Ik grijp niet naar dopem
Meditatie gaat langzaam vooruit maar is goed zo.
Maar ik heb echt niet de skills mezelf eenmaal ovetprikkeld alsof je brein onder stroom staat , dat weg te mediteren.
Je kunt het beter ook niet zien als "dat weg te mediteren". In plaats daarvan herleid je beter het verhaal dat je rondom het feit creëert terug naar het feit alleen: de sensaties.
Ben jij ooit verslaafd geweest?
Geestelijk ja, wiet, suiker, porno/fappen.
Alleen dit kon ik niet volgen . Je bedoelt dat in het hier en ni mu zijn een oplossing kan zijn
Nou maakt ik het niet express lsrigm
Maar wat als het hier en nu het heden somber/negatief etc is...
Je herleidt de somberheid terug naar de daadwerkelijke sensatie zonder het verhaal eraan vast. Je herleidt de eenzaamheid terug naar de kern ervan: de alleenheid.
Somberheid bijvoorbeeld heeft een werkelijkheid, maar middels psychologische tijd maken we er (veel) meer van dan het is. In werkelijkheid is somberheid een neutrale sensatie, maar wat wij ervan maken: waarom overkomt 'mij' al deze somberheid? 'Ik' ben ook altijd somber. In de toekomst zal 'ik' ook wel somber en eenzaam zijn, want dat was 'ik' in het verleden ook.
Middels focussen op verleden, projecteren we een toekomst, allemaal gebaseerd op 'ik'. Een 'ik' die zogenaamd in tijd is: op een soort tijdslijn zit. Een 'ik' die gedreven wordt door het verleden. Maar ga je je gevoelens onderzoeken, dan zijn er enkel maar sensaties (in het nu) en geen echte binding aan het verleden. We creëren die binding zelf door die focus op (gedachten aan) het verleden. We zijn onze eigen gevangenis. Totdat we weer beseffen dat we nu zijn en helemaal niet in die psychologische tijd zitten als een soort entiteit. Het is een realisatie die van moment op moment gemaakt moet worden en daar moet een soort momentum in opgebouwd worden. Want er wordt al ons hele leven geleerd en met ons omgegaan alsof we wél die entiteit zijn die in tijd is.
Misschien leg ik het ook te moeilijk uit, maar de werkelijkheid ervan is te simpel voor woorden. We zetten onszelf gevangen in psychologische tijd. Dit is wat lijden is. Maar er is niemand die lijdt. Als je gaat kijken, zul je de 'lijder' (lijdend voorwerp?
![:tonguewink:]()
) niet vinden. Maar zolang je niet degene gaat onderzoeken die zogenaamd lijdt, zal er lijden zijn. Het is een paradox.