#1
Dat is het lastige als mensen met het verstand dit blijven proberen te begrijpen. :P Er zullen paradoxen lijken te ontstaan, dingen die elkaar compleet tegenspreken. Maar het is inderdaad zoals je even later zegt dat als je dit alles bekijkt vanuit je gevoel het helemaal niet tegenstrijdig is. Die paradoxen lijken te ontstaan omdat je echt twee verschillende dimensies met elkaar vergelijkt. De dimensie van tijd en de dimensie-loze "dimensie".Psychedelibee zei:In de basis is er niks mis met verlangen, het kan een goede drijfveer zijn die ook tot veel goeds kan leiden. Echter zal verlangen er wel altijd voor zorgen dat je niet volledig in het nu kunt leven. Verlangen is iets dat je altijd met je gedachten naar de toekomst zal trekken, of wat er voor zorgt dat je nu niet tevreden bent met wat je hebt. Van zowel angst en verlangen is verlangen naar mijn idee het lastigst om uit te kunnen schakelen. Het niet meer willen hebben van verlangen is namelijk ook een verlangen paradoxaal genoeg.
Eens.Psychedelibee zei:Voor een ieder die op zoek is naar spirituele verlichting is het naar mijn idee belangrijk je te realiseren dat je nooit een punt zal bereiken waarop je het idee hebt dat helemaal klaar bent.
Het houdt voor mij onder andere in dat je weet dat je jezelf onmogelijk kunt kennen zoals je een concept kent. Je kunt jezelf alleen kennen door jezelf te zijn en zó diep terug te vallen in de stilte van jezelf dat er een bepaalde herkenning/realisatie is dat je helemaal niets bent. Je bent ondefinieerbaar, zonder tijd, zonder dimensies, zonder limieten. Door het inzien van dat je niets bent, kan er ook niets aan je blijven plakken. Het verleden kan zich niet meer aan de illusie van een 'zelf' vasthaken en die identificatie die je altijd met je mee hebt gedragen komt dan ook werkelijk los (zij het in één keer, of geleidelijk). Op die manier raak je steeds vrijer van de illusie van tijd en zie je in dat dit allemaal een constructie van het verstand was.MeejheM zei:ik begrijp niet wat bij jullie de ultieme "ego-loze" staat van "zijn" inhoud. ik snap behoorlijk weinig van de theorieën en ideeën die jullie nastreven, laat staan het einddoel(die er dus niet is).(lees dit als vraag)
Het omvat eigenlijk nog veel en veel meer, maar woorden kunnen dat toch nooit omvatten. Dat niets waarvan je realiseert dat je dat bent is in ieder geval niet een leeg niets. Dat lijkt enkel zo vanuit het verstand bekeken. Vanuit dat niets zelf is dat niets namelijk álles.
Er is geen dualiteit. Er is alleen schijnbare opdeling van non-dualiteit, waardoor we dualiteit lijken te ervaren. Maar er moet eerst een verstand zijn én geloof in de realiteit van dat verstand om dualiteit te lijken ervaren.MeejheM zei:waarom is er dualiteit en non-dualiteit terwijl er volgens mij ontzettend veel meer mogelijkheden zijn dan 2 of 1?
Zo kijk ik er niet naar. Wanneer ik een persoonlijk doel heb (en ja, die heb ik soms) dan is dat alleen in relatieve zin in de dimensie van tijd. Een doel op zich is niets mis mee. Maar wanneer ik mijn geluk laat afhangen en dus uitstel op basis van het behalen van dat doel (wat ik ook geregeld doe), dan is er sprake van geloof dat tijd iets meer is dan een nuttig concept. Dan zit ik alweer diep in de illusie van tijd en daarmee angst/verlangen.MeejheM zei:denk je je doel uiteindelijk te bereiken als je de hele tijd ideeën uitwisselt via een computer met een vreemde met een valse naam? laat staan je dagelijkse leven uit te voeren inclusief boodschappen doen en stofzuigen?
Het praten/schrijven over non-dualiteit is iets wat ik heel graag doe. Het is (meestal) geen doel voor me, maar wat ik het liefste op dat moment doe. Wanneer je in het nu leeft is alles wat je op dat moment doet het "doel" van het leven. Stofzuigen is op het moment dat je het doet het "doel" van het leven. Waarom? Omdat dat is wat leven dan doet. Op het moment is het doel van mijn leven deze tekst typen. Het doel van het leven is altijd intiem en klein. Hoeveel kun je in het nu tegelijk doen? Grote levensdoelen zijn altijd die van het dromende ego. 'Ooit in de toekomst...'
Als dat iemand's keuze is, dan zal het leven ook ervaren worden als een soort survival missie. Het verschil is dat je dan niet alleen je rol speelt, maar er ook écht in gelooft dat jij dat bent, in tegenstelling tot iemand die ook écht weet dat het een rol is die je speelt, een masker die je draagt. Intellectueel weten veel mensen dat ze een rol spelen. Maar pas ver voorbij het intellectuele, ver in de diepte kun je zien dat dat masker met weerhaken is bevestigd. Er wordt een enorme prijs (in de vorm van lijden) betaald voor het geloven in die rol. De enige ontsnapping van dat masker is zien dat die weerhaken alleen functioneren zolang er geloof is in de werkelijkheid van het masker. Doorzie je dat, dan komt het masker los.MeejheM zei:Ik vermoed dat een enorme meerderheid van de mensheid zijn of haar leven lijd zonder zich ook maar een seconde hierbij stil te staan. de meeste religies of spirituele wereldbeschouwingen gaan ervan uit dat je een mens van vlees en bloed bent, met de lusten en lasten die iedereen ervaart. de meesten streven ernaar die rol zo goed mogelijk volgens een bepaalde ideologie te vervullen, religieus of niet. ontsnappen hieraan is bij de meeste ideologieën onmogelijk. waarin wijkt jullie spirituele beeld hier zo van af?
Ik ben opgevoed in een christelijke omgeving. Maar ik moet zeggen dat het (religie/geloof) me altijd al heeft tegengestaan. Ik deed mee in het geloven van die verhalen omdat iedereen dat deed, maar het voelde nooit goed. Rond de pubertijd ben ik me er hevig tegen gaan verzetten en zag ik mezelf vanaf toen als atheïst en materialist. Pas toen ik zo'n 20 was en voor het eerst een paddo trip had, begonnen er twijfels in me te ontstaan of het bestaan werkelijk zo'n toeval en zo leeg/betekenisloos was als ik altijd had gedacht. Nog weer een aantal jaren later begon ik psychedelica wat serieuzer te gebruiken (ipv alleen als entertainment). Met de ervaringen die ik toen heb gehad kon ik mezelf onmogelijk dat wereldbeeld blijven voorhouden dat ik eerst had.MeejheM zei:welke levensbeschouwingen hebben jullie ook ervaren voordat je non-dualiteit bijvoorbeeld ontdekt hebt, en waarom ben je daar vanaf gestapt?
