Vandaag de dag 102 dagen clean, niet gek veel zucht meer en heel veel wijzer geworden over mezelf het afgelopen half jaar. Het gaat inmiddels een stuk beter met mij! Niet dat mijn hele leven nu rozengeur en maneschijn is, maar over het algemeen gaat het beter met me dan het ooit is geweest. Ook voor middelen misbruik.Wat een naar verhaal. Ik hoop dat het snel beter met je gaat.
Heb je mensen om je heen, therapeuiten, vrienden, familie, zelfs huisdieren? Je moet dit niet alleen willen doen.Vandaag de dag 102 dagen clean, niet gek veel zucht meer en heel veel wijzer geworden over mezelf het afgelopen half jaar. Het gaat inmiddels een stuk beter met mij! Niet dat mijn hele leven nu rozengeur en maneschijn is, maar over het algemeen gaat het beter met me dan het ooit is geweest. Ook voor middelen misbruik.
Heb je mensen om je heen, therapeuiten, vrienden, familie, zelfs huisdieren? Je moet dit niet alleen willen doen.
Wat ik mij afvraag, in wat voor situatie komt dit zo snel tot stand. Had je werk? Was je schoolgaand? Een werkgever zou al snel zien als je niet hebt geslapen een nacht niet?
Dankjewel voor het delen van jouw verhaal en inzichten!. Ook goed denk ik dat je nog even expliciet ingaat op het "begrip" junkie.Ik ben een tijdje aan het schrijven geweest aan 3 verhalen:
Hier het tweede verhaal waarin ik vertel over de donkerste periode uit mijn actieve verslaving:
- Mijn zoektocht naar herstel (en plezier in het leven)
- Mijn rock-bottom - α-P(i)HP verslaving
- Mijn ervaring met injecteren van pyro's (of andere corrosieve RC's)
Mijn Rock-Bottom: Wanhoop & Afzondering
In mei 2021 had ik een terugval die zó heftig werd dat ik er zelf van schrok. Zelfs in mijn actieve gebruikerstoestand.
Na mijn voortdurende gebruik van uppers in 2020 ging ik begin januari 2021 in behandeling bij Trubendorffer. In de kerstvakantie vlak daarvoor, wilde mijn verslaving nog even wat stofjes afvinken. Ik zou daarna immers toch voorgoed stoppen. Het maakte dus ook niet meer uit hoe heftig of verslavend ze zouden zijn.
Zo kwam ik in aanraking met 3-MMC, α-PHP, α-PiHP en MDPHP. Deze stoffen grijpen zo hard aan op je dopaminesysteem dat ik eindelijk weer eens een intense rush kon voelen. Zo’n rush waarvan je tintelingen op je achterhoofd krijgt.
Deze middelen gebruikte ik via, voor mij, normale ROA’s. Met name door rectale toediening. Wat inhoudt dat ik het middel oplos in water en met een klein 1ml spuitje naar binnen werk op een plaats waar de zon niet schijnt.
Daarna ging ik de pyro’s ook vapen. Met zo’n glazen pijpje of aluminiumfolie boven een kaars. Dé ROA voor pyro’s tenzij je aan de naald wilt gaan.
Na talloze terugvallen werkten ook deze middelen steeds minder goed. En ik zocht naar manieren om de rush weer te voelen. Wanneer ik de beslissing genomen heb weet ik niet precies. Ik weet alleen dat het ooit begonnen is met een steriel 1ml spuitje, die ik had liggen voor rectale toediening. En een oranje 24 Gauge naald. Deze zaten steriel verpakt in mijn EHBO-kit. Bedoeld om steriel blaren door te prikken.
Ik ging mijn middelen, pyrovalerones wel te verstaan, spuiten. Intraveneus, dus rechtstreeks je bloedbaan in. Het spuiten van deze middelen was in mijn geval de aanzet tot de donkerste periode van mijn leven in actieve verslaving. Omdat α-PHP en α-PiHP zo’n korte werkingsduur hebben, “moest” ik vaak injecteren. Soms tot wel 10 keer per dag. Hiermee heb ik mijn aders echt gesloopt.
Zoals gebruikelijk is bij Pyro’s, word je er enorm compulsief van. Méér, méér, méér! Als een soort smeagle met zijn ‘precious’.
Je spuit, voelt de rush opkomen, denkt voor een minuutje dat je hart het deze keer mogelijk niet aankan. En vervolgens is er een intense, maar eigenlijk niet erg prettige rush die 30 tot 60 minuten aanhoudt. Waarna ik al vrij snel een nieuwe dosis klaar maakte.
Aderen vinden was érg lastig. Wat erin resulteerde dat ik soms wel tientallen keren mis prikte voor het lukte. En soms lukte het niet eens. Dan kijk je op de klok en zie je dat je al 2,5 uur bezig bent om jezelf te bewerken met een naald…. En zonder resultaat.
Ik wilde dit niet en toch bleef ik het doen. Keer op keer. Boos dat ik het bleef doen. Verdrietig dat ik zoveel tijd weggooide terwijl ik ook naar beneden kon lopen om gezellig wat tijd met m’n ouders door te brengen. Hulpeloos, beschaamd, angstig. Zeker als m’n ma weer eens op me binnen kwam lopen als ik weer eens helemaal onder het bloed zat…
Wanhoop…
Uren alleen op m’n kamer doorbrengen…
Afzondering…
Eind mei gingen mijn ouders 3 dagen weg. Ik had het rijk voor mij alleen en voldoende drugs op voorraad + nog een lading met de post onderweg. Tijdens deze 3 dagen ging ik mentaal flink achteruit. Ik werd erg spichtig, wat bij mij niet snel gebeurt maar wél veel voorkomt bij deze middelen. En ik begon ook steeds meer dingen te zien en te horen. Ik dacht dat er inbrekers in het huis waren, dat ik in de gaten werd gehouden, gefilmd werd, etc.
En al die dingen leken levensecht. Een aantal momenten staan me nog erg goed bij:
Ik zat op mijn kamer toen ik steeds meer geluiden van boven hoorde. Ik had zojuist een shot gezet, wat mijn psychotische symptomen altijd verergerde. Ik vond het deze keer wel erg aanwezig, dus ik besloot boven te gaan kijken.
Ik deed mijn kamerdeur open en zag nog net een figuur de trap op gaan naar zolder. Het leek een bekende, maar ik hoorde alleen in dit huis te zijn. Toch voelde deze persoon vertrouwd. Ik ging erachteraan. Nu ik dit opschrijf krijg ik nog steeds kippenvel over mijn hele lichaam.
Halverwege de trap zag ik de figuur. Het was een witte doorzichtige geestverschijning. Levensecht zag het eruit. Ik werd er bang van en stopte op tweederde van de trap. De geest draaide zich om en keek mij aan. Ik kon de achtergrond door de schim heen zien, maar tegelijkertijd zag ik allerlei details. Een levensecht gezicht met duidelijke ogen, neus, mond, zelfs slagschaduw. Het leek op een magere versie van mijn overleden oma van mijn vaders kant.
Enkele seconden bleef ik verstijfd naar haar kijken en zij naar mij. Doodsbang was ik. Uiteindelijk nam de ‘flight’ reactie de overhand en vluchtte ik terug mijn kamer in. Totaal verbijsterd was ik.
Ik heb veel gehallucineerd op allerlei middelen, maar zoiets als dit had ik nog nooit meegemaakt. Ergens had ik dan altijd wel door dat het een hallucinatie was. Ook bij de levensechte amfetamine hallucinaties was er altijd wel iets waardoor ik doorhad dat er iets niet klopte, niet echt was. Dat was nu niet meer aan de orde.
Vaak als je wegkeek van je hallucinatie, verdween deze. Nu niet. De geestvertoningen kwamen steeds vaker voor en bleven steeds langer. Op een gegeven moment kon ik er ook mee interacteren. Ze wezen mij dingen aan of vertelden iets, vaak zonder geluid maar ik begreep ze altijd.
Uiteindelijk ging ik er ook tegen terug praten.
Ik weet nog goed dat ik ’s nachts door het huis sloop. Met een houten knuppel en een grote stalen Maglite om de indringers in m’n huis mee te lijf te gaan. Dat zal een belachelijk, maar triest aanblik zijn geweest.
Op een ochtend in dat weekend had ik net een shot gezet toen ik de voordeur open hoorde gaan. Ik schrik en verstijf… Geluiden op de trap. De stemmen van mijn ouders.
“Kut, ze zijn al terug. Heb ik me in de dagen vergist?”
Ik check de dag en tijd.
“Nee, ze komen zeker vandaag niet thuis.”
Ik doe de deur open en kijk naar de trap beneden. Ik zie het hoofd van mijn vader omhoogkomen. Ik schrik en schiet terug mijn kamer in. Wetende dat ik net een shot heb gezet en amper kan praten, zo vaag dat ik ben.
Even later gaat mijn kamerdeur open. Het is mama. Ik vraag wat ze komen doen. Het kost me meerdere pogingen om die vraag er stotterend uit te krijgen. Zo verstoord is mijn motoriek mij door de α-PiHP die ik net heb geshot.
Ze waren wat vergeten. De fietsen… Die hadden ze vandaag nodig. Even later liep ze naar beneden. Ik hoor ze beneden over mij praten. Dat ik wéér aan de drugs zit. Wat ze hier nu mee aan moeten. Of ze hun vakantie moesten afbreken om op mij te letten, etc. Ik durfde niet naar beneden.
De geluiden namen af. Ik hoorde de achterdeur nog en wat geluiden in de schuur. Daarna bleef het stil. Ik heb ze niet weg horen rijden en dacht dat ze inderdaad thuis zouden blijven. Ik ben nog ruim een uur op mijn kamer gebleven voordat ik durfde kijken.
Toen bleek er niemand thuis te zijn. Ook geen sporen dat er iemand thuis was geweest. Tot het moment dat ik dit verhaal schrijf (12 juli 2021), weet ik nog steeds niet of dit nou écht gebeurd is of niet. Ik durfde het ook niet te vragen. Ik wilde ze niet nog ongeruster maken dan ze al waren. En er speelde veel schaamte.
Ik denk terug aan de dag van mijn ADD test. Toen ik voor de deur van de kliniek bijna werd aangevallen door iemand die dacht dat ik hem met drones achtervolgde. En ik was diezelfde avond nog op een NA-meeting aan het sharen wat ik had meegemaakt. Dat ik zelf niet die kant op wilde, maar wel besefte dat dit op de loer lag als ik weer in actief gebruik zou komen.
Overigens heb ik later zelf meerdere malen meegemaakt dat er drones achter me aan zaten. Heel naar.
Tijdens mijn intake met de verslavingsarts van Changes GGZ zijn deze psychotische episodes ter sprake gekomen. Mijn moeder zat naast me en schrok er zichtbaar van. Dit was voor mij gelijk de kans of ze dat weekend naar Amsterdam echt terug waren gekomen om de fietsen op te halen. Dit was inderdaad nooit gebeurd. Ik had alles gehallucineerd.
In de week of 2 voor dat gesprek met Changes GGZ ging het goed mis. De nacht van 18 op 19 juli 2021. Ik had net een nieuwe batch pyro’s binnen gekregen van een betrouwbare RC-vendor (persoonlijk veruit mijn favoriet omdat deze geloofwaardige lab resultaten kunnen overleggen en je niet afwimpelen met een simpel MSDS of een HPLC test van 5 jaar oud). Deze vendor staat erom bekend leuke handgeschreven boodschappen aan je bestelling mee te geven. Maar inmiddels uitte zelfs deze anonieme internet dealer zijn zorgen over mijn gebruik. Ik bestelde daar dan ook ongeveer 11 gram α-PHP en α-PiHP per week.
Anyway, ik had wat flesjes injectievloeistof steriel voorbereid met α-PHP en α-PiHP. Mijn milligrammen weegschaal was al een tijd geleden in beslag genomen, dus ik deed alles op het oog. Ik wist dat ik deze keer een sterke vloeistof had gemaakt en hield daar al rekening mee door minder in de spuit op te trekken.
Ik wist vrij snel een ader te raken en spoot een kwart van de spuit in. Na even gewacht te hebben, spoot ik verder tot de helft. Toen voelde ik enorm snel de rush opkomen en werd direct bang. Dit voelde niet goed. Ik voelde dat mijn hart het zwaar had en dacht dat deze ermee ophield.
Ik wist nog naar boven te strompelen en klopte bij mijn ouders aan. Ik kon daar met moeite nog net uitbrengen dat het niet goed ging. M’n ma heeft toen voor mij de ambulance gebeld.
Ik zal het verschrokken gezicht van haar nooit vergeten. Desondanks bleef ze erg kalm. Hieruit kon ik opmaken dat ze het erg serieus nam en zich voorbereidde om mij te reanimeren.
Voor mijn gevoel waren de ambulancebroeders er erg snel. Ik was op de overloop blijven liggen. Ze hebben mij naar mijn bed getild toen bleek dat mijn hart het weer redelijk deed. Daar zijn er verdere metingen gedaan zoals een hartfilmpje.
Mijn saturatie was zeer laag en ik had een BPM van 15. Dit trok redelijk snel bij. Het hartfilmpje bleek uiteindelijk normaal. Dit gaf geen verdere aanleiding om mij mee te nemen naar het ziekenhuis. Ze hebben nog een tijdje met het nationale intoxicatiecentrum gebeld om te vragen wat ze konden verwachten. Ook daar was er erg weinig bekend over α-PHP. Het enige dat ze konden vertellen, was dat het middel zeer kortwerkend is. Dus dat ik het heftigste waarschijnlijk al achter de rug had.
Tegen die tijd was ik ook weer aardig bijgetrokken. De broeders legden mij de situatie uit en gaven aan dat ik door het oog van de naald was gekropen. Ze verzochten mij dringend om hulp te gaan zoeken. Ze hadden uit eerste hand ook regelmatig meegemaakt dat de afloop anders was.
M’n ma had de volgende ochtend de spuit met α-PHP nog gevonden. Die zat nog halfvol. Stel je voor dat ik die helemaal leeg had gespoten…
Voor mij is hier het keerpunt begonnen. Op dit moment zag ik mezelf nog steeds niet klinisch opgenomen worden. In mijn hoofd was dat alleen voor echte junks en dat was ik niet. Bizar, gezien ik nog geen uur zonder drugs kon en m’n middelen spoot.
De volgende dag had ik een NA-meeting die mijn kijk daarop veranderd heeft. Vlak daarna heb ik Changes GGZ gebeld.
Ik zie deze hele periode als mijn rock bottom. Niet zoals het beeld dat in de maatschappij van junkies heerst, zonder tanden onder de brug. Stelen, prostitueren of bedelen om mijn verslaving te bekostigen. Maar wél afgezonderd en wanhopig. Alle controle kwijt.
Ironisch trouwens die brug. In het stadspark van mijn woonplaats loopt een witte stalen brug naar het eilandje in het midden van de stadsvijver. Mijn eerste coming-out was onder die brug. Maar ik heb er voornamelijk vele uren onder doorgebracht en vele jointjes weggerookt.
Misschien was ik toch wel een onder-de-brug-junkie. Alleen sliep ik er niet.
Zo ziet ieders rock bottom er anders uit. Dit was die van mij.
Ik heb nog een aantal andere nare (psychotische) ervaringen gehad. Als er interesse is om hier wat meer over te horen, zal ik wat tijd en zin maken om er nog een aantal op te schrijven.
Het werk dat in deze post is gekropen! Ik ben oprecht benieuwd naar de andere delen. Blijf verder schrijven want het zou zonde zijn mocht je dat niet meer doen.
❤Ik heb afgelopen week weer een terugval gehad. In twee dagen tijd 3 gram a-pihp weg gevaped en gehotraild. En de dagen voor het binnen was om die wachttijd te overbruggen maar bij de lokale boer wat grammen 3mmc, 3cmc, ket en coke gehaald. (tja schijnbaar is de cmc variant ook al op straat in omloop)
Het blijft een bijzonder fenomeen hoe ik gewoon verder ga waar ik gebleven ben. Menig 'normaal' persoon weet niet wat 'm overkomt om in enkele dagen zoveel troep naar binnen te werken.
Ik kon al een tijdje de flashbacks naar gebruik niet meer verdragen. Ik had me veel eerder uit moeten spreken. Dat blijft toch een lastig dingetje....
Maar door deze gebeurtenissen begint het eigenlijk pas in te dalen hoe heftig mijn gebruik is geweest. Eerst kon ik er veelal wel om lachen. Kan het ook vertellen als een verhaal alsof het niet mijn werkelijkheid was. Maar het begint nu, ruim een jaar na dato te dagen wat ik mezelf heb aangericht.
Is het weglachen en dissociëren dan toch een soort masker om niet bij de pijn te komen?
Wel goed denk ik om meer en meer te beseffen wat ik allemaal heb beleefd en mezelf heb aangedaan. Hopelijk helpt dat toch om min ziekte nog serieuzer te nemen. Want de nonchalance waarmee ik mn herstel soms kan laten verslappen.... Dat is bijna eng eigenlijk.
Als ik merk wat twee dagen a-pihp met me doet... Alles doet pijn mn hoofd, mn kaken, mn tanden, mn verhemelte en ongeveer alle spieren in mn armen en benen zijn op een heel rare manier pijnlijk. Anders dan gewoon spierpijn.
Hoe heb ik dit in vredesnaam ooit zo lang volgehouden vorig jaar. Soms vergeet ik dat ik toen echt op sterven na dood was. En dan is het toch van de zotte dat ik na een tijdje nonchalant of lakoniek omga met de zaken die me clean houden.
Ik weet gewoon dat een langere terugval een keer mijn dood wordt. Ik heb geen rem... Zelfs de meest bizarre doseringen zijn niet bevredigend genoeg. Sowieso is het niet bevredigend, iets najagen wat niet (meer) bestaat.
En dan hebben we het nog niet eens gehad over het gedrag wat er bij komt kijken bij pyro's. Ik heb ook niet zoveel zin om daarover in veel details te treden.
Nouja... Maar weer doorgaan dan. In verbinding blijven en uitspreken. Inmiddels ben ik weer bijgetrokken na 36 uur niet gebruiken en veel bellen en een meeting. Hoewel het kaakklemmen nog niet helemaal weg is.
De obsessie, manie en waanzin is in elk geval weer gezakt.
Vanochtend zag ik het echt even allemaal niet meer zitten. Maargoed, geen drugs gebruikt maar verbinding gezocht. En nu voel ik me opzich wel weer goed. Wat connectie met een mens kan doen he.
Maar eens proberen een goede nacht te halen nu. En hopen dat dit de laatste terugval was. Want ooit is de terugval klaar met mij denk ik.
Nieuwe dag nieuwe kansen!
Door je openheid, het delen van je belevenissen, ook in detail, waarbij ook ik soms met open mond heb zitten lezen, en het realisme van datgeen waar je doorheen bent gegaan en wat dat aangericht heeft, of beter gezegd: doorheen gaat, ben je wat mij betreft een van de betere en duidelijkere voorbeelden voor velen die hier meelezen om aan te geven hoe verslavingen werken en hoe lastig het is om daarmee om te gaan.Ik heb afgelopen week weer een terugval gehad. In twee dagen tijd 3 gram a-pihp weg gevaped en gehotraild. En de dagen voor het binnen was om die wachttijd te overbruggen maar bij de lokale boer wat grammen 3mmc, 3cmc, ket en coke gehaald. (tja schijnbaar is de cmc variant ook al op straat in omloop)
Het blijft een bijzonder fenomeen hoe ik gewoon verder ga waar ik gebleven ben. Menig 'normaal' persoon weet niet wat 'm overkomt om in enkele dagen zoveel troep naar binnen te werken.
Ik kon al een tijdje de flashbacks naar gebruik niet meer verdragen. Ik had me veel eerder uit moeten spreken. Dat blijft toch een lastig dingetje....
Maar door deze gebeurtenissen begint het eigenlijk pas in te dalen hoe heftig mijn gebruik is geweest. Eerst kon ik er veelal wel om lachen. Kan het ook vertellen als een verhaal alsof het niet mijn werkelijkheid was. Maar het begint nu, ruim een jaar na dato te dagen wat ik mezelf heb aangericht.
Is het weglachen en dissociëren dan toch een soort masker om niet bij de pijn te komen?
Wel goed denk ik om meer en meer te beseffen wat ik allemaal heb beleefd en mezelf heb aangedaan. Hopelijk helpt dat toch om min ziekte nog serieuzer te nemen. Want de nonchalance waarmee ik mn herstel soms kan laten verslappen.... Dat is bijna eng eigenlijk.
Als ik merk wat twee dagen a-pihp met me doet... Alles doet pijn mn hoofd, mn kaken, mn tanden, mn verhemelte en ongeveer alle spieren in mn armen en benen zijn op een heel rare manier pijnlijk. Anders dan gewoon spierpijn.
Hoe heb ik dit in vredesnaam ooit zo lang volgehouden vorig jaar. Soms vergeet ik dat ik toen echt op sterven na dood was. En dan is het toch van de zotte dat ik na een tijdje nonchalant of lakoniek omga met de zaken die me clean houden.
Ik weet gewoon dat een langere terugval een keer mijn dood wordt. Ik heb geen rem... Zelfs de meest bizarre doseringen zijn niet bevredigend genoeg. Sowieso is het niet bevredigend, iets najagen wat niet (meer) bestaat.
En dan hebben we het nog niet eens gehad over het gedrag wat er bij komt kijken bij pyro's. Ik heb ook niet zoveel zin om daarover in veel details te treden.
Nouja... Maar weer doorgaan dan. In verbinding blijven en uitspreken. Inmiddels ben ik weer bijgetrokken na 36 uur niet gebruiken en veel bellen en een meeting. Hoewel het kaakklemmen nog niet helemaal weg is.
De obsessie, manie en waanzin is in elk geval weer gezakt.
Vanochtend zag ik het echt even allemaal niet meer zitten. Maargoed, geen drugs gebruikt maar verbinding gezocht. En nu voel ik me opzich wel weer goed. Wat connectie met een mens kan doen he.
Maar eens proberen een goede nacht te halen nu. En hopen dat dit de laatste terugval was. Want ooit is de terugval klaar met mij denk ik.
Nieuwe dag nieuwe kansen!
Zo sta ik ook iedere dag op. Soms met zin, vaak met tegenzin. Maar zo'n simpel zinnetje is wel waar je dagelijks bij stil moet staan.Nieuwe dag nieuwe kansen!
Dat eerste is precies wat het is. Klinkt allemaal zo simpel. Maar even resetten, denken aan iedereen die het nog veel slechter heeft dan jij (of niet, als je daar nog treuriger van wordt. Ken er ook die daar nog ongelukkiger van worden), en de draad maar weer oppakken.Het is weer even relativeren denk ik. En de draad weer oppakken. Maar om de een of andere reden voel ik me wat meer teneergeslagen dan bij eerdere terugvallen. Misschien juist omdat ik (en mijn omgeving) het niet meer verwacht had
Vind het heel goed dat je hier je sores deelt, vooral dus vanwege de heftigheid en de manier waarop je schrijft. Want zoals ik al zei is het klare taal en daardoor leesvoer voor iedereen die vergelijkbare problemen ervaart en verder voor eenieder überhaupt, om te laten zien wat het aan kan richten en hoe hier mee om te gaan.Ik heb ook vaak getwijfeld om een ban aan te vragen op het forum. Maar het is een beetje dubbel. Ik moet bepaalde delen hier mijden om op te passen niet te verheerlijken. Maar haal soms ook weer nieuwe kennis en adviezen mee.
En om anderen te laten zien dat ze niet gek zijn, maar dat er ook mensen zijn die struggelen. Dat is misschien wel het mooiste wat er is.
Absoluut. Hoe vervelend het ook is om lijdend voorwerp te zijn in de verhalen. Hopelijk was dit je laatste terugvalverhaal in ieder geval. 🤞Heel fijn om te zien dat het gewaardeerd wordt!
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."