Meer dan een jaar gestopt met weed

Ja dat was best een kut opmerking. En weet je, ondanks dat ik misschien zo overkom dat ik het allemaal wel weet, is er een kant van mij die klein is, zichzelf wil bewijzen, bang is ongelijk te hebben, etc. Een kant die bovenkomt wanneer ik veel stress ervaar door werk en dergelijke. En die kant wil nog weleens spiritualiteit misbruiken voor die dingen. Ik wil dan weleens vergeten dat de wijze manier om met dingen om te gaan, niet de meest directe is.

Ik denk wat ik wilde zeggen, is dat het uiteindelijk het belangrijkste is dat we onze weg terug vinden naar die directe genezing. Dat dat belangrijker is dan wat iemand van mij vindt. Maar dit is niet de manier om dat te doen. Het is ook belangrijk om respect- en liefdevol met elkaar om te gaan. Wat ik wil zeggen, i do care...

Het is ook zo verwarrend om over deze zaken te praten. Wat ik met meditatie of spiritualiteit bedoel, kan iets heel anders zijn dan wat een ander denkt. Laat ik in ieder geval zeggen dat ik meditatie boven alles meer zie als wat wij zijn, dan wat wij doen. Onze essentie. En die essentie is in staat tot directe genezing en daardoor is in mijn ogen al het andere een omweg. Wat echter niet wil zeggen dat het vergeefs of verspilde moeite is. We bewandelen allemaal onze eigen weg en op bepaalde momenten is het wellicht vereist om die omweg te nemen. Hoe paradoxaal dat misschien ook is. Ik ben echter door het ontdekken (van misschien slechts een glimp) van die essentie, zo gefascineerd geraakt hierdoor, dat er weldegelijk iets is dat in staat is ons te genezen op een fundamentele manier. En ik wil dat zo graag delen. Maar ik druk me daar zo vaak ongelukkig in uit.

Fijn dat er geen hard feelings zijn.

Fijn dat jullie het terug hebben bijgelegd, leuk om te lezen allemaal.
Ik denk waar het om draait is dat ieder zijn weg moet vinden in de wereld. Voor de ene is meditatie het hulpmiddel, voor de ander is dat mindfullness, voor nog een ander is dat gebruiken, of sporten, of ....
Op zich maakt het allemaal niet zoveel uit, zolang jij maar vindt wat voor jou helpt, dat is de uitdaging van het leven.

Voor mij is dat ook meditatie geworden, zeker na gisterenavond nog es het voorrecht gekregen te hebben meditatielessen te krijgen van een persoon waar ik naar op kijk. Ik ben nu terug vastberaden om meditatie terug een plaats te geven in m'n leven.
Of dit voor iedereen een oplossing kan zijn laat ik in het midden, maar ik geloof dit graag.
Ik kan je inzet om anderen te overtuigen dat meditatie het van het is wel begrijpen, @Mindless maar misschien moet je de mensen dat zelf laten ontdekken. Als ze dit nodig hebben in dit leven zal het lot hen daar zelf wel naar toe sturen, net zoals bij jou en bij mij. Meditatie is niet iets wat opgedrongen mag worden het is iets dat je zelf moet ontdekken. Zelf praat ik hier ook graag over met andere mensen. Ik gooi soms es een visje uit om te kijken of er interesse is om daar een gesprek over te voeren. Je merkt meestal onmiddellijk of de persoon ervoor open staat of niet. Als die er niet voor open staat heeft het ook geen zin daar dieper op in te gaan.

Meditatie is ook niet het grote geheim waar iedereen door genezen kan worden, maar het kan wel een hulpmiddel zijn om op een andere manier tegen het leven en al haar kwalen aan te kijken. Ik zeg duidelijk kan, vroeger kon ik het ook niet opbrengen om gedisciplineerd elke dag te mediteren en m'n gedachten los te laten. Ik hoop dat ik het nu wat langer zal volhouden. Waar meditatie voor mij om draait is het vinden van rust en of je het geloofd of niet, ieder van ons heeft die rust in zich maar die kan je slecht bereiken door te oefenen.

Voor mij was gisteren een keerpunt in m'n leven. Eerlijk toe geven, de dag ervoor heb ik van een vriend wat weed gekregen. 's avonds heb ik enkele kruimeltjes in een sigaretje gedaan en opgerookt. Het was te weinig om er iets van te voelen. Maar nu kom ik er niet meer aan. Ben wel trots op mezelf dat het al 2 dagen in de kast ligt en ik er kan afblijven, net hetzelfde als van die CDB en de drank. Al de hele week geen druppel alcohol meer aangeraakt, trouwens.
Ik haal het meeste moed om door te zetten door erin te geloven dat je nuchter dieper kan gaan in meditatie. Een paar jaar geleden heb ik ook lessen gevolgd en na enkele lessen kon ik naar mijn gevoel al in diepe meditatie komen. Ben toch stiekem benieuwd hoe het me de komende weken zal afgaan. Ok, ik weet dat je geen verwachtingen mag stellen in meditatie, maar voor het moment kan ik het me nog niet laten, dat komt nog wel als het meer een gewoonte is geworden denk ik.

Hier zit ik dan met mijn goede voornemens. Deze week op bezoek geweest bij een vriend en we hebben wat zitten praten over weed en CDB. Om een lang verhaal kort te maken ben ik daar buitengestapt met wat weed in m'n zakken. Het heeft hier een paar dagen in m'n kast gelegen, maar gisteren kwam er dan toch een moment dat de drang te sterk werd en ik maar een stickietje heb gerookt. Gelukkig was het geen al te straffe en ben ik er ook niet stoned of high van gekomen maar toch.
Ik voel me enorm schuldig nu en heb het gevoel dat ik gefaald heb. Gelukkig geeft dit me nu de kracht om verder clean te blijven. Ik ben terug vastberaden om er niet meer aan te komen. Nu weet ik dat het gevoel waar ik naar streef er niet zal komen door weed te gebruiken. Het zal wellicht moeilijk blijven om er nu niet meer aan te komen en ik kan alleen maar hopen dat het gevoel dat ik nu heb zal blijven hangen.

Ik ken het gevoel. Maar dat schuldgevoel is een dubbele valstrik. Want omdat je teleurgesteld bent in jezelf praat je jezelf down, waardoor het des te aanlokkelijker wordt om het de volgende dag gewoon weer te gebruiken. Gedachten als "ik heb het nu toch verpest, dus kan ik het net zo goed weer doen vanavond" zijn zo venijnig.

Zo vaak ben ik daar ingetrapt. Maar op een gegeven moment leer je dat beter doorzien en moet je vooral alert blijven. Niet slechts hopen, dat haalt niks uit. Je moet scherp en bewust blijven, dat is nog belangrijker dan daadwerkelijk van die wiet afblijven. Zo heb ik donderdag avond om mijn 4 daagse weekend in te luiden samen met een vriend sinds lange tijd weer eens een lekkere amnesia haze gevaped. Direct de volgende dag (gisteren dus) meteen al weer de gedachte van waarom vanavond ook niet even lekker in mijn eentje aan de AH? Op zo'n moment moet je scherp en daadkrachtig zijn en gewoon nee zeggen tegen jezelf. Anders wordt het heel snel heel makkelijk om er dagelijks aan te gaan zitten. En lukt dit niet goed, dan is het op het moment gewoon niet veilig voor je om überhaupt wiet te gebruiken.

Zo nu en dan met vrienden heb ik ook weleens zoiets van waarom zou ik eigenlijk iets moeten gebruiken? En dan doe ik het niet en dan mis ik het ook helemaal niet. Je moet eigenlijk tegenover jezelf bewijzen dat je sterk bent en je eigen wil boven die gluiperige gedachten staat die je keer op keer een verslaving in werken. Daarnaast natuurlijk het meditatie verhaal wat ervoor zorgt dat je in eerste instantie al helemaal geen hunkering ervoor voelt.

Mindless zei:

Ik ken het gevoel. Maar dat schuldgevoel is een dubbele valstrik. Want omdat je teleurgesteld bent in jezelf praat je jezelf down, waardoor het des te aanlokkelijker wordt om het de volgende dag gewoon weer te gebruiken. Gedachten als "ik heb het nu toch verpest, dus kan ik het net zo goed weer doen vanavond" zijn zo venijnig.

Klik om te vergroten...

Daarin kan ik je volgen. Gelukkig gaat het er in m'n hoofd nu wel positiever aan toe. Meer van "ok ik heb het geprobeerd maar eigenlijk heb ik niet het gevoel gehad waar ik op hoopte". Ik besef nu dat weed me altijd een vals gevoel van rust heeft gegeven. Rust, zoals reeds gezegd ben ik nu aan het zoeken in m'n meditatie. Ik heb meer motivatie gekregen nu om me daarin te verliezen.

Mindless zei:

En lukt dit niet goed, dan is het op het moment gewoon niet veilig voor je om überhaupt wiet te gebruiken.

Klik om te vergroten...

'Veilig om weed te gebruiken' Is weet gebruiken ooit veilig? Ik denk van niet. Op de psychiatrie hebben ze het er bij mij ingepompt dat elke joint die je gebruikt paranoia kan triggeren. En dat klopt wel, ik heb me vaak zo gevoeld. Wat ik niet wist echter is dat dat gevoel wel eens kan blijven hangen voor de rest van je leven. Misschien was het gewoon bangmakerij, maar ik ben dat echt beginnen geloven.

Mindless zei:

e moet eigenlijk tegenover jezelf bewijzen dat je sterk bent en je eigen wil boven die gluiperige gedachten staat die je keer op keer een verslaving in werken.

Klik om te vergroten...

Je hebt gelijk daarin, de laatste dagen veel lopen nadenken hierover en nu voel ik me wel sterker dan toen ik deze blog begonnen ben. Ik heb ook lopen nadenken over de momenten dat ik zonder weed zat en liep te Craven, zoeken naar weed die ik toch niet had. Gelukkig heb ik daar nu geen last meer van. En dat is nu een gevoel dat ik niet meer wil. Dit gevoel is zelfs sterker geworden dan het gevoel dat ik terug wil gebruiken.

Mindless zei:

Daarnaast natuurlijk het meditatie verhaal wat ervoor zorgt dat je in eerste instantie al helemaal geen hunkering ervoor voelt.

Klik om te vergroten...

Ik heb de draad terug opgepakt met mediteren en moet zeggen dat het goed voelt. Ik kan je begrijpen als je zegt dat je dan geen hunkering meer voelt. Stilletjes aan zal dat wel komen, ik doe het rustig aan. Helaas moet ik zeggen dat ik nu niet zo diep geraak als anderhalf jaar terug. Ik had een beetje gehoopt dat ik de draad terug zou kunnen oppikken maar nu heb ik het gevoel dat ik terug vanop 0 moet herbeginnen. Dan is dat maar zo.

Vaper zei:

Daarin kan ik je volgen. Gelukkig gaat het er in m'n hoofd nu wel positiever aan toe. Meer van "ok ik heb het geprobeerd maar eigenlijk heb ik niet het gevoel gehad waar ik op hoopte". Ik besef nu dat weed me altijd een vals gevoel van rust heeft gegeven. Rust, zoals reeds gezegd ben ik nu aan het zoeken in m'n meditatie. Ik heb meer motivatie gekregen nu om me daarin te verliezen.

Klik om te vergroten...

Inderdaad een soort vals gevoel van rust. Maar toch... wiet heeft me dan ook weer zo vaak geholpen wanneer het léék alsof ik op mezelf geen rust kon vinden. Het is dan ook wel echt rust denk ik, maar je betaald er altijd een prijs voor en dat is de vermindering van je helderheid/bewustheid.

Vaper zei:

'Veilig om weed te gebruiken' Is weet gebruiken ooit veilig? Ik denk van niet. Op de psychiatrie hebben ze het er bij mij ingepompt dat elke joint die je gebruikt paranoia kan triggeren. En dat klopt wel, ik heb me vaak zo gevoeld. Wat ik niet wist echter is dat dat gevoel wel eens kan blijven hangen voor de rest van je leven. Misschien was het gewoon bangmakerij, maar ik ben dat echt beginnen geloven.

Klik om te vergroten...

Goede vraag om jezelf te stellen. Ik denk dat het wel veilig kan zijn, wanneer je diep geaard bent in jezelf en daardoor je gevoel van welzijn vanuit een diepere plek in jezelf haalt. Maar ja, waarom zou je dan nog wiet gebruiken...

Edit: nu realiseer ik me dat ik mezelf van hierboven tegenspreek. Aargh... Hier maar eens diep op reflecteren denk ik.

Vaper zei:

Je hebt gelijk daarin, de laatste dagen veel lopen nadenken hierover en nu voel ik me wel sterker dan toen ik deze blog begonnen ben. Ik heb ook lopen nadenken over de momenten dat ik zonder weed zat en liep te Craven, zoeken naar weed die ik toch niet had. Gelukkig heb ik daar nu geen last meer van. En dat is nu een gevoel dat ik niet meer wil. Dit gevoel is zelfs sterker geworden dan het gevoel dat ik terug wil gebruiken.

Klik om te vergroten...

Het is een kwestie van vertrouwen in je eigen kracht opbouwen denk ik. Geloven dat je met gemak verleidingen kunt weerstaan. Als je gelooft dat je dat niet kunt, dan moet je dus het tegendeel tegenover jezelf bewijzen door het in de praktijk te brengen. Als je toegeeft aan verleidingen, zal dat vertrouwen weer minder worden, maar ik denk wel dat als je er over het algemeen voor zorgt dat er een stijgende lijn zit in vertrouwen opbouwen aangaande je eigen (wils)kracht, dat je wel goed zit. Je gaat namelijk toch weleens toegeven aan verleidingen en dan is het denk ik beter om niet té streng voor jezelf te zijn.

Vaper zei:

Ik heb de draad terug opgepakt met mediteren en moet zeggen dat het goed voelt. Ik kan je begrijpen als je zegt dat je dan geen hunkering meer voelt. Stilletjes aan zal dat wel komen, ik doe het rustig aan. Helaas moet ik zeggen dat ik nu niet zo diep geraak als anderhalf jaar terug. Ik had een beetje gehoopt dat ik de draad terug zou kunnen oppikken maar nu heb ik het gevoel dat ik terug vanop 0 moet herbeginnen. Dan is dat maar zo.

Klik om te vergroten...

Allemaal een kwestie van geloof denk ik. Als je nu gelooft dat het makkelijk zal zijn om meditatief te zijn, dan manifesteert jouw werkelijkheid dat. Al jaren verteld mijn verstand me dat het moeilijk is om meditatief te zijn, maar door simpelweg daarvóór te blijven, voordat ik die gedachte aanhoor, dan bén ik al meditatief. Het is een spelletje dat ons verstand/ego met ons speelt. Het is eigenlijk een enorm indrukwekkend iets. Het ego heeft het vermogen om tegen zichzelf te liegen, waardoor het plausibele ontkenning creëert. Door middel van enorm slimme en sluwe gedachten maken we onszelf wijs dat bepaalde dingen zeer complex zijn, terwijl ze dat in werkelijkheid helemaal niet zijn. En zo zorgen we ervoor dat we onszelf ervan overtuigen dat we gebonden zijn aan die dingen. Maar het is slechts een kwestie van dat doorzien en die gedachten te 'doden' op het moment dat ze in leven komen. Daarom is bewustzijn zó cruciaal.

Spirituele vooruitgang kun je denk ik niet echt kwijtraken. Het is niet als gewone kennis die je kunt vergeten. Je hebt er altijd de beschikking over als je jezelf in de juiste state of mind weet te krijgen.

En je hebt gelijk, stilletjes zal het wel komen. Niet teveel tegelijk willen, want dat werkt juist averechts. Onder de radar van het ego blijven.

Hey @Mindless
Ten eerste wil ik je bedanken om steeds maar te reageren op m'n uitspraken. Ik vind het wel leuk om voor de verandering eens te kunnen communiceren met iemand die spiritualisme ook in zijn leven heeft toegelaten. Zo ken ik er helaas niet veel.

Verslaving vervangen door spiritualisme, in mijn geval boeddhisme lijkt me wel een positief alternatief dat kan helpen me van de weed af te houden. Al m'n hele leven ben ik geboeid door boeddhisme maar heb het door het gebruik van weed nooit in de praktijk gebracht. Weed gebruiken lijkt een beetje op mediteren zij een vriend me onlangs. Voor mij maakt het gebruik van weed het moeilijker om tot een diepe toestand van meditatie te komen. Alhoewel ik vroeger, als ik gebruikte, het tegendeel zou durven beweren.

Weed benevelt inderdaad je geest en/of ego en laat je geloven dat je ontspannen bent, maar met meditatie bereik ik een ander gevoel van ontspannen zijn, mettertijd zal dit waarschijnlijk zelfs een dieper gevoel van ontspanning worden. En ik moet je gelijkheden in wat je zei in een van je vorige posts, nl dat meditatie een deel van je leven kan worden en dat je zonder te mediteren het gevoel van 'rust' ook kan bekomen. Ik herinner me nog dat ik dat een aantal jaren terug wel kon, maar nu nog niet. Ik ben het gelijk een beetje verleerd. De theorie ken in nog, maar de praktijk brengt me nog niet zo diep als toen. Het is niet dat je nu kan herbeginnen waar je destijds gestopt bent, het gevoel vervaagt. Ik ben er van overtuigd dat ik dit gevoel binnenkort terug zal kunnen meenemen in mijn dagelijks leven.

En als ik nu effe heel diep mag gaan, moet ik zeggen dat het ego niet bestaat. Gedachten maak je niet zelf, gedachten komen en gedachten gaan. Je moet met je ego maar eens proberen om je gedachten stop te zetten. Je wilt met je ego geen gedachten meer, maar toch blijven ze komen. Eens je je daarvan bewust bent kan je een gedachte herkennen en ze tijdig loslaten, terwijl je je anders laat meesleuren door deze gedachte. Go with the flow is geen goede uitspraak als je wil mediteren, herken de flow en laat de flow los zou beter zijn. Wat ik oa heb geleerd is de mantra samma araghang te gebruiken om gedachten een halt toe te roepen. Deze mantra denken en vanuit je centrum laten klinken, dat is iets dat me momenteel goed helpt om mn gedachten tijdens de meditatie onder controle te houden.

Ja joh, ik grijp elke kans aan om hierover met mensen te praten. Want inderdaad: niet veel mensen praten erover of interesseert het überhaupt. Dus jij ook bedankt.

Het is niet dat je nu kan herbeginnen waar je destijds gestopt bent, het gevoel vervaagt.

Klik om te vergroten...

Maar is dat zo? Begin je niet altijd waar je al bent? Want waar je echt bent, is het doel van meditatie: blijven waar je bent, zonder jezelf te verliezen in het verstand.

Zelfs van meditatie maken we iets wat het niet is. We maken er een soort oefening van waar je beter in kunt worden, wat je langer kunt volhouden. Maar de meester mediteerders zijn kleine kinderen. En zij hoeven niets 'vol te houden'. Ze zijn gewoon zichzelf en hoeven niet ergens te komen waar ze nu nog niet zijn. Om met meditatie iets te bereiken wat je nu nog niet bereikt hebt, ik denk dat dat een grote illusie is. Je bent alreeds wat je wilt bewerkstelligen, dus het idee is eerder om als dat te verblijven, zonder doel om iets anders/beters te worden. En paradoxaal genoeg, ga je dan juist vanzelf meer de diepte in en ontdek je meer van je essentie...

En inderdaad, ego bestaat niet. Alleen leven we alsof dat wel zo is, ook al weten we intellectueel gezien wel dat het ego niet bestaat. Neem mezelf bijvoorbeeld, ik zit hier altijd over ego te praten en "weet" precies hoe het allemaal werkt (wink ), maar in de praktijk opereer ik dan vaak juist vanuit ego en praktiseer ik het tegenovergestelde van die theorie. Je kunt wel zeggen dat ik een flink spiritueel ego heb opgebouwd...

We voelen ons vaak lichamelijk alsof het wel bestaat, dus dat is waar we naar leven. Want het gevoel (hart) ligt dichter bij ons wezen dan het intellect (hoofd). Het punt is dus denk ik om ons verleden, wat we meedragen in het lichaam als een soort verkramping van energie, los te laten. Wat je dus in feite doet met meditatie.

Mindless zei:

Maar is dat zo? Begin je niet altijd waar je al bent? Want waar je echt bent, is het doel van meditatie: blijven waar je bent, zonder jezelf te verliezen in het verstand.

Klik om te vergroten...

Daar ben ik het een beetje met oneens, of anders misbegrepen. Je hebt volgens mij verschillende diepte's in meditatie. Ik bedoelde gewoon dat ik nu niet meer op hetzelfde level zit als waar ik destijds gestopt ben. Ik moet terug door dezelfde poorten die ik al eens ben doorgegaan. Ik weet zo nog goed dat ik op het laatst gemakkelijk een uur kon zitten en daarna het gevoel had dat het maar 15min waren. De tijd stond als het ware stil. Dat is nu voorlopig nog niet zo. Een half uur zitten duurt in m'n hooft dan ook een half uur. Ik kan mezelf nog niet verliezen in de tijd omdat ik nog niet diep genoeg kan gaan, het is voorlopig nog een oppervlakkige vorm van meditatie. Misschien is het zelfs nog geen meditatie maar is het gewoon stilzitten en de gedachten laten gaan. Wanneer wordt stilzitten mediteren?

Mindless zei:

Maar de meester mediteerders zijn kleine kinderen. En zij hoeven niets 'vol te houden'. Ze zijn gewoon zichzelf en hoeven niet ergens te komen waar ze nu nog niet zijn

Klik om te vergroten...

Toch wel, ik heb 2 kinderen en meditatie is ze nog vreemd. Ik ben me ervan bewust dat ze dichter tegen hun innerlijke rust staan dan volwassen personen omdat zij minder lang dan ons uit een toestand van niet zijn komen. Maar nu moet hen iemand de weg tonen naar die innerlijke rust en ook zij zullen moeten oefenen, minder intens dan wij, maar toch. Het is niet een toestand waar je van nature terecht kan komen, tenzij in je slaap misschien. Iemand moet je het pad dat je kan volgen tonen.

Mindless zei:

Zelfs van meditatie maken we iets wat het niet is. We maken er een soort oefening van waar je beter in kunt worden, wat je langer kunt volhouden

Klik om te vergroten...

Met mediteren kan je een andere geestestoestand bereiken. Je kan een moment van volledige rust bereiken. Dat bereik je niet zomaar geloof ik, je moet effectief wel oefenen. Het is niet zo dat meditatie voor iedereen is weggelegd, je moet er een zekere vorm van discipline voor hebben, je mag niet verwachten dat je van de eerste sessie direct heel diep kan gaan. Hiervoor moet je toch oefenen. Hoe meer je mediteert hoe dieper je kan gaan, hoe langer je het kan volhouden. Mocht dit niet zo zijn zouden we allen meesters zijn in meditatie en zou ons dit niet moeten aangeleerd worden.

Mindless zei:

We voelen ons vaak lichamelijk alsof het wel bestaat, dus dat is waar we naar leven. Want het gevoel (hart) ligt dichter bij ons wezen dan het intellect (hoofd). Het punt is dus denk ik om ons verleden, wat we meedragen in het lichaam als een soort verkramping van energie, los te laten. Wat je dus in feite doet met meditatie.

Klik om te vergroten...

Inderdaad, het verleden loslaten, maar ook de toekomst. Tijdens een meditatie sessie moeten we hier en nu zijn, niet met onze gedachten verdwaald in het verleden of de toekomst.

Vaper zei:

Daar ben ik het een beetje met oneens, of anders misbegrepen. Je hebt volgens mij verschillende diepte's in meditatie. Ik bedoelde gewoon dat ik nu niet meer op hetzelfde level zit als waar ik destijds gestopt ben. Ik moet terug door dezelfde poorten die ik al eens ben doorgegaan. Ik weet zo nog goed dat ik op het laatst gemakkelijk een uur kon zitten en daarna het gevoel had dat het maar 15min waren. De tijd stond als het ware stil. Dat is nu voorlopig nog niet zo. Een half uur zitten duurt in m'n hooft dan ook een half uur. Ik kan mezelf nog niet verliezen in de tijd omdat ik nog niet diep genoeg kan gaan, het is voorlopig nog een oppervlakkige vorm van meditatie. Misschien is het zelfs nog geen meditatie maar is het gewoon stilzitten en de gedachten laten gaan. Wanneer wordt stilzitten mediteren?

Klik om te vergroten...

Ja, zo bedoelde je.

In mijn ogen wordt het meditatie wanneer het idee dat je iets kunt bereiken mét meditatie weg is. Dat gezien wordt dat de meditatie zelf het doel is, niet het middel tot iets anders (een staat van diepe(re) vrede of zo). Want als er nog steeds een doel is, dan ben je niet volledig in het hier en nu, maar gedeeltelijk in de toekomst (fantasie). Vanaf dat moment dat je al je doelen loslaat, begint de meditatie, welke een compleet open en accepterende staat van bewustzijn is. In die ontvankelijke staat kunnen dan vervolgens gedachten en gevoelens opkomen, welke je in het accepterende 'licht' van jouw bewustzijn houdt om ze terug te brengen naar hun oorspronkelijke staat van puur bewustzijn (jezelf). Uiteraard is er wel een gradatie van vredigheid, of anders gezegd: afwezigheid van gedachten. Maar ik denk dat het er hoofdzakelijk om gaat dat je geniet van simpelweg 'zijn' en dat je verlangen naar iets anders dan dit moment weg is.

Vaper zei:

Toch wel, ik heb 2 kinderen en meditatie is ze nog vreemd. Ik ben me ervan bewust dat ze dichter tegen hun innerlijke rust staan dan volwassen personen omdat zij minder lang dan ons uit een toestand van niet zijn komen. Maar nu moet hen iemand de weg tonen naar die innerlijke rust en ook zij zullen moeten oefenen, minder intens dan wij, maar toch. Het is niet een toestand waar je van nature terecht kan komen, tenzij in je slaap misschien. Iemand moet je het pad dat je kan volgen tonen.

Klik om te vergroten...

Ja dat is waar. En ik denk ook echt wel dat een verlichte meester - iemand die van de onschuld van een klein kind en vervolgens door het kwijtraken van die onschuld tijdens de pubertijd en daarna, en dan vervolgens bewust heeft gekozen terug te komen naar die onschuld en zo ware volwassenheid bereikt - meer is dan het bewustzijn van het onschuldige kind. Hij/zij heeft nu namelijk geleerd wat het is om zonder goedheid (God, as you will...) te leven. Hij/zij heeft in eigen ervaring gezien hoe het is om als een ego in deze wereld te leven en wat het is om diep te lijden, waardoor compassie geleerd is voor anderen die ook lijden. Een klein kind is puur (niet allemaal...), maar ook naïef. Een meester is niet naïef, doch puur.

Vaper zei:

Met mediteren kan je een andere geestestoestand bereiken. Je kan een moment van volledige rust bereiken. Dat bereik je niet zomaar geloof ik, je moet effectief wel oefenen. Het is niet zo dat meditatie voor iedereen is weggelegd, je moet er een zekere vorm van discipline voor hebben, je mag niet verwachten dat je van de eerste sessie direct heel diep kan gaan. Hiervoor moet je toch oefenen. Hoe meer je mediteert hoe dieper je kan gaan, hoe langer je het kan volhouden. Mocht dit niet zo zijn zouden we allen meesters zijn in meditatie en zou ons dit niet moeten aangeleerd worden.

Klik om te vergroten...

Dat is wel waar ja. We zijn denk ik allemaal meesters in potentie. We zijn zaadjes met de volledige potentie om uit te groeien tot een magnifieke boom, maar de meesten zullen in dit leven altijd slechts een zaadje blijven.

Vaper zei:

Inderdaad, het verleden loslaten, maar ook de toekomst. Tijdens een meditatie sessie moeten we hier en nu zijn, niet met onze gedachten verdwaald in het verleden of de toekomst.

Klik om te vergroten...

Daar kan ik het niet meer dan mee eens zijn. En eigenlijk is het ook makkelijk, omdat verleden en toekomst überhaupt niet bestaan en dat dit altijd slechts concepten zijn geweest. Goed om soms bij stil te staan en even goed hard te lachen om hoe serieus we tijd nemen.

Mindless zei:

In mijn ogen wordt het meditatie wanneer het idee dat je iets kunt bereiken mét meditatie weg is. Dat gezien wordt dat de meditatie zelf het doel is, niet het middel tot iets anders (een staat van diepe(re) vrede of zo). Want als er nog steeds een doel is, dan ben je niet volledig in het hier en nu, maar gedeeltelijk in de toekomst (fantasie). Vanaf dat moment dat je al je doelen loslaat, begint de meditatie, welke een compleet open en accepterende staat van bewustzijn is. In die ontvankelijke staat kunnen dan vervolgens gedachten en gevoelens opkomen, welke je in het accepterende 'licht' van jouw bewustzijn houdt om ze terug te brengen naar hun oorspronkelijke staat van puur bewustzijn (jezelf). Uiteraard is er wel een gradatie van vredigheid, of anders gezegd: afwezigheid van gedachten. Maar ik denk dat het er hoofdzakelijk om gaat dat je geniet van simpelweg 'zijn' en dat je verlangen naar iets anders dan dit moment weg is.

Klik om te vergroten...

Je hebt gelijk, door mijn vorige ervaringen met meditatie verlang ik er te hard naar die toestand van toen terug te bereiken. Ik geloof nu dat ik die maar zal kunnen bereiken als ik mijn verlangen laat varen. Gewoon mediteren en blij zijn, openstaan voor wat komen zal, gewoon zijn. Dat is de uitdaging, geen verwachtingen koesteren, dit belemmert je alleen maar om meer diepgang te vinden.

Ik lees ook dat je het hebt over een verlichte meester, helaas zijn deze maar dun gezaaid. Owh wat zou ik ervoor over hebben om zo eens iemand te ontmoeten. Ik geloof niet dat dit nog voor me weggelegd is in dit leven. Ze lopen er ook niet met te koop he. Ik ben allang tevreden dat ik lessen krijg door iemand die jaren in Thailand tussen de boeddhisten heeft gezeten en veel boen wil verdienen door zijn ervaringen met ons te delen.

Mindless zei:

Dat is wel waar ja. We zijn denk ik allemaal meesters in potentie. We zijn zaadjes met de volledige potentie om uit te groeien tot een magnifieke boom, maar de meesten zullen in dit leven altijd slechts een zaadje blijven.

Klik om te vergroten...

Wat zeg je dat mooi, we zijn inderdaad zaadjes, of we uitkiemen tot een mooie boom hangt ook deels af van de bodem waarin we vallen. De ene zal in voedingsarme bodem moeten opgroeien, de andere in een rijke voedingsbodem. Karma is volgens mij ook een factor of we zullen uitgroeien tot een mooie boom. Een positieve levenshouding en het achtvoudige pad volgen, nog een factor om uit te groeien tot een mooie boom. En uiteraard meditatie beoefenen.

Mindless zei:

En eigenlijk is het ook makkelijk, omdat verleden en toekomst überhaupt niet bestaan en dat dit altijd slechts concepten zijn geweest. Goed om soms bij stil te staan en even goed hard te lachen om hoe serieus we tijd nemen.

Klik om te vergroten...

Tijd! Een van de belangrijkste concepten uit onze tijd. Als je tijd bekijkt vanuit het oneindige is dit net zoals alles slechts een illusie. Tijd is oneindig en wij spenderen met ons leven slechts een fractie van die tijd, hoewel een leven in onze ogen heel erg lang kan duren is het zo voorbij.

Laatst leerde ik in de lessen over boeddhisme dat alles ontstaan is door een samenkomen van 3 krachten: het positieve, het negatieve en het neutrale. Het neutrale is een kracht die ik tot nu toe niet kende, ik dacht altijd dat zoals bij yin en Yan er maar 2 krachten aan het werk waren, maar als je er eens over nadenkt is het neutrale ook een belangrijke kracht. Het is wellicht beter om een neutraal leven te leiden, dan een leven dat je laat uitwijken van het positieve naar het negatieve. Voor velen is het leven zoals een slingerbeweging die nooit stopt, van positief naar negatief. Het grote geheim in echt gelukkig zijn zit em volgens mij in een neutraal leven, een leven waar de slinger stil hangt, in evenwicht.

Zo, zal ik van deze pagina maar m'n blog maken en m'n relaas met het 'van de weed afblijven' hier wat van me afschrijven.

Ik blijf het moeilijk hebben, heb nu nog wat weed over om nog eentje te roken. Deze ligt nu al enkele dagen op een plaats waar ik normaal niet kom en tot nu lukt het redelijk om het daar te laten. Vandaag wel effe de neiging gehad om eentje te rollen en dat heb ik dan maar gedaan. Gelukkig ben ik vandaag veel de baan op geweest en heb ik m'n zinnen kunnen verzetten door andere dingen te doen, maar nu komt de avond eraan. De periode dat ik vroeger een vaste afspraak had met die verrijkte sigaret.

Nu, ik zou die joint met alle gemak kunnen opsteken en toch is er iets dat me ervan weerhoudt. Vooral m'n vrouw en m'n kinderen. Ik durf bijna geen joint meer opsteken in hun bijzijn. Je zou kunnen stellen dat zij me de moed geven om er verder van af te blijven. Niet door iets te zeggen of te doen, maar gewoon door hun aanwezigheid. Ik geloof dat ik geen goed gevoel zou hebben door nu te gebruiken in hun aanwezigheid, het zou me een vreemd gevoel geven en ik zou ook geremd zijn om me volledig over te geven aan het gevoel stoned/high.

Door de bezige dag hen ik vandaag ook nog niet de tijd gehad om te mediteren, straks na dit neer te schrijven, ga ik me hier een half uurtje afzonderen om even te zitten en m'n gedachten te laten bezinken. Hopelijk denk ik anders na m'n meditatie, anders zit de kans er dik in dat ik die joint toch nog opsteek deze avond. Het vergt me veel wilskracht om deze te laten liggen. Het is eenvoudiger om een joint op te steken, dan ervoor te kiezen om een half uur gewoon stil te zitten. En toch is er een kracht in mij aanwezig waardoor ik dit wel kan opbrengen.

Ik stel er veel hoop in (ik weet het hopen en mediteren gaan niet samen) dat ik zonder weed te gebruiken dieper in meditatie kan komen dan met. Die gedachte geeft me nog meer doorzettingskracht om niet te hervallen.

Als ik dit stukje zo herlees zijn er 2 factoren die me van de weed afhouden: m'n gezin en m'n meditatie. Waarom zou ik dan nog herbeginnen? Voor het gevoel, maar ik heb een beter gevoel in m'n meditatie. Voor de smaak? M'n dampertje smaakt me beter. Voor de rust en om goed te kunnen slapen? Ik voel me nu ook wel rustig door de medicatie die ik neem. Ik kan eigenlijk geen goede reden vinden om terug te herbeginnen, maar toch voel ik de drang ervoor. Vreemd he wat verslaving met je kan doen?

Herkenbaar. Ik had dus vorige donderdag ook niet écht behoefte aan wiet. Ik was al vrij ontspannen en goedgehumeurd, maar ik denk dat er dan gewoon die gulzigheid is van "ik wil me nóg beter voelen". Terwijl je ondertussen ook weet dat als je het niet doet, dat je trots op jezelf bent dat je het hebt kunnen weerstaan en dat je je de volgende dag helderder en beter uitgeslapen voelt (bij mij is dat zo in ieder geval). Maar die verstandige gedachten schakel je op zo'n moment uit. Je wilt alleen denken aan die avond zelf.

Ik denk trouwens ook oprecht dat we (of eerder: onze ego's) ons met opzet in zulke patronen houden. Verslaving, depressie, etcetera. Alles, maar dan ook alles om maar niet gewoon content te zijn. Maar dat inzicht kun je gebruiken om die patronen te doorbreken. Kiezen om een keer niet te luisteren naar dat stemmetje die je iets wil laten doen waar je spijt van krijgt. Elke keer dat je nee zegt, versterk je je wilskracht. Het is niet voor niets dat dat stemmetje zo schreeuwerig kan zijn. Het "weet" namelijk dat het zwak is en het heeft momentum - constante herhaling van hetzelfde patroon - nodig om in leven te blijven. Daarom schreeuwt het zo. Omdat het onze aandacht wil trekken en omdat we bereid zijn om te luisteren.

Aangezien mijn lange weekend nu ten einde is, had ik net ook de impuls om de vape erbij te pakken om nog even een bedwelmd avondje te hebben. Maar ik doe met je mee en ik blijf eraf (misschien dat dat ook nog wat helpt ).

Mindless zei:

de volgende dag helderder en beter uitgeslapen voelt

Klik om te vergroten...

Ja, nu je het zegt, dat is ook nog een voordeel van te stoppen. Ik ben het nu al zo lang gewoon dat ik dat gevoel van murf opstaan al vergeten was

Mindless zei:

Ik denk trouwens ook oprecht dat we (of eerder: onze ego's) ons met opzet in zulke patronen houden. Verslaving, depressie, etcetera. Alles, maar dan ook alles om maar niet gewoon content te zijn.

Klik om te vergroten...

Volgens mij vallen deze zaken te wijten aan verbindingen in de hersenen die niet zijn zoals ze horen te zijn. Ik heb ergens gelezen of gehoord dat langdurig gebruik de verbindingen in je hersenen aantast. Dat het andere wegen maakt en dat sommige wegen gewoon verdwijnen. Dat is iets dat aangetoond kan worden met scanners. Met depressie, net hetzelfde. Door een tekort aan een bepaalde stof de naam ontsnapt me maar het wordt geproduceerd door de bijnieren. Stress bv kan deze productie stilleggen en als dat jaren duurt (zoals ik heb mogen ervaren) legt dat de productie stil, krijg je een tekort in je hersenen.
Al deze zaken kunnen nu aangetoond worden door scanners. Depressie heeft hier zeker mee te maken en door de inname van deze stoffen kan je je terug beter gaan voelen.
Dat we ons met opzet in deze patroneren houden, dat kan ik niet volgen. Waarom zouden we dat doen? Ons natuurlijk instinct is overleven. Als we ons bewust depressief gaan houden slinkt de kans om te overleven.

Mindless zei:

Elke keer dat je nee zegt, versterk je je wilskracht

Klik om te vergroten...

Daar kan ik me dan weer bijzonder goed in vinden

Mindless zei:

Daarom schreeuwt het zo. Omdat het onze aandacht wil trekken en omdat we bereid zijn om te luisteren.

Klik om te vergroten...

Omdat we bereid zijn te luisteren, wel dat ben ik niet. Ik ben niet meer bereid om te luisteren naar het stemmetje dat steeds schreeuwt 'rook eens een jointje', maar soms wel, zoals deze week heb ik eraan toegegeven. Raar he, als je de kat bij de melk zet... Het komt er denk ik vooral op neer om het stemmetje geen voedingsbodem te geven. Je niet in de verleiding te laten brengen om het goedje waar je verslaafd aan bent in je bezit te laten komen. Als je niets hebt valt het nog mee om er niet aan toe te geven, maar als je het in bezit hebt is de stap naar zoveel kleiner.

Mindless zei:

Aangezien mijn lange weekend nu ten einde is, had ik net ook de impuls om de vape erbij te pakken om nog even een bedwelmd avondje te hebben. Maar ik doe met je mee en ik blijf eraf (misschien dat dat ook nog wat helpt ).

Klik om te vergroten...

Wat medelevend van je, ik hou deze woorden in m'n achterhoofd en deze zullen me zeker helpen om de avond zonder door te komen, want ik heb nog een beetje liggen dat ligt te roepen naar me.

Gisteren kon ik de slaap niet vatten. Ik heb de avond doorgebracht zonder weed en had daar totaal geen problemen bij. Tot ik in mijn bed lag, voor de zoveelste keer kon ik weer de slaap niet vatten. Wetende dat ik - dat wondermiddel dar me wel zou laten inslapen - had liggen ben ik als iedereen al lang sliep nog eens opgestaan. En waar raad je, ik heb terug gebruikt. Eens die joint op was drong het tot me door, ik heb dit eigenlijk niet nodig. Gedachten van 'ik kom er nooit meer aan' kwamen in m'n hoof op.

Waarom toch? Waarom heb ik steeds die neiging om te gebruiken? Ik zal het maar op 'slechte' banen in mijn hersenen steken. Helaas heeft dat me het gevoel dat ik die niet kan veranderen. Het is zo moeilijk voor me om sterk te blijven en aan de drang te weerstaan. Meditatie helpt me nog niet, maar ik blijf er vertrouwen in hebben dat dit op een dag wel zal komen.

Maar voorlopig zal ik op karakter verder moeten. Ik heb nu nog voor 1 jointje liggen. Wat doe ik hiermee? Weggooien, houden voor vanavond, proberen sparen tot een dag dat ik het echt moeilijk heb? Voorlopig zal ik het maar op dat laatste houden, hopelijk kan ik er deze avond aan weerstaan.

Heb ik nu door een paar keer te gebruiken m'n hersenen nodig geconditioneerd dat ik vanavond terug het gevoel zal hebben het nodig te hebben? Ik vrees er een beetje voor. 1,5 jaar gestopt. Heb ik dat nu allemaal in het water gegooid?

Zoveel vragen die vandaag in m'n hoofd komen. Zou het niet eenvoudiger zijn om er gewoon aan toe te geven en terug dagelijks te blowen? Waarschijnlijk wel, maar ga ik me daar dan goed bij voelen of ga ik mezelf opzadelen met schuldgevoelens?

Jammer Vaper, maar het is nou eenmaal gebeurd.

Vaper zei:

Waarom toch? Waarom heb ik steeds die neiging om te gebruiken? Ik zal het maar op 'slechte' banen in mijn hersenen steken. Helaas heeft dat me het gevoel dat ik die niet kan veranderen.

Klik om te vergroten...

Daar zeg je wel iets. Dit is een van de redenen waarom ik altijd in termen van gedachten denk en niet 'hersenen'. Wat er in onze 'hersenen' gebeurd is namelijk altijd secundaire kennis en geen primair weten. Onze ervaring is altijd die van direct onze gedachten kennen. De werking van hersenen weten we niets van in directe zin. Persoonlijk ga ik nog een stap verder en hou ik me zo ver mogelijk van het materiële model vandaan en ben ik overgestapt op het bewustzijn model. In mijn belevingswereld bestaan geen hersenen, slechts de dingen die ik zelf direct ervaar. Zoals je zegt, als je eenmaal voor jezelf de conclusie hebt getrokken dat je hersenen nu geconditioneerd zijn, dan maakt dat de hele boel wel heel rigide. Wat kun je dan nog doen? Je wordt er machteloos van, gebonden aan een concept dat stelt dat het materiële (lichaam) primair is en het geestelijke (bewustzijn) secundair. Ik draai het andersom en beschouw bewustzijn als primair. Even los gezien van welke zienswijze nou "waarheid" is, geeft dat 2e model je wél het gevoel dat je in staat bent dingen te veranderen. Het geeft je echter ook de volledige verantwoordelijkheid over je leven, want je kunt niets meer afschuiven op het lichaam of de wereld. Wat ironisch is, omdat mensen denken dat spiritualiteit het "echte leven" en verantwoordelijkheid uit de weg gaat. Het is het compleet tegenovergestelde. Stap je over van het oude (materiële) model naar het spirituele (bewustzijn = primair) model, dan krijg je de volle 100% aan verantwoordelijkheid over je leven. Wat je de macht geeft om dingen te veranderen, maar ook keiharde confrontatie met jezelf als je je verantwoordelijkheid niet nakomt.

Misschien iets om te overwegen?

Vaper zei:

Heb ik nu door een paar keer te gebruiken m'n hersenen nodig geconditioneerd dat ik vanavond terug het gevoel zal hebben het nodig te hebben? Ik vrees er een beetje voor. 1,5 jaar gestopt. Heb ik dat nu allemaal in het water gegooid?

Klik om te vergroten...

Nee joh, dat zit tussen de oren. Het is nu (en altijd) een kwestie van vooruitkijken. Ja, waarschijnlijk zul je binnenkort het gevoel krijgen om er 1 op te steken, maar dat gevoel hoeft toch niet de reden te zijn om het dan ook echt te gaan doen? Laat dat gevoel er lekker zijn en laat het doodbloeden door jouw gebrek aan aandacht ervoor. Als kracht betekende dat we nooit een uitdaging hoefden te overkomen, dan was kracht betekenisloos geweest.

Vaper zei:

Zoveel vragen die vandaag in m'n hoofd komen. Zou het niet eenvoudiger zijn om er gewoon aan toe te geven en terug dagelijks te blowen? Waarschijnlijk wel, maar ga ik me daar dan goed bij voelen of ga ik mezelf opzadelen met schuldgevoelens?

Klik om te vergroten...

In eerste instantie misschien eenvoudiger, maar op de lange termijn? No way en dat weet je zelf ook wel.


Wat ik trouwens bedoelde met dat we onszelf met opzet in negatieve patronen houden, is dat we op een bepaald niveau ervoor "kiezen" (weliswaar onbewust) om steeds dezelfde fouten te maken, omdat dat tenminste bekend is. De angst voor het onbekende is het allergrootste. Het zijn ook niet echt wij/onszelf die dat patroon gaande houden. Het is het ego, terwijl wij slapend toekijken. Dat is mijn opvatting ervan hè, ik wil niet gaan preken.

Mindless zei:

Misschien iets om te overwegen?

Klik om te vergroten...

Zeker iets om te overwegen, Ik heb lang in de materialistische wereld geleefd en me er ook volledig aan overgegeven, tot ik er een burn out van heb gekregen. Nu begeef ik me terug op het pad van de spiritualiteit en dan voornamelijk de Boedhistische visie op het leven.
De hersenen hebben mij echter ook steeds geboeid en ik geloof ook wel in de moderne wetenschap, ik bekijk de dingen het eerst vanuit de wetenschap en dan vanuit het spirituele oogpunt.
Vroeger was ik ook meer zoals jij en kon de materialistische wereld me niet zo erg boeien, maar rond mijn 20ste heb ik een keuze gemaakt en heb ik het spirituele achter me gelaten. Voor m'n 20ste ben ik gefascineerd geweest door het spirituele en heb ik het boeddhisme leren kennen omdat dit me een antwoord bracht op m'n vragen waar ik toen met zat. Ik vond het destijds moeilijk om een evenwicht te vinden tussen de twee werelden en heb ik de spirituele wereld maar gelaten voor wat het was.
De laatste jaren echter ben ik me daar terug meer en meer beginnen in interesseren en ben ik blij dat ik in het klooster terecht ben gekomen.
Waar ik naar toe wil is dat ik naar jouw visie aan het toeleven ben, maar voor het ogenblik helt de weegschaal nog wat over naar het materialistische.

Mindless zei:

Als kracht betekende dat we nooit een uitdaging hoefden te overkomen, dan was kracht betekenisloos geweest.

Klik om te vergroten...

Daar zit ook wel iets in, ik moet gewoon een alternatief vinden voor dat blowen. De voorbije maanden deed ik dat met alcohol, maar daar kom ik nu niet meer aan. Waarschijnlijk is dat de oorzaak waarom ik het juist nu zo moeilijk heb. Denk dat, eens ik de meditatie terug onder de knie heb, ik zal gaan mediteren als ik behoefte heb naar een joint.

Mindless zei:

In eerste instantie misschien eenvoudiger, maar op de lange termijn? No way en dat weet je zelf ook wel.

Klik om te vergroten...

Yep, maar toch. Met momenten ben ik die drang naar zo beu... Veel heeft er denk met te maken dat ze me voorgehouden hebben dat het eerste jaar het moeilijkste is en dat het daarna betert. Nou, het betert dus niet en daar moet ik met leren leven.

@Vaper

?

Wat heeft wetenschap met materialisme te maken? Dat zijn echt 2 totaal verschillende zaken.

Naar mijn mening haal je de zaken hier totaal door elkaar, ik kan het in ieder geval niet rijmen. Niet per ongeluk verkeerde woordkeuzes?

Zelf ben ik het grootste gedeelte van mijn leven een man van de wetenschap geweest, maar wel een die dus absoluut niet materialistisch (lees: geeft niks om luxe) is. En dan lijkt het er op dat ik hier zie dat de spirituelen een alleenrecht menen te hebben op een niet materialistische levenswijze of dat de spirituelen er van uitgaan dat je per definitie materialistisch bent als je een realistische kijk op de wereld hebt. En dat is per definitie onzin.

Besides that, naar mijn mening hebben we zowel realiteit als spiritualiteit nodig. Er dient zelfs een balans tussen die 2 te zijn, anders wordt je instabiel. Neig je te veel over naar de realiteit dan sluit je je af van je gevoelens, neig je te veel naar spiritualiteit dan vervreemd je jezelf van de werkelijkheid en ben je de alom bekende 'zwever'

Die balans is vrij lastig voor velen, want veruit de meeste mensen hebben een voorkeur voor het een of het ander.

Overigens is dat 'ik ben niet materialistisch' ook maar een holle term. Ja, je kan weinig tot niets om luxe geven, maar je hebt nog steeds allerlei objecten tot je beschikking die het leven behoorlijk veraangenamen. Als je echt niet materialistisch wil zijn dan doe je gewoon afstand van AL je bezittingen, bouw je een hutje op de hei en je gaat zo veel mogelijk zelfvoorzienend leven. Maar dat is dan toch vaak een brug te ver, niet alleen voor de realisten maar dus ook voor de spirituelen.

acht.zes zei:

Wat heeft wetenschap met materialisme te maken? Dat zijn echt 2 totaal verschillende zaken.

Klik om te vergroten...

Dat klopt, ik beweerde ook niet dat wetenschap = materialisme. Misschien benoemde ik de niet spirituele wereld foutief de materialistische wereld. Realistische wereld was misschien een betere woordkeuze geweest, alhoewel wie beweerd dat de wereld die wij zien de realistische wereld is, misschien is de spirituele wereld wel de realistische wereld en is de wereld waarin wij leven slechts een illusie?
Met materialistische wereld bedoelde ik ook niet een wereld die bestaat uit materialisten, maar een wereld bestaande uit materie, in tegenstelling tot de spirituele wereld. Wellicht komt die woordkeuze op een andere manier binnen bij je, wat ik nu goed kan begrijpen.

Misschien heb ik het niet bij het rechte eind als ik zeg dat wetenschap uit de materiële wereld komt, wat is wetenschap? Misschien terug een verkeerde woordkeuze. Hiermee bedoelde ik feiten aanhalen die bewezen zijn door middel van experimenten of fysisch aangetoond kunnen worden. Ik beweer dat de wetenschap heeft bewezen dat depressie wel degelijk kan aangetoond worden dmv scanners, ze hebben bewezen dat dit veroorzaakt wordt door de stof serotonine en dat stress de productie in de bijnieren kan stoppen. Dit tekort aan kunnen we bijvullen door medicatie te s
Nu dit heeft niets te maken met spiritualisme, het is gewoon een aangetoond feit. Een feit dat niet werd bewezen door de spirituele wereld, maar door de 'materialistische' wereld.

acht.zes zei:

Besides that, naar mijn mening hebben we zowel realiteit en spiritualiteit nodig. Er dient zelfs een balans tussen die 2 te zijn, anders wordt je instabiel. Neig je te veel over naar de realiteit dan sluit je je af van je gevoelens, neig je te veel naar spiritualiteit dan vervreemd je jezelf van de werkelijkheid.

Die balans is vrij lastig voor velen, want veruit de meeste mensen hebben een voorkeur voor het een of het ander.

Klik om te vergroten...

Hiermee kan ik je alleen maar gelijk geven, althans toch in het algemeen. Er zijn wel mensen die zich afzonderen van de realiteit en op zichzelf gaan leven om zich volledig te kunnen toeleggen op de spirituele wereld. Maar hier in onze wereld kan dat niet. Hier moet je inderdaad streven naar een evenwicht tussen beide 'werelden'

@acht.zes

Haha ik kan me voorstellen dat er verwarring ontstond over materialisme. Ik denk hier denk ik ongeveer hetzelfde over als Vaper en bedoel met materialisme een bepaalde gevoelsmatige perceptie van onze werkelijkheid. Namelijk de perceptie dat alles in essentie (in de basis) materie is. Wat de gangbare perceptie is. Wellicht dat er hier een ander woord voor gebruikt (of verzonnen?) moet worden, want 'materialisme' wordt normaal gesproken uiteraard voor iets anders gebruikt.

En wat betreft de balans tussen spiritualiteit en realiteit:

Ik hou er niet zo van om die twee gescheiden van elkaar te zien. Ten eerste heb je al de miscommunicatie, want wat is onze definitie van beide begrippen precies? Ten tweede zijn er denk ik twee duidelijk verschillende "vormen" van 'spiritualiteit' te onderscheiden. Je hebt namelijk spiritualiteit in de zin van dat iemand een persoonlijkheid gericht op het zogenaamd etherische heeft. Hier komt denk ik wat mensen omschrijven als "zweverigheid" vandaan. En ik zal ook de eerste zijn om toe te geven dat ik hier een dergelijke persoonlijkheid mee heb opgebouwd. Ik moet echter ook toegeven dat dit een soort pseudo-spiritualiteit is. Het is de "spiritualiteit" van het ego.

Dan heb je de ware spiritualiteit, welke (imo) niets met persoonlijkheid te maken heeft en net als materialisme puur een vorm van perceptie is. Maar in plaats van de werkelijkheid te zien als een plek die in essentie opgebouwd is uit atomen, zie je in spiritualiteit de werkelijkheid opgebouwd uit (je eigen) bewustzijn. Het is in mijn ogen niet slechts een mening, maar daadwerkelijk een andere perceptie.

Zo kan iemand (bijvoorbeeld ikzelf) nog zo'n spirituele persoonlijkheid hebben, als de onderliggende perceptie die van materialisme is, dan ben ik niet echt spiritueel. Dit is iets wat mij keer op keer duidelijk is geworden (en nog steeds). Het is dan slechts een laagje pseudo-spiritualiteit dat je over je ware diepe gevoel van een entiteit te zijn in een fysieke wereld, heen hebt gesmeerd. Het heeft niets met echte spiritualiteit te maken, hoewel het ego dat op het moment nooit toe zal geven...

'Realiteit' en 'spiritualiteit' zijn echter ook concepten, maar uiteindelijk moet er een waarheid zijn. Of je dat nu realiteit of spiritualiteit noemt, het gaat erom dat het onze waarheid is.