Hoe erg is het om verslaafd te zijn?

Verslaafd zijn is ook een vorm van gevangen zijn, waardoor je hopeloze drang naar vrijheid enorme stress veroorzaakt.

Een verslaving is niet altijd het opvullen van een leegte hoor. Een rookverslaving is vaak gewoon een domme gewoonte die uit de hand loopt en heeft volgens mij zelden een onderliggende boodschap.

Ik raakte verslaafd aan wiet, omdat ik het gewoon chill vond en daarom te vaak ging doen. Niet dat ik een zware jeugd heb gehad oid...

Verslaving is in mijn ogen absoluut geen ziekte, het is simpelweg een gedragspatroon wat je kan veranderen maar je moet dan wel gemotiveerd zijn en uitzoeken waarom je doet wat je doet.

Hoe kan het drinken van een glas alcohol een ziekte zijn?, slaat natuurlijk helemaal nergens op.
Ik denk zelf dat ze willen dat verslaving een ziekte genoemd kan worden, dan is het behandelbaar met pillen en pillen is geld voor de pillenboer.

Remko zei:

Verslaving is in mijn ogen absoluut geen ziekte, het is simpelweg een gedragspatroon wat je kan veranderen maar je moet dan wel gemotiveerd zijn en uitzoeken waarom je doet wat je doet.

Hoe kan het drinken van een glas alcohol een ziekte zijn?, slaat natuurlijk helemaal nergens op.
Ik denk zelf dat ze willen dat verslaving een ziekte genoemd kan worden, dan is het behandelbaar met pillen en pillen is geld voor de pillenboer.

Klik om te vergroten...

https://www.jellinek.nl/vraag-antwoord/waarom-is-verslaving-een-hersenziekte/

Remko zei:

Hoe kan het drinken van een glas alcohol een ziekte zijn?, slaat natuurlijk helemaal nergens op.

Klik om te vergroten...

Het drinken van dat glas alcohol is natuurlijk niet de ziekte, maar de ziekte is de drang naar dat glas alcohol of welke andere verslavende handeling dan ook. Waarom zou het nergens op slaan dat een verslaving geen ziekte is volgens jou? Zijn alle psychische aandoeningen dan geen ziekte volgens jou of enkel een verslaving?

Wellicht dat 'ziekte' toch gauw gekoppelt wordt aan het lichamelijke/materiële? Die associatie heb ik er wel wat bij. Dat er in de kern lichamelijk iets verkeerd zou zitten dus.

En als dat niet zo is, wat maakt het dan uit of het (psychische) ziekte of (geestelijke) verslaving wordt genoemd? Er wordt dan met andere woorden naar exact hetzelfde verwezen.

Mindless zei:

wat maakt het dan uit of het (psychische) ziekte of (geestelijke) verslaving wordt genoemd?

Klik om te vergroten...

Je kunt zeggen dat er naar hetzelfde verwezen word met andere woorden en dat is ook wel zo. Maar door onderscheid te maken tussen een geestelijke ziekte en een verslaving bagatelliseer je een verslaving. Daarmee zeg je eigenlijk dat een verslaving volledig iemands eigen schuld is en dat die persoon zich niet moet aanstellen.

Hoe je iets verwoord is wel degelijk belangrijk, want het kan dan heel anders overkomen op anderen.

Ja zo, dat is wel waar.

Ik vind het niet per se iemands schuld dat hij/zij verslaafd is, maar het woord verslaving heeft wel een bepaalde lading inderdaad.

Mindless zei:

Ik vind het niet per se iemands schuld dat hij/zij verslaafd is, maar het woord verslaving heeft wel een bepaalde lading inderdaad.

Klik om te vergroten...

Verslaving heeft een bepaalde lading inderdaad, maar opzich vind ik dat nog niet eens het probleem. Verslaving zegt eigenlijk perfect wat het, je bent een slaaf van een drug of handeling.

Het ging hierboven ook niet zozeer over of de term verslaving terecht is of niet, maar of een verslaving een ziekte is of niet. Persoonlijk vind ik het raar om bijvoorbeeld een depressie wel een ziekte te noemen, maar een verslaving niet. Het zijn beide ziektes naar mijn idee die ook allebei verschillende oorzaken kunnen hebben. Zowel een depressie of verslaving kan een genetische basis hebben, maar beide kunnen ook door bepaalde gebeurtenissen in iemands leven ontstaan.

Ik ben van mening dat een verslaving een combinatie van lifestyle (gewoonte) en een ziekte is.

De ziekte zit in je brein, waar het genotsmiddel-naar-keuze de dopamineroutes zo heeft aangepast, dat je als een slaaf hunkert naar je drug. Daarnaast zorgen (fysieke) ongemakken van afkickverschijnselen ervoor dat je het middel grijpt als medicijn tegen de ellende die je dan meemaakt.

Maar wat @steelpan90 hierboven zegt herken ik zeker! Tijdens het ontplooien van mijn verslaving aan opiaten had ik geen reet te doen: Gestopt met studie, twee dagen per week werken, vrienden/familie die wel dagbesteding hadden etc. Ik ging uit verveling en verdoving experimenteren met dingetjes: lekker boeiend als ik achter m'n computer in slaap pleurde, had toch geen reet te doen in m'n ellendige leven.

Toen mijn (geheime) misbruik echter aan het licht kwam, ben ik hier hoofdzakelijk vanaf gekomen door de lifestyle te veranderen:

• Neem de bron van drugs weg
• Zoek hulp en praat erover:
• Vraag jezelf af 'Waarom?' en vind daar het antwoord op.
• Zorg voor een dagbesteding: ik ben volop gaan sporten en heb een nieuwe baan gezocht.

De afkickverschijnselen van opiaten zijn fucked up. De schaamte en spijt richting de buitenwereld was echter vele malen groter. Wees een vent en ziek het uit. De bron van mijn drugs was toch al weg, dus ik had geen uitweg. Aankloppen bij de huisarts is de verslaving in stand houden of op z'n minst uitstellen. Geloof het of niet, maar ondanks de pijn is sporten een ontzettende hulp geweest. Je bent en blijft een dopamine/endorfine junk, dus sport maar tot je neervalt.

Als je me vraagt hoe erg het is om verslaafd te zijn zou ik hier geen kloppende uitleg over kunnen geven. Dat is pas logisch als je het hebt meegemaakt. Zoals velen hierboven al zeggen heb je er op het moment van gebruik geen last van; wat boeit die vergeten verjaardag nou, ik voelde me toch lekker. Pas achteraf zie je in wat een waardeloos mens je was.

Met name het verbergen, bewustzijn van je zelfdestructieve gedrag en tegelijk het in stand houden van je verslaving zijn geestelijk slopend. Daarnaast lijdt je gezondheid er gigantisch onder en kost het veel geld.

Verslaafd zijn is heel erg kut.

Een depressie is ook geen ziekte naar mijn idee, waarom voel je je depressief?..vaak omdat je je angstig of doelloos voelt of omdat je problemen hebt waarvan je denkt dat ze niet meer op te lossen zijn en ja dan voel je je depressief, anders gaan denken met de daaruit volgende acties zorgt ervoor dat je je niet meer depressief gaat voelen dus is denken dan een ziekte?.

Als alcoholisme een ziekte zou zijn van de hersens (in feite een keuze van het drinken van alcohol die leidt tot veel problemen) zou je in feite elke manier van denken een ziekte kunnen noemen en dat lijkt me niet gegrond.

Remko zei:

Een depressie is ook geen ziekte naar mijn idee, waarom voel je je depressief?..vaak omdat je je angstig of doelloos voelt of omdat je problemen hebt waarvan je denkt dat ze niet meer op te lossen zijn en ja dan voel je je depressief, anders gaan denken met de daaruit volgende acties zorgt ervoor dat je je niet meer depressief gaat voelen dus is denken dan een ziekte?.

Als alcoholisme een ziekte zou zijn van de hersens (in feite een keuze van het drinken van alcohol die leidt tot veel problemen) zou je in feite elke manier van denken een ziekte kunnen noemen en dat lijkt me niet gegrond.

Klik om te vergroten...

Remko, ben je ooit depressief geweest? Anders moet je, vergeef me mijn taalgebruik, je grote bek gewoon houden.

Sla er anders de DMV eens op na. Generaties aan psychologen en medische professionals zijn het oneens met jouw (ongetwijfeld weldoordachte en goed onderbouwde) mening.

Los van de discussie of je psychische problemen kunt bestempelen als ziekte, is er het feit dat verslaving vaak een lichamelijk aspect heeft, en dat depressie veroorzaakt kan worden door een imbalans van neurotransmitters - en bovendien een keur aan psychosomatische klachten kent.

Ik vind het sowieso onindrukwekkend wanneer men de werkelijkheid subjectief interpreteert om zich superieur te voelen, maar zeker wanneer je de behoefte voelt je op te trekken aan verslaafden en mensen met depressie ben je laag gezonken.

Remko zei:

Een depressie is ook geen ziekte naar mijn idee, waarom voel je je depressief?..vaak omdat je je angstig of doelloos voelt of omdat je problemen hebt waarvan je denkt dat ze niet meer op te lossen zijn en ja dan voel je je depressief, anders gaan denken met de daaruit volgende acties zorgt ervoor dat je je niet meer depressief gaat voelen dus is denken dan een ziekte?.

Als alcoholisme een ziekte zou zijn van de hersens (in feite een keuze van het drinken van alcohol die leidt tot veel problemen) zou je in feite elke manier van denken een ziekte kunnen noemen en dat lijkt me niet gegrond.

Klik om te vergroten...

Remco heeft duidelijk idee waar hij over praat. Volgens mij hebben de scholen weer vakantie..

Depressie is inderdaad wel degelijk een ziekte, en biologisch aantoonbaar in de hersenen.

Door vaak een combinatie van omgevings- en genetische factoren ontstaat een disbalans van neurotransmitters in de hersenen. Daarom bestaat de behandeling ook vaak uit (gedrags)therapie én antidepressiva. Hoe zou jij anders de werking van antidepressiva verklaren, Remko?

anders gaan denken met de daaruit volgende acties zorgt ervoor dat je je niet meer depressief gaat voelen dus is denken dan een ziekte?.

Bovenstaande incorrecte gedachtengang is dus precies waarom mensen die depressief zijn zich vaak zo onbegrepen voelen door hun omgeving. Zo simpel is het helaas niet.

Remko zei:

Een depressie is ook geen ziekte naar mijn idee, waarom voel je je depressief?..vaak omdat je je angstig of doelloos voelt of omdat je problemen hebt waarvan je denkt dat ze niet meer op te lossen zijn en ja dan voel je je depressief, anders gaan denken met de daaruit volgende acties zorgt ervoor dat je je niet meer depressief gaat voelen dus is denken dan een ziekte?.

Als alcoholisme een ziekte zou zijn van de hersens (in feite een keuze van het drinken van alcohol die leidt tot veel problemen) zou je in feite elke manier van denken een ziekte kunnen noemen en dat lijkt me niet gegrond.

Klik om te vergroten...

Je hebt duidelijk geen idee waar je het over hebt en je argumentatie is zwak. Het is me nog steeds niet duidelijk waar voor jou dan grens van ziekte ligt of niet?

De hersenen zijn net zo goed onderdeel van het lichaam. Dus waarom zou iets dat mis is in bijvoorbeeld de longen wel een ziekte zijn en iets dat mis is in de hersenen niet? Beide zijn evengoed onderdeel van het lichaam, beide kunnen zowel een genetische oorsprong hebben als ook het gevolg zijn van bepaalde gebeurtenissen.

En hoe ga je een depressie oplossen door anders denken als er een chemische onbalans is in de hersenen? Wat maakt die chemische onbalans dan anders dan een chemische onbalans in de darmen?

Fenrir zei:

vergeef me mijn taalgebruik, je grote bek gewoon houden.

Klik om te vergroten...

Sorry maar als we hier elkaar gaan uitschelden is het voor mij klaar.

Roze olifant zei:

Hoe zou jij anders de werking van antidepressiva verklaren, Remko?
.

Klik om te vergroten...

Feit is dat de werking van antidepressiva vaak meer een placebo effect is, en vaak werken deze pillen ook gewoon niet, zoek het maar op als je me niet gelooft

De industrie willen je graag geloven dat het genetisch bepaald is zodat je min of meer gedwongen wordt om hun product te kopen, vergeet niet de kracht die we als mens in ons hebben. We zijn zo velen malen sterker dan we denken dat we zijn.

Ik heb mezelf meer dan slecht/depressief gevoeld, meerdere keren is me voorgesteld om pillen te gaan slikken iets wat ik altijd geweigerd hebt gezien de enorme waslijst aan bijwerkingen alleen al en de afhankelijkheid ervan.

Naar mijn idee is de oplossing niet iets wat van buitenaf moet komen dus hier in het geval medicatie, maar iets wat in je zit namelijk je denken en doen.

Het is ook een welles nietes discussie zonder einde, ik zie het op mijn manier en voel me nu beter dan ooit zonder maar 1 pil te hebben geslikt, simpelweg door mijn leefomstandigheden te veranderen.

p.s., er zullen zeker mensen zijn bij wie het werkt, maar is dat dankzij de pillen of ondanks dat ze ze gebruiken?

En de grens dat iets een ziekte is aandoening is ook gewoon onduidelijk moet ik zeggen, misschien moeten we het anders noemen/bestempelen?

Remko zei:

Feit is dat de werking van antidepressiva vaak meer een placebo effect is, en vaak werken deze pillen ook gewoon niet, zoek het maar op als je me niet gelooft

De industrie willen je graag geloven dat het genetisch bepaald is zodat je min of meer gedwongen wordt om hun product te kopen, vergeet niet de kracht die we als mens in ons hebben. We zijn zo velen malen sterker dan we denken dat we zijn.

Ik heb mezelf meer dan slecht/depressief gevoeld, meerdere keren is me voorgesteld om pillen te gaan slikken iets wat ik altijd geweigerd hebt gezien de enorme waslijst aan bijwerkingen alleen al en de afhankelijkheid ervan.

Naar mijn idee is de oplossing niet iets wat van buitenaf moet komen dus hier in het geval medicatie, maar iets wat in je zit namelijk je denken en doen.

Het is ook een welles nietes discussie zonder einde, ik zie het op mijn manier en voel me nu beter dan ooit zonder maar 1 pil te hebben geslikt, simpelweg door mijn leefomstandigheden te veranderen.

p.s., er zullen zeker mensen zijn bij wie het werkt, maar is dat dankzij de pillen of ondanks dat ze ze gebruiken?

Klik om te vergroten...

Ik ben medisch/biologisch psycholoog, dus bedankt voor het aanbod, maar ik heb over de jaren heen meer dan genoeg opgezocht hierover.
Dat het niet bij iedereen even effectief is, is natuurlijk waar, maar dat geldt voor ieder bestaand medicijn.
Dat de farmaceutische industrie een bepaalde rol heeft en dat er sprake is van een publicatiebias wat betreft artikelen over antidepressiva is ook waar, maar dat betekent niet dat je dan maar direct al het wetenschappelijke onderzoek dat ooit naar de oorzaken van depressie is gedaan overboord kunt gooien. Daar vlieg je echt volledig uit de bocht.

De oplossing zit hem in de praktijk vaak in de combinatie van de twee. Medicatie om de balans te herstellen, en gedrags/psychotherapie om je denkpatronen aan te pakken. En voor de één doet de medicatie vooral de truc, voor een ander is therapie vooral de oplossing. Áls er al een oplossing is want er zijn ook genoeg mensen die ondanks al hun inzet en motivatie nooit van hun depressie afkomen. Dat jij je beter voelt omdat je je leefomstandigheden hebt veranderd is hartstikke fijn voor je, maar betekent niet dat dit voor iedereen geldt. We zijn nu eenmaal individuen en dat betekent dat we niet over één kam te scheren zijn. Gelukkig maar.

Moest een beetje hieraan denken bij dit topic. Misschien dat iemand er iets aan heeft. (:

Doet mij beetje hieraan denken....