De onsterfbare ziel

Zo ik moest weer even een flink stuk bij lezen. Volgens mij gaat het hier inderdaad niet om elkaar te overtuigen, ieder heeft zo zijn/haar eigen opvatting maar het is natuurlijk wel super interessant om hier over te discussieren en elkaars visies te horen.

Ik snap wel wat je bedoelt Ooscaar met dat non-dualiteit ook maar gewoon een theorie of filosofie is. Hoe echt iets ook kan aanvoelen, het is en blijft ook maar gewoon een filosofie en daar is volgens mij helemaal niks mis mee. Het aardse leven met een lichaam en een ego kan slechts een droom of hallucinatie zijn, maar een ego oplossing kan dat eveneens zijn. Het hele punt is dat je het nooit zeker kunt weten en dat maakt het een filosofie of zelfs een geloof. Het hele leven is zo subjectief als maar zijn kan, ieder heeft in feite zijn/haar eigen waarheid. Vraag meerdere mensen om een bepaalde scene na te vertellen en ze zullen het allemaal net iets anders beschrijven, wat is er dan echt waar?

Door ervaringen met psychedelica en zeker mijn eerste echte ego oplossing een jaar geleden ben ik zelf ook gaan geloven in dat het leven wellicht anders in elkaar steekt dan dat we het normaal waarnemen. Sterker nog, die ervaringen voelden zo echt aan dat ik er eigenlijk niet meer omheen kon. Helemaal op eigen gelegenheid was ik tot conclusies gekomen die zo merkte ik later te boek stonden als non-dualiteit. Maar als ik nu stel dat dit dan de waarheid is dan doe ik net zoveel aannames als wanneer ik stel dat materie, tijd, etc de waarheid is. Mensen die een religie aanhangen en een ego oplossing hebben zullen waarschijnlijk zeggen dat ze in de hemel waren of in contact met god en voor hun is dat de waarheid dan. Hoe je die ervaring interpreteert kan enorm per persoon verschillen. Wat daadwerkelijk de waarheid is zullen we in dit aardse leven nooit zeker weten, wellicht dat er na het sterven antwoorden komen maar wellicht ook niet. Het is natuurlijk wel mens eigen om antwoorden te zoeken en zo zijn er vele filosofien en levenswijzen bedacht die allemaal in principe even valide lijken.

Mindless zei:

Hmm... Mijn geest raakt een beetje in de war van al die verschillende definities en filosofie. Ik krijg een beetje het idee dat je vooral aan het filosoferen en speculeren bent hier. Ik lees vaak "wat als". Voor mij is het heel simpel. Ik ben niet iemand van theorie. Wat niet in mijn directe ervaring is, is voor mij niet interessant.

Klik om te vergroten...

Kun je uitleggen waarom je non-dualiteit niet als een theorie of filosofie ziet? Zoals ik hierboven al schreef is ervaring nogal subjectief en is een bepaalde ervaring naar mijn idee ook gewoon onderhevig aan interpretatie en dus filosofie. Dualiteit wordt door velen ook gewoon zo ervaren, voor hun zal dat de waarheid zijn. Zoals je inmiddels weet ben ik ook gaan geloven in non-dualiteit door mijn eigen ervaringen, maar ik heb er zelf moeite mee om te stellen dat het de waarheid is. Ik weet simpelweg niet wat de waarheid is en heb dat als zodanig geaccepteerd. Wat niet weg neemt dat ik het super interessant vind om te discussieren over de waarheid.

Bobsacamano zei:

Ik merk wel de voordelen op het moment van mediteren en mijn eigen centrum opzoeken. Zowel in mijn privé leven als in mijn professionele leven. Maar ik vind het lastig om te zeggen dat zodra je helemaal niks meer bent tot het diepste van loslaten je het gelukkigst bent. Of door niet meer te verlangen en te wensen je altijd gelukkiger bent. Ik snap die gedachte gang wel maar ik vind mensen juist zo mooi omdat ze leven in de grootste intensiteit. En dat we nergens waren geweest zonder ons ego. Ook vind ik het lastig dat het erg tegenstrijdig is als ik helemaal op die manier mijn leven zou indelen en mijn vriendin niet (om maar even iemand te noemen) Het zijn zulke andere visies het lijkt me lastig combineren.

Klik om te vergroten...

Om nog even terug te komen op de meer praktische aspecten. De discussies hierboven zijn over het algemeen natuurlijk vrij abstract en als zodanig denk ik lastig toe te passen in je leven, zeker in een leven in het westen waar van alles moet de hele tijd. Hier loop ik zelf ook tegenaan, tijdens de ultieme ego oplossing was ik zodanig van de wereld dat ik hier op aarde niet meer bestond of kon functioneren. Hoewel het als het nirvana aanvoelde en ik dit graag vaker zou willen meemaken is dit niet iets wat ik zelf ten alle tijden nastreef omdat ik ook gewoon nog een lichaam hier op aarde te onderhouden heb. Wat ik wel ten allen tijde nastreef is het leven in het nu, vrij zijn van mijn gedachten, angsten en verlangens waardoor ik alles wat ik hier op aarde meemaak intenser kan beleven. Dit lukt mij zeker niet altijd helaas, maar dit is wel iets wat ik probeer. Sinds ik dit ben gaan proberen na te streven doormiddel van meditatie moet ik zeggen dat mijn stemming er aanzienlijk beter op is geworden, ik veel meer rust in mijn hoofd ervaar en dus algemeen een stuk meer tevreden met het leven ben eigenlijk. De grootste uitdaging waar ik nog voor sta is een beroep vinden waarin ik een passie heb en de levenstijl van non-dualiteit zoveel mogelijk in kan toepassen.

Toeval of niet, mooi dat je dit gevonden hebt. Thanks voor het delen! Hij bevestigd eigenlijk wel mijn visie erop als ik het zo hoor.

Een ego-oplossing is in eerste instantie al een wat vaag begrip natuurlijk. Voordat ik ooit had gemediteerd heb ik tijdens trips al flink verhoogde staten van bewustzijn meegemaakt, waarbij ik dingen vanaf een meer birds-eye-view zag en voor een groot deel los was van angst en verlangen. Imo is er dan al een gedeeltelijke oplossing van je identiteit in je gedachten zoeken. Een complete oplossing van identificatie met de persoonlijke 'ik' en daarmee de herkenning van de hogere zelf heb ik pas kunnen bereiken met meditatie tijdens psychedelica gebruik. Meditatie verhoogt de kans dat je uit ego-bewustzijn breekt waarschijnlijk aanzienlijk en als dat het doel is van iemand die tript, dan zou ik meditatie als eerste aanraden. Meditatie en psychedelica gaan imo hand in hand. Eigenlijk is "serieus" trippen (trippen voor zelf-exploratie) zonder te weten hoe je mediteert gekkenwerk. Je kan dan zo een speelbal worden van je gedachten en dat is dan ook geregeld wat er gebeurd, vooral met de wat hogere doseringen. Dit wordt dan vervolgens een "bad trip" wordt genoemd.

Mindless zei:

Door het simpele gegeven dat filosofie/theorie conceptueel is. Er is eerst taal nodig om te kunnen filosoferen of een theorie op te kunnen stellen. Beide worden gedaan met het verstand. 'Non-dualiteit' is weliswaar een concept, maar hetgeen waar non-dualiteit naar verwijst is niet een concept. Dat wat je bent is geen concept, het is er al vòòr concepten kunnen "bestaan". Kijkend naar je ervaring kun je met absolute zekerheid zeggen dat het 'is'. Daar heb je geen theorie voor nodig. Op dezelfde manier kun je stellen dat jij 'bent'. Dat weet je niet 'omdat... dit en dat', maar dat weet je. Punt. Als iemand's definitie van filosofie zo breed is om dat daar ook onder te scharen, dan is dat prima wat mij betreft. Maar zelf zie ik 'weten' als iets totaal anders dan conceptuele kennis.

Klik om te vergroten...

Misschien moet ik het dan geen filosofie noemen maar een geloof. Maar het stellen dat je 'bent' dat kun je natuurlijk in elke levensopvatting. Ook iemand die het realisme aanhangt zal zeggen dat hij/zij 'is'. Wat dat 'zijn' vervolgens is heeft een realist en een non-dualist vervolgens hele andere opvattingen over. Of je dat dan geloof of filosofie noemt is wat mij betreft om het even, maar het een wel een filosofie noemen en het ander niet is naar mijn idee erg raar. De gemene deler in de meeste levensopvattingen is 'zijn', maar wat er verder wel of niet is wordt dan toch een concept/theorie. En zo ben ik dus persoonlijk van mening dat non-dualiteit ook een concept is door te stellen dat 'zijn' het enige is wat echt is. Want door te zeggen wat echt is, zeg je ook automatisch wat niet echt is.

ooscaar zei:

Hoe is jullie eerste ego-oplossing eigenlijk gekomen? Dat was tijdens psychedelica, maar waren jullie toen ook al echt erg bezig met mediteren of bracht de trip het gewoon met zich mee?

Klik om te vergroten...

Mijn eerste ego-oplossing is ongeveer een jaar geleden gebeurt tijdens de piek van een LSD trip. Het kwam voor mij eigenlijk totaal onverwachts, ik was daarvoor helemaal niet bezig met mediteren of iets dergelijks. Tijdens eerdere trips heb ik wel vaker gehad dat mijn ego extreem vervaagd was, maar nooit een volledige oplossing in de zin dat 'ik' als persoon niet meer bestond en volledig was opgegaan in het universum.

Ik liep al een paar jaar met het idee van mediteren in mijn hoofd door eerdere trips, maar pas na die eerste ego-oplossing ben ik me er echt in gaan verdiepen en het uiteindelijk ook gaan doen.

Psychedelibee zei:

Misschien moet ik het dan geen filosofie noemen maar een geloof. Maar het stellen dat je 'bent' dat kun je natuurlijk in elke levensopvatting. Ook iemand die het realisme aanhangt zal zeggen dat hij/zij 'is'. Wat dat 'zijn' vervolgens is heeft een realist en een non-dualist vervolgens hele andere opvattingen over. Of je dat dan geloof of filosofie noemt is wat mij betreft om het even, maar het een wel een filosofie noemen en het ander niet is naar mijn idee erg raar. De gemene deler in de meeste levensopvattingen is 'zijn', maar wat er verder wel of niet is wordt dan toch een concept/theorie. En zo ben ik dus persoonlijk van mening dat non-dualiteit ook een concept is door te stellen dat 'zijn' het enige is wat echt is. Want door te zeggen wat echt is, zeg je ook automatisch wat niet echt is.

Klik om te vergroten...

Oké ik denk dat ik je beter begrijp nu je dat geloof noemt. Geloof is een dieper iets dan het verstand. Het is bewustzijn dat zichzelf kan limiteren door een concept te geloven. Op deze manier ontstaat schijnbaar het ego-bewustzijn. Ik ben het met je eens dat vanuit het ego bekeken dit alles slechts een geloof/levensopvatting kan zijn, gebaseerd op fantasie of een eerder inzicht dat tot slechts een herinnering is gedegradeerd. Hierin verlies ik mijzelf ook vaak genoeg. Maar op het moment dat non-dualiteit "beoefend" wordt op de correcte "manier", dus door het verstand (tijdelijk of niet) te laten voor wat het is en enkel bewust te zijn van bewustzijn is er toch al niet meer sprake van geloof? Geloof kan toch altijd alleen van een concept zijn? Wat is er te geloven aan bewustzijn? Je kunt dat toch alleen zijn? Als gedachten stilvallen is er niets om bewust ván te zijn. Je kunt "daar" alleen zijn áls bewustzijn.

Oké, wanneer iemand een concept heeft gemaakt van stilte/bewustzijn en daar bewust van is en dit beschouwd als meditatie, is er uiteraard weer sprake van geloof. Maar ik blijf erbij dat gewoon zijn (áls dat het geval is) niet een filosofie, levensopvatting of geloof is. Het verstand (concepten) moet altijd een rol spelen bij geloof, waar moet je anders in geloven dan concepten?

Maar niemand hoeft dit natuurlijk van mij aan te nemen. Ik kan het alleen niet anders zien dan zo.

Want door te zeggen wat echt is, zeg je ook automatisch wat niet echt is

Klik om te vergroten...

Juist non-dualiteit zegt toch ook dat je die conclusie niet kunt trekken? Dus eigenlijk maakt dat het ook wel interessant Of vergis is me dan?

@Mindless: ligt er denk ik ook aan hoe vrij je naar het 'geloof' in bewustzijn kijkt. Als je enkel zegt dat er 'bewustzijn' is en 'zijn' is, zie ik dat niet als een geloof, dat is een zekerheid kun je wel stellen. Het wordt pas een geloof op het moment dat je verdere aannames doet of bepaalde stellingen hebt die gezien kunnen worden als een mening.

ooscaar zei:

Juist non-dualiteit zegt toch ook dat je die conclusie niet kunt trekken? Dus eigenlijk maakt dat het ook wel interessant Of vergis is me dan?

Klik om te vergroten...

Non-dualiteit houd in dat alles 1 is, simpel gezegd. Eigenlijk zeg je dan dat alles een representatie van bewustzijn is. Naar mijn idee is dat dus een geloof over alles wat we buiten bewustzijn meemaken, denk aan materie, tijd, ruimte, enz.

Psychedelibee zei:

ooscaar zei:

Juist non-dualiteit zegt toch ook dat je die conclusie niet kunt trekken? Dus eigenlijk maakt dat het ook wel interessant Of vergis is me dan?

Klik om te vergroten...

Non-dualiteit houd in dat alles 1 is, simpel gezegd. Eigenlijk zeg je dan dat alles een representatie van bewustzijn is. Naar mijn idee is dat dus een geloof over alles wat we buiten bewustzijn meemaken, denk aan materie, tijd, ruimte, enz.

Klik om te vergroten...

Dat zijn allen concepten en dus producten van het verstand.

Ik geloof effectief dat de ziel onsterfbaar is.
Reïncarnatie en dergelijke zijn me niet bekend. De mogelijkheid bestaat dat we mensen die al dood zijn terug in ons kunnen laten leven (denk maar aan een muziekstukje of dergelijke). Als we dit relationeel doortrekken roept dit bij ons terug hun ziel op (eigen interpretaties achterwege laten). Dit is natuurlijk een andere manier van hoe je het kan bekijken.
Een parallell universum vind ik zo onwaarschijnlijk. Je kan wel denken dat je in een parallell universum leeft en dit kan ook een waarheid bevatten maar is het daarom wel waar? Kan het ook geen reflectie zijn van een communicatiekanaal dat op zichzelf staat?
Toch enkele bedenkingen hierbij..

Door tallen trips en spirituele ervaringen ook buiten trips, ben ik van mening, dat de ziel die je hier in dit leven bezit slechts een aspect is van een éénheid die later gevormd zal worden door 'meerdere' zielen die elk dus ook een aspect zijn ervan.

Dus dat je eigenlijk op meerdere plekken?dimensies?... tegelijk 'leeft'.
Elke ziel heeft te leren , dit bekom je doordat de enkele ziel zich door meerdere 'levens-transformaties' wurmt totdat deze volleert is. Elke ziel die geconnecteerd is leert zo zen eigen dingetjes in zen eigen bewustzijn/'zijnswereld' waardoor 'als later de zielen die geconnecteerd zijn mooi gevormd en volleerd zijn, dat deze dan samenkomen en één geheel vormen.

Zelf heb ik meermaals contact gehad met entiteiten, ze communiceren door middel van trillingen/gevoel/energie/visioenen/...., die entiteit helpt je om het juiste pad te bewandelen, je zieltje mooi af te maken, je ziel onder de loep nemen, je laten kijken waar er nog aan gewerkt kan worden, vullen met liefde,..., er word onderling gecommuniceert op een niveau dat voor de meeste mensen nog als verwarrend word beschouwt. De entiteit waarmee ik contact had was een geheel van zielen die een éénheid hadden gevormt (waarover ik het daarstraks had), entiteiten 'werken' ook, ze werken deels met mensen en helpen zielen rond te maken.
Entiteiten kunnen ook van ons leren, door meerdere ervaringen met opzichzelfstaande zielen, bouwen ze een vorm van 'werk'bekwaamheid op waardoor ze meerdere zielen kunnen bereiken en en doeltreffend helpen rond te maken.
Entiteiten bevatten een hogere trilling dan 'mensen', waardoor lang niet iedereen zich er uberhaupt bewust van kan worden dat ze er zijn, hun trilling is zodanig op een niveau waardoor ze nog kunnen contact maken met aardse zielen. Daar entiteiten ook 'taken' hebben 'een leerproces' 'vervolmaking', gaan hun later naar een nog hogere trilling, alsook hoe wij later overgaan naar een geheel 'éénheid' met de geconnecteerde zielen en dus ook naar hun trilling.

De unieke allesomvattende 'ik' hier op aarde bestaat eigenlijk niet, 'ik' is verwerpelijk.

(Dit is maar een glimp van hoe ik het bekijk, kan er een boek overschrijven teveel tekst )

Daarom dat dit 'mijn' waarheid is, hoeft dit absoluut niet jou waarheid te zijn. Iedereen z'n eigen waarheid.

Je hebt een mooie kijk op het bestaan Mandragora. Ik ben wel een beetje jaloers. Echt contact met entiteiten heb ik niet, tenminste niet in nuchtere staat. Ik heb het wel een paar keer meegemaakt tijdens trippen. Dat waren zulke immens overtuigende ervaringen dat ik er heilig van overtuigd ben dat de meeste hardcore atheïst na een dergelijke ervaring in één keer compleet overtuigd zou zijn van het bestaan van 'bovennatuurlijke' wezens, engelen zelfs (al is dat natuurlijk ook maar een benaming). Ik ben er sindsdien in ieder geval van overtuigd dat er om ons heen allerlei onlichamelijke wezens zijn, te allen tijde. Ik zie ze alleen niet nu. :P Misschien dat mensen het zich voorstellen als in een soort dromerige staat zulke wezens zien, maar zo is het helemaal niet. Je ziet ze niet met je fysieke ogen, je ziet ze eerder met pure intuïtie. En hun hoge frequentie maakt jouw beleving van hen 1000 keer zo echt aanvoelend als de beleving van deze wereld. Ik ben benieuwd of jij dat ook zo ervaart? Of anderen die hier ervaring mee hebben?

Kan je non-dualiteit (naked truth) niet zien als de kosmische cirkel van bestaan. Je zou het kunnen zien als een fractal, waarbij jij een 'specifieke' manifestatie bent in de fractal zoals een golf op de oceaan. De specifieke fractal is een directe manifestatie van het grotere geheel en staat dus ook niet los daarvan.

Wanneer de persoonlijke barrieres oplossen (ego dood) verdwijnt de scheiding tussen objectieve en subjectieve ervaring. Je merkt dat de omgeving ervoor zorgt dat jij je zo gedraagt en bepaalde acties uitvoerd en andersom je de omgeving inricht.

Dus wanneer we inzien dat de omgeving en jij elkaars ervaring zijn, ben je de complete ervaring van bewustzijn zichzelf. Die zin hiervoor is erg lastig om in te zien dus denk daar maar goed over na. Dus als je tot dit inzicht komt, wat dus geen idee is, begrijp je dat bewustzijn een continu stromende rivier is. Ervaring is die rivier en jij zit aan het begin waar die naartoe stroomt.

Normaal gesproken nemen wij een vaste positie aan in de rivier wat ons een tijdelijk perspectief geeft, maar dus wel veel weerstand kan veroorzaken als we tegen de stroming in lopen. Dit kan je zien als het verlangen naar het verleden en dus van het nu willen weglopen. Wanneer we onze gedachten stil leggen en ons perspectief mee laten varen op die rivier is er geen weerstand meer.

Meditatie is hier een goed voorbeeld voor, omdat je je 'tijdelijke perspectief' met alle geassocierde gedachten laat varen. Het kan bevrijdend aanvoelen omdat alle lasten die je dacht te hebben geen obstructie meer zijn en je synchroon mee vaart in het nu.

Op dit moment is er dan ook geen scheiding meer tussen gedachten (reflectie op het nu/verleden) en het ervaren in het nu. Je ervaart alles als een groot gevolg van zichzelf, je voelt dat alle acties die je doet direct onderdeel zijn van deze grootse fractal en je voel dat jij dus alles bent. Je bent grenzeloos, non-lokaal en altijd overal en nu.

Het ego zal hierna terug proberen te vechten en zich weer een houding proberen aan te nemen om de betekenis waarde te geven en te kunnen plaatsen. Uiteindelijk realiseer je je dat het te absurd is en het idee wordt aan de kant gezet. Toch door meerdere keren de zelfde ervaring op te doen begin je in te zien dat perspectieven aan nemen nu eenmaal bij het leven hoort, maar dat die non-duaale eenheid niet te ontkennen valt. Echte verlichting begint na dit hoofdstuk, waarbij de inzichten niet in menselijke woorden kunnen of willen worden vertaald.

Voor mensen die dit misschien nog beter willen begrijpen of zelf willen inzien raad ik aan om het boek "Tibetan book of the Living and Dying" te lezen. Hier staat alles in wat je moet weten, verzameld over honderden jaren van bewuste reflectie van Buddhistische monikken uit Tibet. Ze zijn meesters op dit gebied en bewuste fases tijdens de dood hebben ze uitgebreid bestudeerd. Begrijp dat alle contextuele naamplaatjes van zaken die ze begrijpen ook maar dienen om het een herkenbare definitie te geven, de echte realiteit bevat geen termen of namen, maar om het hier te begrijpen moeten we er wel iets op plakken.

Erg mooi ElvenSpice!

Iets waar ik zelf veel mee bezig ben en over nadenk. En nu kwam er een nieuwsbericht over uit. Er staan niet echt bewijzen in maar het is een mooie theorie dat onze ziel onsterfbaar is. Ditmaal niet bekeken vanuit een religieus uitgangspunt maar vanuit een wetenschappelijke.

http://truththeory.com/2015/12/05/quant ... ter-death/

Interessant artikel, het is een onderwerp waar ik ook wel eens artikelen over lees en mij boeit. Het is jammer dat het eigenlijk niet te bewijzen valt maar ik geloof wel dat er een kern van waarheid in zit. Deze andere universa kunnen gewoon zijn wat anderen wellicht de hemel noemen, in die zin dat je fysiek niet meer op deze wereld bent maar je bewustzijn of ziel wel ergens anders heen gaat. Sinds ik mijn lsd trip heb gehad ben ik hier echt geïnteresseerd in geraakt, omdat ik het gevoel had niet meer te bestaan maar wel ergens te zijn. Mijn gevoel zegt nu dat dat gevoel gelijk kan staan aan de dood, of de wereld waar je je in zal bevinden na je dood.

Ik heb zelf een beetje een dubbel gevoel bij dit soort artikelen. Mijn spirituele kant vind dit super interessant en door wat ik allemaal heb meegemaakt tijdens trippen geloof ik wel dat er meer is dan we in het dagelijks leven zien. Door ervaringen zoals uit mijn lichaam treden, bijna doodervaringen, ego oplossing, etc kan ik niet ontkennen dat dit soort theorien daar mogelijk mooi bij aansluiten. Wellicht houd het allemaal gewoon op als je dood gaat, maar het zou mij ook niks verbazen als er meer is dan alleen dit leven.

Aan de andere kant ben ik wetenschappelijk opgeleid, en dit soort artikelen zijn vanuit wetenschappelijk oogpunt erg kwalijk omdat ze wetenschappelijk nul basis hebben maar door een link te maken met wetenschappelijke theorien krijgt zo'n artikel voor veel mensen die geen wetenschappelijke achtergrond hebben automatisch een hoger aanzien dan wanneer er spirituele of filosofische theorien voor gebruikt waren.

Wat het geheel nog slechter maakt vanuit wetenschappelijk oogpunt is dat een nieuwe theorie wordt gelanceerd op basis van wetenschappelijke theorien die op zichzelf amper tot niet bewezen zijn. Quantum mechanica is wel degelijk bewezen maar de multiversum theorie niet en zeker ook niet de link tussen beiden.

Waar het artikel, of de theorie waar het artikel op gebaseerd is, echt nog een stap te ver gaat is door te stellen dat je bewustzijn van het ene naar het andere universum zou kunnen verplaatsen. Er wordt niet uitgelegd hoe quantum mechanica of het multiversum hier een rol in kunnen spelen. Laten we namelijk even aannemen dat quantum mechanica een multiversum tot gevolg heeft. Elke keer als er een keuze voor iets komt splitsen de universa zich weer om de verschillende scenario's tot leven te laten komen. Stel vervolgens dat je dood gaat in het ene universum en blijft leven in het andere universum. Op dat moment is er helemaal geen noodzaak voor jouw bewustzijn om zich van het ene universum naar het andere te verplaatsen. In het universum waar je bleef leven is je lichaam en bewustzijn immers nog, daar is jouw bewustzijn uit het andere universum dus niet nodig om jou door te laten leven. En zo verklaart die theorie dus helaas totaal niet waarom je bewustzijn van het ene naar het andere universum zou verplaatsen als je dood gaat.

Ik heb er ook gemengde gevoelens over. Aan de ene kant is het mooi om te zien dat de wetenschap zich meer gaat richten op bewustzijn. Of dit dan ook goed uitgevoerde wetenschap is, zou ik niet kunnen zeggen omdat ik daar vrij weinig van af weet. Aan de andere kant ben ik van mening dat iets als conventionele wetenschap compleet ontoereikend is op dit gebied. Ik denk dan altijd: Wat áls er met conventionele wetenschap een échte conclusie gemaakt kan worden over wat wij zijn, of er een multiverse is, waar we heen gaan na de dood, etc. Wat áls dat gebeurt? Schieten we daar op individueel gebied óf als gehele mensheid ook maar iets mee op? Als je mentaal weet dat je een ziel hebt en dat deze onsterfelijk is en dat er een multiverse bestaat waar die ziel naartoe zou kunnen nadat het lichaam sterft, wat schiet je daar praktisch gezien mee op? En dan zeg ik áls, want op dat niveau blijft het gewoon informatie/conceptueel, iets waar je ofwel in kunt geloven of niet. Maar zelfs al zou je het dus zeker kunnen weten op dat niveau, wat heb je eraan? Het meeste wat je daaruit kunt halen is hoop en dat is iets wat je op de zogenaamde toekomst richt, niet op wat werkelijk is: nu.

Wat betreft het bestaan van een ziel. Uit mijn ervaringen met ego-oplossingen heb ik het "idee" dat er niet echt iets bestaat als een ziel die kan reizen tussen verschillende werelden/universums. Op relatief niveau zou je kunnen zeggen dat het lijkt alsof er een soort ziel (een soort gelimiteerd bewustzijn dat wel hoger is dan het ego) is die van de ene wereld/droom naar de andere wereld/droom kan gaan, maar als ik afga op de ervaring van een ego-oplossing, is er een hoger bewustzijn dan dat ziel "niveau". En dat hogere bewustzijn reist helemaal nergens naartoe. Het is hier en nu. En dát bewustzijn is naar mijn mening onsterfelijk/eeuwig/oneindig, juist omdat het geen enkele kwaliteit heeft. Het is letterlijk helemaal niets: 0. Waar zou oneindigheid naartoe kunnen reizen? :P Maar ja, als je dat ziel zou noemen dan zou het weer kloppen. Een complete ego-oplossing is kijken vanuit het standpunt van die '0'. Die 0 is het enige wat constant is, al de rest is tijdelijk, inclusief de "ziel". Vanuit dat standpunt zie en weet je dat alles wat niet constant is ook niet echt kan zijn.

Maar dat is mijn kijk erop. En daar ligt imo ook het probleem als we dingen als dit willen weten. We kunnen als mensheid oneindig theorieën blijven bedenken, discussiëren, geloven, etc. Maar als je écht wilt weten wat dit bestaan is, dan zul je naar binnen moeten keren. Er zijn geen echte (substantiële) antwoorden op het niveau van taal/concepten. En wetenschap opereert nou eenmaal op dat niveau.

Het artikel is naar mijn mening ook alles behalve wetenschappelijk. Het leunt op allemaal hele zwakke funderingen van theorieën die van zichzelf ook moeilijk of niet te bewijzen zijn. Wel vind ik het erg prettig dat een steeds groter aantal wetenschappers zich bezig houd met het bestaan van de ziel en die het spirituele met het wetenschappelijke nader proberen te brengen.

Dit niet met de reden om spiritualiteit kouder, platter & analytisch te krijgen maar om die twee werelden elkaar te laten helpen en samen te evolueren. Ik vind de discussie interessant. Zelf geloof ik wel in een multiversum an zich net zoals ik in buitenaards leven geloof en net zoals ik geloof dat er in Australië ook mensen wonen. Ik geloof niet in een "one time lucky shot" Wiskundig gezien moet het universum bulken van het leven. En als ik daar in geloof mag ik zelf niet ineens de lijn trekken bij ons universum. Ook ons universum is ontstaan uit een bepaald proces en als iets één keer is gebeurd kan het vaker gebeuren.

Maar ik geloof niet persee in de theorie besproken in het artikel. Het gaat me niet zozeer te ver maar vind het wel ver gezocht. Het idee van een hoger bestaan zoals Mindless beschrijft spreekt me meer aan. Maar dan wel in een hogere dimensie waar het fysieke er niet meer toe doet. Deze dimensies zijn verweven met de onze. Niet in een compleet andere bubbel maar als velletjes papier die op elkaar liggen (dit zuig ik niet uit mijn duim veel theoretische natuurkundige denken hier op deze manier over) Zie het een beetje als radiogolven ze gaan allemaal door de zelfde lucht op een andere frequentie maar ze raken elkaar niet.

De ego oplossing waar Mindless het over heeft heb ik nog niet echt meegemaakt of ik heb het nog niet echt herkent. Maar ik denk niet persee dat dat een volgende constante staat hoeft te zijn. Het weg zetten, loslaten, kwijtraken van het ego is een prachtig fenomeen maar het blijft ook een staat van zijn, wellicht komt er in een hogere dimensie juist nog veel meer kijken bij het zijn/bestaan.

Komt ie weer hoor:

quantum mechanica en quantum theorie zijn beide gebieden van studie. quantum mechanica is deels bewezen, omdat sommige processen herhaalbaar zijn. dat wil totaal niet zeggen dat alles in dat vakgebied bewezen of begrepen is. quantum theorie is een verzamelnaam voor de studie over de onbegrepen processen.

Heel dat artikel is een soort boeksamenvatting van iemand die allerhande theorieën bij elkaar gezocht heeft om een bepaalde uitleg te formeren over veel onbegrepen zaken. erg wetenschappelijk is het niet. meer populairwetenschappelijk leesvoer.

het biedt een leuke gedachte op de eeuwenoude vraag waar de ziel/bewustzijn van een bewust wezen geherbergd zijn. Als dat bewezen zou zijn dan had je waarschijnlijk de grootste ontdekking in de laatste 500 jaar.

maar het hele artikel staat net als het boek op erg wankele onderbouwing.

verder lees ik niet dat je ziel perse in een ander lichaam terechtkomt. ik zou niet graag als ziel bestaan zonder lichaam om me te uiten, en omgeving te kunnen manipuleren bijvoorbeeld.

ook reïncarnatie, wat erg veel mensen geloven, lijkt me erg doelloos als je geen kennis van de fouten in je vorige verschijning mee zou kunnen nemen.

wel is het grappig dat de auteur in het filmpje in 18 minuten uitlegt dat we er met zijn allen inderdaad geen bal van snappen, en hij ook niet. hij heeft gewoon zoveel relevante materie gelezen dat hij zelf ook een soort eigen verenigde theorie eclectisch heeft samengesteld om er nog een soort 'big picture' van samen te breien die in elk geval voor hem te bevatten is.

Er is een reden dat wetenschap en religie niet samengaan, en dat is dat de wetenschap een religie op zich is. het geloof in de meest aannemelijke theorieën totdat ze ontkracht worden.

ik vind spiritualiteit wetenschappelijk verklaren ook een soort 'Don Quichot' niveau missie. Het onverklaarbare verklaren met dingen die we ook nog niet begrijpen.

Das mijn mening, en daar moet u het mee doen. (in ere van meester visser)

Bobsacamano zei:

Maar ik geloof niet persee in de theorie besproken in het artikel. Het gaat me niet zozeer te ver maar vind het wel ver gezocht. Het idee van een hoger bestaan zoals Mindless beschrijft spreekt me meer aan. Maar dan wel in een hogere dimensie waar het fysieke er niet meer toe doet. Deze dimensies zijn verweven met de onze. Niet in een compleet andere bubbel maar als velletjes papier die op elkaar liggen (dit zuig ik niet uit mijn duim veel theoretische natuurkundige denken hier op deze manier over) Zie het een beetje als radiogolven ze gaan allemaal door de zelfde lucht op een andere frequentie maar ze raken elkaar niet.

Klik om te vergroten...

Er zullen vast oneindig veel van dat soort dimensies zijn. Bewustzijn zelf staat imo echter altijd los van het fysieke. Het fysieke "bestaat" alleen in tijd, wat een illusie is. Het fysieke is in werkelijkheid slechts licht, iets wat de wetenschap nu zelfs begint te erkennen. Vreemd genoeg is het geloof in materie echter zo sterk, dat we maar blijven spreken van materie en 'het fysieke'. :P Maar ik begrijp wat je bedoelde hoor. We hebben natuurlijk nog wel te maken met deze lichamen en de daarbij komende limitaties in deze dimensie, maar dat is alleen op dat relatieve gebied.

Bobsacamano zei:

De ego oplossing waar Mindless het over heeft heb ik nog niet echt meegemaakt of ik heb het nog niet echt herkent. Maar ik denk niet persee dat dat een volgende constante staat hoeft te zijn. Het weg zetten, loslaten, kwijtraken van het ego is een prachtig fenomeen maar het blijft ook een staat van zijn, wellicht komt er in een hogere dimensie juist nog veel meer kijken bij het zijn/bestaan.

Klik om te vergroten...

Ben ik het helemaal mee eens. Alleen is het wel zo dat het ego voor imméns veel leed zorgt.

Ik denk dat het meer een issue is van de ego-loze staat niet herkennen ja. Als jij een moment zonder verlangen en angst bent en dus volledig content bent met het moment en dus vrede/liefde/schoonheid ervaart, dan ben je op dat moment zonder ego. Maar als je gedachtestroom er altijd gauw weer bij komt om dat moment te interpreteren, dan is er niet veel ruimte voor die herkenning. Een ego-oplossing is natuurlijk ook een ruim begrip. Je kan heel oppervlakkig in bewustzijn blijven tijdens de afwezigheid van gedachten/angst/verlangen en je kunt er ook héél diep in duiken.

En buiten dat: het ego is een illusie. Iedereen is al "bevrijd" van het ego. Het probleem is het hardnekkige geloof dat we dat niet zijn. :P Er kan geen echte bevrijding zijn van het ego, maar enkel ingezien worden dat er nooit een ego (nu bedoel ik dat als afzonderlijke entiteit) geweest is, wat paradoxaal gezegd dan toch weer een echte bevrijding (van een illusie) is. :P Dit is ook de reden dat het een realisatie wordt genoemd.

Wat betreft dat het niet een constante staat hoeft te zijn: Op een bepaalde manier hoeft dat inderdaad niet aangezien je kan leven gelovend dat je een ego (een afzonderlijke entiteit t.o.v. een wereld en anderen buiten jezelf) bent, maar het ego is áltijd zoekende naar de ego-loze "staat". M.a.w. het zoekt zijn eigen dood. Het verstand vervormt dit weliswaar compleet en interpreteert dit verlangen naar totaal andere dingen, maar iedereen zoekt uiteindelijk alleen maar totale afwezigheid van het ego en daarmee totale en vooral blijvende vrijheid/geluk, of je dat nu weet van jezelf of niet. Zolang er verlangen of angst is, kan er geen totale en dus échte vrijheid/geluk zijn, die twee sluiten elkaar uit. Maar het klopt dat mensen zichzelf heel lang kunnen wijsmaken dat leven als een afzonderlijke entiteit goed genoeg is. Ik trap daar ook vaak genoeg in, maar het is niet waar. Een goede glimp in je ware aard zal je duidelijk maken dat alles minder dan onvoorwaardelijke liefde en totale vrijheid en geluk niet genoeg is. Het is niet dat het een keuze is. Zolang je het niet hebt gevonden, zul je zoekende zijn. Iedereen is op die spirituele zoektocht, sommigen weten het alleen.

Mijn opvatting, hoeft niemand het mee eens te zijn.

Maar excuses, ik ga weer een beetje offtopic (min of meer) :P Maar goed, ik ben het met MeejheM eens dat wetenschap en religie niet samengaan. Maar dan wel met de kanttekening dat ik spiritualiteit niet per se onder religie wil scharen. Tegenwoordig is religie niets meer dan geloof, terwijl spiritualiteit helemaal niets met geloof te maken hoeft te hebben. Wetenschap daarentegen is helaas de nieuwe religie/geloof geworden bij veel mensen.