De onsterfbare ziel

Tja, het is uiteindelijk toch voor een ieder om zelf zijn waarheid te vinden. De reden dat ik hier zo zeker van ben, is omdat dit 'zijn' in mijn ervaring eigenlijk zelfs een absentie/afwezigheid van zijn is. Er is "daar" absoluut niets. Kun je verder dan niets? Daar kun je over filosoferen, maar imo raak je daar niet verder mee. Door te filosoferen raak je imo alleen verder van de realiteit van dat niets af dat het nu zelf is.

ooscaar zei:

In grote lijnen zijn we het ook zeker eens hoor, maar het gaat natuurlijk niet over 'eens' zijn, of oneens zijn. Ik dacht gewoon, ik ben benieuwd hoe jullie hiernaar kijken. Het gaat niet om een discussie naar de waarheid natuurlijk, want zoals ik al aangaf: in feite is iedere beredeneerde theorie goed mogelijk. Ik ben gewoon erg benieuwd naar de beweegredenen van het zoeken van zo een ego-oplossing. Blijkbaar doe je het dus meer voor praktische redenen, ik dacht dat het je ook erg ging om het filosoferen.

Klik om te vergroten...

Ah, op die manier.

Voor mij is dit allemaal geen keuze en geen theorie. Ik heb mijn leven lang een over-actief verstand gehad: altijd maar dwangmatig overdenken van de meest onbenullige dingen. Toen ik psychedelica ontdekte werd het me langzaam duidelijk dat er een andere optie is dan dat. Er is een stilte in mezelf waarin ik kan zijn zonder mee te hoeven gaan in die gekte. Maar ik vond daar veel en veel meer dan alleen vrede. Imo is er in onszelf een onaards geluk. Iets dat compleet los staat van deze wereld en er tegelijkertijd compleet mee is verbonden (hoe dat werkt, geen idee...) Onvoorwaardelijke liefde is wat het weleens wordt genoemd, maar het concept wat het verstand zich daarbij voorstelt is een zielig aftreksel van wat het werkelijk is. Dat wat in onszelf is te vinden is in staat om deze hele wereld te helen. Vanuit "daar" bekeken is er alleen dát en alles in deze wereld is een expressie van dat. Dat klinkt natuurlijk hartstikke vaag voor iemand die er alleen een voorstelling bij heeft, maar een voorstelling van iets is natuurlijk niet hetzelfde als the real deal. Ik zeg niet dat ik nu constant dat ervaar. Een mooie metafoor van een bepaalde meester (weet niet meer welke) hiervoor vind ik altijd: Glimpen van je ware aard krijgen is als het springen op een trampoline en op het hoogste punt over de schutting kijken. Op dat hoogste punt zie je het wonder dat ál het bewijs levert wat je nodig hebt, maar je valt altijd weer terug naar beneden in de illusie. Het is dus zaak om een ladder te bouwen om over die schutting te gaan. De ladder is dan een metafoor voor het oplossen van het ego. Het is alleen het ego dat het laat lijken dat we al niet aan de andere kant van de schutting staan.

Een van de grootste redenen dat ik mijn ervaringen graag deel, is dat ik weet dat ik niet de enige ben met een overactief verstand. Ik weet dat er ontelbare mensen zijn die dagelijks gekweld worden door hun eigen gedachten. Persoonlijk denk ik dat iedereen met een ego dit ondervindt, alleen in mindere of meerdere mate. Misschien dat iemand die zo'n ervaring leest interesse krijgt om ook zijn eigen bewustzijn te onderzoeken en daar ware vrede, waar geluk vindt.

Ik zal vanmiddag even reageren op de rest van je post en op Bee en Bob's posts (lol :P ). Ik moet zo naar mijn werk.

Edit: inmiddels terug van werk.

ooscaar zei:

Ik ben tijdens trippen hier wel eens mee bezig geweest, en natuurlijk kom je dan tot bepaalde inzichten. Ik heb volgens mij nog nooit een ego-oplossing gehad. 'Volgens mij' omdat het ondanks alle uitleg een vaag begrip blijft. Wat ik ermee bedoel is dat ondanks dat iets kan voelen als een ego-oplossing, dat het mij niet mogelijk lijkt om binnen het aardse bestaan lichaamloos, egoloos of zielloos te zijn, wat dat ook mag betekenen. :P Dit is ook een aanname. Ik weet zelf uiteraard ook niet wat waar is.

Klik om te vergroten...

Ik begrijp dit standpunt, maar tijdens zo'n ego-oplossing (of dat nou een complete ego-oplossing was of niet) zag ik dat het 'lichaam' een concept van het verstand is. Het is een interpretatie van het verstand over onze ervaring. Wanneer die interpretatie er niet is, is er ook geen lichaam. Maar áls het slechts een interpretatie/geloof is, is het lichaam er natuurlijk ook niet echt wanneer die interpretatie wel aanwezig is, er is slechts het geloof dat er een lichaam is. Wat er dan wél is, is puur ervaren. Het leven is dan als een film waarbij jij het scherm bent waarop de film geprojecteerd wordt. Maar wederom, dit is uiteraard niet een rationele conclusie die je moet maken. Ik beschrijf slechts de ego-loze staat.

ooscaar zei:

Wat ik ermee bedoel, is dat je misschien voor je gevoel in een lichaamloze toestand kunt verkeren, maar een uur later verkeer je toch in een toestand met lichaam, geest, en verlangens? Hoe zit het dan met het constante geluk, als juist die ego-oplossing blijkbaar vergankelijk is? Voor praktische redenen snap ik het heel goed dat je het doet, het lijkt me erg aannemelijk dat je hier echt wel voordeel van kunt hebben en dat het je een gelukkiger leven kan geven. Ik kon er alleen niet zo goed bij waarom je dit zou willen bereiken voor andere redenen.

Klik om te vergroten...

Hier komt de bovengenoemde metafoor van het springen op de trampoline en over het hek kijken goed van pas. Zolang er identificatie met gedachten en gevoelens is, zal dat je constant terug proberen te trekken uit die ego-loze "staat".

ooscaar zei:

Ik moet er ook nog bij vermelden dat ik het enorm interessant vind wat je hier schrijft over bijvoorbeeld de ego-oplossingen. Ik wil daar absoluut niets aan af doen. Je lijkt altijd vrij zeker van de zaak, en om die reden vroeg ik me af hoe je er nou precies tegenaan kijkt, wat jij nou gelooft dat er achter zit. Als het om de praktijk gaat maakt het dat een stuk duidelijker. Misschien was ik ook wat direct met steeds 'jullie'? Het ging dus niet om overtuigen in ieder geval

Klik om te vergroten...

Ik vind het zelf ook verschrikkelijk interessant, maar het gaat dus ook nog veel verder dan dat. Ik weet dat ik heel zeker overkom hierover, en dat ben ik dan ook. Maar het is goed als mensen kritisch blijven, niemand hoeft me te geloven en daar is het me ook niet om te doen.

Bobsacamano zei:

Hey Mindless,

Ik wil je allereerst bedanken voor het steeds weer neerzetten van enorme lappen tekst die voor mij de boel vaak steeds ietsje duidelijker maken. Mijn eigen pad van verlichting gaat langzaam maar precies op de goede snelheid. Je hebt een paar fijne dingen hierboven gezegd die ik erg prettig vond om te lezen en ook goed kon plaatsen.

Een zwakte van mezelf is dat ik soms niet goed tegen zekerheden kan van mensen. Als iemand zegt zo zeker te zijn van iets dat niet te bewijzen is voor mijn idee. Maar in dit geval moet ik ook gewoon inzien dat het voor jou een zekerheid is dat er een ultiem geluk zit in het egoloos zijn. Wellicht maak ik het mee wellicht niet. Ik denk het wel maar hoe ik daar op dat moment over voel dat weet ik niet. Op dit moment vind ik het leven juist heel erg prettig in al zijn intensiteit en ook de intensiteiten van het ego.

Wel moet ik zeggen dat ik soms nu al de vruchten pak van meditatie en rust in mijn hoofd. Geen onnodige zorgen verlangen genieten van het moment. Maar ik blijf het fijn vinden om te dromen.

Klik om te vergroten...

He Bob,

Ja het zijn de laatste tijd wel enorme lappen ja... Ik kwam gister thuis van werk om kwart voor 5 en toen ik weer op de klok keek was het 8 uur... Moest ik nog eten. Ik ben het ook nooit van plan, maar dit interesseert me zo erg dat ik het dan toch weer doe. Fijn dat je het gevoel hebt dat het voor jou op de goede snelheid gaat. Dit is voor ieder natuurlijk ook weer anders en het kan ook zo in een stroomversnelling gaan bijvoorbeeld. Geniet van de rust die meditatie je geeft zou ik zeggen, maar realiseer je ook dat een meditatie zo een keer helemaal niet zo vredig kan zijn omdat je uiteindelijk toch een opening maakt naar je onderbewuste. Veel mensen zien meditatie als alleen een tool om er als persoon beter (bijvoorbeeld meer relaxed) op te worden, maar het gekke is toch dat als je meditatie echt goed "doet", het intens oncomfortabel kan worden. Zolang je maar weet dat dit een goed iets is.

Psychedelibee zei:

Kun je uitleggen waarom je non-dualiteit niet als een theorie of filosofie ziet? Zoals ik hierboven al schreef is ervaring nogal subjectief en is een bepaalde ervaring naar mijn idee ook gewoon onderhevig aan interpretatie en dus filosofie. Dualiteit wordt door velen ook gewoon zo ervaren, voor hun zal dat de waarheid zijn. Zoals je inmiddels weet ben ik ook gaan geloven in non-dualiteit door mijn eigen ervaringen, maar ik heb er zelf moeite mee om te stellen dat het de waarheid is. Ik weet simpelweg niet wat de waarheid is en heb dat als zodanig geaccepteerd. Wat niet weg neemt dat ik het super interessant vind om te discussieren over de waarheid.

Klik om te vergroten...

Door het simpele gegeven dat filosofie/theorie conceptueel is. Er is eerst taal nodig om te kunnen filosoferen of een theorie op te kunnen stellen. Beide worden gedaan met het verstand. 'Non-dualiteit' is weliswaar een concept, maar hetgeen waar non-dualiteit naar verwijst is niet een concept. Dat wat je bent is geen concept, het is er al vòòr concepten kunnen "bestaan". Kijkend naar je ervaring kun je met absolute zekerheid zeggen dat het 'is'. Daar heb je geen theorie voor nodig. Op dezelfde manier kun je stellen dat jij 'bent'. Dat weet je niet 'omdat... dit en dat', maar dat weet je. Punt. Als iemand's definitie van filosofie zo breed is om dat daar ook onder te scharen, dan is dat prima wat mij betreft. Maar zelf zie ik 'weten' als iets totaal anders dan conceptuele kennis.

In grote lijnen zijn we het ook zeker eens hoor, maar het gaat natuurlijk niet over 'eens' zijn, of oneens zijn. Ik dacht gewoon, ik ben benieuwd hoe jullie hiernaar kijken. Het gaat niet om een discussie naar de waarheid natuurlijk, want zoals ik al aangaf: in feite is iedere beredeneerde theorie goed mogelijk. Ik ben gewoon erg benieuwd naar de beweegredenen van het zoeken van zo een ego-oplossing. Blijkbaar doe je het dus meer voor praktische redenen, ik dacht dat het je ook erg ging om het filosoferen.

Alles wat ik opschreef waren dan ook 100% aannames en speculaties, ik zou niet weten wat je moet opschrijven over bijvoorbeeld een onsterfelijke ziel wat geen aanname of speculatie is.

Ik ben tijdens trippen hier wel eens mee bezig geweest, en natuurlijk kom je dan tot bepaalde inzichten. Ik heb volgens mij nog nooit een ego-oplossing gehad. 'Volgens mij' omdat het ondanks alle uitleg een vaag begrip blijft. Wat ik ermee bedoel is dat ondanks dat iets kan voelen als een ego-oplossing, dat het mij niet mogelijk lijkt om binnen het aardse bestaan lichaamloos, egoloos of zielloos te zijn, wat dat ook mag betekenen. :P Dit is ook een aanname. Ik weet zelf uiteraard ook niet wat waar is.

Ik lees hier eigenlijk vooral aannames, maar heb je deze ook zelf getest? Kijk, ik wil niet uit de hoogte doen en claimen dat ik nooit aannames maak, dat doe ik zeker wel. Oude geloven en gewoontes kunnen zo op komen zetten. Maar: ben je eigenlijk vooral geïnteresseerd in praten over dit onderwerp, of in de praktijk zelf? Als je zegt dat het ego altijd op de achtergrond aanwezig zal blijven, wie weet dat met absolute zekerheid? Is dat een feit, of komt dat voort uit rationeel denken/het verstand? Hetzelfde met zeggen dat je niet door meditatie in een lichaam-loze staat kunt verkeren. Wie is het die dat claimt? Ik denk toch niet bewustzijn of de ziel zoals jij het noemt? Is het dan niet slechts het verstand weer die een claim maakt waar het helemaal geen weet van kan hebben?

Klik om te vergroten...

Wat ik ermee bedoel, is dat je misschien voor je gevoel in een lichaamloze toestand kunt verkeren, maar een uur later verkeer je toch in een toestand met lichaam, geest, en verlangens? Hoe zit het dan met het constante geluk, als juist die ego-oplossing blijkbaar vergankelijk is? Voor praktische redenen snap ik het heel goed dat je het doet, het lijkt me erg aannemelijk dat je hier echt wel voordeel van kunt hebben en dat het je een gelukkiger leven kan geven. Ik kon er alleen niet zo goed bij waarom je dit zou willen bereiken voor andere redenen.

Ik moet er ook nog bij vermelden dat ik het enorm interessant vind wat je hier schrijft over bijvoorbeeld de ego-oplossingen. Ik wil daar absoluut niets aan af doen. Je lijkt altijd vrij zeker van de zaak, en om die reden vroeg ik me af hoe je er nou precies tegenaan kijkt, wat jij nou gelooft dat er achter zit. Als het om de praktijk gaat maakt het dat een stuk duidelijker. Misschien was ik ook wat direct met steeds 'jullie'? Het ging dus niet om overtuigen in ieder geval

Hey Mindless,

Ik wil je allereerst bedanken voor het steeds weer neerzetten van enorme lappen tekst die voor mij de boel vaak steeds ietsje duidelijker maken. Mijn eigen pad van verlichting gaat langzaam maar precies op de goede snelheid. Je hebt een paar fijne dingen hierboven gezegd die ik erg prettig vond om te lezen en ook goed kon plaatsen.

Een zwakte van mezelf is dat ik soms niet goed tegen zekerheden kan van mensen. Als iemand zegt zo zeker te zijn van iets dat niet te bewijzen is voor mijn idee. Maar in dit geval moet ik ook gewoon inzien dat het voor jou een zekerheid is dat er een ultiem geluk zit in het egoloos zijn. Wellicht maak ik het mee wellicht niet. Ik denk het wel maar hoe ik daar op dat moment over voel dat weet ik niet. Op dit moment vind ik het leven juist heel erg prettig in al zijn intensiteit en ook de intensiteiten van het ego.

Wel moet ik zeggen dat ik soms nu al de vruchten pak van meditatie en rust in mijn hoofd. Geen onnodige zorgen verlangen genieten van het moment. Maar ik blijf het fijn vinden om te dromen.

Anyway ik wou even melden in dit bericht dat ik het niet boeiend vind om te zien wie hier gelijk heeft. Het is een mooie gedachte dat iedereen in dit geval zijn eigen waarheid leeft en dat al die waarheden goed zijn en ok zijn om te hebben. Maar mij heb je wat zweveriger gekregen haha.

Ik denk dat er wordt bedoeld dat je inderdaad verschillende perspectieve of filosofieën over het leven kan hebben, maar dat "zijn" het meest essentiële is om te bestaan. Non-dualiteit is puur "zijn" zonder ergens over na te denken of een houding tegen over aan te nemen. En als "zijn" de meest essentiële zin van bestaan is, dan valt non-dualiteit niet onder een filosofie maar iets want niet te ontkennen valt. Soortgelijk zou je zintuigelijke waarneming hieraan kunnen vergelijken.

Nu kan je bijvoorbeeld warmte of kou voelen, nu ligt het er aan welke temperatuur je gewend bent en dus als bijvoorbeeld een warme of koude dag ervaart. Onze filosofie in Nederland is dat 25 graden al warm zomer weer is, terwijl ze in Egypte echte zomertemperaturen al tegen de 40 graden aan tikken. Het ervaren van temperatuur kan niet ontkend worden, maar of het nu een warme of koude dag is wel (vanuit "filosofie").

Net als een 2D wezen niet het bestaan van 3D kan bewijzen.

Psychedelibee zei:

ElvenSpice zei:

Ik denk dat er wordt bedoeld dat je inderdaad verschillende perspectieve of filosofieën over het leven kan hebben, maar dat "zijn" het meest essentiële is om te bestaan. Non-dualiteit is puur "zijn" zonder ergens over na te denken of een houding tegen over aan te nemen. En als "zijn" de meest essentiële zin van bestaan is, dan valt non-dualiteit niet onder een filosofie maar iets want niet te ontkennen valt. Soortgelijk zou je zintuigelijke waarneming hieraan kunnen vergelijken.

Klik om te vergroten...

Ik snap wat je bedoelt, maar ook hier hangt de aanname aan vast dat 'als zijn de meest essentiele zin van bestaan is'. Hoewel ik hier ook in geloof blijft het een aanname.

Stel, je begint het leven met idee dat gedachten, tijd, ruimte, etc de meest essentiele zin van het bestaan zijn. Vervolgens ervaar je een ego oplossing en realiseer je je dat hier aan ten grondslag puur zijn of bewustzijn ligt. Op dit moment kom je wellicht tot de conclusie dat bewustzijn de meest essentiele zin van het bestaan is. Stel dat er zoiets zou bestaan als een bewustzijns oplossing, dan zou je dus tot de conclusie kunnen komen dat er iets is dat nog meer essentieel is voor het bestaan dan bewustzijn. Met andere woorden je zult nooit weten of je de meest essentiele zin van het bestaan gevonden hebt, of dat je wellicht slechts een deel van de ui hebt gepeld en er nog oneindig veel lagen zijn.

Klik om te vergroten...

Bobsacamano zei:

Net als een 2D wezen niet het bestaan van 3D kan bewijzen.

Klik om te vergroten...

Voor een 2D-wezen is er echter ook geen 'bestaan' van 3D, nietwaar? Tenzij het wezen natuurlijk wordt beïnvloed door factoren die wel in 3D zijn, maar dan is dat ook een 'ingang' om een bewijs ervan te vormen.

Fool zei:

Bobsacamano zei:

Net als een 2D wezen niet het bestaan van 3D kan bewijzen.

Klik om te vergroten...

Voor een 2D-wezen is er echter ook geen 'bestaan' van 3D, nietwaar? Tenzij het wezen natuurlijk wordt beïnvloed door factoren die wel in 3D zijn, maar dan is dat ook een 'ingang' om een bewijs ervan te vormen.

Klik om te vergroten...

Ik moet nu meteen aan flatland denken, interessante film om eens te kijken.

Ik bedoelde echter wat anders, niet zozeer het niet kunnen bewijzen van iets omdat het buiten onze waarneming valt maar dat je nooit kunt weten of je de volledige waarheid hebt achterhaald. Dat kan uiteraard op het aantal dimensies slaan wat er is, maar kun je op alles toepassen eigenlijk. Wat ik ermee bedoelde te zeggen is in ieder geval dat je om iets de waarheid te noemen altijd aannames moet doen. Nou is het wel zo dat in alle filosofien bewustzijn erkend wordt, alleen de rol en impact ervan wordt anders gezien.

Enigszins relevant hierop is het begrip relatieve waarheid, daar ben ik de laatste tijd wel een beetje een voorstander van geworden.

Maar ik ben bang dat ik nu al weer te ver off-topic raak. :P

Nog een kleine aanvulling op het laatste:

Zo zou ik de ego-oplossing willen omschrijven:

Op het moment dat je objectieve ervaring (dat waar je bewust ván bent) én je subjectieve ervaring (dat wat bewust is) beide door lang genoeg niet te geloven in wat gedachten hierover te zeggen hebben compleet vrij zijn van interpretatie, is het moment van realisatie of ego-oplossing. Op dat moment zie je dat er geen grens is tussen 'zijn' en het 'bewust-zijn' van dat 'zijn'. Beide zijn leegtes, maar op dat moment dat (de illusie van) degene die bewust is wegvalt én (de illusie van) het 'ding' waar je bewust ván bent ook wegvalt, blijft er maar 1 leegte of niets over.

Hoe is jullie eerste ego-oplossing eigenlijk gekomen? Dat was tijdens psychedelica, maar waren jullie toen ook al echt erg bezig met mediteren of bracht de trip het gewoon met zich mee?

Een ego-oplossing is in eerste instantie al een wat vaag begrip natuurlijk. Voordat ik ooit had gemediteerd heb ik tijdens trips al flink verhoogde staten van bewustzijn meegemaakt, waarbij ik dingen vanaf een meer birds-eye-view zag en voor een groot deel los was van angst en verlangen. Imo is er dan al een gedeeltelijke oplossing van je identiteit in je gedachten zoeken. Een complete oplossing van identificatie met de persoonlijke 'ik' en daarmee de herkenning van de hogere zelf heb ik pas kunnen bereiken met meditatie tijdens psychedelica gebruik. Meditatie verhoogt de kans dat je uit ego-bewustzijn breekt waarschijnlijk aanzienlijk en als dat het doel is van iemand die tript, dan zou ik meditatie als eerste aanraden. Meditatie en psychedelica gaan imo hand in hand. Eigenlijk is "serieus" trippen (trippen voor zelf-exploratie) zonder te weten hoe je mediteert gekkenwerk. Je kan dan zo een speelbal worden van je gedachten en dat is dan ook geregeld wat er gebeurd, vooral met de wat hogere doseringen. Dit wordt dan vervolgens een "bad trip" wordt genoemd.

Mindless zei:

Door het simpele gegeven dat filosofie/theorie conceptueel is. Er is eerst taal nodig om te kunnen filosoferen of een theorie op te kunnen stellen. Beide worden gedaan met het verstand. 'Non-dualiteit' is weliswaar een concept, maar hetgeen waar non-dualiteit naar verwijst is niet een concept. Dat wat je bent is geen concept, het is er al vòòr concepten kunnen "bestaan". Kijkend naar je ervaring kun je met absolute zekerheid zeggen dat het 'is'. Daar heb je geen theorie voor nodig. Op dezelfde manier kun je stellen dat jij 'bent'. Dat weet je niet 'omdat... dit en dat', maar dat weet je. Punt. Als iemand's definitie van filosofie zo breed is om dat daar ook onder te scharen, dan is dat prima wat mij betreft. Maar zelf zie ik 'weten' als iets totaal anders dan conceptuele kennis.

Klik om te vergroten...

Misschien moet ik het dan geen filosofie noemen maar een geloof. Maar het stellen dat je 'bent' dat kun je natuurlijk in elke levensopvatting. Ook iemand die het realisme aanhangt zal zeggen dat hij/zij 'is'. Wat dat 'zijn' vervolgens is heeft een realist en een non-dualist vervolgens hele andere opvattingen over. Of je dat dan geloof of filosofie noemt is wat mij betreft om het even, maar het een wel een filosofie noemen en het ander niet is naar mijn idee erg raar. De gemene deler in de meeste levensopvattingen is 'zijn', maar wat er verder wel of niet is wordt dan toch een concept/theorie. En zo ben ik dus persoonlijk van mening dat non-dualiteit ook een concept is door te stellen dat 'zijn' het enige is wat echt is. Want door te zeggen wat echt is, zeg je ook automatisch wat niet echt is.

ooscaar zei:

Hoe is jullie eerste ego-oplossing eigenlijk gekomen? Dat was tijdens psychedelica, maar waren jullie toen ook al echt erg bezig met mediteren of bracht de trip het gewoon met zich mee?

Klik om te vergroten...

Mijn eerste ego-oplossing is ongeveer een jaar geleden gebeurt tijdens de piek van een LSD trip. Het kwam voor mij eigenlijk totaal onverwachts, ik was daarvoor helemaal niet bezig met mediteren of iets dergelijks. Tijdens eerdere trips heb ik wel vaker gehad dat mijn ego extreem vervaagd was, maar nooit een volledige oplossing in de zin dat 'ik' als persoon niet meer bestond en volledig was opgegaan in het universum.

Ik liep al een paar jaar met het idee van mediteren in mijn hoofd door eerdere trips, maar pas na die eerste ego-oplossing ben ik me er echt in gaan verdiepen en het uiteindelijk ook gaan doen.

Psychedelibee zei:

Misschien moet ik het dan geen filosofie noemen maar een geloof. Maar het stellen dat je 'bent' dat kun je natuurlijk in elke levensopvatting. Ook iemand die het realisme aanhangt zal zeggen dat hij/zij 'is'. Wat dat 'zijn' vervolgens is heeft een realist en een non-dualist vervolgens hele andere opvattingen over. Of je dat dan geloof of filosofie noemt is wat mij betreft om het even, maar het een wel een filosofie noemen en het ander niet is naar mijn idee erg raar. De gemene deler in de meeste levensopvattingen is 'zijn', maar wat er verder wel of niet is wordt dan toch een concept/theorie. En zo ben ik dus persoonlijk van mening dat non-dualiteit ook een concept is door te stellen dat 'zijn' het enige is wat echt is. Want door te zeggen wat echt is, zeg je ook automatisch wat niet echt is.

Klik om te vergroten...

Oké ik denk dat ik je beter begrijp nu je dat geloof noemt. Geloof is een dieper iets dan het verstand. Het is bewustzijn dat zichzelf kan limiteren door een concept te geloven. Op deze manier ontstaat schijnbaar het ego-bewustzijn. Ik ben het met je eens dat vanuit het ego bekeken dit alles slechts een geloof/levensopvatting kan zijn, gebaseerd op fantasie of een eerder inzicht dat tot slechts een herinnering is gedegradeerd. Hierin verlies ik mijzelf ook vaak genoeg. Maar op het moment dat non-dualiteit "beoefend" wordt op de correcte "manier", dus door het verstand (tijdelijk of niet) te laten voor wat het is en enkel bewust te zijn van bewustzijn is er toch al niet meer sprake van geloof? Geloof kan toch altijd alleen van een concept zijn? Wat is er te geloven aan bewustzijn? Je kunt dat toch alleen zijn? Als gedachten stilvallen is er niets om bewust ván te zijn. Je kunt "daar" alleen zijn áls bewustzijn.

Oké, wanneer iemand een concept heeft gemaakt van stilte/bewustzijn en daar bewust van is en dit beschouwd als meditatie, is er uiteraard weer sprake van geloof. Maar ik blijf erbij dat gewoon zijn (áls dat het geval is) niet een filosofie, levensopvatting of geloof is. Het verstand (concepten) moet altijd een rol spelen bij geloof, waar moet je anders in geloven dan concepten?

Maar niemand hoeft dit natuurlijk van mij aan te nemen. Ik kan het alleen niet anders zien dan zo.

Want door te zeggen wat echt is, zeg je ook automatisch wat niet echt is

Klik om te vergroten...

Juist non-dualiteit zegt toch ook dat je die conclusie niet kunt trekken? Dus eigenlijk maakt dat het ook wel interessant Of vergis is me dan?

@Mindless: ligt er denk ik ook aan hoe vrij je naar het 'geloof' in bewustzijn kijkt. Als je enkel zegt dat er 'bewustzijn' is en 'zijn' is, zie ik dat niet als een geloof, dat is een zekerheid kun je wel stellen. Het wordt pas een geloof op het moment dat je verdere aannames doet of bepaalde stellingen hebt die gezien kunnen worden als een mening.

ooscaar zei:

Juist non-dualiteit zegt toch ook dat je die conclusie niet kunt trekken? Dus eigenlijk maakt dat het ook wel interessant Of vergis is me dan?

Klik om te vergroten...

Non-dualiteit houd in dat alles 1 is, simpel gezegd. Eigenlijk zeg je dan dat alles een representatie van bewustzijn is. Naar mijn idee is dat dus een geloof over alles wat we buiten bewustzijn meemaken, denk aan materie, tijd, ruimte, enz.

Psychedelibee zei:

ooscaar zei:

Juist non-dualiteit zegt toch ook dat je die conclusie niet kunt trekken? Dus eigenlijk maakt dat het ook wel interessant Of vergis is me dan?

Klik om te vergroten...

Non-dualiteit houd in dat alles 1 is, simpel gezegd. Eigenlijk zeg je dan dat alles een representatie van bewustzijn is. Naar mijn idee is dat dus een geloof over alles wat we buiten bewustzijn meemaken, denk aan materie, tijd, ruimte, enz.

Klik om te vergroten...

Dat zijn allen concepten en dus producten van het verstand.

Ik geloof effectief dat de ziel onsterfbaar is.
Reïncarnatie en dergelijke zijn me niet bekend. De mogelijkheid bestaat dat we mensen die al dood zijn terug in ons kunnen laten leven (denk maar aan een muziekstukje of dergelijke). Als we dit relationeel doortrekken roept dit bij ons terug hun ziel op (eigen interpretaties achterwege laten). Dit is natuurlijk een andere manier van hoe je het kan bekijken.
Een parallell universum vind ik zo onwaarschijnlijk. Je kan wel denken dat je in een parallell universum leeft en dit kan ook een waarheid bevatten maar is het daarom wel waar? Kan het ook geen reflectie zijn van een communicatiekanaal dat op zichzelf staat?
Toch enkele bedenkingen hierbij..

Door tallen trips en spirituele ervaringen ook buiten trips, ben ik van mening, dat de ziel die je hier in dit leven bezit slechts een aspect is van een éénheid die later gevormd zal worden door 'meerdere' zielen die elk dus ook een aspect zijn ervan.

Dus dat je eigenlijk op meerdere plekken?dimensies?... tegelijk 'leeft'.
Elke ziel heeft te leren , dit bekom je doordat de enkele ziel zich door meerdere 'levens-transformaties' wurmt totdat deze volleert is. Elke ziel die geconnecteerd is leert zo zen eigen dingetjes in zen eigen bewustzijn/'zijnswereld' waardoor 'als later de zielen die geconnecteerd zijn mooi gevormd en volleerd zijn, dat deze dan samenkomen en één geheel vormen.

Zelf heb ik meermaals contact gehad met entiteiten, ze communiceren door middel van trillingen/gevoel/energie/visioenen/...., die entiteit helpt je om het juiste pad te bewandelen, je zieltje mooi af te maken, je ziel onder de loep nemen, je laten kijken waar er nog aan gewerkt kan worden, vullen met liefde,..., er word onderling gecommuniceert op een niveau dat voor de meeste mensen nog als verwarrend word beschouwt. De entiteit waarmee ik contact had was een geheel van zielen die een éénheid hadden gevormt (waarover ik het daarstraks had), entiteiten 'werken' ook, ze werken deels met mensen en helpen zielen rond te maken.
Entiteiten kunnen ook van ons leren, door meerdere ervaringen met opzichzelfstaande zielen, bouwen ze een vorm van 'werk'bekwaamheid op waardoor ze meerdere zielen kunnen bereiken en en doeltreffend helpen rond te maken.
Entiteiten bevatten een hogere trilling dan 'mensen', waardoor lang niet iedereen zich er uberhaupt bewust van kan worden dat ze er zijn, hun trilling is zodanig op een niveau waardoor ze nog kunnen contact maken met aardse zielen. Daar entiteiten ook 'taken' hebben 'een leerproces' 'vervolmaking', gaan hun later naar een nog hogere trilling, alsook hoe wij later overgaan naar een geheel 'éénheid' met de geconnecteerde zielen en dus ook naar hun trilling.

De unieke allesomvattende 'ik' hier op aarde bestaat eigenlijk niet, 'ik' is verwerpelijk.

(Dit is maar een glimp van hoe ik het bekijk, kan er een boek overschrijven teveel tekst )

Daarom dat dit 'mijn' waarheid is, hoeft dit absoluut niet jou waarheid te zijn. Iedereen z'n eigen waarheid.

Je hebt een mooie kijk op het bestaan Mandragora. Ik ben wel een beetje jaloers. Echt contact met entiteiten heb ik niet, tenminste niet in nuchtere staat. Ik heb het wel een paar keer meegemaakt tijdens trippen. Dat waren zulke immens overtuigende ervaringen dat ik er heilig van overtuigd ben dat de meeste hardcore atheïst na een dergelijke ervaring in één keer compleet overtuigd zou zijn van het bestaan van 'bovennatuurlijke' wezens, engelen zelfs (al is dat natuurlijk ook maar een benaming). Ik ben er sindsdien in ieder geval van overtuigd dat er om ons heen allerlei onlichamelijke wezens zijn, te allen tijde. Ik zie ze alleen niet nu. :P Misschien dat mensen het zich voorstellen als in een soort dromerige staat zulke wezens zien, maar zo is het helemaal niet. Je ziet ze niet met je fysieke ogen, je ziet ze eerder met pure intuïtie. En hun hoge frequentie maakt jouw beleving van hen 1000 keer zo echt aanvoelend als de beleving van deze wereld. Ik ben benieuwd of jij dat ook zo ervaart? Of anderen die hier ervaring mee hebben?

Kan je non-dualiteit (naked truth) niet zien als de kosmische cirkel van bestaan. Je zou het kunnen zien als een fractal, waarbij jij een 'specifieke' manifestatie bent in de fractal zoals een golf op de oceaan. De specifieke fractal is een directe manifestatie van het grotere geheel en staat dus ook niet los daarvan.

Wanneer de persoonlijke barrieres oplossen (ego dood) verdwijnt de scheiding tussen objectieve en subjectieve ervaring. Je merkt dat de omgeving ervoor zorgt dat jij je zo gedraagt en bepaalde acties uitvoerd en andersom je de omgeving inricht.

Dus wanneer we inzien dat de omgeving en jij elkaars ervaring zijn, ben je de complete ervaring van bewustzijn zichzelf. Die zin hiervoor is erg lastig om in te zien dus denk daar maar goed over na. Dus als je tot dit inzicht komt, wat dus geen idee is, begrijp je dat bewustzijn een continu stromende rivier is. Ervaring is die rivier en jij zit aan het begin waar die naartoe stroomt.

Normaal gesproken nemen wij een vaste positie aan in de rivier wat ons een tijdelijk perspectief geeft, maar dus wel veel weerstand kan veroorzaken als we tegen de stroming in lopen. Dit kan je zien als het verlangen naar het verleden en dus van het nu willen weglopen. Wanneer we onze gedachten stil leggen en ons perspectief mee laten varen op die rivier is er geen weerstand meer.

Meditatie is hier een goed voorbeeld voor, omdat je je 'tijdelijke perspectief' met alle geassocierde gedachten laat varen. Het kan bevrijdend aanvoelen omdat alle lasten die je dacht te hebben geen obstructie meer zijn en je synchroon mee vaart in het nu.

Op dit moment is er dan ook geen scheiding meer tussen gedachten (reflectie op het nu/verleden) en het ervaren in het nu. Je ervaart alles als een groot gevolg van zichzelf, je voelt dat alle acties die je doet direct onderdeel zijn van deze grootse fractal en je voel dat jij dus alles bent. Je bent grenzeloos, non-lokaal en altijd overal en nu.

Het ego zal hierna terug proberen te vechten en zich weer een houding proberen aan te nemen om de betekenis waarde te geven en te kunnen plaatsen. Uiteindelijk realiseer je je dat het te absurd is en het idee wordt aan de kant gezet. Toch door meerdere keren de zelfde ervaring op te doen begin je in te zien dat perspectieven aan nemen nu eenmaal bij het leven hoort, maar dat die non-duaale eenheid niet te ontkennen valt. Echte verlichting begint na dit hoofdstuk, waarbij de inzichten niet in menselijke woorden kunnen of willen worden vertaald.

Voor mensen die dit misschien nog beter willen begrijpen of zelf willen inzien raad ik aan om het boek "Tibetan book of the Living and Dying" te lezen. Hier staat alles in wat je moet weten, verzameld over honderden jaren van bewuste reflectie van Buddhistische monikken uit Tibet. Ze zijn meesters op dit gebied en bewuste fases tijdens de dood hebben ze uitgebreid bestudeerd. Begrijp dat alle contextuele naamplaatjes van zaken die ze begrijpen ook maar dienen om het een herkenbare definitie te geven, de echte realiteit bevat geen termen of namen, maar om het hier te begrijpen moeten we er wel iets op plakken.