#1
Is lastig en voor iedereen anders. Ik had weinig tot geen mensen om mij heen met wie ik gebruikte en uit het programma teveel verloop en gedoe dus koos ervoor om toch weinig aan mijn omgeving te veranderen. Als je elke dag naar meetings gaat en service doet dan kom je genoeg in aanraking met mensen uit het programma en daar liet ik het verder ook bij. Ik hoef niet continu met verslaving en het daarover hebben geconfronteerd te worden, was voor mij to much merkte ik. Daarnaast us afspraken maken met veel verslaafden ook best lastig en dat werd ik ook snel zat daar kwam ik ook vrij vroeg achter 🤣Dank je.
Ik werd idd best wel mee gezogen in het groepsgebeuren. Had best behoefte aan wat meer tijd voor mezelf maar t was wel verplicht om in de ‘zichtbare’ stukken te blijven.
Heb ook geleerd van de groep. Maar nu idd aan t afvragen hoe het met iedereen gaat, wie er nog zit, etc.
Een vraag, hoe is dat bij jullie gegaan met sociale contacten? Ik had niet zo veel vriendschappen meer. Mensen verhuizen, krijgen kinderen, etc. Beetje kip en ei want uit eenzaamheid ging ik gebruiken en door gebruik werd t sociale contact nog minder. Nu lijkt er een wereld open te gaan met de meetings met allemaal aardige mensen.
Hoe ging dat bij jullie? Nog je oude vriendenkring of voornamelijk fellows en fellas?