Kiki

"Beste Kibo en Red pill, bedankt alvast voor jullie reacties. Er zijn niet veel mensen met wie ik dit momenteel kan delen dus dat doet goed. Kibo3 zei: Ik zou het gesprek toch proberen aan te gaan. Het is een gevoelig onderwerp waar je partner wellicht niet te veel over kwijt wil. Zo kun je denk ik wel het beste meer inzicht krijgen in de situatie. Klik om te vergroten... Het gesprek met mijn vriend ben ik ondertussen (na 3 dagen kauwen op het probleem op mijn ééntje) aangegaan. Ik confronteerde hem met zijn zilverpapier. Ik vroeg hem wat het was waarop hij toegaf dat het heroïne is. Hij beweert bij hoog en bij laag dat zijn gebruik sporadisch is. Dat hij weet waarin hij (opnieuw) kan terechtkomen (afkicken), dat hij nu een zoon heeft en bijgevolg niet ongemerkt (voor mij) een verslaving in stand kan houden. En toch ... geloof ik het niet of toch zeer moeilijk. Ik weet dat gebruikers liegen (en ik kan me ook perfect voorstellen waarom ze dat doen). Bovendien was dit ook wat hij me de vorige keer vertelde. Jij noemt het 'je gebruik goedpraten', voor mij voelt het aan als 'je gebruik minimaliseren'. Het liefste wat ik zou willen is inzicht krijgen in onze situatie, maar dan moet ik op een bepaald moment wel kiezen of ik hem geloof of niet. Een vriendin zei me: je moet het zien als schaken, je moet nadenken over je 3e, 4e, 5e zet. Maar mijn zetten zouden anders zijn bij een verslaving of bij een sporadisch gebruik (denk ik) ... het is zo complex. Red pill zei: Je mag me een pm sturen met bepaalde vragen specifiek betreft zijn gedrag en gebruik en alles wat er door je hoofd heen gaat waar je onwetend van bent. Klik om te vergroten... Red Pill, dat zal ik doen maar ik probeer eerst al mijn vragen netjes op een rijtje te krijgen. Merci"

"Hey Neo-Shulginist. De info, tips en manier waarop jij kijkt naar mijn verhaal vind ik heel verfrissend en hoewel ik het niet hoog op heb met deze uitdrukking: 'out of the box'. Superbedankt hiervoor. Het sluit aan bij wat ik nodig heb. Ondertussen heb ik het wel gehad met het afschuimen van het internet en de gewone feitelijkheden die ik overal lees over heroïne, gebruik en verslaving. Even mijn hart luchten ook over de 'hallucinante' (om een passend woord te gebruiken ) tekortkoming in België aan hulpverlening, misschien nog meer voor partners van ... ik sta op de wachtlijst (3 maanden ) voor een gesprek met iemand uit de verslavingszorg. What a joke, we parkeren alles wel even. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat gebruikers die hulp willen niet zolang moeten wachten maar ik vrees er een beetje voor. Man man man ... De tijd waarin ik kwaad, beschuldigend en helemaal over de rooie het gesprek aanging met mijn partner is ondertussen voorbij. Ons gesprek (de confrontatie) is niet kwaad of beschuldigend verlopen. Ik heb eerst rustig en rationeel verteld dat ik hem gebruikend gezien heb, wat ik gevonden had. Daarna wat het met mij deed, dat ik me zorgen maak en gewoon eerlijk dat ik zelf ook niet weet wat ik ermee moet. Dat alles warrelig is in mijn hoofd, dat ik ons zoontje hieruit wil weghouden. Dat ik het ook triest vind voor hem, het idee dat hij zich terugtrekt in een koude garage en daarna zo onopvallend mogelijk moet doen bij ons. Als ik mezelf even in zijn schoenen zet, dan zou me dat enorm veel energie kosten, schrik en schuldgevoel geven. MAAR misschien heb ik in het gesprek toch te weinig ruimte gelaten voor zijn verhaal. Echt luisteren, het is moeilijk en aan niet veel mensen gegeven. We zitten altijd zo vast in ons eigen hoofd ... ik ga erover nadenken en proberen ... Ik heb wel benadrukt dat het beeld dat ik van hem heb absoluut niet negatief is (ondanks wat er gebeurde) en dat is ook de waarheid. Ik zie hem helemaal niet als een losgeslagen gebruiker. Neo-Shulginist zei: het patroon van negatief zelfbeeld --> vluchtgedrag --> kunstmatige verlichting --> problemen / schuld / schaamte, dat kun je heel goed terug herkennen. Klik om te vergroten... Deze cirkel had ik zelf ook al uitgedokterd in mijn hoofd. En ik denk dat dat ook precies is wat er gebeurt bij hem. Hij vertelde me ook letterlijk over zijn schaamtegevoel en dat begrijp ik. Neo-Shulginist zei: Het zijn vooral emoties die een link hebben met gebruik. Die emoties veroorzaken dan ingesleten vluchtmechanismen die ooit in reactie op trauma zijn ontstaan. Het is dus persoonsafhankelijk wat triggers zijn voor gebruik. Bij de professionele behandeling van verslaving wordt er dus ook voornamelijk gekeken naar welke omgevingen en gedachten vaak leiden tot gebruik. Dan is het zaak om te leren daarmee op gezonde wijze om te gaan, en proberen algemene stress in het leven te verminderen. Want stress is altijd een belangrijke risicofactor voor een terugval. Klik om te vergroten... Ik weet dat het begin van zijn verslaving verband houdt met de dood van zijn broer (zijn beste maatje, intussen meer dan 20 jaar geleden maar waarmee hij volgens mij niet in het reine is). Na zijn afkick (voor zover ik weet onder begeleiding van een centrum, artsen) heeft hij veel en lang gereisd (waarschijnlijk deels ook als een soort vlucht). Denk jij dat het goed zou zijn voor hem om nu weer hulp / begeleiding te zoeken? Ik denk dan aan behandeling van verslaving, of gewoon psychologische hulp? Als hij dit zelf wil natuurlijk want inderdaad verplichten heeft geen zin en werkt ook gewoon niet."