#1
De Fransman besluit zichzelf te onderwerpen aan een experiment. Hij schrijft zichzelf baclofen voor (iets dat aan artsen in Frankrijk en Nederland is toegestaan, maar in de VS niet) en neemt elke dag een hogere dosis. Na 37 dagen bereikt hij zijn hoogste dosis: 270 mg, ofwel 3,8 mg per kilo lichaamsgewicht. Op dat punt is hij vrij van elk verlangen naar alcohol. Wel wordt hij op een prettige manier slaperig van het middel. Na twaalf dagen brengt hij de dagelijkse dosis terug tot 120 mg. De drankzucht blijft weg. Bijwerkingen zijn er niet. Ameisen is genezen.
‘Ik slik nog steeds baclofen, maar niet om alcoholmisbruik tegen te gaan’, zegt Ameisen, die Nederland bezocht om zijn boek te promoten. ‘Ik kan niet meer terugvallen, al zou ik er mijn best voor doen. Ik gebruik baclofen nu voor datgene waarvoor ik het al veel eerder had willen krijgen: voor mijn angstaanvallen en dysforische gevoelens. Ik leef nu pas het leven dat ik altijd had willen leven. Het leven dat ik andere mensen zag leven. Gewoon ontspannen en rustig in slaap vallen. Dat kon ik voorheen niet en nu wel’, zegt hij monter
Het zijn vooralsnog vooral huisartsen en psychiaters die baclofen voorschrijven, zegt Ameisen. ‘Verslavingsartsen zijn nog steeds terughoudend. Maar ik ben blij dat ik niet in hun schoenen sta. Alcoholisme is een dodelijke ziekte. Niet voorschrijven komt feitelijk neer op het laten sterven van patiënten. Scepsis is in de geneeskunde een gezonde houding. Maar scepsis zonder wetenschappelijke basis is domheid. Er is geen steekhoudend argument te bedenken om bij verslaafden af te zien van behandeling met baclofen
‘Het is lastig om wetenschappers te overtuigen van het belang, mede door het stigma dat aan verslaving kleeft. Alcoholisme is een van de weinige ziekten waarvan de patiënt de schuld krijgt. “Het kan toch niet zo zijn dat je een alcoholist die zich zijn verslaving zelf heeft aangedaan, geneest met één pil?” Die gedachte zit veel verslavingsartsen dwars.’ Bovendien is baclofen slecht voor de verslavingszorg. ‘Als in een kliniek de helft van de bedden leeg staat, dan zal de overheid niet lang aarzelen om een deel van de kliniek te sluiten. Een geneesmiddel tegen verslaving is broodroof voor velen
‘Ik slik nog steeds baclofen, maar niet om alcoholmisbruik tegen te gaan’, zegt Ameisen, die Nederland bezocht om zijn boek te promoten. ‘Ik kan niet meer terugvallen, al zou ik er mijn best voor doen. Ik gebruik baclofen nu voor datgene waarvoor ik het al veel eerder had willen krijgen: voor mijn angstaanvallen en dysforische gevoelens. Ik leef nu pas het leven dat ik altijd had willen leven. Het leven dat ik andere mensen zag leven. Gewoon ontspannen en rustig in slaap vallen. Dat kon ik voorheen niet en nu wel’, zegt hij monter
Het zijn vooralsnog vooral huisartsen en psychiaters die baclofen voorschrijven, zegt Ameisen. ‘Verslavingsartsen zijn nog steeds terughoudend. Maar ik ben blij dat ik niet in hun schoenen sta. Alcoholisme is een dodelijke ziekte. Niet voorschrijven komt feitelijk neer op het laten sterven van patiënten. Scepsis is in de geneeskunde een gezonde houding. Maar scepsis zonder wetenschappelijke basis is domheid. Er is geen steekhoudend argument te bedenken om bij verslaafden af te zien van behandeling met baclofen
‘Het is lastig om wetenschappers te overtuigen van het belang, mede door het stigma dat aan verslaving kleeft. Alcoholisme is een van de weinige ziekten waarvan de patiënt de schuld krijgt. “Het kan toch niet zo zijn dat je een alcoholist die zich zijn verslaving zelf heeft aangedaan, geneest met één pil?” Die gedachte zit veel verslavingsartsen dwars.’ Bovendien is baclofen slecht voor de verslavingszorg. ‘Als in een kliniek de helft van de bedden leeg staat, dan zal de overheid niet lang aarzelen om een deel van de kliniek te sluiten. Een geneesmiddel tegen verslaving is broodroof voor velen
