#1
Volgende week Dinsdag heb ik (weer) een afspraak bij de huisarts. Dit keer hoogstwaarschijnlijk toch de helpende hand accepteren en niet zo eigenwijs doen. Niet denken dat ik het beter weet, als dat zo was, was ik niet in het ''verslavings-topic' aan het schrijven.
2 weken geleden stond ik 's ochtends op. Een raar gevoel in mijn buik, dus even wat water gedronken en terug naar bed. ( 's nachts sta ik ook regelmatig op voor water te drinken). Echter werd het gevoel maar sterker en nog maar een beetje water gepakt. Normaal voel ik het aan als ik over moet geven maar nu voelde er een vreemd soort druk inwendig; ineens spoot het water wat ik gedronken had uit mijn mond. Meteen erna voelde ik het gevoel van overgeven, korte sprint naar de wc, en alles eruit gegooid. Normaal raak ik vrijwel nooit in paniek , maar nu was de wc roodgekleurd, echte bloedkleur en zag er ook wat vreemd uit. Aangezien ik niets roods had gegeten of gedronken kon dit ook haast niet anders.
Vervolgens de huisartsenpost gebeld; ''Ik heb overgegeven en er zit veel bloed bij. Moet ik naar jullie komen of meteen naar het ziekenhuis?'' De telefoniste vertelde me dat er een kleine beschadiging kon zijn in de slokdarm wat dit veroorzaakte en niet gevaarlijk was als ik geen buikkrampen kreeg. Hier heb ik haar maar geloofd. Achteraf had ik beter toch kunnen gaan aangezien het in combinatie met alcohol toch ernstiger had kunnen aflopen.
(triest detail: ik heb voordat ik de huisarts belde alle lege flessen en bierflesjes naar de glasbak gebracht, stel dat ze me op kwamen halen of ik in het ziekenhuis zou moeten blijven, ze het thuis niet zo aan zouden treffen )
Hierna een dag of 2 niet gedronken van de schrik, maar hierna door allerlei omstandigheden toch weer de fles gepakt. ( ''door allerlei omstandigheden , alsof dat een reden is om te drinken
'')
Momenteel drink ik omgerekend nog een 8 a 10 standaardglazen per dag. Overdag ben ik qua gevoel nuchter (al zal er nog zat in het bloed aanwezig zijn). Overdag drink ik niet, maar zodra ik thuis kom pak ik vaak meteen een glas whiskey en zet zo de avond rustig aan voort. Ik drink eigenlijk alleen maar sterke drank, maar met Corona bijv. drink ik meer; meestal 2 sixpacks. Nu ik dit zo typ merk ik pas hoe bijzonder triest het is.
Qua sociaal isolement gaat het enigszins. Ik verplicht mezelf toch naar school te gaan ondanks dat dit met grote tegenzin gaat. Het is domweg het laatste jaar, en met minimale inzet kan ik het halen, maar moet domweg aanwezig zijn. Met klasgenootjes lachen we, en maken we domme grappen over mijn gebruik, ik wil namelijk niet dat ze er serieus mee om gaan. Veel meer als klasgenoten zijn het niet. Werken gaat vrij goed, vertrouwen in mezelf heb ik alles behalve, maar mijn werkgever is zeer over mij te spreken. Ik krijg soms het idee dat die meer over mij weet als dat ik dacht wat betrefd alcohol. Echter veroorzaakt dit geen probleem. Verder zit je toch met z'n 3'en in een vertrouwde klik, maar werk ik ook veel zelfstandig.
Eigenlijk heb ik alleen mijn drinkgedrag qua timing veranderd om zo toch overdag fatsoenlijk te functioneren. Het hele probleem is dat ik het ergens nog wel prima zo vind. Het is slechts wachten op een fatale fout.
Andere zooi gebruik ik eigenlijk niet meer. Ik merk aan mezelf dat ik er geen zin in heb.
2 weken geleden stond ik 's ochtends op. Een raar gevoel in mijn buik, dus even wat water gedronken en terug naar bed. ( 's nachts sta ik ook regelmatig op voor water te drinken). Echter werd het gevoel maar sterker en nog maar een beetje water gepakt. Normaal voel ik het aan als ik over moet geven maar nu voelde er een vreemd soort druk inwendig; ineens spoot het water wat ik gedronken had uit mijn mond. Meteen erna voelde ik het gevoel van overgeven, korte sprint naar de wc, en alles eruit gegooid. Normaal raak ik vrijwel nooit in paniek , maar nu was de wc roodgekleurd, echte bloedkleur en zag er ook wat vreemd uit. Aangezien ik niets roods had gegeten of gedronken kon dit ook haast niet anders.
Vervolgens de huisartsenpost gebeld; ''Ik heb overgegeven en er zit veel bloed bij. Moet ik naar jullie komen of meteen naar het ziekenhuis?'' De telefoniste vertelde me dat er een kleine beschadiging kon zijn in de slokdarm wat dit veroorzaakte en niet gevaarlijk was als ik geen buikkrampen kreeg. Hier heb ik haar maar geloofd. Achteraf had ik beter toch kunnen gaan aangezien het in combinatie met alcohol toch ernstiger had kunnen aflopen.
(triest detail: ik heb voordat ik de huisarts belde alle lege flessen en bierflesjes naar de glasbak gebracht, stel dat ze me op kwamen halen of ik in het ziekenhuis zou moeten blijven, ze het thuis niet zo aan zouden treffen )
Hierna een dag of 2 niet gedronken van de schrik, maar hierna door allerlei omstandigheden toch weer de fles gepakt. ( ''door allerlei omstandigheden , alsof dat een reden is om te drinken
'')Momenteel drink ik omgerekend nog een 8 a 10 standaardglazen per dag. Overdag ben ik qua gevoel nuchter (al zal er nog zat in het bloed aanwezig zijn). Overdag drink ik niet, maar zodra ik thuis kom pak ik vaak meteen een glas whiskey en zet zo de avond rustig aan voort. Ik drink eigenlijk alleen maar sterke drank, maar met Corona bijv. drink ik meer; meestal 2 sixpacks. Nu ik dit zo typ merk ik pas hoe bijzonder triest het is.
Qua sociaal isolement gaat het enigszins. Ik verplicht mezelf toch naar school te gaan ondanks dat dit met grote tegenzin gaat. Het is domweg het laatste jaar, en met minimale inzet kan ik het halen, maar moet domweg aanwezig zijn. Met klasgenootjes lachen we, en maken we domme grappen over mijn gebruik, ik wil namelijk niet dat ze er serieus mee om gaan. Veel meer als klasgenoten zijn het niet. Werken gaat vrij goed, vertrouwen in mezelf heb ik alles behalve, maar mijn werkgever is zeer over mij te spreken. Ik krijg soms het idee dat die meer over mij weet als dat ik dacht wat betrefd alcohol. Echter veroorzaakt dit geen probleem. Verder zit je toch met z'n 3'en in een vertrouwde klik, maar werk ik ook veel zelfstandig.
Eigenlijk heb ik alleen mijn drinkgedrag qua timing veranderd om zo toch overdag fatsoenlijk te functioneren. Het hele probleem is dat ik het ergens nog wel prima zo vind. Het is slechts wachten op een fatale fout.
Andere zooi gebruik ik eigenlijk niet meer. Ik merk aan mezelf dat ik er geen zin in heb.