LeukCool, we kunnen nog een filosoferen.
Moet er niet íets echt zijn? Ik denk het wel.Is niet alles een illusie? En ben ik niet mijn ego?
Ja, elk moment een andere 'ik'. Alleen stel ik mezelf dan de vraag: Kan ik iets 'zijn' wat veranderlijk is? Ben ik niet eerder dat wat veranderlijkheid ziet?Ik ben mijn ego als we het ego definiëren als de som van mijn lichaam, mijn gedachten, mijn gevoelens en mijn herinneringen. Mijn lichaam is vergankelijk Mijn gedachten ook, want iedere minuut heb ik wel andere gedachten. Mijn gevoelens, net hetzelfde. Mijn herinneringen ook, vandaag herinner ik me andere zaken die ik gisteren herinnerde. Dus morgen ben ik een andere ik dan vandaag. De som levert een andere uitkomst op. Het ego is onderhevig aan veranderingen.
Zijn gevoelens, herinneringen en zelfs het lichaam (perceptie) ook niet gedachten? In de bredere zin van het woord?"Het 'bestaat' juist alleen in gedachten", of bestaat het uit gedachten, gevoelens, herinneringen en het lichaam?
Hmm, ik ben geneigd het eens met je te zijn. Maar aan de andere kant weet ik dit ook weer niet zeker. Heeft "God" geen gedachten? Is dit universum niet een gedachte van God? Of heeft God ons nodig om iets te ervaren dat niet zichzelf is?Zonder het lichaam zouden we geen gevoelens hebben, zonder gevoelens geen gedachten en zonder gedachten geen herinneringen.
Ja eens.Wat zijn gedachten? Zonder onze taal zouden we misschien geen gedachten hebben, zouden we onze gevoelens niet kunnen uitdrukken, zouden we hier nu niet zitten en onze gedachten met elkaar delen via woorden. Het ego is een illusie maar toch kunnen we praten over het ego. Het is gewoon een woord in ons taalgebruik om ons uit te drukken over de som van.
Moet er niet íets echt zijn? Ik denk het wel.
Ja, elk moment een andere 'ik'. Alleen stel ik mezelf dan de vraag: Kan ik iets 'zijn' wat veranderlijk is? Ben ik niet eerder dat wat veranderlijkheid ziet?
Zijn gevoelens, herinneringen en zelfs het lichaam (perceptie) ook niet gedachten? In de bredere zin van het woord?
Hmm, ik ben geneigd het eens met je te zijn. Maar aan de andere kant weet ik dit ook weer niet zeker. Heeft "God" geen gedachten? Is dit universum niet een gedachte van God? Of heeft God ons nodig om iets te ervaren dat niet zichzelf is?
We hebben al genoeg mensen in de "realiteit".Moet er niet iets echt zijn? Ik bekijk het leven graag uit het standpunt van het oneindige, en daardoor denk ik dat we oneindig klein zijn, daarom onbestaande. Maar misschien moet ik maar eens terug in de realiteit komen.
Kun je jezelf zien komen en gaan? Nee, want jij moet er al geweest zijn om "jezelf" te zien komen en jij moet er nog steeds zijn wanneer je "jezelf" ziet gaan.Ik ben iets dat veranderlijk is als som van bovengenoemde EN ik ben dat wat veranderlijkheid ziet
Ik bedoel 'gedachten' in de zin van patronen in bewustzijn. Wij zijn hetgeen dat patronen herkent. En het is denk ik pas met taal dat er onderscheid wordt gemaakt tussen patronen. Wat is in essentie het verschil tussen een gedachte en perceptie? Het wordt beide gekend door dat wat patronen ziet. Alleen gaan we die pure perceptie voorbij, door het door een zeer complexe machine van interpretatie te halen.Volgens mij niet, volgens mij ontstaan gevoelens en gedachten ergens in het lichaam en zijn herinneringen iets dat we meedragen in ons lichaam en geest.
Je mag 'God' hier vervangen door wat jij ziet als het ultieme, de bron, de absolute realiteit, de kosmos, etc.Daar kan ik niet over meepraten, voor mij is God ook een illusieIk hou ervan om mezelf Boeddhist te noemen. Volgens het Boeddhisme is het universum ontstaan door het samenkomen van 3 krachten: het positieve, het negatieve en het neutrale.
Nee dat niet, met 'ik ben dat wat veranderlijkheid ziet' bedoel ik het zien van verandering aan de som van. Ik zie dat mijn lichaam veranderd is tov gisteren bv.Kun je jezelf zien komen en gaan?
Als je alleen maar van uit je eigen geloofsovertuiging kan praten zonder andere mogelijkheden open te houden dan is het geen discussie meer maar ben je gewoon aan het preken.
Ik was nog vergeten te reageren, maar hetzelfde geldt hier. Jij ook bedankt.Ik heb een beetje het gevoel dat we onze meningen hebben gedeeld, waarvoor dank. Ik heb nog eens kunnen nadenken over mijn eigen inzichten in het leven en heb nieuwe inzichten leren kennen.
Mooi man! Ik heb een beetje hetzelfde nu. Vorig weekend nog een keertje wiet gedaan en dat voldeed ook niet aan mijn verwachtingen waardoor ik er sindsdien niet eens meer zin in heb gehad.Wat betreft mijn gebruik, de laatste dagen denk ik zelfs niet meer aan gebruiken. Ik heb een goede week terug een periode gehad dat het niet uit mijn gedachten was en heb er toen eens aan toegegeven. Door te ondervinden dat het niet aan mijn verwachtingen voldeed kan ik er nu makkelijker afstand van nemen.
Sure!Als je in de toekomst nog eens over een bepaald onderwerp wenst te filosoferen, contacteer me dan gerust. Wellicht schrijven we wel nog eens een nieuw hoofdstuk
Gisteren kon ik de slaap niet vatten. Ik heb de avond doorgebracht zonder weed en had daar totaal geen problemen bij. Tot ik in mijn bed lag, voor de zoveelste keer kon ik weer de slaap niet vatten. Wetende dat ik - dat wondermiddel dar me wel zou laten inslapen - had liggen ben ik als iedereen al lang sliep nog eens opgestaan. En waar raad je, ik heb terug gebruikt. Eens die joint op was drong het tot me door, ik heb dit eigenlijk niet nodig. Gedachten van 'ik kom er nooit meer aan' kwamen in m'n hoof op.
Waarom toch? Waarom heb ik steeds die neiging om te gebruiken? Ik zal het maar op 'slechte' banen in mijn hersenen steken. Helaas heeft dat me het gevoel dat ik die niet kan veranderen. Het is zo moeilijk voor me om sterk te blijven en aan de drang te weerstaan. Meditatie helpt me nog niet, maar ik blijf er vertrouwen in hebben dat dit op een dag wel zal komen.
Maar voorlopig zal ik op karakter verder moeten. Ik heb nu nog voor 1 jointje liggen. Wat doe ik hiermee? Weggooien, houden voor vanavond, proberen sparen tot een dag dat ik het echt moeilijk heb? Voorlopig zal ik het maar op dat laatste houden, hopelijk kan ik er deze avond aan weerstaan.
Heb ik nu door een paar keer te gebruiken m'n hersenen nodig geconditioneerd dat ik vanavond terug het gevoel zal hebben het nodig te hebben? Ik vrees er een beetje voor. 1,5 jaar gestopt. Heb ik dat nu allemaal in het water gegooid?
Zoveel vragen die vandaag in m'n hoofd komen. Zou het niet eenvoudiger zijn om er gewoon aan toe te geven en terug dagelijks te blowen? Waarschijnlijk wel, maar ga ik me daar dan goed bij voelen of ga ik mezelf opzadelen met schuldgevoelens?
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."