken, kan daarover meepraten
Via vrienden, en ziekenhuizen/klinieken weet je hopelijk ongeveer welke contreien of via instanties beetje of veel zoektocht, natuurlijk handiger als hij zelf opbeld
of misschien juist heel leuk goh dat je de moeite neemt om mij op te zoeken en te vinden
Rationele gedachten zijn vaak erg ver te zoeken, kan daarover meepraten
Via vrienden, en ziekenhuizen/klinieken weet je hopelijk ongeveer welke contreien of via instanties beetje of veel zoektocht, natuurlijk handiger als hij zelf opbeld
#3
Op zich vind ik het niet zo'n probleem dat we niet wisten dat hij in een afkick-kliniek was, ik vind het gewoon vervelend dat we hem niet konden steunen daarin, maar dat ze ons niet verwittigde toen hij in het ziekenhuis op spoed lag, dat begrijp ik niet, of de keren dat ze hem opgepakt hadden, geen enkel bericht naar de familie, dat vind ik onaanvaardbaar, wat voor een systeem hanteren ze daarin in België... ik begrijp het niet.
Ik kan het me idd niet voorstellen wat het moet zijn als je lichamelijke afhankelijkheid zo groot is geworden dat het de overhand neemt in je doen en laten en dat het sterker is dan je eigen wil, maar in heb hem wel enkele keren echt strontziek weten zijn (zweten, rillen, soms zelf ijlen, koorstig, overgeven, diarree) het leek voor mij op een heftige buikgriep, ik weet eigenlijk nog steeds niet met zekerheid, maar dat was toen hij vertelde dat hij verslaafd was en dat hij wilde afkicken, ik denk dat hij toen ontwenningsverschijnselen had of meteen cold turkey had gedaan ofzo. Het was in ieder geval heftig, dat heeft zo'n 3 dagen geduurd en dan ging het bergop met hem, na een maand of 2 zag ik ook weer de 'broer' die ik altijd had gekend in hem verschijnen en hij werd weer vrolijk en hij genoot duidelijk van de tijd dat we toen hadden.
De tijden dat hij wel onder invloed was, was het vaak heel moeilijk om door te dringen, we deden de dingen die hij zelf had gevraagd om te doen (hij zei zelf altijd dat we hem moesten tegenhouden als hij naar Brussel wilde gaan) Als hij dan uiteindelijk op dat punt stond, dan was hij niet meer voor reden vatbaar, dan werd hij nijdig en geirriteerd als we hem wilde beletten naar Brussel te gaan. Net zoals je zegt, rationeel denken was er echt niet meer bij. We waren op dat moment ook nog niet gekend genoeg met de situatie om de eerste tekenen van gebruik te herkennen en dan ook meteen in te grijpen, zoals hij ons vroeg. Soms wil je die tekenen ook niet zien en je wilt hem geloven als hij zegt dat hij niets gebruikt heeft, dat is soms zo verwarrend...
Ik kan het me idd niet voorstellen wat het moet zijn als je lichamelijke afhankelijkheid zo groot is geworden dat het de overhand neemt in je doen en laten en dat het sterker is dan je eigen wil, maar in heb hem wel enkele keren echt strontziek weten zijn (zweten, rillen, soms zelf ijlen, koorstig, overgeven, diarree) het leek voor mij op een heftige buikgriep, ik weet eigenlijk nog steeds niet met zekerheid, maar dat was toen hij vertelde dat hij verslaafd was en dat hij wilde afkicken, ik denk dat hij toen ontwenningsverschijnselen had of meteen cold turkey had gedaan ofzo. Het was in ieder geval heftig, dat heeft zo'n 3 dagen geduurd en dan ging het bergop met hem, na een maand of 2 zag ik ook weer de 'broer' die ik altijd had gekend in hem verschijnen en hij werd weer vrolijk en hij genoot duidelijk van de tijd dat we toen hadden.
De tijden dat hij wel onder invloed was, was het vaak heel moeilijk om door te dringen, we deden de dingen die hij zelf had gevraagd om te doen (hij zei zelf altijd dat we hem moesten tegenhouden als hij naar Brussel wilde gaan) Als hij dan uiteindelijk op dat punt stond, dan was hij niet meer voor reden vatbaar, dan werd hij nijdig en geirriteerd als we hem wilde beletten naar Brussel te gaan. Net zoals je zegt, rationeel denken was er echt niet meer bij. We waren op dat moment ook nog niet gekend genoeg met de situatie om de eerste tekenen van gebruik te herkennen en dan ook meteen in te grijpen, zoals hij ons vroeg. Soms wil je die tekenen ook niet zien en je wilt hem geloven als hij zegt dat hij niets gebruikt heeft, dat is soms zo verwarrend...
#4
Erg herkenbaar, en ja eigen wil is ver te zoeken in dat soort situaties Dagen dat je doodziek bent denk je dit wil ik niet meer, schoon genoeg van, ik kies voor mezelf, maar je bent vaak te ziek om dat zelf te regelen Dat zijn vaak die momenten voor actie van anderen En na aantal dagen denk je ach zo erg was het nou ook weer niet, voel me prima het kan wel weer Als dat eenmaal in je hoofd zit is er geen land meer mee te bezeilen Zoals ik ongeveer begrijp is hij wel al verschillende malen opgenomen vanwege overdosis, en opnames (gerechterlijk en vrijwillig) Je bent soort 'gevangen' in web waar het bijna onmogelijk aanvoeld om aan ontrokken te worden, het geeft het effect waar je naar zoekt, en komen altijd op de eerste plaats Voor vrienden en familie probeer je dat te maskeren als je daar bent, en je bent daar goed in, dus ja geen wonder dat het moeilijk is en verwarrend Adviezen zul je wel genoeg krijgen en zoals eerder gemeld is er niet 1 juiste manier of dat je dit of dat juist niet kan doen; ligt vaak aan het moment en de interpretatie Verder geen weet hoe verslavingszorg geregeld is in Vlaanderen, en misschien is hij gedisollusioneerd met behandeling (verhalen gaan snel te ronde van dat is niks, goed of daar kan je alles doen), als hij verzekerd is misschien optie in buitenland, begrijp dat is (verre) toekomst sinds je op dit moment geen communicatie met hem hebt
#5
Vaak is het zo dat je je terugtrekt in je 'comfortzone' dat is bekent en voeld goed; het is allemaal erg dubbelzinnig je wilt stoppen maar ja hunkering kan vaak de overhand nemen Een soort van sleutel, als ik niet gebruik is mijn leven waardeloos, en hoe verder zonder, kan je weer radeloos maken en alle gevoelens komen op je af en hoe daar mee om te gaan
Normalitair je wordt ouder en wijzer maar met gebruik krijg je vaak een stilstand, je reageerd alsof je 18 bent maar je bent al 30 of 40; wens je veel sterkte en wijsheid
Normalitair je wordt ouder en wijzer maar met gebruik krijg je vaak een stilstand, je reageerd alsof je 18 bent maar je bent al 30 of 40; wens je veel sterkte en wijsheid
#6
Wat een nare situatie pffff. Klinieken hebben in nederland inderdaad een beroepsgeheim. Bij ons mag de client een familielid aanwijzen wat 1ste contact persoon is. Met hen mogen wij wel buiten medeweten van de client communiceren
#7
@ Flameon, Moet je eerst wel bereidwillig zijn om een tel op te geven en dacht de consequenties worden dan uitgelegd aan client, anders beetje raar
Je kan trouwens ook je hele dossier laten vernietigen na ontslag wat ik gedaan heb, wilde niet dat dat maar bleef rondslingeren En Ja meestal willen klinieken een andere kijk verkrijgen of plaatje volmaken door contact met familieleden, focus blijft op de client en ja als die daar geen in zin in hebt om wat voor reden dan ook om een tel op te geven dan houd het op
Je kan trouwens ook je hele dossier laten vernietigen na ontslag wat ik gedaan heb, wilde niet dat dat maar bleef rondslingeren En Ja meestal willen klinieken een andere kijk verkrijgen of plaatje volmaken door contact met familieleden, focus blijft op de client en ja als die daar geen in zin in hebt om wat voor reden dan ook om een tel op te geven dan houd het op
#8
Heel veel sterkte met deze situatie. Ik vind dat je een sterke houding aan neemt, wat bewonderenswaardig is. Het is moeilijk om je er niet in mee te slepen, misschien dat je broer daarom afstand neemt. Je kan inderdaad zelf niet veel doen, in plaats klaar te staan als er wel een hulpvraag is. Nogmaals veel sterkte.
#9
Pfff wat een afschuwelijk verhaal.... om je broer op deze manier aan de drugs te 'verliezen'.
Ik lees wel dat jullie als gezin het beste voor hem over hebben, maar helaas lijkt de heroine te sterk. Hij kan inderdaad niet zomaar opgenomen worden, dat is ook het fucking system hier in europa. Sterkte
Ik lees wel dat jullie als gezin het beste voor hem over hebben, maar helaas lijkt de heroine te sterk. Hij kan inderdaad niet zomaar opgenomen worden, dat is ook het fucking system hier in europa. Sterkte
#10
Wat een verhaal, sterkte er mee.
#11
Hoe naar het ook voelt, het blijft (zoals je zelf al aangeeft) inderdaad zijn keuze. En hoe goed je intenties ook zijn, hem tegen zijn wil er af helpen heeft iets egoïstisch over zich.
Ohja, kom maar op met al die verkeerde interpretaties.
Ohja, kom maar op met al die verkeerde interpretaties.
#12
Exceptional Insight zei:En hoe goed je intenties ook zijn, hem tegen zijn wil er af helpen heeft iets egoïstisch over zich.
Kun je eens uitleggen wat er egoïstisch aan is ?
#13
Hij wilt er niet mee stoppen, de familie wilt dat hij stopt. En natuurlijk omdat ze het beste voor hem willen, maar wat als dit het leven is dat hij kiest? Wie zijn zij dan om te bepalen wat het beste voor hem is?Sublimo zei:Exceptional Insight zei:En hoe goed je intenties ook zijn, hem tegen zijn wil er af helpen heeft iets egoïstisch over zich.
Kun je eens uitleggen wat er egoïstisch aan is ?![:)]()
#14
Exceptional Insight zei:Hij wilt er niet mee stoppen, de familie wilt dat hij stopt. En natuurlijk omdat ze het beste voor hem willen, maar wat als dit het leven is dat hij kiest? Wie zijn zij dan om te bepalen wat het beste voor hem is?Sublimo zei:Exceptional Insight zei:En hoe goed je intenties ook zijn, hem tegen zijn wil er af helpen heeft iets egoïstisch over zich.
Kun je eens uitleggen wat er egoïstisch aan is ?![:)]()
Daar heb je gelijk in. Maar wat als die persoon niet meer in staat is om in te zien wat het beste voor hem is ? Is het dan niet beter dat iemand anders die keuze maakt ? Want soms duurt het een tijdje voordat iemand inziet wat het beste voor hem is, als iemand anders je dan geholpen heeft door die keuze voor jou te maken, zou je achteraf dan niet dankbaar zijn ervoor ?
Ik kan me bijvoorbeeld herinneren dat ik blij ben dat op sommige punten in mijn leven iemand anders die keuze voor mij heeft gemaakt, in de puberteit zie je dingen vaak zo anders dan ze werkelijk zijn. Toen ik eenmaal besefte dat ze gelijk hadden was ik dankbaar dat ze me geholpen hebben.
#15
Maar wie bepaalt dat?Sublimo zei:Daar heb je gelijk in. Maar wat als die persoon niet meer in staat is om in te zien wat het beste voor hem is ?
Dat kan toch niet? En zeker in dit geval niet.Sublimo zei:Is het dan niet beter dat iemand anders die keuze maakt ?
Ik kan daar zo op deze algemene toon geen antwoord op geven. Maar in veel gevallen is keihard op je bek gaan de enige manier om te veranderen.Sublimo zei:Want soms duurt het een tijdje voordat iemand inziet wat het beste voor hem is, als iemand anders je dan geholpen heeft door die keuze voor jou te maken, zou je achteraf dan niet dankbaar zijn ervoor ?
Noem eens wat. Want ik kan me niet voorstellen dat iemand in de puberteit zich zomaar neerlegt bij iets waar hij of zij het niet mee eens is.Sublimo zei:Ik kan me bijvoorbeeld herinneren dat ik blij ben dat op sommige punten in mijn leven iemand anders die keuze voor mij heeft gemaakt, in de puberteit zie je dingen vaak zo anders dan ze werkelijk zijn. Toen ik eenmaal besefte dat ze gelijk hadden was ik dankbaar dat ze me geholpen hebben.
#16
Maar wie bepaalt dat?
Die zag ik al aankomen, ik zou het eerlijk gezegd niet weten.
Dat kan toch niet? En zeker in dit geval niet.
True, ik had er even niet aan gedacht dat een verslaafde zelf moet willen stoppen om een succes te boeken.
Ik kan daar zo op deze algemene toon geen antwoord op geven. Maar in veel gevallen is keihard op je bek gaan de enige manier om te veranderen.
Noem eens wat. Want ik kan me niet voorstellen dat iemand in de puberteit zich zomaar neerlegt bij iets waar hij of zij het niet mee eens is.
Het past niet bij dit topic, wat ik zei geldt eerder voor banale dingen. Ik heb het verkeerd uitgelegd.
Ik weet dat ik vroeger als puber dacht dat een bepaald boek niks ging zijn, volgens mama zou ik het geweldig vinden, ik dacht daar met mijn puberbrein natuurlijk anders over. Uiteindelijk wist ze me dan toch over te halen en het resultaat was dat ik het boek inderdaad geweldig vond.
Als het aan mij had gelegen, dan had ik een prachtig boek niet gelezen, en dan ook nog om redenen die nergens opsloegen.
Dit is een beetje wat ik ermee bedoelde, maar dit is niet van toepassing op dit topic.
Het gaat hier dus eigenlijk ook niet echt over dwingen.
My fault.
En natuurlijk, ik was ook een puber die niet makkelijk iets kon neerleggen.
Wat betreft het vallen en weer opstaan, ik geloof ook dat het zeer noodzakelijk is in het leven.
#17
@Ex Insight "Ik kan daar zo op deze algemene toon geen antwoord op geven. Maar in veel gevallen is keihard op je bek gaan de enige manier om te veranderen"
Weer zo'n totale onzin wat je vaak hoord maar niet gestaafd word door feiten, mensen veranderen door verschillende redenen zonder helemaal in de afgrond te belanden; zelf destructie kan een halt toegeroepen worden op elk moment
Kan totaal iets onbenulligs zijn, iets emotioneels, of wat iemand zegt of wat gehoord wordt, eigen inzicht of wat dan ook Vooral in pupulistische kringen en zelfs in klinieken hoor je dit, maar ja echt pure onzin wat een eigen leven is gaan lijden maar heeft geen enige wezenlijke feitelijke verklaring waarom ene mens verandert op dit moment en ander mens niet kan of wil veranderen (bio chemistry laat men daar bij voorbaat achterwege)
Weer zo'n totale onzin wat je vaak hoord maar niet gestaafd word door feiten, mensen veranderen door verschillende redenen zonder helemaal in de afgrond te belanden; zelf destructie kan een halt toegeroepen worden op elk moment
Kan totaal iets onbenulligs zijn, iets emotioneels, of wat iemand zegt of wat gehoord wordt, eigen inzicht of wat dan ook Vooral in pupulistische kringen en zelfs in klinieken hoor je dit, maar ja echt pure onzin wat een eigen leven is gaan lijden maar heeft geen enige wezenlijke feitelijke verklaring waarom ene mens verandert op dit moment en ander mens niet kan of wil veranderen (bio chemistry laat men daar bij voorbaat achterwege)
#18
Als ik het verhaal zo op me in laat werken dan realiseer ik me dat ik die broer ook had kunnen zijn. Heb zelf een tijdje aan de pep gezeten tot ik realiseerde dat ik liever dood wilde als pep junk zijn, dus toen van de pep af en nu denk ik er eigenlijk nog hetzelfde over.. Ook zonder pep zou ik liever dood willen zijn reden genoeg om weer aan de pep te gaan zou je denken misschien. Nou nee de volgende stap voor mij is echt the end realiseren ik zou niet willen verjunken...
Heroine verslaafde voelen zichzelf ook kut als ze niets gebruiken, de heroine maakt dat je blij wordt. Ik ben zelf al maanden aan een stuk depresief als ik heroine zou kennen als drug zou ik er niet ver vanaf zitten om daar aan verslaafd te raken. Heroine moet toch de beste anti-depresant zijn die er is volgens mij..
Heroine verslaafde voelen zichzelf ook kut als ze niets gebruiken, de heroine maakt dat je blij wordt. Ik ben zelf al maanden aan een stuk depresief als ik heroine zou kennen als drug zou ik er niet ver vanaf zitten om daar aan verslaafd te raken. Heroine moet toch de beste anti-depresant zijn die er is volgens mij..
#19
Wat doe je nou moeilijk? Ik zeg "in veel gevallen". Wil je een feit? Ik ken iemand die twee keer is overleden en via reanimatie terug tot leven is gebracht voordat hij met zijn heroïneverslaving stopte. Als dat niet op je bek gaan is..sebatian zei:@Ex Insight "Ik kan daar zo op deze algemene toon geen antwoord op geven. Maar in veel gevallen is keihard op je bek gaan de enige manier om te veranderen"
Weer zo'n totale onzin wat je vaak hoord maar niet gestaafd word door feiten, mensen veranderen door verschillende redenen zonder helemaal in de afgrond te belanden; zelf destructie kan een halt toegeroepen worden op elk moment
Kan totaal iets onbenulligs zijn, iets emotioneels, of wat iemand zegt of wat gehoord wordt, eigen inzicht of wat dan ook Vooral in pupulistische kringen en zelfs in klinieken hoor je dit, maar ja echt pure onzin wat een eigen leven is gaan lijden maar heeft geen enige wezenlijke feitelijke verklaring waarom ene mens verandert op dit moment en ander mens niet kan of wil veranderen (bio chemistry laat men daar bij voorbaat achterwege)
#20
Verhalen te over daar gaat het niet om; dat soort uitspraken meer van doen met zogenaamde wilskracht wat een achterhaald concept is Zo van je moet eerst maar goed voelen dan verander je wel Blijf dat totale onzin vinden, sinds er vaak geen vrije keuze bestaat in actieve verslaving ondermeer vanwege biochemistry, karaktereigenschappen enz enz; al dat soort uitspraken probeert een simpele verklaring te geven voor een complex probleem Als het allemaal zo simpel zou zijn zou er geen probleem zijn; de vraag rijst dan natuurlijk wanneer mensen in de figuurlijk en letterlijke in de goot belanden maar toch niet veranderen ja dan houd het verhaal op en valt die zogenaame stelling in duigen Ei van Columbus is er niet waardoor ene mens verandert in een vroeg stadium, ander gaat een destructieve perode(s) door en ander gaat door zonder te kunnen of willen veranderen Klinieken, therapieen enz enz komen er meeste tijd ook niet uit, sinds success ratio vrij klein is, maar ja dat ligt dan weer aan de client, zo is het cirkeltje weer rond