Hey, thanks voor je berichtje!
Met strijd bedoel ik dat ik me verslaving bij de strot pak, en niet meer loslaat, Positief bedoeld
![:)]()
.
Hmm. Bij mij was de truuk juist om de verslaving te accepteren. Er niet meer tegenin gaan en de gedachten accepteren (als onzin). Ik moest juist mezelf aanpakken!
Het klinkt waarschijnlijk tegenstrijdig, wat dupont zegt. Maar voor mij werkt het net zo. Ik heb er ook wel een mooie beeldspraak voor:
Mijn verslaving is als het ware Rico Verhoeven en elke keer dat die verslaving opkomt, ga ik er samen mee in de ring staan. Nou ben ik zelf sowieso al geen vechtersbaas, maar Rico is voor de meesten geen eerlijke tegenstander denk ik. En zodra ik besluit ermee te vechten, lig ik in no-time knock out. In herstel heb ik geleerd de ring niet in te stappen, maar van een afstandje de witte handdoek in de ring te gooien.
Leuk, deze beeldspraak; maar wat betekend dat voor mij in de praktijk?
Op het moment dat een gebruikersgedachte op komt, laat ik deze er als het ware gewoon zijn. Ik ga er niet in mee, maar ook niet tegenin denken of de gedachte proberen uit te bannen. Afleiding is hier een makkelijke manier voor, maar werkt op de lange termijn niet het beste is mijn ervaring. Het gewoon ondergaan werkt beter, maar is wel lastiger in het begin. Mindfulness training is daarom rete handig in herstel. De gedachten er wel laten zijn, maar er niet in meegaan.
Het is namelijk zo dat je hersenen niet met ontkenningen om kunnen gaan. Denk maar eens een minuut lang niet aan de witte ijsbeer. Wedden dat je er vaker aan dacht, dan wanneer ik dit niet tegen je had gezegd? (dit is overigens wetenschappelijk onderzocht)
Dit werkt dus ook zo met denken aan gebruik. Proberen om te vechten tegen gebruikersgedachten heeft dan ook geen zin. Ze er laten zijn wel en het moment dat je ze accepteert, zakken ze weg.
Misschien doe je dit al zo, maar mogelijk heb je nog iets aan deze toelichting!
