Hoe erg is het om verslaafd te zijn?

Remko zei:

Een depressie is ook geen ziekte naar mijn idee, waarom voel je je depressief?..vaak omdat je je angstig of doelloos voelt of omdat je problemen hebt waarvan je denkt dat ze niet meer op te lossen zijn en ja dan voel je je depressief, anders gaan denken met de daaruit volgende acties zorgt ervoor dat je je niet meer depressief gaat voelen dus is denken dan een ziekte?.

Als alcoholisme een ziekte zou zijn van de hersens (in feite een keuze van het drinken van alcohol die leidt tot veel problemen) zou je in feite elke manier van denken een ziekte kunnen noemen en dat lijkt me niet gegrond.

Klik om te vergroten...

Remko, ben je ooit depressief geweest? Anders moet je, vergeef me mijn taalgebruik, je grote bek gewoon houden.

Sla er anders de DMV eens op na. Generaties aan psychologen en medische professionals zijn het oneens met jouw (ongetwijfeld weldoordachte en goed onderbouwde) mening.

Los van de discussie of je psychische problemen kunt bestempelen als ziekte, is er het feit dat verslaving vaak een lichamelijk aspect heeft, en dat depressie veroorzaakt kan worden door een imbalans van neurotransmitters - en bovendien een keur aan psychosomatische klachten kent.

Ik vind het sowieso onindrukwekkend wanneer men de werkelijkheid subjectief interpreteert om zich superieur te voelen, maar zeker wanneer je de behoefte voelt je op te trekken aan verslaafden en mensen met depressie ben je laag gezonken.

Remko zei:

Een depressie is ook geen ziekte naar mijn idee, waarom voel je je depressief?..vaak omdat je je angstig of doelloos voelt of omdat je problemen hebt waarvan je denkt dat ze niet meer op te lossen zijn en ja dan voel je je depressief, anders gaan denken met de daaruit volgende acties zorgt ervoor dat je je niet meer depressief gaat voelen dus is denken dan een ziekte?.

Als alcoholisme een ziekte zou zijn van de hersens (in feite een keuze van het drinken van alcohol die leidt tot veel problemen) zou je in feite elke manier van denken een ziekte kunnen noemen en dat lijkt me niet gegrond.

Klik om te vergroten...

Remco heeft duidelijk idee waar hij over praat. Volgens mij hebben de scholen weer vakantie..

Een verslaving is niet altijd het opvullen van een leegte hoor. Een rookverslaving is vaak gewoon een domme gewoonte die uit de hand loopt en heeft volgens mij zelden een onderliggende boodschap.

Ik raakte verslaafd aan wiet, omdat ik het gewoon chill vond en daarom te vaak ging doen. Niet dat ik een zware jeugd heb gehad oid...

Depressie is inderdaad wel degelijk een ziekte, en biologisch aantoonbaar in de hersenen.

Door vaak een combinatie van omgevings- en genetische factoren ontstaat een disbalans van neurotransmitters in de hersenen. Daarom bestaat de behandeling ook vaak uit (gedrags)therapie én antidepressiva. Hoe zou jij anders de werking van antidepressiva verklaren, Remko?

anders gaan denken met de daaruit volgende acties zorgt ervoor dat je je niet meer depressief gaat voelen dus is denken dan een ziekte?.

Bovenstaande incorrecte gedachtengang is dus precies waarom mensen die depressief zijn zich vaak zo onbegrepen voelen door hun omgeving. Zo simpel is het helaas niet.

Remko zei:

Een depressie is ook geen ziekte naar mijn idee, waarom voel je je depressief?..vaak omdat je je angstig of doelloos voelt of omdat je problemen hebt waarvan je denkt dat ze niet meer op te lossen zijn en ja dan voel je je depressief, anders gaan denken met de daaruit volgende acties zorgt ervoor dat je je niet meer depressief gaat voelen dus is denken dan een ziekte?.

Als alcoholisme een ziekte zou zijn van de hersens (in feite een keuze van het drinken van alcohol die leidt tot veel problemen) zou je in feite elke manier van denken een ziekte kunnen noemen en dat lijkt me niet gegrond.

Klik om te vergroten...

Je hebt duidelijk geen idee waar je het over hebt en je argumentatie is zwak. Het is me nog steeds niet duidelijk waar voor jou dan grens van ziekte ligt of niet?

De hersenen zijn net zo goed onderdeel van het lichaam. Dus waarom zou iets dat mis is in bijvoorbeeld de longen wel een ziekte zijn en iets dat mis is in de hersenen niet? Beide zijn evengoed onderdeel van het lichaam, beide kunnen zowel een genetische oorsprong hebben als ook het gevolg zijn van bepaalde gebeurtenissen.

En hoe ga je een depressie oplossen door anders denken als er een chemische onbalans is in de hersenen? Wat maakt die chemische onbalans dan anders dan een chemische onbalans in de darmen?

Fenrir zei:

vergeef me mijn taalgebruik, je grote bek gewoon houden.

Klik om te vergroten...

Sorry maar als we hier elkaar gaan uitschelden is het voor mij klaar.

Roze olifant zei:

Hoe zou jij anders de werking van antidepressiva verklaren, Remko?
.

Klik om te vergroten...

Feit is dat de werking van antidepressiva vaak meer een placebo effect is, en vaak werken deze pillen ook gewoon niet, zoek het maar op als je me niet gelooft

De industrie willen je graag geloven dat het genetisch bepaald is zodat je min of meer gedwongen wordt om hun product te kopen, vergeet niet de kracht die we als mens in ons hebben. We zijn zo velen malen sterker dan we denken dat we zijn.

Ik heb mezelf meer dan slecht/depressief gevoeld, meerdere keren is me voorgesteld om pillen te gaan slikken iets wat ik altijd geweigerd hebt gezien de enorme waslijst aan bijwerkingen alleen al en de afhankelijkheid ervan.

Naar mijn idee is de oplossing niet iets wat van buitenaf moet komen dus hier in het geval medicatie, maar iets wat in je zit namelijk je denken en doen.

Het is ook een welles nietes discussie zonder einde, ik zie het op mijn manier en voel me nu beter dan ooit zonder maar 1 pil te hebben geslikt, simpelweg door mijn leefomstandigheden te veranderen.

p.s., er zullen zeker mensen zijn bij wie het werkt, maar is dat dankzij de pillen of ondanks dat ze ze gebruiken?

En de grens dat iets een ziekte is aandoening is ook gewoon onduidelijk moet ik zeggen, misschien moeten we het anders noemen/bestempelen?

Remko zei:

Feit is dat de werking van antidepressiva vaak meer een placebo effect is, en vaak werken deze pillen ook gewoon niet, zoek het maar op als je me niet gelooft

De industrie willen je graag geloven dat het genetisch bepaald is zodat je min of meer gedwongen wordt om hun product te kopen, vergeet niet de kracht die we als mens in ons hebben. We zijn zo velen malen sterker dan we denken dat we zijn.

Ik heb mezelf meer dan slecht/depressief gevoeld, meerdere keren is me voorgesteld om pillen te gaan slikken iets wat ik altijd geweigerd hebt gezien de enorme waslijst aan bijwerkingen alleen al en de afhankelijkheid ervan.

Naar mijn idee is de oplossing niet iets wat van buitenaf moet komen dus hier in het geval medicatie, maar iets wat in je zit namelijk je denken en doen.

Het is ook een welles nietes discussie zonder einde, ik zie het op mijn manier en voel me nu beter dan ooit zonder maar 1 pil te hebben geslikt, simpelweg door mijn leefomstandigheden te veranderen.

p.s., er zullen zeker mensen zijn bij wie het werkt, maar is dat dankzij de pillen of ondanks dat ze ze gebruiken?

Klik om te vergroten...

Ik ben medisch/biologisch psycholoog, dus bedankt voor het aanbod, maar ik heb over de jaren heen meer dan genoeg opgezocht hierover.
Dat het niet bij iedereen even effectief is, is natuurlijk waar, maar dat geldt voor ieder bestaand medicijn.
Dat de farmaceutische industrie een bepaalde rol heeft en dat er sprake is van een publicatiebias wat betreft artikelen over antidepressiva is ook waar, maar dat betekent niet dat je dan maar direct al het wetenschappelijke onderzoek dat ooit naar de oorzaken van depressie is gedaan overboord kunt gooien. Daar vlieg je echt volledig uit de bocht.

De oplossing zit hem in de praktijk vaak in de combinatie van de twee. Medicatie om de balans te herstellen, en gedrags/psychotherapie om je denkpatronen aan te pakken. En voor de één doet de medicatie vooral de truc, voor een ander is therapie vooral de oplossing. Áls er al een oplossing is want er zijn ook genoeg mensen die ondanks al hun inzet en motivatie nooit van hun depressie afkomen. Dat jij je beter voelt omdat je je leefomstandigheden hebt veranderd is hartstikke fijn voor je, maar betekent niet dat dit voor iedereen geldt. We zijn nu eenmaal individuen en dat betekent dat we niet over één kam te scheren zijn. Gelukkig maar.

Moest een beetje hieraan denken bij dit topic. Misschien dat iemand er iets aan heeft. (:

Doet mij beetje hieraan denken....

Remko zei:

En de grens dat iets een ziekte is aandoening is ook gewoon onduidelijk moet ik zeggen, misschien moeten we het anders noemen/bestempelen?

Klik om te vergroten...

Ik snap eerlijk gezegd niet waarom je zo'n moeite hebt om een depressie of verslaving een ziekte te noemen. Zoals roze olifant al zegt, vaak is de oplossing een combinatie van medicatie en therapie. En al is de oplossing wel enkel therapie, zoals bij jou het geval, waarom zou het dan in enen geen ziekte meer mogen heten?

Is een verslaving een ziekte? Iets waarvan je moet proberen te genezen? Of kan je het ook zien als lifestyle? Een keuze? Is het altijd ongezond, of is t best te doen als je er gezond bij eet en het kunt betalen?

Waarom is verslaving taboe? Zijn we allemaal niet ergens verslaafd aan, in meer of mindere mate?

Lijden alle verslaafden (en hun omgeving) aan hun verslaving, of kun je ook verslaafd zijn en een waardevol leven leiden?

Ik ben benieuwd naar jullie mening!

Verslaafd zijn betekent letterlijk dat jij een slaaf bent van je gedrag. Ik weet niet. Hou jij ervan een slaaf te zijn van je gedrag? En is je gedrag niet eerder de lifestyle en huppel jij daar als een slaaf achteraan?

Alle verslaafden lijden denk ik op een bepaald niveau onder hun verslaving. Verslaving tast namelijk je directe gevoel van vrijheid aan. Natuurlijk, aan de oppervlakte geniet je van die joint of dat flesje bier, maar je weet dat het een verdoving is die iets diepers tijdelijk onderdrukt. Het gaat het onderliggende probleem nooit oplossen.

Het leven ís waardevol. Des te meer reden om het niet als een slaaf te beleven.

Mijn mening:
Op het moment dat je verslaafd bent vind je het niet erg. Wat geef jij nou om de verjaardag van je broer/zus als je voorraad speed op is en eerst ergens in een achterbuurt een paar gram moet gaan halen.
Of waarom zou je met je vrienden op stap gaan als je ook thuis kunt zitten en films kunt kijken en joints kunt roken?
Mijn ervaring is dat je zoveel mooie momenten mist terwijl je net je verslaving bezig bent.

Je kunt best gezond leven en verslaafd wezen denk ik.

Maar je kunt zoveel leuke dingen doen in plaats van......noem maar op.

Blow best veel, ik zie het als een lifestyle na werk is lekker of s'weekends blaas ik volop hasj. Vind het niet eens leuk meer om nuchter te zijn. Maar meer dan blowen of af en toe een flesje doe ik niet.

Ik ben n ieder geval verslaafd aan ethanol, en mogelijk/tijdelijk ook andere stoffen.

Dit beschadigt mijn lever op zijn minst, en mijn sociale omgeving heeft er ook wel last van, afhankelijk wat de relatie inhoudt.

Ik ben er zeker niet blij mee, en als ik 1 ding mocht wensen was het nooit meer alcohol te gebruiken.

Verslaving is inderdaad een ziekte, mensen die echt verslaafd zijn kunnen niet lang recreatief gebruiken, wel ben je als verslaafde verantwoordelijk voor je herstel. Niet iedereen heeft dit genetische aspect icm. sociale factoren.Daarom zijn er veel mensen met genetische aanleg zonder dat ze verslaafd raken.Verslaving is een progressieve ziekte voor velen en dit lijdt tot grote financiële problemen, dakloosheid of de dood.

Hangt natuurlijk ook wel van het middel af wat voor gevolgen een verslaving heeft op iemands leven.

Ik ben ruim 6 jaar verslaafd geweest aan wiet, kon er prima mee functioneren en het had dus niet direct een grote negatieve impact op mijn leven. Inmiddels bijna 2 jaar mijn gebruik van wiet onder controle en moet toch wel zeggen dat ik blij ben om van die verslaving af te zijn. Ik ga inmiddels wat bewuster door het leven namelijk. Maar ik had het prima mijn hele leven vol kunnen houden zonder grote negatieve impact. Met zwaardere middelen ligt dat wel anders denk ik.

Zolang je verslaafd bent, ben je er meestal tevreden mee. Natuurlijk zijn er veel nadelen maar die zijn vrij makkelijk weg te moffelen met excuses. Pas als je stopt ontdek je hoeveel impact het op je had.

Ik denk persoonlijk dat het altijd een nadeel is om verslaafd te zijn. Je bent altijd afhankelijk. Verslaafden denken daar vaak anders over.

Praten we hier puur en alleen over een drugsverslaving of in het algemeen?

Ik kan het punt goed begrijpen dat een verslaving niet per direct inhoud dat je je leven verpest.
Als ik kijk naar mezelf, rook al een jaar of 12 iedere dag weed. Ik heb een paar pogingen gedaan om te stoppen (wat vooral uit geld overweging was dan wat anders, dezelfde motivatie heb ik om te stoppen met roken, maar dat is ook niet gelukt, ook een paar keer een goede poging gedaan) maar is nooit gelukt.
Ik werk, ik kook eten, het huis is schoon, de honden zijn er iedere dag lekker uit geweest, mijn partner word verwend (soms ben ik de slaaf ) , mijn kleren worden gewassen, mijn auto word eigenhandig opgeknapt, ik heb een sociaal leven etc. Ik ben verslaafd maar mijn leven gaat gewoon lekker door. In mijn hoofd zit dat ook als vereiste. Zodra mijn leven draait om de shot, hijs, ding te kopen. Dan word de motivatie om te stoppen niet alleen maar geld.
Ik blow ook niet veel, ik doe met 1 gram een week. Daar draai ik dan 3 joint's op een avond van. Volgens de ene site ben ik niet verslaafd omdat ik niet genoeg wegrook, en volgens de andere weer wel omdat ik ieder dag blow.
Dus wat zou nou eigenlijk de criteria voor verslaafd zijn?

Iemand die suikerverslaafd is (jaja, door al de weed ben ik hier wel succesvol mee gestopt, of heel erg geminderd) heeft andere voor en nadelen dan iemand die gokverslaafde is. Of iemand die verslaafd is aan online aankopen, of games, of het verzamelen van spullen, caffeine, sigaretten, seks etc.

Een verslaving is een ziekte, in hoeverre dat het een levensbedreigende ziekte is. Dat staat ter discussie als je het mij vraagt. Ik zie een verslaving niet als iets ergs als men zijn leven nog steeds heeft. Dus geen schulden maakt voor de verslaving, zichzelf onderhoud, zijn werk onderhoud etc. Dan kan iemand verslaafd zijn, maar geen last voor zichzelf of de samenleving.
Ik denk dus dat je niet hoeft te lijden onder je verslaving. En dus een waardevol leven kan leiden, ik denk dat het vrij makkelijk gaat zelfs. (uiteraard verschillend van persoon tot persoon)

Maar ook dit is pp verschillend.
Ik denk dat je ook niet in 1 zin kan samenvatten wat het voor mensen doet. Ik denk dat er te veel nuances in zitten. De ene verslaving is de andere niet.