#1
Dank je. Bij ons was alcohol een soort collectieve verslaving. Denk wel dat mijn lichamelijke gezondheid er wat onder leed. Hoewel ik ook periodes gehad heb dat ik er helemaal mee stopte, een paar maanden water dronk op feestjes (ook vanwege mijn gewicht) en goede multi’s slikte.Lekker huilen kan erg opluchten.
Ja lekker nostalgie… maar toen ik dat niet kon relativeren was het wel een belangrijke factor die me verslaafd hield - steeds maar denken dat de mooiste tijd van m’n leven al was geweest, en me was ontglipt. Maar dat hoeft bij jou niet zo te zijn 🤗
Dat was niet iets wat we allemaal deden, zo’n gezonde periode. Mijn lijf had dat dan nodig en dan was ik ook rigoureus.
Het ging ‘mis’ toen ik een maatje had, een man die wel enorm veel alcohol naar binnen werkte, wat ook algemeen bekend was. ‘Samen zuipen’ dat was wat we deden. Soms zoenen maar soms ook weer niet.
Ik had toen al besloten naar een andere stad te gaan, een 9 tot 17 ritme te willen met weinig drank. Niet rekening houdend met de eenzaamheid die je overvalt na zo’n verhuizing en toen ging ik juist weer drinken om te slapen.
En toen ging het beter, na maanden. En toen werd de huisbaas vermoord en wilde ik (onbewust) liever niet thuis zijn en ging ik ‘on the run’.
Vorige week, toen ik naar de psycholoog moest, realiseerde ik me dat ik na die moord een gevoel van onveiligheid heb gehouden. Want in het jaar daarna is het mis gegaan met me.