Totdat m’n ex vriendin zei aju en m’n vader was overleden. Toen ben ik in een soort film terechtgekomen waardoor ik veel ging blowen (1 gr per dag).
Heb je deze gebeurtenissen al ècht kunnen verwerken?
Gelukkig was ik in die tijd aardig negatief over snuiven en deed ik dat nooit. Af en toe een pilletje deed ik wel op een festival (heerlijke tijd).
Herkenbaar haha
Ik heb harddrugs heel lang gemeden omdat ik bang was voor verslaving. Ironisch genoeg was ik al lang verslaafd, want ik blowde dagelijks.
Dus ik denk zelf ondanks de dingen die ik heb meegemaakt dat ik mezelf niet wilde verdoven om m’n gevoel, maar dat meer verveling ervoor zorgde dat ik ging blowen.
Verveling is ook een gevoel. Voor velen een naar gevoel, dus weg ermee.
Vaak zit er ook nog een hoop onder verveling. Voor mij is dat vaak angst dat ik het niet goed doe omdat ik allerlei nuttige dingen ook had kunnen doen. Ik gun me dan die rust en ontspanning niet. En vaak ook teleurstelling in mezelf. Die gevoelens zijn niet primair, die liggen daar echt onder en komen pas aan het licht als ik eens goed bij mezelf na ga wat er precies gebeurt als ik me verveel.
Maar dan. Ligt het aan mijn leeftijd of ik weet het niet, maar ik ben bijna 30, maar wil soms nog 20 zijn. En dan gaan de remmen los.
Als je het mij vraagt ben je gewoon verslavingsgevoelig en is dat zich aan het ontwikkelen.
Je gaf eerder al aan niet verslaafd te zijn aan drank of harddrugs. Zoals ik (en
@dupont trouwens ook denk ik) het zien, is er niet echt onderscheid tussen verslaving aan het specifieke middel. Ik zie verslaving als een ziekte, het gebruiken als een symptoom.
Als je het ene middel stopt (in dit geval blowen) dan zal de verslaving andere manieren zoeken om te kunnen vluchten. (Alcohol en coke(?))
En ook zal dat verslavingsstemmetje excuusjes en situaties creeren om te kunnen gebruiken (dat stemmetje dat blijft schreeuwen dat je iets mist als je vanavond niet uit gaat).
Het is heel makkelijk om het ene middel in te wisselen voor het ander. En ook om situaties op te zoeken waar je wèl kan gebruiken. Dat is een beetje de kern van het verhaal.
Ik ben sws sociaal van nature en als ik mensen vraag naar wat ik heb gedaan op die avond vinden ze mij niet irritant ofzo, maar dat denk ik altijd dan wel. Waardoor ik me dus zondag vaak zorgen maak. En ik weet ik moet dat niet doen dus ja miss gewoon niet meer drinken, want dat is de trigger om te snuiven. Als ik nuchter ben moet ik er niet aan denken, dus nee uitgaan zorgt niet voor de trigger, maar uitgaan zorgt er wel voor dat ik ga drinken en dus wel de trigger krijg.
Precies!
Miss idd maar een x half jaar geen alcohol drinken daar heb ik denk ik ook geen moeite mee, maar ik denk altijd dat ik ook moet leven en herinneringen meemaken en toch zijn dat de avonden met m’n maten dat we wasted waren (bijvoorbeeld gekke afterpartys, meer tot elkaar komen enz)
Misschien eens kijken wat er voor alternatieven zijn die ook leuke herinneringen geven die lang meegaan?
Voor mij is dat bijvoorbeeld reizen. Maar ook uitjes met fellows die allemaal nuchter blijven horen daar zeker bij.
P.s sporten is geen ontlading meer, maar een gewoonte. Heb altijd gevoetbald, maar door m’n studie gestopt. Nu loop ik 4 dagen per week in de sportschool en moet zeggen dat ik fysiek heel gezond ben. Maar toch dat duiveltje blijft zeggen ga vanavond uit anders mis je misschien wat (sinds ik gestopt ben met blowen) En zodra er drank is dan gaat het weer gek (zie hierboven)
Nogmaals bedankt voor de reacties 🙏
Een gewoonte kan ook een ontlading zijn. Kijk maar naar het uitgaan.
Als dat niet zo is, kan je je afvragen of je misschien een andere sport kan doen. Hetzij afwisselen met wat je nu doet.
Voor mij is dat nu boulderen. Klimmen is altijd al een sport geweest waar ik altijd naar ben teruggekeerd. Ik blijf het leuk vinden. Al sinds m'n 7e. Maar ik ben er af en aan mee gestopt. Vaak ook door m'n drugsgebruik.