#1
Dit is een mooie, en goede beschrijving!
Loslaten van iemand gaat niet zomaar.... door wat voor reden dan ook!
Loslaten van iemand gaat niet zomaar.... door wat voor reden dan ook!
Help mijn partner is verslaafd aan heroine
407 antwoorden
145 weergaven
18-5-2026
#2
Hallo lieve allen,hier even mijn verhaal en hoop met lotgenoten in gesprek te komen,sinds 3 jaar heb ik een relatie,na anderhalf jaar kwam ik er pas achter dat mijn partner al 36 jaar heroine verslaafd is ,intussen al zoveel belogen en bedrogen door hem,hij zou stoppen,was aan het afbouwen maar daar klopte niets van,ik betrapte hem steeds opnieuw op gebruik of bij gebruik naast de methadon en later naast de suboxone..nu zit hij voor een detox in de kliniek en is in contact met mij erg liefdeloos,bot en kwetsend...hoort dit bij de detox? Of voelen deze verslaafden geen liefde? Is de liefde wel echt of fake? Ik heb zoveel energie in deze man gestoken en dreigde echt mee gesleurd te worden in die verslaving,ik ging er bijna aan onderdoor,wat ik ook voelde was alsof er nooit echt verbinding was..alsof de liefde niet echt was...komt dit door de heroine? Waar gaat hij nu doorheen tijdens die detox? Komt er dan een totaal andere persoonlijkheid naar boven? Ik ken hem dus eigenlijk alleen onder invloed..weet niet meer wat te doen ben echt radeloos...
#3
Als heroine (ex)verslaafde kan ik je vertellen dat dit zeker bij de detox kan horen..... 36 jaar gebruik pfoeh ze hersens kunnen dan zo ontregeld zijn dat hij zich echt super depressief voelt. Maar vind het wel raar dat hij dan zo bot tegen je doet. Hopelijk zal hij dit gaan inzien en zich aan je verontschuldigen maar gebruikt hij nog wel methadon dan? Neem aan van wel toch? Geef het wat tijd meid maar luister wel naar je gevoel! Als het echt liefde is zal hij bijdraaien en als het echt niet uit te houden is ja.... Confromteer hem met hoe je je voelt! Het is in mijn ogen geen goede daad dat hij dit verborgen voor je hield en jij hier zelf achter moest komen? Liegen doen een hoop verslaafde maar dat is niet goed! Zeker in een relatie.Hallo lieve allen,hier even mijn verhaal en hoop met lotgenoten in gesprek te komen,sinds 3 jaar heb ik een relatie,na anderhalf jaar kwam ik er pas achter dat mijn partner al 36 jaar heroine verslaafd is ,intussen al zoveel belogen en bedrogen door hem,hij zou stoppen,was aan het afbouwen maar daar klopte niets van,ik betrapte hem steeds opnieuw op gebruik of bij gebruik naast de methadon en later naast de suboxone..nu zit hij voor een detox in de kliniek en is in contact met mij erg liefdeloos,bot en kwetsend...hoort dit bij de detox? Of voelen deze verslaafden geen liefde? Is de liefde wel echt of fake? Ik heb zoveel energie in deze man gestoken en dreigde echt mee gesleurd te worden in die verslaving,ik ging er bijna aan onderdoor,wat ik ook voelde was alsof er nooit echt verbinding was..alsof de liefde niet echt was...komt dit door de heroine? Waar gaat hij nu doorheen tijdens die detox? Komt er dan een totaal andere persoonlijkheid naar boven? Ik ken hem dus eigenlijk alleen onder invloed..weet niet meer wat te doen ben echt radeloos...
#4
Dankjewel voor je bericht,hij hield het inderdaad verborgen,bang dat als ik het meteen zou weten ik geen relatie met hem aan zou gaan,ik dacht in eerste instantie dat ik met een narcist te maken had ivm de stemmingswisselingen,het gedrag...dan snap jij wel wat ik bedoel..hij zat op de methadon maar gebruikte heroine daarbij...later naar de verslavingszorg om over te stappen op suboxone..zelfs daarnaast betrapte ik hem op bij gebruik...en dan nog ontkennen !! Terwijl ik de heroine resten vond...toen over op temgesic en heb ik hem voor de keus gezet...nu opname of einde relatie!! Hij kwam toen op de spoedlijst en zit nu een week in de kliniek...alleen voor detox om daarna op naltroxone te gaan...omdat hij zo zakelijk reageerd over de app vanuit daar wees ik hem er op dat hij zo liefdeloos over kwam...toen begon de ellende...dat hij mij ooit nog wel zou zien want dat hij nu aan zichzelf werkt en dit gezeik er niet bij kan hebben,dat hij hierdoor last krijg van de zucht !!! Echt dit doet zo zeer...alle kansen die ik hem nog gaf naast alle bedrog..heb hem nooit in de steek gelaten en bleef achter hem staan..mij dan zo te behandelen is als een dolk in mijn rug ! Hij mist mij blijkbaar totaal niet en heb wel vaker het gevoel gehad dat hij totaal geen gevoelens heeft...ik verbind dit dan aan de heroine invloed maar dat weet ik dus niet omdat ik hierin een leek ben dus vind het erg fijn om van een ex verslaafde te horen wat er in je omgaat tijdens gebruik en tijdens een detox...en mocht hij straks clean zijn ??? Komt er dan een totaal andere persoonlijkheid tevoorschijn ? Fijn dat je reageerd op mij...heb daar veel aan dankjewel !
#5
Tja zal beginnen met het feit dat je natuurlijk niet alles aan de heroine of methadon kunt linken, elke persoon is natuurlijk anders. Maar methadon vlakt je gevoelens af en heroine maakt je juist euforisch. Wanneer je afkickt zijn je opiaatreceptoren in je lichaam heel erg van slag en ook je dopamine in je hersenen. Dit is echt een ware hell en geeft je het gevoel dat je superdown bent en je voelt je lichamelijk ook heel erg ziek. Dit kan je opvangen met methadon wat het leven een stuk dragelijker maakt en dan zul je om moeten leren gaan met je trek voor de heroine. Suboxone heb ik geen ervaring mee maar zou ongeveer soortgelijk moeten werken maar hoe het is om hierop over te gaan van heroine is wel anders dan methadon. Ik ken genoeg mensen die 'normaal' zijn op methadon en ook een goede persoonlijkheid hebben. Je vriend zal het fijne gevoel van de heroine heel erg missen en hij zal nu door de afkick gewoon heel erg met zichzelf in de knoop zitten. Hij heeft tijd voor zichzelf nodig om zichzelf terug te vinden. In zulke situaties kun je je heel afstandelijk gedragen. Maar hij weet wel dat jij weet dat hij het zwaar heeft en je hem steunt, dus ik vind wel dat hij ze best moet doen om met je te praten en laten weten dat hij om je geeft. Ik vind het sneu voor je oprecht vervelend dat je dit mee moet maken!Dankjewel voor je bericht,hij hield het inderdaad verborgen,bang dat als ik het meteen zou weten ik geen relatie met hem aan zou gaan,ik dacht in eerste instantie dat ik met een narcist te maken had ivm de stemmingswisselingen,het gedrag...dan snap jij wel wat ik bedoel..hij zat op de methadon maar gebruikte heroine daarbij...later naar de verslavingszorg om over te stappen op suboxone..zelfs daarnaast betrapte ik hem op bij gebruik...en dan nog ontkennen !! Terwijl ik de heroine resten vond...toen over op temgesic en heb ik hem voor de keus gezet...nu opname of einde relatie!! Hij kwam toen op de spoedlijst en zit nu een week in de kliniek...alleen voor detox om daarna op naltroxone te gaan...omdat hij zo zakelijk reageerd over de app vanuit daar wees ik hem er op dat hij zo liefdeloos over kwam...toen begon de ellende...dat hij mij ooit nog wel zou zien want dat hij nu aan zichzelf werkt en dit gezeik er niet bij kan hebben,dat hij hierdoor last krijg van de zucht !!! Echt dit doet zo zeer...alle kansen die ik hem nog gaf naast alle bedrog..heb hem nooit in de steek gelaten en bleef achter hem staan..mij dan zo te behandelen is als een dolk in mijn rug ! Hij mist mij blijkbaar totaal niet en heb wel vaker het gevoel gehad dat hij totaal geen gevoelens heeft...ik verbind dit dan aan de heroine invloed maar dat weet ik dus niet omdat ik hierin een leek ben dus vind het erg fijn om van een ex verslaafde te horen wat er in je omgaat tijdens gebruik en tijdens een detox...en mocht hij straks clean zijn ??? Komt er dan een totaal andere persoonlijkheid tevoorschijn ? Fijn dat je reageerd op mij...heb daar veel aan dankjewel !
Verder vraag ik me af hoe dit geweest moet zijn voor jou toen hij gebruikte , zat hij veel in ze eige wereld? Is niet makkelijk om met iemand te zijn die heroine gebruikt.... ik hoor wel van je!
#6
Wat ik weet van hem is dat hij een verleden heeft vol met trauma,s dat hij heel veel vrouwen in zijn leven heeft gehad die na korte perioden al hard zijn weggerent bij hem,hij heeft zich vorig jaar intern laten behandelen voor traumaverwerking,kwam er met ernstige ptss binnen en ging er ptts vrij uit..crimineel verleden,hoop ellende,vreselijke jeugd gehad ook...maargoed hij kan nu niet laten zien dat hij om mij geeft...ben in staat om op te geven maar zal het sel spijtig vinden als achteraf blijkt dat dit gedrag door de detox komt want dan moet ik er rekening mee houden natuurlijk...het is een man zonder echte vrienden,weinig sociale contacten en erg op zichzelf...wat hij nu heeft is mij en mijn familie waar hij ondanks alles met open armen word ontvangen daarnaast heeft hij zijn moeder en verder weinig...dus als hij mij verliest verliest hij bijna alles...zijn verlies denk ik dan maar en daar zal hij zich zeker bewust van zijn...ik hou dit zo niet vol...maar vertel mij eens..als jij gebruikte...hoe waren toen jouw gevoelens??? Afgestompt? Wel of geen empathie?? Kon je wel echte liefde voelen voor een vrouw? Daar ben ik erg benieuwd naar....
#7
Die trauma's die hij heeft gehad... het kan zijn dat hij dat al die tijd heeft verdoofd met heroine.... Maar je geeft aan dat hij hiervoor behandeld is. Lastig dit probeer me in zijn schoenen in te beelden.. Wat ik je wel kan vertellen is dat het beter voor hem gaat worden als hij er vanaf komt! Het zal zeker een lange weg voor hem worden maar het word wel echt beter. Je moet immers niet vergeten dat heroine misschien wel het ergste middel is om vanaf te komen.Wat ik weet van hem is dat hij een verleden heeft vol met trauma,s dat hij heel veel vrouwen in zijn leven heeft gehad die na korte perioden al hard zijn weggerent bij hem,hij heeft zich vorig jaar intern laten behandelen voor traumaverwerking,kwam er met ernstige ptss binnen en ging er ptts vrij uit..crimineel verleden,hoop ellende,vreselijke jeugd gehad ook...maargoed hij kan nu niet laten zien dat hij om mij geeft...ben in staat om op te geven maar zal het sel spijtig vinden als achteraf blijkt dat dit gedrag door de detox komt want dan moet ik er rekening mee houden natuurlijk...het is een man zonder echte vrienden,weinig sociale contacten en erg op zichzelf...wat hij nu heeft is mij en mijn familie waar hij ondanks alles met open armen word ontvangen daarnaast heeft hij zijn moeder en verder weinig...dus als hij mij verliest verliest hij bijna alles...zijn verlies denk ik dan maar en daar zal hij zich zeker bewust van zijn...ik hou dit zo niet vol...maar vertel mij eens..als jij gebruikte...hoe waren toen jouw gevoelens??? Afgestompt? Wel of geen empathie?? Kon je wel echte liefde voelen voor een vrouw? Daar ben ik erg benieuwd naar....
Ikzelf kan uit ervaring vertellen dat je helemaal van de realiteit afraakt. Je gaat in je eigen wereld leven en je raakt compleet verdoofd mentaal en lichamelijk. Ik werd heel erg afstandelijk naar mijn dierbaren en mensen om mij heen. Was alleen maar met mezelf bezig. Werd er bijna een monster van. Gaf veel om een vrouw die ik los moest laten en raakte een hoop goede vrienden kwijt. Ik was niet in staat om er voor een vrouw te zijn, wel om er van te houden maar de realiteit was dat ik aan mijzelf moest/moet werken. Toen ik er vanaf kwam besefte ik me dat ik mezelf helemaal kwijt was geraakt met gaten in mijn geheugen. Ik heb het heel zwaar in een kliniek gehad. Ondervind er nog steeds problemen van. Nou is dit voor iedereen natuurlijk wel anders maar van heroine kun je echt helemaal kapot gaan
#8
Dank voor je bericht..geeft mij meer duidelijkheid want ik ben immers maar een leek hierin..het is wel confronterend wat je schrijft want het doet me beseffen hoe verschrikkelijk het daadwerkelijk is ! Jij hebt waarschijnlijk meer dan alleen de detox gedaan? Mijn partner wil dat niey,die zegt alleen detox is voor mij genoeg,maar ik lees overal dat de geestelijke behandeling daarna net zo noodzakelijk is,ook daar maak ik me zorgen over,overigens is dit niet zijn eerste opname jaren terug heeft hij het al meerdere keren gedaan maar steeds terugvallen dus ik hou mijn hart vast..ik voel dat jij er wel veel serieuzer mee bezig bent om er vanaf te blijven en ik heb begrepen dat dit altijd een strijd blijft,hou vol hoor!! Het nuchtere leven kan zo mooi zijn en ik zou jou alle kracht willen geven die er bestaat om er voor eeuwig klaar mee te zijn,was mijn partner maar zoals jij..dan zou ik in ieder geval oneindig blijven steunen en supporten....dat is moeilijk bij iemand die er niet zo serieus over denkt en zelfs ook het goede nog ziet in die troep,omdat ik hem voor het blok heb gezet is hij nu opgenomen,uit zichzelf had hij dit nooit gedaan,het ontbreekt hem aan elke vorm van doorzettings vermogen..maar we gaan het zien en ervaren,dankjewel dat je er hier voor me bent !!
#9
#10
Dankjewel ,het doet me zo goed,lees jin ook mijn reactie die ik gaf op de rest hier? Want die is mede aan jou gericht!Wat een rotsituatie zeg...😪 Gelukkig dat je hier wat medeleven en begrip kan vinden alleen jammer dat je zo'n persoon nu niet in real life hebt. Je kunt zoals Mrlovedj aangeeft misschien wel op zoek gaan naar hulp. Met een verslavingsarts in gesprek gaan en misschien voor jouzelf met een psycholoog? Ik denk dat je dat persoonlijk wel nodig hebt nu. Niet dat ik je niet een sterk persoon vind want je bent hartstikke sterk! Persoonlijk zou ik in jou situatie eerlijkheid het belangrijkste vinden dat is namelijk het enige wat je nu verdient van hem. Geen lariekoek dat het allemaal prima gaat, de waarheid! Zodat je weet waar je aan toe bent! Verder wil ik je nogmaals sterkte wensen en verder kunnen we niet veel voor je betekenen.... hopelijk komen er betere tijden aan voor je! En hopelijk ook voor hem natuurlijk!
#11
Hey, ik heb je verhaal gelezen.
Mijn broer was ook verslaafd aan heroïne, toen ik rond de 23 was. Hij wilde er nooit over praten en heeft lang ontkend dat hij een probleem had. Ik kon niet tot hem doordringen. Uiteindelijk heeft hij zelf hulp gezocht en dat hele proces heeft 6 jaar geduurd.
Vaak is er een reden waarom mensen verslaafd raken. Mijn broer is autistisch.
Wat ik van die periode heb geleerd is dat je een verslaafde niet kan helpen, die kan alleen zichzelf helpen. De wil moet vanuit hemzelf komen. Anders gaat het niet lukken.
Ik zou, nu je even wat afstand kan nemen, alles goed voor jezelf op een rijtje zetten. Hoe lang ben jij bereid om hierin mee te gaan? Ga je er zelf niet aan onderdoor?
Besef je wel dat er een reële kans is dat hij terugvalt, en liegen hoort ook daarbij. Een verslaving van 36 jaar, dat is niet in 1 jaar opgelost. Hou er serieus rekening mee, anders word je weer zo teleurgesteld.
Dat van liefde en verstand, snap ik helemaal! Ik ben zelf ook vaak lang blijven hangen in ongelukkige relaties, ben ook geen opgever.
Maar degene die jou echt gelukkig kan maken, dat ben jijzelf! Het leven is te kort om ongelukkig te zijn.
Kies wijs! Verlies niet je hoofd. Mijn moeder zei altijd denk eerst aan jezelf en je eigen geluk.
Heel veel sterkte!
Mijn broer was ook verslaafd aan heroïne, toen ik rond de 23 was. Hij wilde er nooit over praten en heeft lang ontkend dat hij een probleem had. Ik kon niet tot hem doordringen. Uiteindelijk heeft hij zelf hulp gezocht en dat hele proces heeft 6 jaar geduurd.
Vaak is er een reden waarom mensen verslaafd raken. Mijn broer is autistisch.
Wat ik van die periode heb geleerd is dat je een verslaafde niet kan helpen, die kan alleen zichzelf helpen. De wil moet vanuit hemzelf komen. Anders gaat het niet lukken.
Ik zou, nu je even wat afstand kan nemen, alles goed voor jezelf op een rijtje zetten. Hoe lang ben jij bereid om hierin mee te gaan? Ga je er zelf niet aan onderdoor?
Besef je wel dat er een reële kans is dat hij terugvalt, en liegen hoort ook daarbij. Een verslaving van 36 jaar, dat is niet in 1 jaar opgelost. Hou er serieus rekening mee, anders word je weer zo teleurgesteld.
Dat van liefde en verstand, snap ik helemaal! Ik ben zelf ook vaak lang blijven hangen in ongelukkige relaties, ben ook geen opgever.
Maar degene die jou echt gelukkig kan maken, dat ben jijzelf! Het leven is te kort om ongelukkig te zijn.
Kies wijs! Verlies niet je hoofd. Mijn moeder zei altijd denk eerst aan jezelf en je eigen geluk.
Heel veel sterkte!
#12
Hey, ik heb je verhaal gelezen.
Mijn broer was ook verslaafd aan heroïne, toen ik rond de 23 was. Hij wilde er nooit over praten en heeft lang ontkend dat hij een probleem had. Ik kon niet tot hem doordringen. Uiteindelijk heeft hij zelf hulp gezocht en dat hele proces heeft 6 jaar geduurd.
Vaak is er een reden waarom mensen verslaafd raken. Mijn broer is autistisch.
Wat ik van die periode heb geleerd is dat je een verslaafde niet kan helpen, die kan alleen zichzelf helpen. De wil moet vanuit hemzelf komen. Anders gaat het niet lukken.
Ik zou, nu je even wat afstand kan nemen, alles goed voor jezelf op een rijtje zetten. Hoe lang ben jij bereid om hierin mee te gaan? Ga je er zelf niet aan onderdoor?
Besef je wel dat er een reële kans is dat hij terugvalt, en liegen hoort ook daarbij. Een verslaving van 36 jaar, dat is niet in 1 jaar opgelost. Hou er serieus rekening mee, anders word je weer zo teleurgesteld.
Dat van liefde en verstand, snap ik helemaal! Ik ben zelf ook vaak lang blijven hangen in ongelukkige relaties, ben ook geen opgever.
Maar degene die jou echt gelukkig kan maken, dat ben jijzelf! Het leven is te kort om ongelukkig te zijn.
Kies wijs! Verlies niet je hoofd. Mijn moeder zei altijd denk eerst aan jezelf en je eigen geluk.
Heel veel sterkte!
Mooie post en mee eens. Verslaafden kunnen alleen zichzelf helpen. Anderen kunnen helpen, maar de verslaafde moet die hulp dan wel verwelkomen en zelf echt beter willen worden voor zichzelf.
Op die manier naar liefde en verstand kijken snap ik, al denk ik toch dat het hart vertrouwt kan worden. Maar dat emoties en liefde/hart nog weleens verward worden met elkaar. Emoties kunnen je vertellen dat je iemand niet moet loslaten, terwijl echte liefde/hart juist bereid is los te laten. We reduceren liefde vaak tot een emotie (ik ook) en willen die emotie vasthouden, maar dat zorgt voor zoveel problemen omdat geen enkel gevoel altijd hetzelfde kan blijven. (emotie = energy in motion) Het is belangrijk te weten dat het hart vertrouwt kan worden. Wijsheid is van het
Ik denk dat Roxette gelijk had: listen to your heart.
#13
Mij vermoei je iig niet! Ik vraag mijzelf soms juist af of ik niet teveel reageer.
Ik heb veel respect en bewondering voor je hoe je oprecht veel moeite doet om de verslaving te begrijpen. Ik denk dat dit ook je grootste kracht is en je uit deze situatie gaat helpen.
Je zoekt geen excuses voor zijn gedrag, maar je gaat zelf op zoek naar antwoorden ipv hem blind geloven.
In dit geval is zijn verslaving echt een hersenziekte. Zijn brein is zodanig geprogrammeerd dat het destructief is. Hij voelt zich normaal met drugs en ziek zonder.
Elk persoon, elk brein loopt op herhalingen..gewoontes zijn sterk. Het enige wat ervoor kan zorgen dat zijn brein anders geprogrammeerd gaat worden zijn beslissingen. Niet afgaan op zijn gevoel, maar op zijn verstand. Hij moet niet enkel kijken naar de afkick, want vermijden van geestelijke en fysieke pijn is een natuurlijke reactie.
Hij moet het grote plaatje zien, tegen de stroom inzwemmen, net zolang tot de stroom heel langzaam begint te keren.
Of zie het als een heel snel groot draaiend rad/wiel. Als je die enkel stilzet met heel veel geweld( enkel afkickt)..ja en dan...?Dan draait het rad niet meer..en als er beweging aandient, dan kiest het de richting van de minste weerstand..de grootste aantrekkelingskracht..de verkeerde kant weer op dus.
Dat rad moet dus niet alleen tot stilstand komen, maar ook met heel veel kracht de andere kant op worden gedraaid, de goede kant. Dat is loodzwaar en voelt heel onnatuurlijk, tot het rad langzaam aan de slag te pakken krijgt en uiteindelijk de goede kant op blijft draaien. De vicieuze cirkel is nu in positieve zin in gang gezet.
Bij verslaving als hersenziekte moet je psychische cravings zien als elke keer tegenwind..op boksen tegen een enorme storm. Je weet nooit hoe het weer is en hoe zwaar je moet vechten het rad de juiste kant op te laten draaien.
Alleen als je hier heel bewust van bent en jezelf goed traint..
Dan nog zal je verslaving nooit weggaan..het weer blijft onvoorspelbaar..maar je bent je ervan bewust en op voorbereid. Je hebt de wilskracht en de bereidheid om de storm of tegenwind aan te gaan. Dat is omgaan met nuchter leven na een verslavingsziekte na 30+ jaar.
Een gezond brein (of een bewust herstellende brein met positieve affirmaties) heeft de wind mee en hoeft zich weinig zorgen te maken..het rad blijft in de goede richting draaien door de kracht van herhaling.
Het is een metafoor, maar ook een eenvoudige natuurkunde wet en hoe het brein werkt op alle vlakken bij grote veranderingen.
Ik zou proberen ook naar jezelf zo te kijken. Zoek geen antwoorden meer op de vraag waarom je de verkeerde kant op draait.
Dat is niet belangrijk voor de stappen.
Stap 1 is bewustwording..
Stap 2 is dit enorme rad..want elke dag zonder verandering in jullie relatie, niet ingrijpen.. betekent automatisch dat het de verkeerde kant op gaat.
Dat betekent dus ook je niet laten leiden door je gevoel (je liefde, geen pijn van het uitmaken willen) maar wees je eigen kapitein en baseer de stappen in je leven op dat rad..dat wat je voortaan in de toekomst doet bijdraagt aan het rad de andere kant op te laten gaan.
Ik snap dat je bang bent hem kwijt te raken, maar kan het niet zo zijn dat je hem allang kwijt bent geraakt?
Ik heb veel respect en bewondering voor je hoe je oprecht veel moeite doet om de verslaving te begrijpen. Ik denk dat dit ook je grootste kracht is en je uit deze situatie gaat helpen.
Je zoekt geen excuses voor zijn gedrag, maar je gaat zelf op zoek naar antwoorden ipv hem blind geloven.
In dit geval is zijn verslaving echt een hersenziekte. Zijn brein is zodanig geprogrammeerd dat het destructief is. Hij voelt zich normaal met drugs en ziek zonder.
Elk persoon, elk brein loopt op herhalingen..gewoontes zijn sterk. Het enige wat ervoor kan zorgen dat zijn brein anders geprogrammeerd gaat worden zijn beslissingen. Niet afgaan op zijn gevoel, maar op zijn verstand. Hij moet niet enkel kijken naar de afkick, want vermijden van geestelijke en fysieke pijn is een natuurlijke reactie.
Hij moet het grote plaatje zien, tegen de stroom inzwemmen, net zolang tot de stroom heel langzaam begint te keren.
Of zie het als een heel snel groot draaiend rad/wiel. Als je die enkel stilzet met heel veel geweld( enkel afkickt)..ja en dan...?Dan draait het rad niet meer..en als er beweging aandient, dan kiest het de richting van de minste weerstand..de grootste aantrekkelingskracht..de verkeerde kant weer op dus.
Dat rad moet dus niet alleen tot stilstand komen, maar ook met heel veel kracht de andere kant op worden gedraaid, de goede kant. Dat is loodzwaar en voelt heel onnatuurlijk, tot het rad langzaam aan de slag te pakken krijgt en uiteindelijk de goede kant op blijft draaien. De vicieuze cirkel is nu in positieve zin in gang gezet.
Bij verslaving als hersenziekte moet je psychische cravings zien als elke keer tegenwind..op boksen tegen een enorme storm. Je weet nooit hoe het weer is en hoe zwaar je moet vechten het rad de juiste kant op te laten draaien.
Alleen als je hier heel bewust van bent en jezelf goed traint..
Dan nog zal je verslaving nooit weggaan..het weer blijft onvoorspelbaar..maar je bent je ervan bewust en op voorbereid. Je hebt de wilskracht en de bereidheid om de storm of tegenwind aan te gaan. Dat is omgaan met nuchter leven na een verslavingsziekte na 30+ jaar.
Een gezond brein (of een bewust herstellende brein met positieve affirmaties) heeft de wind mee en hoeft zich weinig zorgen te maken..het rad blijft in de goede richting draaien door de kracht van herhaling.
Het is een metafoor, maar ook een eenvoudige natuurkunde wet en hoe het brein werkt op alle vlakken bij grote veranderingen.
Ik zou proberen ook naar jezelf zo te kijken. Zoek geen antwoorden meer op de vraag waarom je de verkeerde kant op draait.
Dat is niet belangrijk voor de stappen.
Stap 1 is bewustwording..
Stap 2 is dit enorme rad..want elke dag zonder verandering in jullie relatie, niet ingrijpen.. betekent automatisch dat het de verkeerde kant op gaat.
Dat betekent dus ook je niet laten leiden door je gevoel (je liefde, geen pijn van het uitmaken willen) maar wees je eigen kapitein en baseer de stappen in je leven op dat rad..dat wat je voortaan in de toekomst doet bijdraagt aan het rad de andere kant op te laten gaan.
Ik snap dat je bang bent hem kwijt te raken, maar kan het niet zo zijn dat je hem allang kwijt bent geraakt?
#14
Mooie metafoor @Mrloverdj! Niet eerder gehoord.
In mijn wat andere kijk op liefde zie ik liefde als de grote rivier van het leven (de Tao). Dit is hoe de natuur stroomt daar waar zij wil stromen. Wij als individuen hebben het idee in deze stroming te zitten en klampen ons vast aan objecten in de rivier: stenen, vastzittende takken/bomen. Dit is wat we vaak doen met romantische liefde: het vast willen houden aan een bepaald punt in de rivier/het leven. Het kan zijn dat een tak loskomt en je een tijdje (sommigen hun leven lang) samen met elkaar mee stroomt met de rivier, maar deze tak kan ergens anders weer vast komen te zitten of in een andere stroming terecht komen dan jij. Vastklampen aan een vast punt in de rivier doet pijn omdat de rivier op je in blijft beuken. En uiteindelijk zal de rivier het toch winnen. Maar op het moment dat je loslaat besef je dat je weer mee stroomt met de rivier en dat dit is wat liefde is. De liefde was niet de relatie met de vastzittende tak of steen, de liefde is de gehele rivier. En nu je je er door mee laat voeren beweeg jij áls de rivier. Er is geen verschil tussen jou en de rivier.
Het is niet alleen een romantische liefde waar je je aan vast kunt klampen, maar ook een (heroïne) verslaving. Dat is dan jouw "beloved" geworden. De ander, waar je niet zonder denkt te kunnen. Je zult weer moeten leren mee stromen met de rivier, de "beloved" die je nooit kunt kwijtraken.
In mijn wat andere kijk op liefde zie ik liefde als de grote rivier van het leven (de Tao). Dit is hoe de natuur stroomt daar waar zij wil stromen. Wij als individuen hebben het idee in deze stroming te zitten en klampen ons vast aan objecten in de rivier: stenen, vastzittende takken/bomen. Dit is wat we vaak doen met romantische liefde: het vast willen houden aan een bepaald punt in de rivier/het leven. Het kan zijn dat een tak loskomt en je een tijdje (sommigen hun leven lang) samen met elkaar mee stroomt met de rivier, maar deze tak kan ergens anders weer vast komen te zitten of in een andere stroming terecht komen dan jij. Vastklampen aan een vast punt in de rivier doet pijn omdat de rivier op je in blijft beuken. En uiteindelijk zal de rivier het toch winnen. Maar op het moment dat je loslaat besef je dat je weer mee stroomt met de rivier en dat dit is wat liefde is. De liefde was niet de relatie met de vastzittende tak of steen, de liefde is de gehele rivier. En nu je je er door mee laat voeren beweeg jij áls de rivier. Er is geen verschil tussen jou en de rivier.
Het is niet alleen een romantische liefde waar je je aan vast kunt klampen, maar ook een (heroïne) verslaving. Dat is dan jouw "beloved" geworden. De ander, waar je niet zonder denkt te kunnen. Je zult weer moeten leren mee stromen met de rivier, de "beloved" die je nooit kunt kwijtraken.
#15
Dankjewel,inderdaad...elke verandering begint in je hoofd,voel me zoveel sterker na al jullie adviezen en medeleven,ik heb veel op een rijtje kunnen krijgen in mijn hoofd,ga niet meer voor wat mij ongelukkig maakt,ga alleen nog voor wat mij wel gelukkig maakt en dat is een relatie die gezond is,en nuchter !!!Ik verzon de metafoor ter plekke.
Hoe jij het schets vind ik mooi uitgelegd wat liefde nu echt is.
Vooral je laatste alinea vind ik erg raak.
Want kies je voor hem, dan kies je ook voor de verslaving. Niettemin is zoiets makkelijk gezegd als buitenstaander.
@Modepop2 ik twijfel er niet aan of je de kracht kan vinden om weer verantwoordelijk te zijn voor je eigen geluk, veel sterkte en wees ook trots op jezelf op wat je allemaal bereikt hebt. Misschien lijkt er weinig te zijn verandert, maar elke verandering begint in je hoofd.
#16
Ik verzon de metafoor ter plekke.Mooie metafoor @Mrloverdj! Niet eerder gehoord.
In mijn wat andere kijk op liefde zie ik liefde als de grote rivier van het leven (de Tao). Dit is hoe de natuur stroomt daar waar zij wil stromen. Wij als individuen hebben het idee in deze stroming te zitten en klampen ons vast aan objecten in de rivier: stenen, vastzittende takken/bomen. Dit is wat we vaak doen met romantische liefde: het vast willen houden aan een bepaald punt in de rivier/het leven. Het kan zijn dat een tak loskomt en je een tijdje (sommigen hun leven lang) samen met elkaar mee stroomt met de rivier, maar deze tak kan ergens anders weer vast komen te zitten of in een andere stroming terecht komen dan jij. Vastklampen aan een vast punt in de rivier doet pijn omdat de rivier op je in blijft beuken. En uiteindelijk zal de rivier het toch winnen. Maar op het moment dat je loslaat besef je dat je weer mee stroomt met de rivier en dat dit is wat liefde is. De liefde was niet de relatie met de vastzittende tak of steen, de liefde is de gehele rivier. En nu je je er door mee laat voeren beweeg jij áls de rivier. Er is geen verschil tussen jou en de rivier.
Het is niet alleen een romantische liefde waar je je aan vast kunt klampen, maar ook een (heroïne) verslaving. Dat is dan jouw "beloved" geworden. De ander, waar je niet zonder denkt te kunnen. Je zult weer moeten leren mee stromen met de rivier, de "beloved" die je nooit kunt kwijtraken.
Hoe jij het schets vind ik mooi uitgelegd wat liefde nu echt is.
Vooral je laatste alinea vind ik erg raak.
Want kies je voor hem, dan kies je ook voor de verslaving. Niettemin is zoiets makkelijk gezegd als buitenstaander.
@Modepop2 ik twijfel er niet aan of je de kracht kan vinden om weer verantwoordelijk te zijn voor je eigen geluk, veel sterkte en wees ook trots op jezelf op wat je allemaal bereikt hebt. Misschien lijkt er weinig te zijn verandert, maar elke verandering begint in je hoofd.
#17
Dankjewel ,ik begrijp je advies en hou me vast aan het feit dat ik mezelf elke dag opnieuw kan afvragen of ik dit nog wil en kan,ik pluk de dag,opnieuw gebruik liegen dat zal voor mij het keerpunt zijn en zal ik spijkers met koppen slaan,die afspraak staat met mezelf !Hey, ik heb je verhaal gelezen.
Mijn broer was ook verslaafd aan heroïne, toen ik rond de 23 was. Hij wilde er nooit over praten en heeft lang ontkend dat hij een probleem had. Ik kon niet tot hem doordringen. Uiteindelijk heeft hij zelf hulp gezocht en dat hele proces heeft 6 jaar geduurd.
Vaak is er een reden waarom mensen verslaafd raken. Mijn broer is autistisch.
Wat ik van die periode heb geleerd is dat je een verslaafde niet kan helpen, die kan alleen zichzelf helpen. De wil moet vanuit hemzelf komen. Anders gaat het niet lukken.
Ik zou, nu je even wat afstand kan nemen, alles goed voor jezelf op een rijtje zetten. Hoe lang ben jij bereid om hierin mee te gaan? Ga je er zelf niet aan onderdoor?
Besef je wel dat er een reële kans is dat hij terugvalt, en liegen hoort ook daarbij. Een verslaving van 36 jaar, dat is niet in 1 jaar opgelost. Hou er serieus rekening mee, anders word je weer zo teleurgesteld.
Dat van liefde en verstand, snap ik helemaal! Ik ben zelf ook vaak lang blijven hangen in ongelukkige relaties, ben ook geen opgever.
Maar degene die jou echt gelukkig kan maken, dat ben jijzelf! Het leven is te kort om ongelukkig te zijn.
Kies wijs! Verlies niet je hoofd. Mijn moeder zei altijd denk eerst aan jezelf en je eigen geluk.
Heel veel sterkte!
#18
Opnieuw weer enorm bedankt voor je reactie,zo mooi verwoord !! En ik heb er zoveel aan !!! Veel meer dan hulp bij een ggz instelling...ik laat je schrijven even goed op me inwerken..het is allemaal heel veel informatie maar zeerzeker doeltreffend,vind het fijn dat je zoveel reageerd,dat helpt mij enorm,jullie mensen hier zijn goud waard !!! Zoveel respect voor,erg waardevol voor mij.Mij vermoei je iig niet! Ik vraag mijzelf soms juist af of ik niet teveel reageer.
Ik heb veel respect en bewondering voor je hoe je oprecht veel moeite doet om de verslaving te begrijpen. Ik denk dat dit ook je grootste kracht is en je uit deze situatie gaat helpen.
Je zoekt geen excuses voor zijn gedrag, maar je gaat zelf op zoek naar antwoorden ipv hem blind geloven.
In dit geval is zijn verslaving echt een hersenziekte. Zijn brein is zodanig geprogrammeerd dat het destructief is. Hij voelt zich normaal met drugs en ziek zonder.
Elk persoon, elk brein loopt op herhalingen..gewoontes zijn sterk. Het enige wat ervoor kan zorgen dat zijn brein anders geprogrammeerd gaat worden zijn beslissingen. Niet afgaan op zijn gevoel, maar op zijn verstand. Hij moet niet enkel kijken naar de afkick, want vermijden van geestelijke en fysieke pijn is een natuurlijke reactie.
Hij moet het grote plaatje zien, tegen de stroom inzwemmen, net zolang tot de stroom heel langzaam begint te keren.
Of zie het als een heel snel groot draaiend rad/wiel. Als je die enkel stilzet met heel veel geweld( enkel afkickt)..ja en dan...?Dan draait het rad niet meer..en als er beweging aandient, dan kiest het de richting van de minste weerstand..de grootste aantrekkelingskracht..de verkeerde kant weer op dus.
Dat rad moet dus niet alleen tot stilstand komen, maar ook met heel veel kracht de andere kant op worden gedraaid, de goede kant. Dat is loodzwaar en voelt heel onnatuurlijk, tot het rad langzaam aan de slag te pakken krijgt en uiteindelijk de goede kant op blijft draaien. De vicieuze cirkel is nu in positieve zin in gang gezet.
Bij verslaving als hersenziekte moet je psychische cravings zien als elke keer tegenwind..op boksen tegen een enorme storm. Je weet nooit hoe het weer is en hoe zwaar je moet vechten het rad de juiste kant op te laten draaien.
Alleen als je hier heel bewust van bent en jezelf goed traint..
Dan nog zal je verslaving nooit weggaan..het weer blijft onvoorspelbaar..maar je bent je ervan bewust en op voorbereid. Je hebt de wilskracht en de bereidheid om de storm of tegenwind aan te gaan. Dat is omgaan met nuchter leven na een verslavingsziekte na 30+ jaar.
Een gezond brein (of een bewust herstellende brein met positieve affirmaties) heeft de wind mee en hoeft zich weinig zorgen te maken..het rad blijft in de goede richting draaien door de kracht van herhaling.
Het is een metafoor, maar ook een eenvoudige natuurkunde wet en hoe het brein werkt op alle vlakken bij grote veranderingen.
Ik zou proberen ook naar jezelf zo te kijken. Zoek geen antwoorden meer op de vraag waarom je de verkeerde kant op draait.
Dat is niet belangrijk voor de stappen.
Stap 1 is bewustwording..
Stap 2 is dit enorme rad..want elke dag zonder verandering in jullie relatie, niet ingrijpen.. betekent automatisch dat het de verkeerde kant op gaat.
Dat betekent dus ook je niet laten leiden door je gevoel (je liefde, geen pijn van het uitmaken willen) maar wees je eigen kapitein en baseer de stappen in je leven op dat rad..dat wat je voortaan in de toekomst doet bijdraagt aan het rad de andere kant op te laten gaan.
Ik snap dat je bang bent hem kwijt te raken, maar kan het niet zo zijn dat je hem allang kwijt bent geraakt?
#19
Ik zie momenteel door de bomen het bos ook niet meer hoor.
Heb een enorme mental breakdown en weet niet wat te doen. Me kratom is op, me quatiapine is op. Dus word een hele nacht opblijven. Wil mezelf van kant maken momenteel😪 ben in me oude dorp waar ik het bij iedereen heb verpest. Nergens om naartoe te gaan, overal wachtlijsten voor safehousen of begeleid wonen. Weet niet meer wat te doen!!!! De kans dat ik 1 deze dagen naar iemand toe ga waar ik heftig aan de heroine en crack zal gaan is enorm. Het enige wat me nu rust zou bieden is een benzoje maar ook daar kan ik niet meer aan komen omdat ik ook daaraan verslaafd was. Huisarts geeft me dit zeker niet en heb geen toegang tot me bankrekening dus kan ook geen rc's bestellen. Wat moet ik nou met me leven?😔
Heb een enorme mental breakdown en weet niet wat te doen. Me kratom is op, me quatiapine is op. Dus word een hele nacht opblijven. Wil mezelf van kant maken momenteel😪 ben in me oude dorp waar ik het bij iedereen heb verpest. Nergens om naartoe te gaan, overal wachtlijsten voor safehousen of begeleid wonen. Weet niet meer wat te doen!!!! De kans dat ik 1 deze dagen naar iemand toe ga waar ik heftig aan de heroine en crack zal gaan is enorm. Het enige wat me nu rust zou bieden is een benzoje maar ook daar kan ik niet meer aan komen omdat ik ook daaraan verslaafd was. Huisarts geeft me dit zeker niet en heb geen toegang tot me bankrekening dus kan ook geen rc's bestellen. Wat moet ik nou met me leven?😔
#20
Idd, het is vreselijk.
En na zo'n ontzettend lange gebruiks periode, helemaal!
Nee, het is geen kleinigheidje
waar je even wat ongemak van hebt...
Hij zal de rest van zijn leven tegen cravings moeten vechten.
En 1 x, 2 x toch maar weer gebruiken betekent
Terug de maalstroom in!
En na zo'n ontzettend lange gebruiks periode, helemaal!
Nee, het is geen kleinigheidje
waar je even wat ongemak van hebt...
Hij zal de rest van zijn leven tegen cravings moeten vechten.
En 1 x, 2 x toch maar weer gebruiken betekent
Terug de maalstroom in!