#1
Vorig jaar zomer opende ik een topic over stoppen met wiet roken.
Het is me tot op heden nog steeds niet gelukt en ik voel me wanhopig.
Elke dag ga ik door het zelfde gedachte cirkeltje heen. Elke dag denk ik, ik ga stoppen, om het vervolgens weer een dag uit te stellen.
Uitstellen wordt op alle vlakken steeds erger, inmiddels stel ik het hele leven zowat uit. Werk dingen, sociale contacten, gezond leven, energie steken in mijn relatie... allemaal begin ik er wel aan als ik gestopt ben. Het maakt stoppen eigenlijk nog zwaarder dan het al is.
Inmiddels ben ik ook zo depri, onrustig en angstig dat ik de dag niet eens meer doorkom zonder het vooruitzicht van savonds roken. En heb ik geen idee wat ik met mezelf aan moet als ik niet rook. Ik pak door in het dagelijks leven omdat ik in mn hoofd heb dat ik dan savonds kan roken... zonder dat vooruitzicht valt het laatste beetje daadkracht/motivatie weg.
Maar het leven zo wordt steeds zwaarder, ik leef in een soort mist, krijg gesprekken maar half mee en mn geheugen is non existent.
Door de depressieve gevoelens kan ik me ook niet meer voorstellen dat het leven beter kan worden als ik stop.
Hulp zoeken durf ik niet, ik hoop op het forum hier wat tips of steun te kunnen krijgen.
Ik weet dat het maar wiet is, en misschien een beetje flauw klinkt, maar het is het hele gedrag en de gedachtes eromheen die me gek maken. En de gevolgen voor mijn leven. Ik rook ook veel te veel en heb daardoor last van mn longen. Ben chronisch moe. En gewoon radeloos![:(]()
Het is me tot op heden nog steeds niet gelukt en ik voel me wanhopig.
Elke dag ga ik door het zelfde gedachte cirkeltje heen. Elke dag denk ik, ik ga stoppen, om het vervolgens weer een dag uit te stellen.
Uitstellen wordt op alle vlakken steeds erger, inmiddels stel ik het hele leven zowat uit. Werk dingen, sociale contacten, gezond leven, energie steken in mijn relatie... allemaal begin ik er wel aan als ik gestopt ben. Het maakt stoppen eigenlijk nog zwaarder dan het al is.
Inmiddels ben ik ook zo depri, onrustig en angstig dat ik de dag niet eens meer doorkom zonder het vooruitzicht van savonds roken. En heb ik geen idee wat ik met mezelf aan moet als ik niet rook. Ik pak door in het dagelijks leven omdat ik in mn hoofd heb dat ik dan savonds kan roken... zonder dat vooruitzicht valt het laatste beetje daadkracht/motivatie weg.
Maar het leven zo wordt steeds zwaarder, ik leef in een soort mist, krijg gesprekken maar half mee en mn geheugen is non existent.
Door de depressieve gevoelens kan ik me ook niet meer voorstellen dat het leven beter kan worden als ik stop.
Hulp zoeken durf ik niet, ik hoop op het forum hier wat tips of steun te kunnen krijgen.
Ik weet dat het maar wiet is, en misschien een beetje flauw klinkt, maar het is het hele gedrag en de gedachtes eromheen die me gek maken. En de gevolgen voor mijn leven. Ik rook ook veel te veel en heb daardoor last van mn longen. Ben chronisch moe. En gewoon radeloos
