Ik had zaterdag in ''wat is je status'' een heel verhaal gezet over mijn poging tot stoppen met alcohol. Met name het fiasco dat het alweer geworden was. Ik ben nadat ik dit geschreven de fles aan de kant gezet en direct in bed gedoken om alles te vergeten.
Ik hoop dat ik via dit topic mijn verhaal enigsinds kan uitbrengen. In ieder geval dat het bij mij eruit is. Of het gelezen word of niet, als inspiratie dient of niet; I don't care. Ik hoop dat ik via deze weg er een fatstoenlijke laatste poging aan kan draaien. Ik heb mezelf lang genoeg wijs gemaakt dat het allemaal wel meeviel. Dus bij deze het verhaal van zaterdag;
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Vandaag (zaterdag 18-05-2013) de 3e dag van alweer een poging tot stoppen met alcohol. Een compleet fiasco alweder. Heb de laatste tijd iedereen om mij heen buitengesloten om ze niet met mijn problemen op te zadelen. Uiteraard, iets wat ik van kilometers ver had kunnen zien aankomen ploft dit compleet in mijn gezicht.
Al bijna 2 jaar ken ik een meisje waar ik dolverliefd op ben. we noemen haar 'F'. Nog nooit zo erg verliefd geweest, wist niet dat het zo bestond. Een prachtig blond meisje, met diep blauwe ogen. Een prachtig lichaam, en een karakter waar je in deze tijden alleen nog maar van kan dromen. Zo puur, zo mooi, iedere keer als ze weer meer opende verbaasde je je gewoon wat een pracht van een vrouw het is. Hoe dieper je kwam hoe mooier ze werd. Geen enkel spoor van enige vorm van kwaad in haar te bekennen. Ze was compleet te hoog gegrepen voor mij; ze was model en haar karakter verblinde dit zelfs compleet. Toch 24/7 whatsappen en veel langs geweest en op stap geweest. Zelf ging het ook goed, verdiende veel, dikke auto, tijd te kort en niets te gek.
Het laatste jaar behoorlijk voor haar gevochten, gefriendzoned als een motherfucker, maar hier gedeeltelijk uit kunnen komen. Ik ben echt verschrikkelijk slecht met vrouwen, maar hier leek daadwerkelijk wat uit te kunnen komen. Echter kwam er aan mijn kant een kink in de kabel; Ik voelde me slecht, voelde mezelf een mislukkeling en had nergens zin meer in. Is ook nog mijn kluis gestolen met vrijwel al mijn geld dat ik gespaard had in zat. Dat ik ontslag had genomen voegde weinig positiefs toe. School ging ook steeds slechter. Uiteindelijk ben ik zelfs bij iemand anders ingetrokken en thuis even verlaten. Heb uit bescherming van mijn vrienden ze buitengesloten. Eveneens mijn ouders, die dachten dat ik tijdelijk bij een vriend van mij inwoonde omdat HIJ het slecht zou hebben. Misschien stom maar wil ze niet opzadelen met problemen die ik zelf veroorzaakt heb, dat moet ik zelf oplossen.
Bij deze persoon 'leonie' (fictief jwz) heb ik ongeveer vanaf half februari tot 4 weken terug gewoond. Voor haar werk zat ze veel in buitenland. Heel veel gedronken en het haar ook niet al te makkelijk gemaakt. Maar ze stond erop en verplichte mij om bij haar te blijven. 4 weken geleden besloten weer terug naar huis te keren. Geen alcohol meer en even terug in het vertrouwde nest. Ook maar weer eens een volle week terug naar school gegaan, de weken hiervoor was ik slechts enkele uren per week geweest. Klasgenootjes wezen mij wel eens op mijn alcohollucht, maar wuifde ze al snel weg dat ze zich nergens meer moesten bemoeien.
3 weken geleden begon de vakantie en klapte het compleet de verkeerde kant uit. Mijn drankprobleem aan 'F' verteld en ze wist compleet niet hoe ze erop moest reageren. Helemaal stil en zij niets meer. Na een bruiloft (veel prikkels van ''liefde'' en op stap geweest met een vrouwenhockeyteam. uberhaubt vrouwelijk gezelschap, iets wat voor mij echt een unicum is) weer hevig gaan drinken en ben in een hotel gaan zitten. Af en aan is er een meisje van dat team langsgeweest. Een prachtmeid, niet zoals 'F'. Maar het hart op de goede plaats en een tikkeltje positief maf.
Maar in deze 2 weken zitten een paar grote zwarte gaten. Heb een dag of 3 gehad dat ik niet meer wist of het nu dag of nacht was en hoe of wat. Ik zat er compleet doorheen. Ik heb gaten waarbij ik een aantal uren echt complete blackouts heb gehad. Ook onbehoorlijk gebruik van een aantal andere drugs hierbij maakte dit tot een heftige 2 weken. Ondanks dat ze nu en dan eens langs kwam heb ik ook haar buitenspel gezet, ik wil haar geen pijn doen met mezelf. Tot vorige week dinsdag. Ik weet niet meer precies hoe het kwam. Werd met een schok wakker en enigste wat ik zag is dat ze huilend over me heen gebogen stond, terwijl ik langs het bed lag. Tranen rolde over dr wangen en ze wist niet of ze me nu de huid moest volschelden of blij moest zijn dat ik bij kwam. Uiteindelijk samen alles opgeruimd, en wat gaan eten. Hierna de rommel die ik nog had door de plee gespoeld.
Ik ben tot afgelopen woensdag nog daar gebleven. Nog erg veel gedronken en erg veel geslapen. Ik ben iets geworden waar ik altijd een hekel aan heb gehad; een junk, een verslaafde, een no life stuk uitschot. Een hekel gehad aan mensen die hun grenzen niet wisten, en daar zat ik dan, doorgesnoven en dronken tot en met.
In de tijd dat ik in het hotel verbleef heb ik notities aan mezelf nagelaten op mijn telefoon. Teruglezend schrik je daar dan toch wel enigsinds van.
Maar wat als ik geboren ben om te sterven ? Leef slechts van dag tot dag, compleet naar de klote, ongeliefd en nog maar te zwijgen hoe kansloos ik ben. Treurig, Ik kan mezelf nieteens van kant maken omdat ik zo mezelf alleen maar meer teleur stel.
Het punt dat ik mijn gedachten tot bijna stilstand heb gebracht met drank adoreer ik. Ik haat het echter dat mijn geheugen steken laat valen. Een perfecte imperfectie. In vino veritas
Ik wilde zeggen dat ik medelijden heb met mijn lever. Het is niet mijn lever die niet met mij kan samenwerken. Dat ben ik in het algemeen. Ik kan niet met mezelf overweg en heb daarom geen meelijden maar haat aan mezelf
ook slechts hele vage notities:
een klassieke schoonheid in de verstikkende reflectie van het hedendaagse. Less IS more. Want schoonheid komt uit de bron
''Ik wil iets legendarisch over 'F' schrijven, maar weet niet meer wat. Mijn geheugen laat me weer in de steek.''
Woensdag er echt een punt achter willen zetten en (weer) huiswaards gekeerd. Mijn geld was ook grotendeels op. Vrijdags weer voor het eerst naar school. Althans, de eerste 3 uur. Hierna naar huis gegaan en nog even geslapen. 's Avonds heb ik mijn moeder gedeeltelijk verteld wat er aan de hand was. Ofja, dat ik in de tijd dat ik bij ''leonie'' zat erg veel gedronken had ( van het hotel en alles daar heb ik achterwegen gelaten ). Heb haar zo gerust mogelijk proberen te stellen. Ik heb ze al door zoveel heen getrokken en wil ze dit niet aandoen. Ik hoopte door dit gedeeltelijk te ventileren ik verder zou kunnen met mijn 'normale' leven.
Gisteravond ook een geprobeerd 'F' een berichtje te sturen. Zij is de enigste van mijn vrienden die me in mijn periode nog wel eens heeft gebeld hoe het ging en of ik me al beter voelde. Ik neem het de rest ook niet kwalijk, heb ze zelf aan de kant gezet. Vandaag nog kort wat heen en weer gesmst, ze vertelde dat ze nogsteeds voor mij klaar stond en me echt wilde helpen. Ik weet niet hoe, maar goed. Uiteraard ook hoe het met haar ging; prima, ze had haar rijbewijs, een vriendje en tentamens gingen goed. Bij het woord 'vriendje' kneep mijn maag compleet dicht en heb een halfuur kotsend op de wc gezeten. Voor ik het wist stond ik bij de Gall&Gall weer een fles whiskey af te rekenen.
Ik heb nu alweer bijna een halve fles op. Ik heb m aan de kant gezet en ben dit gaan schrijven. Ik wil niet terug, ik voel me ontzettend zwak dat ik alweer toegegeven heb. Zometeen ga ik slapen en hoop dat ik morgen met een frisse gedachten kan beginnen. Ik kan het alleen maar hopen omdat dat alles is wat ik nog heb. Ik ga er niet vanuit dat iemand het hele verhaal leest, dat hoeft ook niet en vraag ik niet om. Ik hoop dat door dit zo te ventileren het een opening geeft.