@Mindless
En daar kan ik dus niet bij. We leven met 7 miljard mensen op deze aardkloot en die leven allemaal in dezelfde wereld, realistisch al dan spiritueel. Dus als er een waarheid is dan geldt die voor ons allemaal, en niet alleen voor jezelf.
Hoe ik het zag tijdens ego-dood/ego-oplossing ervaringen:
Er zijn 7 miljard (alleen mensen tellend) werelden ("bewustzijnen", ja ik weet het dat is geen woord
![:tonguewink:]()
) en 1 onderliggend bewustzijn dat enkel zichzelf kent en waar alles samenkomt als de stralen van een zon. De reden dat we een soortgelijke ervaring hebben, is omdat we in essentie hetzelfde bewustzijn zijn. Niet soortgelijk, maar hetzelfde. De ervaring was bij mij altijd: er is 'hier' (waar is 'hier' eigenlijk? Overal en nergens...) maar 1 bewustzijn, omdat nergens een grens is te bekennen. Maar om de "wereld" te kennen, moet dat essentiële grenzeloze (en ongelofelijk stille, serene) bewustzijn zich vernauwen tot een zeer beperkt bundeltje "licht" dat zichzelf als een 'ik' ziet, zodat ook een 'ander' (de wereld) gekend kan worden.
Ja, ik denk dat de waarheid voor ons allemaal geldt. Maar het ding is: jij bént waarheid. De enige waarheid die er is. Net zoals ieder ander lichtbundeltje uiteindelijk de enige waarheid, het grenzeloze vormloze bewustzijn onder de chaos van de oppervlakte is. Maar als afzonderlijke lichtbundeltjes hebben we ook allemaal onze subjectieve waarheid. Allemaal zijn we een minuscuul uniek deeltje van het totale lichtspectrum. Als het ene lichtbundeltje tegen het andere zegt van "wat ik zeg is dé waarheid" dan klopt er natuurlijk iets niet. Waarheid is niet zonder verlies te downloaden tot woorden. Mijn woorden zijn geen waarheid en kunnen dat ook nooit zijn. Ons gedeelde wezen is waarheid en omdat ik meermaals mezelf (persoonlijkheid) compleet heb zien verdwijnen daarin, gebruik ik woorden om te verwijzen naar die ervaring. Maar ik kan niemand waarheid geven. Iedereen kan alleen op een directe manier als lichtbundeltje opgaan in zijn eigen ongelimiteerde wezen, dat in mijn overtuiging de waarheid zelf is. En voor als het zo overkomt: het is natuurlijk niet dat ik de waarheid "ken". Één van de grootste verrassingen tijdens die ego-oplossingen is dat ik een compleet mysterie voor mezelf ben en altijd zal zijn (gelukkig maar...). Maar de ervaring is wel zo dat alles exact hetzelfde is en dat wij daarom de waarheid moeten zijn, wat die waarheid ook is.
Je kunt dat ik hier zo zeker over ben zien als arrogantie en dat snap ik natuurlijk ook wel, want 'Mindless zal wel even vertellen hoe het zit...' Maar nee, ik kan niemand vertellen hoe het zit aangezien alleen de ervaring zelf overtuigend zal zijn. Ik ben slechts op zijn zachtst gezegd omver geblazen door die ervaringen die er toe geleid hebben dat mijn perceptie van de "wereld" veranderd is. De aard van die andere perceptie is dermate shockerend dat ik niet anders kan dan dit allemaal zo zeker te brengen. Ik word dagelijks door het universum herinnert en bevestigd in deze alternatieve perceptie. Dat betekent natuurlijk niet dat ik nu weet hoe het zit, want in dit alles krijg je eerder meer vragen dan antwoorden, maar voor mij zelf staat het wel vast in welke richting (je eigen bewustzijn) het gezocht moet worden. Vervolgens kan iedereen natuurlijk enkel zelf in zijn eigen bewustzijn zijn eigen waarheid vinden en kan ik dat dus never nooit voor een ander doen. Misschien dat het wederom arrogant is om te stellen dat je voor existentiële antwoorden sowieso niet bij het verstand kunt zijn, maar ja dat is toch echt mijn terugkerende overtuiging hierin. Het is niet dat ik erop uit ben om de betweter uit te hangen.
Spiritualiteit als in rust zoeken in jezelf is harstikke goed, doe ik ook. Maar ik ga niet mee met de mensen die denken dat spiritualiteit en bijbehorende zaken als meditatie (en wellicht ook wel trippen met psychedelica) er voor heeft gezorgd dat de 'waarheid' zich aan hen geopenbaard heeft. 'ik voel gewoon dat het dit of dat is dus is het waar'. Volgens mij beperk je je dan juist in plaats van dat het je verlicht of zo.
Het is natuurlijk veel meer dan "ik voel gewoon dat...". Het is dat in de totale afwezigheid van gedachten stilte tot zichzelf spreekt en beseft dat het altijd tot zichzelf gesproken heeft, maar dat er altijd alleen maar aandacht was voor het lawaai van de wereld waardoor de stilte niet waarneembaar leek. En als stilte tot zichzelf spreekt zijn er geen twijfels. Het is namelijk geen communicatie tussen het één en het ander, het is eenheid die zijn eigen bestaan in eeuwigheid contempleert en in onbeschrijflijke vreugde viert.