Dit.Ik kan je enkel de raad geven, ´zoek hulp´ niks om je voor te schamen hoor. En vooral, wees eerlijk tegen de mensen die dicht bij je staan. Ik zou zowiezo je huisarts alles vertellen.
Hey meid, het lijkt erop alsof jij iets hebt gevonden waar jij na je vorige relatie zelf de controle over kan nemen, en wat jou troost bied voor verdriet waar je zelf nog niet helemaal bewust van bent. Dit komt mij heel erg bekent voor en ik zou hier graag eens met je over willen praten. Het gebruik is namelijk niet het probleem, het is de reden waarom. Sta je er voor open om erachter te komen waarom je je uitweg zoekt in middelen? LiefsIk schaam me ontzettend.. ik dacht dat het mij nooit zou kunnen overkomen maar sinds een maand of twee durf ik het hard op tegen mezelf te zeggen.. ik ben verslaafd.. al een jaar lang is mijn gebruik erg toe genomen en gebruik ik coke als ik alleen ben.. ook in toenemende mate. Nu gebruik ik zo’n 2-3keer in de week, bij uitzondering een week niet. Blowen doe ik dagelijks tot 4 x in de week en soms een periode niet waarin ik dan veel nachtmerries heb. Het is allemaal denk ik begonnen toen vorig jaar mijn relatie uitging waar ik echt heel erg blij mee ben overigens want hij vertelde mij hoe ik mijn leven moest leven en maakte me erg onzeker. Toen het uitging ervaarde ik veel meer vrijheid en leek het wel alsof ik wat in moest halen. Ik durf er niemand over te vertellen. Ook mijn huidige nieuwe partner niet. Ze is wel heel begripvol en ze ondersteund mij in alles. Maar ik schaam me te erg om het haar te vertellen. Ook familie of de huisarts wil ik niets vertellen. Ik wil het zelf doen en ik denk en hoop ergens nog steeds dat dat kan. Want wat als je het écht niet wil vertellen? De knop moet nu écht om.
hebben jullie adviezen om beter om te kunnen gaan met craving? Nee zeggen tegen drugs is het enige antwoord Maar ik ben continu aan het zoeken naar excuses om wel te kunnen gebruiken. Daar waar ik met mezelf afspreek “niet meer alleen maar slechts met vrienden” betrap ik mezelf er op dat ik dan echt in overmate gebruik. Emoties gaan voortdurend alle kanten op en ik weet soms gewoon echt even niet meer wie ik ben en waar ik voor sta.
Jaa zeker! Als je de gewoonte hebt doorbroken zie je pas dat het een routine was geworden en dat je het perse moest gebruiken.Dit heb ik laatst ook gedaan wel met iets anders dan coke maar dit was zo bijzonder inderdaad die craving komt dan niet meer je hebt bijna vrede met de uitwerking!
Heel goed als je dat doet. Het heeft mij enorm geholpen. Gooi alle nummers en drugs het huis uit dan ben je al heel ver. En inderdaad praat erover. Dat heeft mij zo ontzettend veel goeds gebracht dat had ik van te voren nooit kunnen denken! Erkenning is een mooie eerste stap pas als je het probleem voor jezelf erkent kun je er aan werken. Je kan het!Ik begrijp je volkomen.
Ik gebruikte dagelijks coke, om mijn hoofd leeg te maken van de oorlog die ik dagelijks ervaar.
toen ik 3cmc ontdekte ging ik dat erbij gebruiken. Want goedkoop, goed effect en makkelijk te krijgen. Ik kan nu van mijzelf zeggen dat ik daar nu een verslaving van heb ontwikkeld. Ik snuif het nu elke dag, en elke dag neem ik mij voor dat niet meer te doen. Elke dag neem ik mij voor het helemaal anders te gaan doen. En wat doe ik? Precies hetzelfde als gister en eergisteren.
ik vind het heel moeilijk maar ook ik moet hulp gaan zoeken.
Ik heb hulp gezocht op mijn manier en ik ben daar nu al veel beter van geworden. Het kan ook anders ook zónder benadering van een huisarts. In mijn geval is t heel helpend geweest om alle zooi het huis uit te gooien, alle nummers te wissen en er over te praten met vrienden en geliefde. Ook online ondersteuning en ik heb wat na meetings bijgewoond. Ik heb afspraken gemaakt over het niet gebruiken en het gaat me echt enorm goed af.Gelet op wat ik hier lees, heb jij echt hulp nodig bij het afkicken. Je gebruikt echt teveel, en denk naast de gezondheid ook eens aan de financiële kant van het verhaal!
Dagelijks coke, dat gaat echt niet goedkomen zo en als je zo doorgaat, ga je echt naar de klote...
Ik adviseer je om naar de huisarts te gaan en te beginnen met open kaart te spelen en te zeggen, dat je verslaafd bent, ook aan welke middelen, en dat je ermee wilt stoppen en dat je hulp nodig hebt.
Een goede huisarts zal je doorverwijzen naar de verslavingszorg, en dan kan je daar een nieuwe start maken.
Accepteer de hulp zoals die komt, stel geen voorwaarden en...ga ervoor!
Succes!
Absoluut is er over praten een enorme opluchting en helpend in het proces. Online behandeling doet me ook goed. Ik heb het nu allemaal goed onder controle en blijf er over praten. Opname is in mijn geval echt niet nodig.De eerste erkenning dat je verslaafd bent is de eerste stap naar herstel.
Eerlijkheid is het tegengif tegen verslaving; hiermee wil ik zeggen dat zodra je er eerlijk over zal gaan zijn er wegen open zullen gaan. Meestal gooit dat de achterdeurtjes dicht naar gebruiken. Eenmaal verslaafd is het eigenlijk heel erg moeilijk om dat in je eentje op te lossen. Dat is een symptoom van de ziekte verslaving.
Verslaving is een ziekte, geen morele tekortkoming.
Stap 1, naar de huisarts gaan en wellicht een opname in een kliniek overwegen.
Je kunt in de tussentijd kijken of er zelfhulpgroepen in je regio zijn waar je naartoe kunt gaan. Kijk eens op de website van NA-Holland.org
Daar vind je een hulplijn die je kunt bellen. Succes!
Zeker dat is het ook! Het is echt ontstaan uit het geheimhouden en de verveling. Nu ik dat aan het doorbreken ben, alles in huis heb weggegooid merk ik dat ik al veel meer grip krijg op de situatie. Ik praat regelmatig over hoe ik om kan gaan met lastige situaties en heb heldere afspraken gemaakt met mijn partner. Bewijs drang naar anderen heeft altijd in me gezeten en in dit geval is dat ook heel positiefHet is ondertussen een routine geworden.
Zodra je die doorbreekt zal het een stuk makkelijker zijn om nee te zeggen.
Mijn voorbeeld: ik nam altijd sos als ik ver moest reizen.
Toen ik niks meer mee nam viel die craving ook weg.
Hoop dat het lukt voor je
Wat rot voor je, ieder mens verdient beter dan dit. Ik denk dat je er goed aan doet om hulp te zoeken.Ik schaam me ontzettend.. ik dacht dat het mij nooit zou kunnen overkomen maar sinds een maand of twee durf ik het hard op tegen mezelf te zeggen.. ik ben verslaafd.. al een jaar lang is mijn gebruik erg toe genomen en gebruik ik coke als ik alleen ben.. ook in toenemende mate. Nu gebruik ik zo’n 2-3keer in de week, bij uitzondering een week niet. Blowen doe ik dagelijks tot 4 x in de week en soms een periode niet waarin ik dan veel nachtmerries heb. Het is allemaal denk ik begonnen toen vorig jaar mijn relatie uitging waar ik echt heel erg blij mee ben overigens want hij vertelde mij hoe ik mijn leven moest leven en maakte me erg onzeker. Toen het uitging ervaarde ik veel meer vrijheid en leek het wel alsof ik wat in moest halen. Ik durf er niemand over te vertellen. Ook mijn huidige nieuwe partner niet. Ze is wel heel begripvol en ze ondersteund mij in alles. Maar ik schaam me te erg om het haar te vertellen. Ook familie of de huisarts wil ik niets vertellen. Ik wil het zelf doen en ik denk en hoop ergens nog steeds dat dat kan. Want wat als je het écht niet wil vertellen? De knop moet nu écht om.
hebben jullie adviezen om beter om te kunnen gaan met craving? Nee zeggen tegen drugs is het enige antwoord Maar ik ben continu aan het zoeken naar excuses om wel te kunnen gebruiken. Daar waar ik met mezelf afspreek “niet meer alleen maar slechts met vrienden” betrap ik mezelf er op dat ik dan echt in overmate gebruik. Emoties gaan voortdurend alle kanten op en ik weet soms gewoon echt even niet meer wie ik ben en waar ik voor sta.
Ja, maar volgens mij heeft je huisarts heeft alleen geheimhoudingsplicht als er geen gevaar is voor die persoon of anderen, en in zo'n geval mag de arts alleen aan "de persoon in kwestie" vertellen dat deze in gevaar is. Je zit dus eigenlijk altijd safe, maar als de arts weet dat wanneer je zijn of haar praktijk verlaat je een gevaar bent en misschien de weg in stapt en een ongeluk veroorzaakt zal deze natuurlijk niet zomaar stil toekijken.Huisarts heeft trouwens geheimhoudingsplicht dus er wordt verder niks tegen je familie verteld.
Dan kunnen we elkaar de hand schudden. Dat dacht ik dus ook.ik dacht dat het mij nooit zou kunnen overkomen
Mooi dat je inziet dat je het anders wilt. Laat ik je één ding meegeven, je hoeft dit niet alleen te doen. En dat besef je zelf ook, anders had je dit hier nooit gepost.Ik wil het zelf doen en ik denk en hoop ergens nog steeds dat dat kan. Want wat als je het écht niet wil vertellen? De knop moet nu écht om.
Daar kan ik misschien wel tips in geven. Maar wat wil je zelf? Wil je stoppen met gebruiken? Of alleen minderen?hebben jullie adviezen om beter om te kunnen gaan met craving? Nee zeggen tegen drugs is het enige antwoord Maar ik ben continu aan het zoeken naar excuses om wel te kunnen gebruiken. Daar waar ik met mezelf afspreek “niet meer alleen maar slechts met vrienden” betrap ik mezelf er op dat ik dan echt in overmate gebruik.
Vooral dit stukje is erg herkenbaar voor mij en ik denk vele andere verslaafden. Tegelijkertijd is dit ook precies hét stukje waar ik uit opmaak dat een intensieve behandeling je misschien erg veel kan helpen.Emoties gaan voortdurend alle kanten op en ik weet soms gewoon echt even niet meer wie ik ben en waar ik voor sta.
Hoe heet een arts die euthanasie pleegt ? Een end of life counselor? In theorie mag een arts dit niet doen maar heb een conferentie bezocht waar een arts horen spreken die net terug was van een euthanasie in een ziekenhuis..Maar een arts blijft een arst en zal je willen genezen, en zal je dus proberen te helpen. Dat is zijn taak. Dat heeft hij of zij gezworen tijdens de Eed van Hippocrates (of was het socrates?)
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."