Dat het een moeilijk te hanteren problematiek is, dit staat buiten twijfel.
Als je jarenlang dagelijks gebruikt hebt, dan moet je sowieso een tijdsinvulling gaan vinden, die in de plaats moet komen van de tijd die je nodig had om bijvoorbeeld te kunnen scoren alleen al. Jazeker!
En dan daarna een bezigheid vinden, die in de plaats komt van het gebruik op zich. Het stoned op de bank hangen, ofwel aan de toog in een kroeg zitten en je gestadig vol laten lopen als was je een klotsende mammoet tanker.
Je moet geheel breken met deze zogenaamde "vrienden" in de kroeg.
Want dat zijn je vrienden dus niet. Dit zijn heel gewoon, profiteurs.
De overgevoeligheid voor de stof waarvan je afhankelijk bent geweest, deze blijft. Altijd.
Zoals ik al eerder heb gezegd, cravings zullen verdwijnen. Dit kan erg, erg lang duren, maar ze verdwijnt naar de achtergrond. Bij mij is het vwb de alcohol zó, dat ik er geen interesse meer voor heb.
Maar.
Is het warm, zonnig weer, en heb ik hevig dorst, dan komt er steevast weer craving naar een glas lekker bier...want juist op deze momenten Is er eigenlijk niets lekkerder dan een glaasje bier....
In de zomer van 1976 (jaja, lang geleden maar ik weet dit nog als de dag van gisteren!) Liep ik met een kameraad over het hete strandzand bij Scheveningen. Het was 34 graden, bijna geen wind en wij liepen daar op zoek naar onze vriendinnetjes. Die lagen daar ergens daar in de zon te bakken.
Man o man, wat had ik me toch een dorst!
Sjokken door dat mulle zand. .
En Toen besloten we om even in een aldaar staand 0strandpaviljoen een wijle te verpozen.
En toen kregen wij, na dit besteld te hebben natuurlijk, een glas heerlijk, van de exact juiste temperatuur, goudgeel pilsener bier.
Die inhoud liet ik langzaam, in één teug naar binnen glijden.
Ik had, en heb nooit meer zó een ontstellend lekker glas bier gedronken. En een tweede, derde, vierde smaakten allemaal even goed!
En dan moet je weer verder en route....
Toen zakte de alcohol in de onderbenen, en kwamen wij slechts zeer zeker langzaam verder...
Anyway, een dag om nooit te vergeten!
Op zich is tegenwoordig de gedachte aan dit voorval, al genoeg om weer een craving te krijgen, maar...Het valt wel mee.
Leuk verhaaltje, dit even terzijde, maar, nog altijd, vele jaren na misbruik van alcohol, toch nog af en toe een lichte craving.
Ik denk, d ast dit zo blijft, zolang ik maar niet toegeef, dan zal dit zo blijven.
Geef ik wél toe, dan is het verwachten, dat ik razendsnel weervterugv als in de rivier van alcoholisme...En binnen enkele weken de schade van niet drinken, dubbel En dwars zal gaan inhalen. Jazeker!
N.b.. Het verhaal van iemand in een ziekenhuissetting heroïne geven, en na enige tijd dit hebben gedaan er in 1 x mee stoppen, dat de betreffende patiënt dan géén afkick verschijnselen zou krijgen, nee. Daarin ga ik niet mee.
Daar geloof ik : het le maal. niets van.
Dát kan domweg niet.
Dit, omdat het lichaam zelf, zeer snel een zeer stevige verslaving aan heroïne opbouwt.
Géén sprake van, dat je dit als zijnde die patiënt, niet zou merken.