#1
Hallo,
Ik ben 42 en 8 jaar samen met mijn vriend. We hebben samen een zoontje van 5. Ons leven is schijnbaar vrij ’standaard’, we werken beiden, zorgen voor de kleine, gaan op vakantie enz. Ik wist al vrij vroeg in onze relatie dat mijn vriend in zijn verleden heeft moeten afkicken van een heroïneverslaving. Ik betrapte hem ook al een keer op gebruik (dat is intussen 6 jaar geleden). Toen ik het gesprek aanging kreeg ik naar mijn aanvoelen weinig informatie. Hij zou sporadisch gebruiken (chineest dan heroïne - zogezegd een paar keer per jaar) maar volgens hem niets om me zorgen over te maken. Hoewel ik op me op dat moment ging informeren bij mensen in de verslavingszorg + vele uren spendeerde aan doornemen en zoeken naar info, liet ik me ook in slaap wiegen. Ik maakte toen wel duidelijk dat ik de leugens in onze relatie niet fijn vond. De jaren gingen voorbij en ik was altijd sluimerend op mijn hoede (onbewust was ik er altijd van overtuigd dat hij waarschijnlijk ‘af en toe’ of ‘vaker’ gebruikt).
Vorige week was het opnieuw zover. Ik vond opnieuw resten van gebruik en confronteerde hem opnieuw. Hoewel ik in eerste instantie niet met hem in discussie wil gaan over ‘hoe veel keer’, problematisch of niet, beweert hij opnieuw dat het een sporadische misstap is. Bij hem is er een immense schaamte (wat ik volkomen begrijp).
Ik kan dit moeilijk geloven. Het lijkt me zeer onwaarschijnlijk dat iemand met een afkickverleden af en toe eens heroïne kan gebruiken. Overal lees ik hoe ontzettend verslavend en moeilijk te laten deze drugs wel is. Zelf heb ik geen ervaring met heroïne, ik weet enkel wat ik gelezen en gehoord heb. Bovendien link ik bepaalde patronen in onze relatie/zijn persoontje nu aan eventueel gebruik. Hij heeft regelmatig een rothumeur, is nerveus, ongeduldig en was in het verleden soms explosief naar mij toe. Maar hij is ook een goeie, lieve papa, functioneert normaal in het dagelijkse leven, gaat werken, helpt in het huishouden en is zeker geen slechte partner voor mij.
Momenteel ben ik nogal verward. Ik weet nog niet duidelijk wat ik eigenlijk wil bereiken, mijn onwetendheid maakt me angstig, ik wil de dingen juist kunnen plaatsen (is hij gewoon iemand die geregeld knorrig en nerveus is of zit hier meer achter?) maar boven alles wil ik ons zoontje beschermen voor deze problematiek.
Mijn vragen aan jullie zijn:
Ik ben 42 en 8 jaar samen met mijn vriend. We hebben samen een zoontje van 5. Ons leven is schijnbaar vrij ’standaard’, we werken beiden, zorgen voor de kleine, gaan op vakantie enz. Ik wist al vrij vroeg in onze relatie dat mijn vriend in zijn verleden heeft moeten afkicken van een heroïneverslaving. Ik betrapte hem ook al een keer op gebruik (dat is intussen 6 jaar geleden). Toen ik het gesprek aanging kreeg ik naar mijn aanvoelen weinig informatie. Hij zou sporadisch gebruiken (chineest dan heroïne - zogezegd een paar keer per jaar) maar volgens hem niets om me zorgen over te maken. Hoewel ik op me op dat moment ging informeren bij mensen in de verslavingszorg + vele uren spendeerde aan doornemen en zoeken naar info, liet ik me ook in slaap wiegen. Ik maakte toen wel duidelijk dat ik de leugens in onze relatie niet fijn vond. De jaren gingen voorbij en ik was altijd sluimerend op mijn hoede (onbewust was ik er altijd van overtuigd dat hij waarschijnlijk ‘af en toe’ of ‘vaker’ gebruikt).
Vorige week was het opnieuw zover. Ik vond opnieuw resten van gebruik en confronteerde hem opnieuw. Hoewel ik in eerste instantie niet met hem in discussie wil gaan over ‘hoe veel keer’, problematisch of niet, beweert hij opnieuw dat het een sporadische misstap is. Bij hem is er een immense schaamte (wat ik volkomen begrijp).
Ik kan dit moeilijk geloven. Het lijkt me zeer onwaarschijnlijk dat iemand met een afkickverleden af en toe eens heroïne kan gebruiken. Overal lees ik hoe ontzettend verslavend en moeilijk te laten deze drugs wel is. Zelf heb ik geen ervaring met heroïne, ik weet enkel wat ik gelezen en gehoord heb. Bovendien link ik bepaalde patronen in onze relatie/zijn persoontje nu aan eventueel gebruik. Hij heeft regelmatig een rothumeur, is nerveus, ongeduldig en was in het verleden soms explosief naar mij toe. Maar hij is ook een goeie, lieve papa, functioneert normaal in het dagelijkse leven, gaat werken, helpt in het huishouden en is zeker geen slechte partner voor mij.
Momenteel ben ik nogal verward. Ik weet nog niet duidelijk wat ik eigenlijk wil bereiken, mijn onwetendheid maakt me angstig, ik wil de dingen juist kunnen plaatsen (is hij gewoon iemand die geregeld knorrig en nerveus is of zit hier meer achter?) maar boven alles wil ik ons zoontje beschermen voor deze problematiek.
Mijn vragen aan jullie zijn:
- Is het überhaupt mogelijk om sporadisch te gebruiken en je gebruik in de hand te houden?
- Hoe kan ik een sfeer van vertrouwen creëren tussen ons waarin liegen niet hoeft (ik veroordeel hem niet maar weet wel graag waar ik aan toe ben). Anders gezegd: ik heb liever een harde waarheid dan te leven in een waan die vroeg of laat toch uiteen spat als een luchtbel.
- Welk gedrag kan een link hebben met gebruik?