De onsterfbare ziel

ooscaar zei:

Juist non-dualiteit zegt toch ook dat je die conclusie niet kunt trekken? Dus eigenlijk maakt dat het ook wel interessant Of vergis is me dan?

Klik om te vergroten...

Non-dualiteit houd in dat alles 1 is, simpel gezegd. Eigenlijk zeg je dan dat alles een representatie van bewustzijn is. Naar mijn idee is dat dus een geloof over alles wat we buiten bewustzijn meemaken, denk aan materie, tijd, ruimte, enz.

Psychedelibee zei:

ooscaar zei:

Juist non-dualiteit zegt toch ook dat je die conclusie niet kunt trekken? Dus eigenlijk maakt dat het ook wel interessant Of vergis is me dan?

Klik om te vergroten...

Non-dualiteit houd in dat alles 1 is, simpel gezegd. Eigenlijk zeg je dan dat alles een representatie van bewustzijn is. Naar mijn idee is dat dus een geloof over alles wat we buiten bewustzijn meemaken, denk aan materie, tijd, ruimte, enz.

Klik om te vergroten...

Dat zijn allen concepten en dus producten van het verstand.

Ik geloof effectief dat de ziel onsterfbaar is.
Reïncarnatie en dergelijke zijn me niet bekend. De mogelijkheid bestaat dat we mensen die al dood zijn terug in ons kunnen laten leven (denk maar aan een muziekstukje of dergelijke). Als we dit relationeel doortrekken roept dit bij ons terug hun ziel op (eigen interpretaties achterwege laten). Dit is natuurlijk een andere manier van hoe je het kan bekijken.
Een parallell universum vind ik zo onwaarschijnlijk. Je kan wel denken dat je in een parallell universum leeft en dit kan ook een waarheid bevatten maar is het daarom wel waar? Kan het ook geen reflectie zijn van een communicatiekanaal dat op zichzelf staat?
Toch enkele bedenkingen hierbij..

Door tallen trips en spirituele ervaringen ook buiten trips, ben ik van mening, dat de ziel die je hier in dit leven bezit slechts een aspect is van een éénheid die later gevormd zal worden door 'meerdere' zielen die elk dus ook een aspect zijn ervan.

Dus dat je eigenlijk op meerdere plekken?dimensies?... tegelijk 'leeft'.
Elke ziel heeft te leren , dit bekom je doordat de enkele ziel zich door meerdere 'levens-transformaties' wurmt totdat deze volleert is. Elke ziel die geconnecteerd is leert zo zen eigen dingetjes in zen eigen bewustzijn/'zijnswereld' waardoor 'als later de zielen die geconnecteerd zijn mooi gevormd en volleerd zijn, dat deze dan samenkomen en één geheel vormen.

Zelf heb ik meermaals contact gehad met entiteiten, ze communiceren door middel van trillingen/gevoel/energie/visioenen/...., die entiteit helpt je om het juiste pad te bewandelen, je zieltje mooi af te maken, je ziel onder de loep nemen, je laten kijken waar er nog aan gewerkt kan worden, vullen met liefde,..., er word onderling gecommuniceert op een niveau dat voor de meeste mensen nog als verwarrend word beschouwt. De entiteit waarmee ik contact had was een geheel van zielen die een éénheid hadden gevormt (waarover ik het daarstraks had), entiteiten 'werken' ook, ze werken deels met mensen en helpen zielen rond te maken.
Entiteiten kunnen ook van ons leren, door meerdere ervaringen met opzichzelfstaande zielen, bouwen ze een vorm van 'werk'bekwaamheid op waardoor ze meerdere zielen kunnen bereiken en en doeltreffend helpen rond te maken.
Entiteiten bevatten een hogere trilling dan 'mensen', waardoor lang niet iedereen zich er uberhaupt bewust van kan worden dat ze er zijn, hun trilling is zodanig op een niveau waardoor ze nog kunnen contact maken met aardse zielen. Daar entiteiten ook 'taken' hebben 'een leerproces' 'vervolmaking', gaan hun later naar een nog hogere trilling, alsook hoe wij later overgaan naar een geheel 'éénheid' met de geconnecteerde zielen en dus ook naar hun trilling.

De unieke allesomvattende 'ik' hier op aarde bestaat eigenlijk niet, 'ik' is verwerpelijk.

(Dit is maar een glimp van hoe ik het bekijk, kan er een boek overschrijven teveel tekst )

Daarom dat dit 'mijn' waarheid is, hoeft dit absoluut niet jou waarheid te zijn. Iedereen z'n eigen waarheid.

Je hebt een mooie kijk op het bestaan Mandragora. Ik ben wel een beetje jaloers. Echt contact met entiteiten heb ik niet, tenminste niet in nuchtere staat. Ik heb het wel een paar keer meegemaakt tijdens trippen. Dat waren zulke immens overtuigende ervaringen dat ik er heilig van overtuigd ben dat de meeste hardcore atheïst na een dergelijke ervaring in één keer compleet overtuigd zou zijn van het bestaan van 'bovennatuurlijke' wezens, engelen zelfs (al is dat natuurlijk ook maar een benaming). Ik ben er sindsdien in ieder geval van overtuigd dat er om ons heen allerlei onlichamelijke wezens zijn, te allen tijde. Ik zie ze alleen niet nu. :P Misschien dat mensen het zich voorstellen als in een soort dromerige staat zulke wezens zien, maar zo is het helemaal niet. Je ziet ze niet met je fysieke ogen, je ziet ze eerder met pure intuïtie. En hun hoge frequentie maakt jouw beleving van hen 1000 keer zo echt aanvoelend als de beleving van deze wereld. Ik ben benieuwd of jij dat ook zo ervaart? Of anderen die hier ervaring mee hebben?

Kan je non-dualiteit (naked truth) niet zien als de kosmische cirkel van bestaan. Je zou het kunnen zien als een fractal, waarbij jij een 'specifieke' manifestatie bent in de fractal zoals een golf op de oceaan. De specifieke fractal is een directe manifestatie van het grotere geheel en staat dus ook niet los daarvan.

Wanneer de persoonlijke barrieres oplossen (ego dood) verdwijnt de scheiding tussen objectieve en subjectieve ervaring. Je merkt dat de omgeving ervoor zorgt dat jij je zo gedraagt en bepaalde acties uitvoerd en andersom je de omgeving inricht.

Dus wanneer we inzien dat de omgeving en jij elkaars ervaring zijn, ben je de complete ervaring van bewustzijn zichzelf. Die zin hiervoor is erg lastig om in te zien dus denk daar maar goed over na. Dus als je tot dit inzicht komt, wat dus geen idee is, begrijp je dat bewustzijn een continu stromende rivier is. Ervaring is die rivier en jij zit aan het begin waar die naartoe stroomt.

Normaal gesproken nemen wij een vaste positie aan in de rivier wat ons een tijdelijk perspectief geeft, maar dus wel veel weerstand kan veroorzaken als we tegen de stroming in lopen. Dit kan je zien als het verlangen naar het verleden en dus van het nu willen weglopen. Wanneer we onze gedachten stil leggen en ons perspectief mee laten varen op die rivier is er geen weerstand meer.

Meditatie is hier een goed voorbeeld voor, omdat je je 'tijdelijke perspectief' met alle geassocierde gedachten laat varen. Het kan bevrijdend aanvoelen omdat alle lasten die je dacht te hebben geen obstructie meer zijn en je synchroon mee vaart in het nu.

Op dit moment is er dan ook geen scheiding meer tussen gedachten (reflectie op het nu/verleden) en het ervaren in het nu. Je ervaart alles als een groot gevolg van zichzelf, je voelt dat alle acties die je doet direct onderdeel zijn van deze grootse fractal en je voel dat jij dus alles bent. Je bent grenzeloos, non-lokaal en altijd overal en nu.

Het ego zal hierna terug proberen te vechten en zich weer een houding proberen aan te nemen om de betekenis waarde te geven en te kunnen plaatsen. Uiteindelijk realiseer je je dat het te absurd is en het idee wordt aan de kant gezet. Toch door meerdere keren de zelfde ervaring op te doen begin je in te zien dat perspectieven aan nemen nu eenmaal bij het leven hoort, maar dat die non-duaale eenheid niet te ontkennen valt. Echte verlichting begint na dit hoofdstuk, waarbij de inzichten niet in menselijke woorden kunnen of willen worden vertaald.

Voor mensen die dit misschien nog beter willen begrijpen of zelf willen inzien raad ik aan om het boek "Tibetan book of the Living and Dying" te lezen. Hier staat alles in wat je moet weten, verzameld over honderden jaren van bewuste reflectie van Buddhistische monikken uit Tibet. Ze zijn meesters op dit gebied en bewuste fases tijdens de dood hebben ze uitgebreid bestudeerd. Begrijp dat alle contextuele naamplaatjes van zaken die ze begrijpen ook maar dienen om het een herkenbare definitie te geven, de echte realiteit bevat geen termen of namen, maar om het hier te begrijpen moeten we er wel iets op plakken.

Erg mooi ElvenSpice!

Iets waar ik zelf veel mee bezig ben en over nadenk. En nu kwam er een nieuwsbericht over uit. Er staan niet echt bewijzen in maar het is een mooie theorie dat onze ziel onsterfbaar is. Ditmaal niet bekeken vanuit een religieus uitgangspunt maar vanuit een wetenschappelijke.

http://truththeory.com/2015/12/05/quant ... ter-death/

Interessant artikel, het is een onderwerp waar ik ook wel eens artikelen over lees en mij boeit. Het is jammer dat het eigenlijk niet te bewijzen valt maar ik geloof wel dat er een kern van waarheid in zit. Deze andere universa kunnen gewoon zijn wat anderen wellicht de hemel noemen, in die zin dat je fysiek niet meer op deze wereld bent maar je bewustzijn of ziel wel ergens anders heen gaat. Sinds ik mijn lsd trip heb gehad ben ik hier echt geïnteresseerd in geraakt, omdat ik het gevoel had niet meer te bestaan maar wel ergens te zijn. Mijn gevoel zegt nu dat dat gevoel gelijk kan staan aan de dood, of de wereld waar je je in zal bevinden na je dood.

Ik heb zelf een beetje een dubbel gevoel bij dit soort artikelen. Mijn spirituele kant vind dit super interessant en door wat ik allemaal heb meegemaakt tijdens trippen geloof ik wel dat er meer is dan we in het dagelijks leven zien. Door ervaringen zoals uit mijn lichaam treden, bijna doodervaringen, ego oplossing, etc kan ik niet ontkennen dat dit soort theorien daar mogelijk mooi bij aansluiten. Wellicht houd het allemaal gewoon op als je dood gaat, maar het zou mij ook niks verbazen als er meer is dan alleen dit leven.

Aan de andere kant ben ik wetenschappelijk opgeleid, en dit soort artikelen zijn vanuit wetenschappelijk oogpunt erg kwalijk omdat ze wetenschappelijk nul basis hebben maar door een link te maken met wetenschappelijke theorien krijgt zo'n artikel voor veel mensen die geen wetenschappelijke achtergrond hebben automatisch een hoger aanzien dan wanneer er spirituele of filosofische theorien voor gebruikt waren.

Wat het geheel nog slechter maakt vanuit wetenschappelijk oogpunt is dat een nieuwe theorie wordt gelanceerd op basis van wetenschappelijke theorien die op zichzelf amper tot niet bewezen zijn. Quantum mechanica is wel degelijk bewezen maar de multiversum theorie niet en zeker ook niet de link tussen beiden.

Waar het artikel, of de theorie waar het artikel op gebaseerd is, echt nog een stap te ver gaat is door te stellen dat je bewustzijn van het ene naar het andere universum zou kunnen verplaatsen. Er wordt niet uitgelegd hoe quantum mechanica of het multiversum hier een rol in kunnen spelen. Laten we namelijk even aannemen dat quantum mechanica een multiversum tot gevolg heeft. Elke keer als er een keuze voor iets komt splitsen de universa zich weer om de verschillende scenario's tot leven te laten komen. Stel vervolgens dat je dood gaat in het ene universum en blijft leven in het andere universum. Op dat moment is er helemaal geen noodzaak voor jouw bewustzijn om zich van het ene universum naar het andere te verplaatsen. In het universum waar je bleef leven is je lichaam en bewustzijn immers nog, daar is jouw bewustzijn uit het andere universum dus niet nodig om jou door te laten leven. En zo verklaart die theorie dus helaas totaal niet waarom je bewustzijn van het ene naar het andere universum zou verplaatsen als je dood gaat.

Ik heb er ook gemengde gevoelens over. Aan de ene kant is het mooi om te zien dat de wetenschap zich meer gaat richten op bewustzijn. Of dit dan ook goed uitgevoerde wetenschap is, zou ik niet kunnen zeggen omdat ik daar vrij weinig van af weet. Aan de andere kant ben ik van mening dat iets als conventionele wetenschap compleet ontoereikend is op dit gebied. Ik denk dan altijd: Wat áls er met conventionele wetenschap een échte conclusie gemaakt kan worden over wat wij zijn, of er een multiverse is, waar we heen gaan na de dood, etc. Wat áls dat gebeurt? Schieten we daar op individueel gebied óf als gehele mensheid ook maar iets mee op? Als je mentaal weet dat je een ziel hebt en dat deze onsterfelijk is en dat er een multiverse bestaat waar die ziel naartoe zou kunnen nadat het lichaam sterft, wat schiet je daar praktisch gezien mee op? En dan zeg ik áls, want op dat niveau blijft het gewoon informatie/conceptueel, iets waar je ofwel in kunt geloven of niet. Maar zelfs al zou je het dus zeker kunnen weten op dat niveau, wat heb je eraan? Het meeste wat je daaruit kunt halen is hoop en dat is iets wat je op de zogenaamde toekomst richt, niet op wat werkelijk is: nu.

Wat betreft het bestaan van een ziel. Uit mijn ervaringen met ego-oplossingen heb ik het "idee" dat er niet echt iets bestaat als een ziel die kan reizen tussen verschillende werelden/universums. Op relatief niveau zou je kunnen zeggen dat het lijkt alsof er een soort ziel (een soort gelimiteerd bewustzijn dat wel hoger is dan het ego) is die van de ene wereld/droom naar de andere wereld/droom kan gaan, maar als ik afga op de ervaring van een ego-oplossing, is er een hoger bewustzijn dan dat ziel "niveau". En dat hogere bewustzijn reist helemaal nergens naartoe. Het is hier en nu. En dát bewustzijn is naar mijn mening onsterfelijk/eeuwig/oneindig, juist omdat het geen enkele kwaliteit heeft. Het is letterlijk helemaal niets: 0. Waar zou oneindigheid naartoe kunnen reizen? :P Maar ja, als je dat ziel zou noemen dan zou het weer kloppen. Een complete ego-oplossing is kijken vanuit het standpunt van die '0'. Die 0 is het enige wat constant is, al de rest is tijdelijk, inclusief de "ziel". Vanuit dat standpunt zie en weet je dat alles wat niet constant is ook niet echt kan zijn.

Maar dat is mijn kijk erop. En daar ligt imo ook het probleem als we dingen als dit willen weten. We kunnen als mensheid oneindig theorieën blijven bedenken, discussiëren, geloven, etc. Maar als je écht wilt weten wat dit bestaan is, dan zul je naar binnen moeten keren. Er zijn geen echte (substantiële) antwoorden op het niveau van taal/concepten. En wetenschap opereert nou eenmaal op dat niveau.

Het artikel is naar mijn mening ook alles behalve wetenschappelijk. Het leunt op allemaal hele zwakke funderingen van theorieën die van zichzelf ook moeilijk of niet te bewijzen zijn. Wel vind ik het erg prettig dat een steeds groter aantal wetenschappers zich bezig houd met het bestaan van de ziel en die het spirituele met het wetenschappelijke nader proberen te brengen.

Dit niet met de reden om spiritualiteit kouder, platter & analytisch te krijgen maar om die twee werelden elkaar te laten helpen en samen te evolueren. Ik vind de discussie interessant. Zelf geloof ik wel in een multiversum an zich net zoals ik in buitenaards leven geloof en net zoals ik geloof dat er in Australië ook mensen wonen. Ik geloof niet in een "one time lucky shot" Wiskundig gezien moet het universum bulken van het leven. En als ik daar in geloof mag ik zelf niet ineens de lijn trekken bij ons universum. Ook ons universum is ontstaan uit een bepaald proces en als iets één keer is gebeurd kan het vaker gebeuren.

Maar ik geloof niet persee in de theorie besproken in het artikel. Het gaat me niet zozeer te ver maar vind het wel ver gezocht. Het idee van een hoger bestaan zoals Mindless beschrijft spreekt me meer aan. Maar dan wel in een hogere dimensie waar het fysieke er niet meer toe doet. Deze dimensies zijn verweven met de onze. Niet in een compleet andere bubbel maar als velletjes papier die op elkaar liggen (dit zuig ik niet uit mijn duim veel theoretische natuurkundige denken hier op deze manier over) Zie het een beetje als radiogolven ze gaan allemaal door de zelfde lucht op een andere frequentie maar ze raken elkaar niet.

De ego oplossing waar Mindless het over heeft heb ik nog niet echt meegemaakt of ik heb het nog niet echt herkent. Maar ik denk niet persee dat dat een volgende constante staat hoeft te zijn. Het weg zetten, loslaten, kwijtraken van het ego is een prachtig fenomeen maar het blijft ook een staat van zijn, wellicht komt er in een hogere dimensie juist nog veel meer kijken bij het zijn/bestaan.

Komt ie weer hoor:

quantum mechanica en quantum theorie zijn beide gebieden van studie. quantum mechanica is deels bewezen, omdat sommige processen herhaalbaar zijn. dat wil totaal niet zeggen dat alles in dat vakgebied bewezen of begrepen is. quantum theorie is een verzamelnaam voor de studie over de onbegrepen processen.

Heel dat artikel is een soort boeksamenvatting van iemand die allerhande theorieën bij elkaar gezocht heeft om een bepaalde uitleg te formeren over veel onbegrepen zaken. erg wetenschappelijk is het niet. meer populairwetenschappelijk leesvoer.

het biedt een leuke gedachte op de eeuwenoude vraag waar de ziel/bewustzijn van een bewust wezen geherbergd zijn. Als dat bewezen zou zijn dan had je waarschijnlijk de grootste ontdekking in de laatste 500 jaar.

maar het hele artikel staat net als het boek op erg wankele onderbouwing.

verder lees ik niet dat je ziel perse in een ander lichaam terechtkomt. ik zou niet graag als ziel bestaan zonder lichaam om me te uiten, en omgeving te kunnen manipuleren bijvoorbeeld.

ook reïncarnatie, wat erg veel mensen geloven, lijkt me erg doelloos als je geen kennis van de fouten in je vorige verschijning mee zou kunnen nemen.

wel is het grappig dat de auteur in het filmpje in 18 minuten uitlegt dat we er met zijn allen inderdaad geen bal van snappen, en hij ook niet. hij heeft gewoon zoveel relevante materie gelezen dat hij zelf ook een soort eigen verenigde theorie eclectisch heeft samengesteld om er nog een soort 'big picture' van samen te breien die in elk geval voor hem te bevatten is.

Er is een reden dat wetenschap en religie niet samengaan, en dat is dat de wetenschap een religie op zich is. het geloof in de meest aannemelijke theorieën totdat ze ontkracht worden.

ik vind spiritualiteit wetenschappelijk verklaren ook een soort 'Don Quichot' niveau missie. Het onverklaarbare verklaren met dingen die we ook nog niet begrijpen.

Das mijn mening, en daar moet u het mee doen. (in ere van meester visser)

Bobsacamano zei:

Maar ik geloof niet persee in de theorie besproken in het artikel. Het gaat me niet zozeer te ver maar vind het wel ver gezocht. Het idee van een hoger bestaan zoals Mindless beschrijft spreekt me meer aan. Maar dan wel in een hogere dimensie waar het fysieke er niet meer toe doet. Deze dimensies zijn verweven met de onze. Niet in een compleet andere bubbel maar als velletjes papier die op elkaar liggen (dit zuig ik niet uit mijn duim veel theoretische natuurkundige denken hier op deze manier over) Zie het een beetje als radiogolven ze gaan allemaal door de zelfde lucht op een andere frequentie maar ze raken elkaar niet.

Klik om te vergroten...

Er zullen vast oneindig veel van dat soort dimensies zijn. Bewustzijn zelf staat imo echter altijd los van het fysieke. Het fysieke "bestaat" alleen in tijd, wat een illusie is. Het fysieke is in werkelijkheid slechts licht, iets wat de wetenschap nu zelfs begint te erkennen. Vreemd genoeg is het geloof in materie echter zo sterk, dat we maar blijven spreken van materie en 'het fysieke'. :P Maar ik begrijp wat je bedoelde hoor. We hebben natuurlijk nog wel te maken met deze lichamen en de daarbij komende limitaties in deze dimensie, maar dat is alleen op dat relatieve gebied.

Bobsacamano zei:

De ego oplossing waar Mindless het over heeft heb ik nog niet echt meegemaakt of ik heb het nog niet echt herkent. Maar ik denk niet persee dat dat een volgende constante staat hoeft te zijn. Het weg zetten, loslaten, kwijtraken van het ego is een prachtig fenomeen maar het blijft ook een staat van zijn, wellicht komt er in een hogere dimensie juist nog veel meer kijken bij het zijn/bestaan.

Klik om te vergroten...

Ben ik het helemaal mee eens. Alleen is het wel zo dat het ego voor imméns veel leed zorgt.

Ik denk dat het meer een issue is van de ego-loze staat niet herkennen ja. Als jij een moment zonder verlangen en angst bent en dus volledig content bent met het moment en dus vrede/liefde/schoonheid ervaart, dan ben je op dat moment zonder ego. Maar als je gedachtestroom er altijd gauw weer bij komt om dat moment te interpreteren, dan is er niet veel ruimte voor die herkenning. Een ego-oplossing is natuurlijk ook een ruim begrip. Je kan heel oppervlakkig in bewustzijn blijven tijdens de afwezigheid van gedachten/angst/verlangen en je kunt er ook héél diep in duiken.

En buiten dat: het ego is een illusie. Iedereen is al "bevrijd" van het ego. Het probleem is het hardnekkige geloof dat we dat niet zijn. :P Er kan geen echte bevrijding zijn van het ego, maar enkel ingezien worden dat er nooit een ego (nu bedoel ik dat als afzonderlijke entiteit) geweest is, wat paradoxaal gezegd dan toch weer een echte bevrijding (van een illusie) is. :P Dit is ook de reden dat het een realisatie wordt genoemd.

Wat betreft dat het niet een constante staat hoeft te zijn: Op een bepaalde manier hoeft dat inderdaad niet aangezien je kan leven gelovend dat je een ego (een afzonderlijke entiteit t.o.v. een wereld en anderen buiten jezelf) bent, maar het ego is áltijd zoekende naar de ego-loze "staat". M.a.w. het zoekt zijn eigen dood. Het verstand vervormt dit weliswaar compleet en interpreteert dit verlangen naar totaal andere dingen, maar iedereen zoekt uiteindelijk alleen maar totale afwezigheid van het ego en daarmee totale en vooral blijvende vrijheid/geluk, of je dat nu weet van jezelf of niet. Zolang er verlangen of angst is, kan er geen totale en dus échte vrijheid/geluk zijn, die twee sluiten elkaar uit. Maar het klopt dat mensen zichzelf heel lang kunnen wijsmaken dat leven als een afzonderlijke entiteit goed genoeg is. Ik trap daar ook vaak genoeg in, maar het is niet waar. Een goede glimp in je ware aard zal je duidelijk maken dat alles minder dan onvoorwaardelijke liefde en totale vrijheid en geluk niet genoeg is. Het is niet dat het een keuze is. Zolang je het niet hebt gevonden, zul je zoekende zijn. Iedereen is op die spirituele zoektocht, sommigen weten het alleen.

Mijn opvatting, hoeft niemand het mee eens te zijn.

Maar excuses, ik ga weer een beetje offtopic (min of meer) :P Maar goed, ik ben het met MeejheM eens dat wetenschap en religie niet samengaan. Maar dan wel met de kanttekening dat ik spiritualiteit niet per se onder religie wil scharen. Tegenwoordig is religie niets meer dan geloof, terwijl spiritualiteit helemaal niets met geloof te maken hoeft te hebben. Wetenschap daarentegen is helaas de nieuwe religie/geloof geworden bij veel mensen.

Maar excuses, ik ga weer een beetje offtopic (min of meer) :P Maar goed, ik ben het met MeejheM eens dat wetenschap en religie niet samengaan. Maar dan wel met de kanttekening dat ik spiritualiteit niet per se onder religie wil scharen. Tegenwoordig is religie niets meer dan geloof, terwijl spiritualiteit helemaal niets met geloof te maken hoeft te hebben. Wetenschap daarentegen is helaas de nieuwe religie/geloof geworden bij veel mensen.

Klik om te vergroten...

Dat is inderdaad wat ik aangeef:
- wetenschap en religie gaan moeilijk samen.
- wetenschap is een religie geworden, in de context dat je er in gelooft of niet.
- spiritualiteit wetenschappelijk verklaren is in principe een bijna onmogelijke opgave.

Als er rationeel denker ben ik achter de wetenschap gaan staan, maar dan wel echte wetenschap, geen populaire theorieën of grenswetenschap. dat staat mij in de weg een van de grote religieuze stromingen te volgen.(geloof is in de wetenschap vaak bevestigd door bewijs).

graag jullie reacties over het bewustzijn zonder lichaam, en reïncarnatie zonder overdracht van kennis.

Ik vind het zeker ook interessant dat spiritualiteit en wetenschap bij elkaar worden gebracht. Het zou naar mijn idee wel beter zijn als er duidelijk wordt gemaakt voor het grotere publiek dat het alles behalve wetenschappelijk onderbouwd is. Het artikel doet alles wel een beetje teveel voorkomen alsof zijn ideeeen al bewezen waren.

Ik zie persoonlijk de ziel een beetje als een oneindig klein puzzelstukje uit het allesomvattende bewustzijn. Treedt je uit je lichaam dan blijf je bij jouw eigen puzzelstukje, jouw ziel. Zo zie je in enen dat je geen lichaam nodig hebt om te bestaan. Heb je een ego oplossing dan vervaagt jouw puzzelstukje tot het punt dat je helemaal opgaat in het allesomvattende bewustzijn. Bij een ego oplossing verdwijnen begrippen als tijd, ruimte, identiteit, etc, er blijft dan alleen nog gevoel over. Dan in enen realiseer je je dat je ook geen ziel meer nodig hebt om te bestaan.

Waarom er dan toch begrippen zoals een ziel en een lichaam nodig zijn? Dat blijft een lastige vraag, maar ergens lijkt het bijzonder handig te zijn om te kunnen functioneren. In een staat van een volledige ego oplossing kun je niet functioneren hier op aarde in ieder geval, aangezien het hele idee van hier op aarde zijn er niet meer toe doet. Maarja, aan de andere kant, als er alleen maar een allesomvattend bewustzijn is, waarom zou 'je' dan moeten kunnen functioneren? Dit blijft een beetje het probleem met filosofie en wetenschap naar mijn idee, elk antwoord roept altijd minstens zoveel nieuwe vragen op. Zeker interessante vragen, maar uiteindelijk lijkt de les van het leven toch te zijn om alles los te laten, zo dus ook de eeuwige zoektocht naar antwoorden en nut.

MeejheM zei:

graag jullie reacties over het bewustzijn zonder lichaam, en reïncarnatie zonder overdracht van kennis.

Klik om te vergroten...

Als je door intens je gedachten te negeren doorbreekt naar ego-loos bewustzijn, verdwijnt het zelfbeeld, niet de realiteit van het lichaam. Maar de realiteit van het lichaam is veel minder substantieel dan we normaal denken. Qua perceptie gaat het lichaam dan helemaal op in de totaliteit van je zicht. Je ziet dan eigenlijk precies hetzelfde, maar je ziet dan ook dat de grens van bijvoorbeeld je hand en wat je daarnaast ziet geen echte grens is. Alles is dan van hetzelfde 'spul' gemaakt. Het is slechts 'zicht' waar je bewust van bent. En dat 'zicht' is uiteindelijk alleen gemaakt van bewustzijn: jezelf. Er is dus slechts 'bewustzijn van' zicht, niet zicht als een los bestaand iets. Het is namelijk het verstand wat je totale ervaring opdeelt in verschillende conceptuele delen, maar dan ben je vòòrdat je verstand er is om die opdeling te maken. Verder bestaat het lichaam uit sensaties, de lichte tintelingen die je in je ledematen voelt. Maar ook hier geldt dan weer hetzelfde: er is alleen het 'bewustzijn van' die tintelingen. Het hele idee van een fysiek lichaam is precies dat: een idee. Het verstand moet die gedachte steeds opnieuw maken om de illusie van (het geloof in) een fysiek lichaam gemaakt van materie gaande te houden.

Reïncarnatie zonder overdracht van kennis? Is dat niet simpelweg hoe we geboren worden? Reïncarnatie zou voor de ziel zijn, wat een soort opsplitsing is van het hoogste bewustzijn. Dit hoogste bewustzijn kan zichzelf niet écht opsplitsen, maar heeft de mogelijkheid om te dromen dat het een ziel is die reïncarneert in een lichaam in een wereld/droom. De ziel neemt geen kennis mee, omdat kennis pas vergaart kan worden wanneer taal zich heeft ontwikkelt. Maar goed, ik neem hier veel over van wat ik hierover gelezen/gehoord heb. Reïncarnatie/het bewustzijnsniveau van de ziel interesseert me niet zo heel erg veel.

Psychedelibee zei:

Ik zie persoonlijk de ziel een beetje als een oneindig klein puzzelstukje uit het allesomvattende bewustzijn. Treedt je uit je lichaam dan blijf je bij jouw eigen puzzelstukje, jouw ziel. Zo zie je in enen dat je geen lichaam nodig hebt om te bestaan. Heb je een ego oplossing dan vervaagt jouw puzzelstukje tot het punt dat je helemaal opgaat in het allesomvattende bewustzijn. Bij een ego oplossing verdwijnen begrippen als tijd, ruimte, identiteit, etc, er blijft dan alleen nog gevoel over. Dan in enen realiseer je je dat je ook geen ziel meer nodig hebt om te bestaan.

Klik om te vergroten...

Zo zie ik het ook! Ik denk dat de ziel een soort tussenstap is tussen ego-bewustzijn en compleet ongeconditioneerd bewustzijn. Het is allemaal hetzelfde bewustzijn, maar functionerend op verschillende frequenties. Maar de absolute werkelijkheid blijft steeds dat ongeconditioneerde bewustzijn dat als het nu compleet los staat van tijd. Het ego-bewustzijn en ziel-bewustzijn bestaan ook niet echt in tijd, maar zo lijkt het wel ervaren te worden vanuit daar bekeken.

Waarom er dan toch begrippen zoals een ziel en een lichaam nodig zijn? Dat blijft een lastige vraag, maar ergens lijkt het bijzonder handig te zijn om te kunnen functioneren.

Klik om te vergroten...

Ook eens. Veel concepten zijn nou eenmaal erg handig voor het dagelijks functioneren.

In een staat van een volledige ego oplossing kun je niet functioneren hier op aarde in ieder geval, aangezien het hele idee van hier op aarde zijn er niet meer toe doet. Maarja, aan de andere kant, als er alleen maar een allesomvattend bewustzijn is, waarom zou 'je' dan moeten kunnen functioneren?

Klik om te vergroten...

Daar ben ik het niet echt mee eens. Tijdens een ego-oplossing gaat de wereld inclusief jij als lichaam-geest (wat onderdeel is van de wereld) automatisch door. Bewustzijn is zich dan enkel bewust van zichzelf als het nu, maar het nu blijft steeds een andere vorm aannemen, net zoals het altijd al doet.

Dit blijft een beetje het probleem met filosofie en wetenschap naar mijn idee, elk antwoord roept altijd minstens zoveel nieuwe vragen op. Zeker interessante vragen, maar uiteindelijk lijkt de les van het leven toch te zijn om alles los te laten, zo dus ook de eeuwige zoektocht naar antwoorden en nut.

Klik om te vergroten...

Klopt ja. Het probleem blijft dat taal niet toereikend is om hierover te spreken, niet écht tenminste. En inderdaad, loslaten is onvermijdelijk.

Mindless zei:

In een staat van een volledige ego oplossing kun je niet functioneren hier op aarde in ieder geval, aangezien het hele idee van hier op aarde zijn er niet meer toe doet. Maarja, aan de andere kant, als er alleen maar een allesomvattend bewustzijn is, waarom zou 'je' dan moeten kunnen functioneren?

Klik om te vergroten...

Daar ben ik het niet echt mee eens. Tijdens een ego-oplossing gaat de wereld inclusief jij als lichaam-geest (wat onderdeel is van de wereld) automatisch door. Bewustzijn is zich dan enkel bewust van zichzelf als het nu, maar het nu blijft steeds een andere vorm aannemen, net zoals het altijd al doet.

Klik om te vergroten...

Ik baseer dit op mijn eigen ervaring aan LSD, op dat moment was ik echt volledig opgegaan in het universum, het licht. Niks van wat hier op aarde was, was op dat moment nog als zodanig herkenbaar. Ik had niet meer door ik een lichaam had wat zich in een kamer bevond. Ik bestond sowieso niet meer, ik was opgegaan in pure onconditionele liefde dat was alles wat er op dat moment nog ervaren kon worden. Uiteraard ging mijn lichaam en de wereld gewoon door, maar op dat moment kon ik zeker niet functioneren zoals in mijn dagelijks leven.

Andere keren heb ik ook wel ego oplossingen gehad aan bijvoorbeeld psilo, maar dan was ik me nog wel zodanig van de wereld bewust dat ik in theorie nog kon functioneren. Naar mijn idee was die ervaring aan de LSD een echte volledige ego oplossing en vandaar dat ik denk dat je in zo'n staat niet meer kunt functioneren. In het dagelijks leven zou je denk ik idealiter een zodanige balans willen dat je ego extreem vervaagd is, maar dat delen van jou als mensheid nog aanwezig zijn om te kunnen functioneren hier op aarde.

Ik heb zelf ook een dergelijke ervaring gehad (denk ik) waarbij ik totaal niet meer bewust was van een specifiek iets, behalve een super constante stroom informatie/kleuren/vormen. Dat was inderdaad alsof je letterlijk opgaat in het licht en ziet dat die stroom jezelf is. Achteraf had ik de gedachte dat het was alsof ik een soort glasvezelkabel was geworden. :P Misschien heb je gelijk hoor en is alleen dat een complete ego-oplossing. Maar aan de andere kant denk ik dan dat de complete realiteit hier áltijd moet zijn. Een illusie is er niet echt. De waarheid van onze ervaring, ook als schijnbaar ego-bewustzijn moet te allen tijde een waarheid bevatten anders zou er sowieso geen ervaring zijn. Mijn ervaring is dat hoe dichter bij de realiteit je komt hoe beter de wereld van vorm functioneert omdat je meer bewustzijn brengt in alles. Misschien dat die ervaring naast het verhogen van bewustzijn nog iets deed. Uiteindelijk neem je dan ook psychedelica wat meer doet dan alleen het bewustzijn verhogen. Mensen die als het ware 'verlicht' zijn en dus niet meer terugvallen in ego lijken ook juist compleet bewust te zijn van de wereld van vorm en niet totaal van de wereld te zijn.

Maar ja, ik speculeer hier ook wel wat. Misschien heb je ook wel gelijk.

Ik weet het ook niet precies hoor, wat ik beschreef zou ook een bijna dood ervaring kunnen zijn. Als ik lees over bijna dood ervaringen, uit het lichaam treden en ego dood vind ik de omschrijvingen redelijk door elkaar lopen persoonlijk.

Toch zie ik zelf die ervaring als mijn enige volledige ego dood of oplossing. In een verlichte staat waarin je wel nog volledig bewust bent is jou persoonlijke identiteit natuurlijk wel totaal vervaagd, echter zijn er naar mijn idee nog wel menselijke dingen over die er voor zorgen dat je nog hier op aarde bent en kan zorgen dat je eet en drinkt bijvoorbeeld. Gelukkig ook maar, want die dingen zijn nog steeds nodig. Daarbij denk ik ook altijd, die verlichte meesters hebben allemaal een naam en reageren hier ook gewoon, dan moet er toch op zijn minst nog vaag een stukje van hun menselijkheid en identiteit aanwezig zijn.

Wat naar mijn idee eerder verlichting is, is niet zozeer het volledig oplossen van het ego maar inzien wat het ego doet en hier niet meer in mee gaan. Ook zij hebben misschien wel momenten van een volledige ego oplossing meegemaakt, maar dan tijdens diepe meditatie. Wanneer je weer je alle daagse dingen gaat doen kun je natuurlijk wel blijven mediteren, maar denk ik niet zo'n staat van diepe meditatie vast houden.

Maargoed dit is van mijn kant ook allemaal speculatie hoor, die ik reflecteer op mijn eigen ervaringen.