#1
Beetje rustig aan doen hé, sommige dingen hebben tijd nodig om verwerkt te worden en het mentaal stabiliseren van psychoactieven duurt vaak wat langer dan men denkt. Gewoon de clichés blijven aanhouden die helpen bij herstel / stabilisatie in zo'n proces. Gezond eten en drinken, beweging, voldoende rustmomenten en voldoende tijd nemen voor je avondrust. Het cliché van betekenisvolle invulling maakt ook altijd een gigantisch verschil tijdens zulk soort processen naar mijn inzien en die betekenisvolle invulling vorm geven is vaak ook al een hele weg op zichzelf. Tijdens de huidige quarantaine is die betekenisvolle invulling soms wat lastiger vinden al kan ik ook wel van de rust genieten die daarbij komt kijken. Ik heb het er niet moeilijk mee maar het is begrijpelijk dat mensen wat meer geforceerd zelfbewust bezig zijn in meer recente tijden.
Ik denk dat het bewust / 'mindful' verwerken van voorbij komende gedachten zeker kan bijdragen aan het vormen van constructieve constructen. Maar aan de andere kant kan fixatie ook een dingetje wezen waarin mensen kunnen doorslaan. Zelf heb ik ook vaak gedachten en gevoelens gehad die zeiden dat ik de rest van mijn leven zou malen en denken aan het verlangen van bepaalde middelen en dan ook dat doem gevoel dat een verslaving voor de rest van je leven is. Achteraf als ik terug kijk op deze fatalistische gedachten kan ik er wel om lachen maar ik weet ook dat op een bepaald punt deze gedachten vrij sterk geheerst hebben voor mij. Eens verslaafd altijd verslaafd om het maar plat te verwoorden.
Verlangens en hebzucht zullen er altijd wezen denk ik, ik zie mijzelf als een instinctief wezen die niet altijd rationeel zal wezen maar wel fundamenteel pragmatisch. Het trekt vanzelf wel recht, sommige dingen moeten even stormen voordat je er nuance aan kan toebrengen. Ik zie mijn onderbewust wezen als een vriend die wellicht soms wat bijgestuurd dient te worden maar uiteindelijk op automatische en natuurlijke wijze de meest logische weg van de minste weerstand zal vinden. De gedachte dat als ik alles los laat het leven vanzelf wel recht trekt is een rustgevende gedachte en dat moet ook gewoon kunnen zolang je er een ander niet mee belast. De complexe instinctieve werking van het brein ervaar ik als wonderbaarlijk en wellicht zijn niet alle beloningen even natuurlijk ook daarin vindt deze uiteindelijk wel een gulden middenweg. Het grootste obstakel daarin is vaak wellicht het korte termijn tegen lange termijn redenatie vermogen waar de laatste vaak het onderspit delft omdat deze meer energie kost om te verwerken.
Voor mij valt wat dat betreft drugs in dezelfde categorie als suiker, als ik 3 maanden geen suiker consumeer dan valt voor mij de behoefte naar suiker gewoon weg. Dat maakt suiker niet een slechte of goede substantie. Ik kan instinctief het gebruik van simpelweg gewoon niet altijd optimaal reguleren. Ik ben mijn gebruik van suiker constant aan het reguleren omdat het altijd overal beschikbaar is en koolhydraten nou eenmaal fundamenteel onderdeel zijn van mijn leven. Waar mensen zich in dit proces vaak in vergissen is dat de scheidingslijn tussen willen en kunnen vrij dun is en in de praktijk vaak op hetzelfde neer komt. Fenethylamine en in gemethyleerde vorm amfetamine beschouw ik in dezelfde context als in dat dit het menselijk instinctief verlangen prikkelt.
Een verschil blijft natuurlijk echter dat amfetamine als substantie strafbaar is in juridische context en dat gebruik hiervan op dat vlak grotere opoffering vraagt.
Wellicht een beetje droog om deze processen als reactie te concretiseren, wat ik wellicht probeer te zeggen, we maken het probleem groter dan dat het is. Het is goed om hier over na te denken maar wellicht denken we hier ook te veel over na. Mensen blijven moeilijke beestjes maar het wordt steeds makkelijker.
Ik denk dat het bewust / 'mindful' verwerken van voorbij komende gedachten zeker kan bijdragen aan het vormen van constructieve constructen. Maar aan de andere kant kan fixatie ook een dingetje wezen waarin mensen kunnen doorslaan. Zelf heb ik ook vaak gedachten en gevoelens gehad die zeiden dat ik de rest van mijn leven zou malen en denken aan het verlangen van bepaalde middelen en dan ook dat doem gevoel dat een verslaving voor de rest van je leven is. Achteraf als ik terug kijk op deze fatalistische gedachten kan ik er wel om lachen maar ik weet ook dat op een bepaald punt deze gedachten vrij sterk geheerst hebben voor mij. Eens verslaafd altijd verslaafd om het maar plat te verwoorden.
Verlangens en hebzucht zullen er altijd wezen denk ik, ik zie mijzelf als een instinctief wezen die niet altijd rationeel zal wezen maar wel fundamenteel pragmatisch. Het trekt vanzelf wel recht, sommige dingen moeten even stormen voordat je er nuance aan kan toebrengen. Ik zie mijn onderbewust wezen als een vriend die wellicht soms wat bijgestuurd dient te worden maar uiteindelijk op automatische en natuurlijke wijze de meest logische weg van de minste weerstand zal vinden. De gedachte dat als ik alles los laat het leven vanzelf wel recht trekt is een rustgevende gedachte en dat moet ook gewoon kunnen zolang je er een ander niet mee belast. De complexe instinctieve werking van het brein ervaar ik als wonderbaarlijk en wellicht zijn niet alle beloningen even natuurlijk ook daarin vindt deze uiteindelijk wel een gulden middenweg. Het grootste obstakel daarin is vaak wellicht het korte termijn tegen lange termijn redenatie vermogen waar de laatste vaak het onderspit delft omdat deze meer energie kost om te verwerken.
Voor mij valt wat dat betreft drugs in dezelfde categorie als suiker, als ik 3 maanden geen suiker consumeer dan valt voor mij de behoefte naar suiker gewoon weg. Dat maakt suiker niet een slechte of goede substantie. Ik kan instinctief het gebruik van simpelweg gewoon niet altijd optimaal reguleren. Ik ben mijn gebruik van suiker constant aan het reguleren omdat het altijd overal beschikbaar is en koolhydraten nou eenmaal fundamenteel onderdeel zijn van mijn leven. Waar mensen zich in dit proces vaak in vergissen is dat de scheidingslijn tussen willen en kunnen vrij dun is en in de praktijk vaak op hetzelfde neer komt. Fenethylamine en in gemethyleerde vorm amfetamine beschouw ik in dezelfde context als in dat dit het menselijk instinctief verlangen prikkelt.
Een verschil blijft natuurlijk echter dat amfetamine als substantie strafbaar is in juridische context en dat gebruik hiervan op dat vlak grotere opoffering vraagt.
Wellicht een beetje droog om deze processen als reactie te concretiseren, wat ik wellicht probeer te zeggen, we maken het probleem groter dan dat het is. Het is goed om hier over na te denken maar wellicht denken we hier ook te veel over na. Mensen blijven moeilijke beestjes maar het wordt steeds makkelijker.