De onsterfbare ziel

Bobsacamano zei:

Maar ik geloof niet persee in de theorie besproken in het artikel. Het gaat me niet zozeer te ver maar vind het wel ver gezocht. Het idee van een hoger bestaan zoals Mindless beschrijft spreekt me meer aan. Maar dan wel in een hogere dimensie waar het fysieke er niet meer toe doet. Deze dimensies zijn verweven met de onze. Niet in een compleet andere bubbel maar als velletjes papier die op elkaar liggen (dit zuig ik niet uit mijn duim veel theoretische natuurkundige denken hier op deze manier over) Zie het een beetje als radiogolven ze gaan allemaal door de zelfde lucht op een andere frequentie maar ze raken elkaar niet.

Klik om te vergroten...

Er zullen vast oneindig veel van dat soort dimensies zijn. Bewustzijn zelf staat imo echter altijd los van het fysieke. Het fysieke "bestaat" alleen in tijd, wat een illusie is. Het fysieke is in werkelijkheid slechts licht, iets wat de wetenschap nu zelfs begint te erkennen. Vreemd genoeg is het geloof in materie echter zo sterk, dat we maar blijven spreken van materie en 'het fysieke'. :P Maar ik begrijp wat je bedoelde hoor. We hebben natuurlijk nog wel te maken met deze lichamen en de daarbij komende limitaties in deze dimensie, maar dat is alleen op dat relatieve gebied.

Bobsacamano zei:

De ego oplossing waar Mindless het over heeft heb ik nog niet echt meegemaakt of ik heb het nog niet echt herkent. Maar ik denk niet persee dat dat een volgende constante staat hoeft te zijn. Het weg zetten, loslaten, kwijtraken van het ego is een prachtig fenomeen maar het blijft ook een staat van zijn, wellicht komt er in een hogere dimensie juist nog veel meer kijken bij het zijn/bestaan.

Klik om te vergroten...

Ben ik het helemaal mee eens. Alleen is het wel zo dat het ego voor imméns veel leed zorgt.

Ik denk dat het meer een issue is van de ego-loze staat niet herkennen ja. Als jij een moment zonder verlangen en angst bent en dus volledig content bent met het moment en dus vrede/liefde/schoonheid ervaart, dan ben je op dat moment zonder ego. Maar als je gedachtestroom er altijd gauw weer bij komt om dat moment te interpreteren, dan is er niet veel ruimte voor die herkenning. Een ego-oplossing is natuurlijk ook een ruim begrip. Je kan heel oppervlakkig in bewustzijn blijven tijdens de afwezigheid van gedachten/angst/verlangen en je kunt er ook héél diep in duiken.

En buiten dat: het ego is een illusie. Iedereen is al "bevrijd" van het ego. Het probleem is het hardnekkige geloof dat we dat niet zijn. :P Er kan geen echte bevrijding zijn van het ego, maar enkel ingezien worden dat er nooit een ego (nu bedoel ik dat als afzonderlijke entiteit) geweest is, wat paradoxaal gezegd dan toch weer een echte bevrijding (van een illusie) is. :P Dit is ook de reden dat het een realisatie wordt genoemd.

Wat betreft dat het niet een constante staat hoeft te zijn: Op een bepaalde manier hoeft dat inderdaad niet aangezien je kan leven gelovend dat je een ego (een afzonderlijke entiteit t.o.v. een wereld en anderen buiten jezelf) bent, maar het ego is áltijd zoekende naar de ego-loze "staat". M.a.w. het zoekt zijn eigen dood. Het verstand vervormt dit weliswaar compleet en interpreteert dit verlangen naar totaal andere dingen, maar iedereen zoekt uiteindelijk alleen maar totale afwezigheid van het ego en daarmee totale en vooral blijvende vrijheid/geluk, of je dat nu weet van jezelf of niet. Zolang er verlangen of angst is, kan er geen totale en dus échte vrijheid/geluk zijn, die twee sluiten elkaar uit. Maar het klopt dat mensen zichzelf heel lang kunnen wijsmaken dat leven als een afzonderlijke entiteit goed genoeg is. Ik trap daar ook vaak genoeg in, maar het is niet waar. Een goede glimp in je ware aard zal je duidelijk maken dat alles minder dan onvoorwaardelijke liefde en totale vrijheid en geluk niet genoeg is. Het is niet dat het een keuze is. Zolang je het niet hebt gevonden, zul je zoekende zijn. Iedereen is op die spirituele zoektocht, sommigen weten het alleen.

Mijn opvatting, hoeft niemand het mee eens te zijn.

Maar excuses, ik ga weer een beetje offtopic (min of meer) :P Maar goed, ik ben het met MeejheM eens dat wetenschap en religie niet samengaan. Maar dan wel met de kanttekening dat ik spiritualiteit niet per se onder religie wil scharen. Tegenwoordig is religie niets meer dan geloof, terwijl spiritualiteit helemaal niets met geloof te maken hoeft te hebben. Wetenschap daarentegen is helaas de nieuwe religie/geloof geworden bij veel mensen.

Maar excuses, ik ga weer een beetje offtopic (min of meer) :P Maar goed, ik ben het met MeejheM eens dat wetenschap en religie niet samengaan. Maar dan wel met de kanttekening dat ik spiritualiteit niet per se onder religie wil scharen. Tegenwoordig is religie niets meer dan geloof, terwijl spiritualiteit helemaal niets met geloof te maken hoeft te hebben. Wetenschap daarentegen is helaas de nieuwe religie/geloof geworden bij veel mensen.

Klik om te vergroten...

Dat is inderdaad wat ik aangeef:
- wetenschap en religie gaan moeilijk samen.
- wetenschap is een religie geworden, in de context dat je er in gelooft of niet.
- spiritualiteit wetenschappelijk verklaren is in principe een bijna onmogelijke opgave.

Als er rationeel denker ben ik achter de wetenschap gaan staan, maar dan wel echte wetenschap, geen populaire theorieën of grenswetenschap. dat staat mij in de weg een van de grote religieuze stromingen te volgen.(geloof is in de wetenschap vaak bevestigd door bewijs).

graag jullie reacties over het bewustzijn zonder lichaam, en reïncarnatie zonder overdracht van kennis.

Ik vind het zeker ook interessant dat spiritualiteit en wetenschap bij elkaar worden gebracht. Het zou naar mijn idee wel beter zijn als er duidelijk wordt gemaakt voor het grotere publiek dat het alles behalve wetenschappelijk onderbouwd is. Het artikel doet alles wel een beetje teveel voorkomen alsof zijn ideeeen al bewezen waren.

Ik zie persoonlijk de ziel een beetje als een oneindig klein puzzelstukje uit het allesomvattende bewustzijn. Treedt je uit je lichaam dan blijf je bij jouw eigen puzzelstukje, jouw ziel. Zo zie je in enen dat je geen lichaam nodig hebt om te bestaan. Heb je een ego oplossing dan vervaagt jouw puzzelstukje tot het punt dat je helemaal opgaat in het allesomvattende bewustzijn. Bij een ego oplossing verdwijnen begrippen als tijd, ruimte, identiteit, etc, er blijft dan alleen nog gevoel over. Dan in enen realiseer je je dat je ook geen ziel meer nodig hebt om te bestaan.

Waarom er dan toch begrippen zoals een ziel en een lichaam nodig zijn? Dat blijft een lastige vraag, maar ergens lijkt het bijzonder handig te zijn om te kunnen functioneren. In een staat van een volledige ego oplossing kun je niet functioneren hier op aarde in ieder geval, aangezien het hele idee van hier op aarde zijn er niet meer toe doet. Maarja, aan de andere kant, als er alleen maar een allesomvattend bewustzijn is, waarom zou 'je' dan moeten kunnen functioneren? Dit blijft een beetje het probleem met filosofie en wetenschap naar mijn idee, elk antwoord roept altijd minstens zoveel nieuwe vragen op. Zeker interessante vragen, maar uiteindelijk lijkt de les van het leven toch te zijn om alles los te laten, zo dus ook de eeuwige zoektocht naar antwoorden en nut.

MeejheM zei:

graag jullie reacties over het bewustzijn zonder lichaam, en reïncarnatie zonder overdracht van kennis.

Klik om te vergroten...

Als je door intens je gedachten te negeren doorbreekt naar ego-loos bewustzijn, verdwijnt het zelfbeeld, niet de realiteit van het lichaam. Maar de realiteit van het lichaam is veel minder substantieel dan we normaal denken. Qua perceptie gaat het lichaam dan helemaal op in de totaliteit van je zicht. Je ziet dan eigenlijk precies hetzelfde, maar je ziet dan ook dat de grens van bijvoorbeeld je hand en wat je daarnaast ziet geen echte grens is. Alles is dan van hetzelfde 'spul' gemaakt. Het is slechts 'zicht' waar je bewust van bent. En dat 'zicht' is uiteindelijk alleen gemaakt van bewustzijn: jezelf. Er is dus slechts 'bewustzijn van' zicht, niet zicht als een los bestaand iets. Het is namelijk het verstand wat je totale ervaring opdeelt in verschillende conceptuele delen, maar dan ben je vòòrdat je verstand er is om die opdeling te maken. Verder bestaat het lichaam uit sensaties, de lichte tintelingen die je in je ledematen voelt. Maar ook hier geldt dan weer hetzelfde: er is alleen het 'bewustzijn van' die tintelingen. Het hele idee van een fysiek lichaam is precies dat: een idee. Het verstand moet die gedachte steeds opnieuw maken om de illusie van (het geloof in) een fysiek lichaam gemaakt van materie gaande te houden.

Reïncarnatie zonder overdracht van kennis? Is dat niet simpelweg hoe we geboren worden? Reïncarnatie zou voor de ziel zijn, wat een soort opsplitsing is van het hoogste bewustzijn. Dit hoogste bewustzijn kan zichzelf niet écht opsplitsen, maar heeft de mogelijkheid om te dromen dat het een ziel is die reïncarneert in een lichaam in een wereld/droom. De ziel neemt geen kennis mee, omdat kennis pas vergaart kan worden wanneer taal zich heeft ontwikkelt. Maar goed, ik neem hier veel over van wat ik hierover gelezen/gehoord heb. Reïncarnatie/het bewustzijnsniveau van de ziel interesseert me niet zo heel erg veel.

Psychedelibee zei:

Ik zie persoonlijk de ziel een beetje als een oneindig klein puzzelstukje uit het allesomvattende bewustzijn. Treedt je uit je lichaam dan blijf je bij jouw eigen puzzelstukje, jouw ziel. Zo zie je in enen dat je geen lichaam nodig hebt om te bestaan. Heb je een ego oplossing dan vervaagt jouw puzzelstukje tot het punt dat je helemaal opgaat in het allesomvattende bewustzijn. Bij een ego oplossing verdwijnen begrippen als tijd, ruimte, identiteit, etc, er blijft dan alleen nog gevoel over. Dan in enen realiseer je je dat je ook geen ziel meer nodig hebt om te bestaan.

Klik om te vergroten...

Zo zie ik het ook! Ik denk dat de ziel een soort tussenstap is tussen ego-bewustzijn en compleet ongeconditioneerd bewustzijn. Het is allemaal hetzelfde bewustzijn, maar functionerend op verschillende frequenties. Maar de absolute werkelijkheid blijft steeds dat ongeconditioneerde bewustzijn dat als het nu compleet los staat van tijd. Het ego-bewustzijn en ziel-bewustzijn bestaan ook niet echt in tijd, maar zo lijkt het wel ervaren te worden vanuit daar bekeken.

Waarom er dan toch begrippen zoals een ziel en een lichaam nodig zijn? Dat blijft een lastige vraag, maar ergens lijkt het bijzonder handig te zijn om te kunnen functioneren.

Klik om te vergroten...

Ook eens. Veel concepten zijn nou eenmaal erg handig voor het dagelijks functioneren.

In een staat van een volledige ego oplossing kun je niet functioneren hier op aarde in ieder geval, aangezien het hele idee van hier op aarde zijn er niet meer toe doet. Maarja, aan de andere kant, als er alleen maar een allesomvattend bewustzijn is, waarom zou 'je' dan moeten kunnen functioneren?

Klik om te vergroten...

Daar ben ik het niet echt mee eens. Tijdens een ego-oplossing gaat de wereld inclusief jij als lichaam-geest (wat onderdeel is van de wereld) automatisch door. Bewustzijn is zich dan enkel bewust van zichzelf als het nu, maar het nu blijft steeds een andere vorm aannemen, net zoals het altijd al doet.

Dit blijft een beetje het probleem met filosofie en wetenschap naar mijn idee, elk antwoord roept altijd minstens zoveel nieuwe vragen op. Zeker interessante vragen, maar uiteindelijk lijkt de les van het leven toch te zijn om alles los te laten, zo dus ook de eeuwige zoektocht naar antwoorden en nut.

Klik om te vergroten...

Klopt ja. Het probleem blijft dat taal niet toereikend is om hierover te spreken, niet écht tenminste. En inderdaad, loslaten is onvermijdelijk.

Mindless zei:

In een staat van een volledige ego oplossing kun je niet functioneren hier op aarde in ieder geval, aangezien het hele idee van hier op aarde zijn er niet meer toe doet. Maarja, aan de andere kant, als er alleen maar een allesomvattend bewustzijn is, waarom zou 'je' dan moeten kunnen functioneren?

Klik om te vergroten...

Daar ben ik het niet echt mee eens. Tijdens een ego-oplossing gaat de wereld inclusief jij als lichaam-geest (wat onderdeel is van de wereld) automatisch door. Bewustzijn is zich dan enkel bewust van zichzelf als het nu, maar het nu blijft steeds een andere vorm aannemen, net zoals het altijd al doet.

Klik om te vergroten...

Ik baseer dit op mijn eigen ervaring aan LSD, op dat moment was ik echt volledig opgegaan in het universum, het licht. Niks van wat hier op aarde was, was op dat moment nog als zodanig herkenbaar. Ik had niet meer door ik een lichaam had wat zich in een kamer bevond. Ik bestond sowieso niet meer, ik was opgegaan in pure onconditionele liefde dat was alles wat er op dat moment nog ervaren kon worden. Uiteraard ging mijn lichaam en de wereld gewoon door, maar op dat moment kon ik zeker niet functioneren zoals in mijn dagelijks leven.

Andere keren heb ik ook wel ego oplossingen gehad aan bijvoorbeeld psilo, maar dan was ik me nog wel zodanig van de wereld bewust dat ik in theorie nog kon functioneren. Naar mijn idee was die ervaring aan de LSD een echte volledige ego oplossing en vandaar dat ik denk dat je in zo'n staat niet meer kunt functioneren. In het dagelijks leven zou je denk ik idealiter een zodanige balans willen dat je ego extreem vervaagd is, maar dat delen van jou als mensheid nog aanwezig zijn om te kunnen functioneren hier op aarde.

Ik heb zelf ook een dergelijke ervaring gehad (denk ik) waarbij ik totaal niet meer bewust was van een specifiek iets, behalve een super constante stroom informatie/kleuren/vormen. Dat was inderdaad alsof je letterlijk opgaat in het licht en ziet dat die stroom jezelf is. Achteraf had ik de gedachte dat het was alsof ik een soort glasvezelkabel was geworden. :P Misschien heb je gelijk hoor en is alleen dat een complete ego-oplossing. Maar aan de andere kant denk ik dan dat de complete realiteit hier áltijd moet zijn. Een illusie is er niet echt. De waarheid van onze ervaring, ook als schijnbaar ego-bewustzijn moet te allen tijde een waarheid bevatten anders zou er sowieso geen ervaring zijn. Mijn ervaring is dat hoe dichter bij de realiteit je komt hoe beter de wereld van vorm functioneert omdat je meer bewustzijn brengt in alles. Misschien dat die ervaring naast het verhogen van bewustzijn nog iets deed. Uiteindelijk neem je dan ook psychedelica wat meer doet dan alleen het bewustzijn verhogen. Mensen die als het ware 'verlicht' zijn en dus niet meer terugvallen in ego lijken ook juist compleet bewust te zijn van de wereld van vorm en niet totaal van de wereld te zijn.

Maar ja, ik speculeer hier ook wel wat. Misschien heb je ook wel gelijk.

Ik weet het ook niet precies hoor, wat ik beschreef zou ook een bijna dood ervaring kunnen zijn. Als ik lees over bijna dood ervaringen, uit het lichaam treden en ego dood vind ik de omschrijvingen redelijk door elkaar lopen persoonlijk.

Toch zie ik zelf die ervaring als mijn enige volledige ego dood of oplossing. In een verlichte staat waarin je wel nog volledig bewust bent is jou persoonlijke identiteit natuurlijk wel totaal vervaagd, echter zijn er naar mijn idee nog wel menselijke dingen over die er voor zorgen dat je nog hier op aarde bent en kan zorgen dat je eet en drinkt bijvoorbeeld. Gelukkig ook maar, want die dingen zijn nog steeds nodig. Daarbij denk ik ook altijd, die verlichte meesters hebben allemaal een naam en reageren hier ook gewoon, dan moet er toch op zijn minst nog vaag een stukje van hun menselijkheid en identiteit aanwezig zijn.

Wat naar mijn idee eerder verlichting is, is niet zozeer het volledig oplossen van het ego maar inzien wat het ego doet en hier niet meer in mee gaan. Ook zij hebben misschien wel momenten van een volledige ego oplossing meegemaakt, maar dan tijdens diepe meditatie. Wanneer je weer je alle daagse dingen gaat doen kun je natuurlijk wel blijven mediteren, maar denk ik niet zo'n staat van diepe meditatie vast houden.

Maargoed dit is van mijn kant ook allemaal speculatie hoor, die ik reflecteer op mijn eigen ervaringen.

Filmpje wat exact gaat over waar wij het hier over hebben Bee:


Niet dat we dit dan maar moeten geloven, maar ik vond het wel grappig dat ik eraan zat te denken en dat er toen ik een filmpje aanklikte (die ik nog nooit had gezien) het exact hierover ging. Voor sommigen misschien toeval, maar dit gebeurd me echt de hele tijd. Ik had het vroeger ook afgedaan als toeval, maar er zit denk ik toch echt wel iets achter dergelijke synchroniciteit.

Mooi uitgelegd in dat filmpje thanks

Psychedelibee zei:

Toeval of niet, mooi dat je dit gevonden hebt. Thanks voor het delen! Hij bevestigd eigenlijk wel mijn visie erop als ik het zo hoor.

Klik om te vergroten...

Eigenlijk best wel ja. Maar het hangt er ook een beetje vanaf wat je eigen definitie van 'ego' is. Je kan onder ego het complete ego-bewustzijn (bewustzijn functionerend als een afzonderlijke zelf) verstaan, wat Shunyamurti hier doet en jij denk ik ook? Zelf gebruik ik 'ego' vaak als wat wij er direct van ervaren: angst en verlangen. En dat laatste moet natuurlijk wel compleet ontstegen worden.

Maar goed, misschien probeert mijn afzonderlijke zelf nu ook wel een beetje zijn gelijk te halen. Misschien moet ik mijn definitie ook maar eens aanpassen. Ego wordt denk ik vaker gebruikt in de zin zoals jullie het bedoelen. Al zie ik dergelijke meesters ook weleens deze definities door elkaar heen gebruiken.

Bobsacamano zei:

Mooi uitgelegd in dat filmpje thanks

Klik om te vergroten...

Ja hè? Die filmpjes hoeven niet altijd per se zweverig of moeilijk te zijn, het is vaak ook maar net hoe je er naar luistert. Wat ik persoonlijk wat minder vind is dat deze Shunyamurti vaak het woord God gebruikt voor de hogere zelf. Voor mij (en ik denk voor heel veel mensen) is dat woord veel te beladen onder andere door mijn christelijke opvoeding en alle (vaak negatieve) associaties die ik met religie heb. Maar het zou erg jammer zijn als mensen om dergelijke redenen zulke filmpjes afslaan. Persoonlijk denk ik liever in termen als realiteit of bewustzijn en vervang ik in mijn hoofd het woord God met die termen.

Mindless zei:

Psychedelibee zei:

Toeval of niet, mooi dat je dit gevonden hebt. Thanks voor het delen! Hij bevestigd eigenlijk wel mijn visie erop als ik het zo hoor.

Klik om te vergroten...

Eigenlijk best wel ja. Maar het hangt er ook een beetje vanaf wat je eigen definitie van 'ego' is. Je kan onder ego het complete ego-bewustzijn (bewustzijn functionerend als een afzonderlijke zelf) verstaan, wat Shunyamurti hier doet en jij denk ik ook? Zelf gebruik ik 'ego' vaak als wat wij er direct van ervaren: angst en verlangen. En dat laatste moet natuurlijk wel compleet ontstegen worden.

Maar goed, misschien probeert mijn afzonderlijke zelf nu ook wel een beetje zijn gelijk te halen. Misschien moet ik mijn definitie ook maar eens aanpassen. Ego wordt denk ik vaker gebruikt in de zin zoals jullie het bedoelen. Al zie ik dergelijke meesters ook weleens deze definities door elkaar heen gebruiken.

Klik om te vergroten...

Ik zie het ego inderdaad als bewustzijn functionerend als een afzonderlijke zelf. Het ego is naar mijn idee alles wat jou mens maakt en dat gaat natuurlijk nog veel dieper dan angst en verlangen. Ik zie het ego echt als een soort gelaagdheid waarvan je in het dagelijks leven de juiste balans moet zien te vinden tot waar je die gelaagdheid wilt afpellen om nog te kunnen blijven functioneren.

Volgens mij is er met jouw definitie van het ego niks mis trouwens, naar mijn idee is het de definitie van het ego waarbij je de juiste balans hebt om nog te kunnen functioneren in je dagelijkse leven. Voor tijdens trippen en diepe meditatie zou ik het dan weer zonde vinden om het ego niet nog dieper af te pellen tot het punt dat er niks meer van jou als mens over, de ego dood. Het punt waarop je niet alleen maar meer inziet dat dingen zoals tijd, ruimte, identiteit illusies zijn maar waarop deze gewoon echt niet meer bestaan. Omdat ze niet meer bestaan kun je er dan ook niet meer mee werken en wordt functioneren hierop aarde dus onmogelijk naar mijn idee.

Psychedelibee zei:

Ik zie het ego inderdaad als bewustzijn functionerend als een afzonderlijke zelf. Het ego is naar mijn idee alles wat jou mens maakt en dat gaat natuurlijk nog veel dieper dan angst en verlangen. Ik zie het ego echt als een soort gelaagdheid waarvan je in het dagelijks leven de juiste balans moet zien te vinden tot waar je die gelaagdheid wilt afpellen om nog te kunnen blijven functioneren.

Klik om te vergroten...

In mijn ervaring met trippen en/of meditatie staan juist die twee (angst en verlangen) aan de basis van het ego. Uiteraard zijn er veel meer emoties, maar het lijkt alsof deze allemaal meer specifieke vormen van (oer)angst en verlangen zijn, welke beide niets meer zijn dan on-acceptatie van het nu. Het ego zie ik ook als een gelaagd iets, waarbij hoe dieper ik het onderzoek hoe neutraler die on-acceptatie lijkt te worden. Aan de oppervlakte vervormen woorden/concepten die neutrale weerstand nog en ontstaat er zo een heel spectrum aan emoties, maar in de diepte is het meer een pure neutrale sensatie van afzetten tegen het nu, tegen de stilte in het midden van alles.

Ik denk zelf niet dat ik een soort balans hierin moet vinden. Ik "probeer" voor de volle 100% in het nu te leven door er zo weinig mogelijk weerstand tegen te bieden. Ik denk dat de intelligentie van het universum er wel voor zorgt dat de dimensie van tijd en ruimte blijft functioneren. Toen ik een keer uit het niets zonder psychedelica of meditatie een ego-oplossing leek te hebben, ging alles volledig op de automatische piloot. Volgens mij werkt alleen een compleet loslaten. Maar ik begrijp denk ik wel een beetje wat je bedoeld. Met die ene ervaring waar ik een soort glasvezelkabel was, kon ik ook niet echt normaal functioneren. Ik twijfel dus ook nogal of dat alleen een ego-oplossing was of meer een mystieke staat.

Volgens mij is er met jouw definitie van het ego niks mis trouwens, naar mijn idee is het de definitie van het ego waarbij je de juiste balans hebt om nog te kunnen functioneren in je dagelijkse leven. Voor tijdens trippen en diepe meditatie zou ik het dan weer zonde vinden om het ego niet nog dieper af te pellen tot het punt dat er niks meer van jou als mens over, de ego dood. Het punt waarop je niet alleen maar meer inziet dat dingen zoals tijd, ruimte, identiteit illusies zijn maar waarop deze gewoon echt niet meer bestaan. Omdat ze niet meer bestaan kun je er dan ook niet meer mee werken en wordt functioneren hierop aarde dus onmogelijk naar mijn idee.

Klik om te vergroten...

Dat klinkt wel aannemelijk ja. Het blijft een moeilijk iets om over te praten... Ik denk ook wel dat taal het nu laat lijken alsof we er verschillend naar kijken, terwijl onze werkelijke ervaring vast exact overeenkomt. Concepten horen naar mijn idee niet bij het ego. Enkel identificatie mét concepten is ego (imo). Daar ligt het verschil tussen onze opvattingen denk ik.

Ik volg jullie discussie op de voet maar er komt bij mij één ding wel steeds omhoog waar ik moeite mee heb. Hoe zie je het hele angst en verlangen in de verwante emoties in het echte leven. Neem nu bijvoorbeeld verlangen. Ik ben erg gepassioneerd met mijn werk ik doe dit werk ook uit liefde voor het vak en heb een verlangen om daar steeds beter in te worden. Volgens wat ik zo bij je lees is zon verlangen een complete staat van je ego waar je plat gezegd beter van af kan zijn.

Ik ben het er heel erg mee eens dat angst vaak echt nergens op slaat en een slechte drijfveer is. Maar mijn verlangen komt vaak ook voort uit een liefde. En naar mijn mening is het verlangen wat mensen pushed om verder te komen dan alleen een vuurtje voor een grot.

Misschien leg ik het een beetje plat en slecht uit maar dit komt steeds weer naar boven bij me.

Mindless zei:

(oer)angst en verlangen zijn, welke beide niets meer zijn dan on-acceptatie van het nu. Het ego zie ik ook als een gelaagd iets, waarbij hoe dieper ik het onderzoek hoe neutraler die on-acceptatie lijkt te worden. Aan de oppervlakte vervormen woorden/concepten die neutrale weerstand nog en ontstaat er zo een heel spectrum aan emoties, maar in de diepte is het meer een pure neutrale sensatie van afzetten tegen het nu, tegen de stilte in het midden van alles.

Ik denk zelf niet dat ik een soort balans hierin moet vinden. Ik "probeer" voor de volle 100% in het nu te leven door er zo weinig mogelijk weerstand tegen te bieden. Ik denk dat de intelligentie van het universum er wel voor zorgt dat de dimensie van tijd en ruimte blijft functioneren. Toen ik een keer uit het niets zonder psychedelica of meditatie een ego-oplossing leek te hebben, ging alles volledig op de automatische piloot. Volgens mij werkt alleen een compleet loslaten. Maar ik begrijp denk ik wel een beetje wat je bedoeld. Met die ene ervaring waar ik een soort glasvezelkabel was, kon ik ook niet echt normaal functioneren. Ik twijfel dus ook nogal of dat alleen een ego-oplossing was of meer een mystieke staat.

Klik om te vergroten...

Bobsacamano zei:

Ik volg jullie discussie op de voet maar er komt bij mij één ding wel steeds omhoog waar ik moeite mee heb. Hoe zie je het hele angst en verlangen in de verwante emoties in het echte leven. Neem nu bijvoorbeeld verlangen. Ik ben erg gepassioneerd met mijn werk ik doe dit werk ook uit liefde voor het vak en heb een verlangen om daar steeds beter in te worden. Volgens wat ik zo bij je lees is zon verlangen een complete staat van je ego waar je plat gezegd beter van af kan zijn.

Klik om te vergroten...

Heel begrijpelijk hoor. Ten eerste zou ik graag willen zeggen dat functioneren als/in ego-bewustzijn niet puur evil is. Ook wanneer we denken dat we werkelijk een afzonderlijke persoon zijn met alle bijkomende ambities/verlangens kunnen we nog steeds goede dingen doen.

Maar verlangen blijft natuurlijk een teken van dat je niet bent waar je eigenlijk wezen wilt. Soms is dat verlangen nadrukkelijk aanwezig, maar juist in subtiele vorm kan het zo makkelijk zijn om het te accepteren (of negeren). Om dan een voorbeeld op te noemen van het verschil tussen ego-bewustzijn en ongeconditioneerd bewustzijn:

- Een getalenteerde pianist speelt het liefst de hele dag op de piano, omdat hij denkt dat het pianospelen hem de grootste vreugde geeft. Ook wil hij steeds beter worden. Hij oefent elke dag om zijn spel te perfectioneren.

- Een andere getalenteerde pianist heeft geen enkele ambitie om beter te worden. Deze pianist ervaart al constante vreugde. Deze pianist weet dat er niet zo iets bestaat als een object, activiteit of relatie die hem vreugde kan geven, omdat vreugde al compleet in hem aanwezig is. Het is de vreugde zelf die zijn expressie vindt in het pianospel. Er is geen achterliggende reden om te spelen. Het spel gebeurd om exact dezelfde "reden" dat een bloem bloeit en water stroomt. Daarom is het spel van deze speler subliem. Het lichaam van de speler functioneert als een compleet transparant medium voor het leven zelf om doorheen te stromen zonder enkele obstructie.

Het verschil is natuurlijk duidelijk. De eerste pianospeler is constant tijd gedachten aan het produceren en geloven, waardoor hij steeds "om" het nu heen cirkelt en niet in/als het nu aanwezig is. Hij gelooft werkelijk dat iets externs hem vreugde kan geven en laat zichzelf dan ook pas vreugde toe wanneer hij speelt. Voor de tweede speler geldt dit allemaal niet.

Bobsacamano zei:

Ik ben het er heel erg mee eens dat angst vaak echt nergens op slaat en een slechte drijfveer is. Maar mijn verlangen komt vaak ook voort uit een liefde. En naar mijn mening is het verlangen wat mensen pushed om verder te komen dan alleen een vuurtje voor een grot.

Klik om te vergroten...

Het klopt dat je verlangen ook voort komt uit liefde. Maar al het zogenaamde "kwaad" in deze wereld komt (uiteindelijk) ook voort uit liefde. De non-duale realisatie ontstijgt de dualiteit van de wereld van concepten namelijk compleet. Het is niet zo dat de realiteit enkel wat wij als "goed" zien accepteert en het "kwaad" niet. Liefde (niet die van het ego) is onvoorwaardelijk. Het laat álles toe, het is niet wat bewustzijn doet maar wat het is. En iedereen kan zo ineens inzien dat we dát zijn, ook nu op dit moment.

Op het niveau van het ego zorgt verlangen er inderdaad voor dat we bepaalde dingen voor elkaar krijgen. Maar zelfs het ego is uiteindelijk gemaakt van bewustzijn. Het is bewustzijn/leven die het lichaam animeert en het verstand creëert. Maar door de ontelbare identificaties met gedachten uit het verleden functioneert het ego-bewustzijn op een letterlijk krankzinnige manier. Het leeft alsof het verleden hier nog steeds om ons heen hangt en alsof het zijn geluk ooit gaat vinden in de toekomst, wanneer het dit of dat heeft bereikt.

Nogmaals, het ego kan erg aanwezig zijn, maar ook zeer subtiel. Wanneer het subtiel is, ondervinden we er minder last van. Hierdoor hebben veel mensen geen ambitie om het eigen bewustzijn te onderzoeken. En dit is ook helemaal niet erg. Meestal zullen mensen pas serieus met een spirituele zoektocht beginnen wanneer ze helemaal gek worden van de compulsieve dwangneuroses, verlangens en angsten. Maar het hoeft niet. Iedereen kan elk moment gaan kijken. Maar dan moet er initieel een zekere interesse in de waarheid zijn.

Dit is mijn kijk hier op.

Bobsacamano zei:

Misschien leg ik het een beetje plat en slecht uit maar dit komt steeds weer naar boven bij me.

Klik om te vergroten...

Nee hoor, volkomen duidelijk.

Psychedelibee zei:

In de basis is er niks mis met verlangen, het kan een goede drijfveer zijn die ook tot veel goeds kan leiden. Echter zal verlangen er wel altijd voor zorgen dat je niet volledig in het nu kunt leven. Verlangen is iets dat je altijd met je gedachten naar de toekomst zal trekken, of wat er voor zorgt dat je nu niet tevreden bent met wat je hebt. Van zowel angst en verlangen is verlangen naar mijn idee het lastigst om uit te kunnen schakelen. Het niet meer willen hebben van verlangen is namelijk ook een verlangen paradoxaal genoeg.

Klik om te vergroten...

Dat is het lastige als mensen met het verstand dit blijven proberen te begrijpen. :P Er zullen paradoxen lijken te ontstaan, dingen die elkaar compleet tegenspreken. Maar het is inderdaad zoals je even later zegt dat als je dit alles bekijkt vanuit je gevoel het helemaal niet tegenstrijdig is. Die paradoxen lijken te ontstaan omdat je echt twee verschillende dimensies met elkaar vergelijkt. De dimensie van tijd en de dimensie-loze "dimensie".

Psychedelibee zei:

Voor een ieder die op zoek is naar spirituele verlichting is het naar mijn idee belangrijk je te realiseren dat je nooit een punt zal bereiken waarop je het idee hebt dat helemaal klaar bent.

Klik om te vergroten...

Eens. Het constant blijven realiseren dat je niets (conceptueels) weet.

MeejheM zei:

ik begrijp niet wat bij jullie de ultieme "ego-loze" staat van "zijn" inhoud. ik snap behoorlijk weinig van de theorieën en ideeën die jullie nastreven, laat staan het einddoel(die er dus niet is).(lees dit als vraag)

Klik om te vergroten...

Het houdt voor mij onder andere in dat je weet dat je jezelf onmogelijk kunt kennen zoals je een concept kent. Je kunt jezelf alleen kennen door jezelf te zijn en zó diep terug te vallen in de stilte van jezelf dat er een bepaalde herkenning/realisatie is dat je helemaal niets bent. Je bent ondefinieerbaar, zonder tijd, zonder dimensies, zonder limieten. Door het inzien van dat je niets bent, kan er ook niets aan je blijven plakken. Het verleden kan zich niet meer aan de illusie van een 'zelf' vasthaken en die identificatie die je altijd met je mee hebt gedragen komt dan ook werkelijk los (zij het in één keer, of geleidelijk). Op die manier raak je steeds vrijer van de illusie van tijd en zie je in dat dit allemaal een constructie van het verstand was.

Het omvat eigenlijk nog veel en veel meer, maar woorden kunnen dat toch nooit omvatten. Dat niets waarvan je realiseert dat je dat bent is in ieder geval niet een leeg niets. Dat lijkt enkel zo vanuit het verstand bekeken. Vanuit dat niets zelf is dat niets namelijk álles.

MeejheM zei:

waarom is er dualiteit en non-dualiteit terwijl er volgens mij ontzettend veel meer mogelijkheden zijn dan 2 of 1?

Klik om te vergroten...

Er is geen dualiteit. Er is alleen schijnbare opdeling van non-dualiteit, waardoor we dualiteit lijken te ervaren. Maar er moet eerst een verstand zijn én geloof in de realiteit van dat verstand om dualiteit te lijken ervaren.

MeejheM zei:

denk je je doel uiteindelijk te bereiken als je de hele tijd ideeën uitwisselt via een computer met een vreemde met een valse naam? laat staan je dagelijkse leven uit te voeren inclusief boodschappen doen en stofzuigen?

Klik om te vergroten...

Zo kijk ik er niet naar. Wanneer ik een persoonlijk doel heb (en ja, die heb ik soms) dan is dat alleen in relatieve zin in de dimensie van tijd. Een doel op zich is niets mis mee. Maar wanneer ik mijn geluk laat afhangen en dus uitstel op basis van het behalen van dat doel (wat ik ook geregeld doe), dan is er sprake van geloof dat tijd iets meer is dan een nuttig concept. Dan zit ik alweer diep in de illusie van tijd en daarmee angst/verlangen.

Het praten/schrijven over non-dualiteit is iets wat ik heel graag doe. Het is (meestal) geen doel voor me, maar wat ik het liefste op dat moment doe. Wanneer je in het nu leeft is alles wat je op dat moment doet het "doel" van het leven. Stofzuigen is op het moment dat je het doet het "doel" van het leven. Waarom? Omdat dat is wat leven dan doet. Op het moment is het doel van mijn leven deze tekst typen. Het doel van het leven is altijd intiem en klein. Hoeveel kun je in het nu tegelijk doen? Grote levensdoelen zijn altijd die van het dromende ego. 'Ooit in de toekomst...'

MeejheM zei:

Ik vermoed dat een enorme meerderheid van de mensheid zijn of haar leven lijd zonder zich ook maar een seconde hierbij stil te staan. de meeste religies of spirituele wereldbeschouwingen gaan ervan uit dat je een mens van vlees en bloed bent, met de lusten en lasten die iedereen ervaart. de meesten streven ernaar die rol zo goed mogelijk volgens een bepaalde ideologie te vervullen, religieus of niet. ontsnappen hieraan is bij de meeste ideologieën onmogelijk. waarin wijkt jullie spirituele beeld hier zo van af?

Klik om te vergroten...

Als dat iemand's keuze is, dan zal het leven ook ervaren worden als een soort survival missie. Het verschil is dat je dan niet alleen je rol speelt, maar er ook écht in gelooft dat jij dat bent, in tegenstelling tot iemand die ook écht weet dat het een rol is die je speelt, een masker die je draagt. Intellectueel weten veel mensen dat ze een rol spelen. Maar pas ver voorbij het intellectuele, ver in de diepte kun je zien dat dat masker met weerhaken is bevestigd. Er wordt een enorme prijs (in de vorm van lijden) betaald voor het geloven in die rol. De enige ontsnapping van dat masker is zien dat die weerhaken alleen functioneren zolang er geloof is in de werkelijkheid van het masker. Doorzie je dat, dan komt het masker los.

MeejheM zei:

welke levensbeschouwingen hebben jullie ook ervaren voordat je non-dualiteit bijvoorbeeld ontdekt hebt, en waarom ben je daar vanaf gestapt?

Klik om te vergroten...

Ik ben opgevoed in een christelijke omgeving. Maar ik moet zeggen dat het (religie/geloof) me altijd al heeft tegengestaan. Ik deed mee in het geloven van die verhalen omdat iedereen dat deed, maar het voelde nooit goed. Rond de pubertijd ben ik me er hevig tegen gaan verzetten en zag ik mezelf vanaf toen als atheïst en materialist. Pas toen ik zo'n 20 was en voor het eerst een paddo trip had, begonnen er twijfels in me te ontstaan of het bestaan werkelijk zo'n toeval en zo leeg/betekenisloos was als ik altijd had gedacht. Nog weer een aantal jaren later begon ik psychedelica wat serieuzer te gebruiken (ipv alleen als entertainment). Met de ervaringen die ik toen heb gehad kon ik mezelf onmogelijk dat wereldbeeld blijven voorhouden dat ik eerst had.

Ik ben het wel met Mindless eens dat wanneer je iets vanuit een passie doet en daar content mee bent dat het beter worden dan vanzelf komt zonder daar perse een verlangen voor te hoeven hebben.

In de basis is er niks mis met verlangen, het kan een goede drijfveer zijn die ook tot veel goeds kan leiden. Echter zal verlangen er wel altijd voor zorgen dat je niet volledig in het nu kunt leven. Verlangen is iets dat je altijd met je gedachten naar de toekomst zal trekken, of wat er voor zorgt dat je nu niet tevreden bent met wat je hebt. Van zowel angst en verlangen is verlangen naar mijn idee het lastigst om uit te kunnen schakelen. Het niet meer willen hebben van verlangen is namelijk ook een verlangen paradoxaal genoeg.

Voor een ieder die op zoek is naar spirituele verlichting is het naar mijn idee belangrijk je te realiseren dat je nooit een punt zal bereiken waarop je het idee hebt dat helemaal klaar bent. Om verlichting te bereiken zul je dus ook niet op zoek moeten gaan naar dat punt waarop je alles bereikt hebt, want dan blijf je een verlangen houden en kun je niet volledig tevreden zijn met wat je hebt of waar je staat. In het zoeken naar verlichting zul je zoektocht op moeten geven. Allemaal redelijk paradoxaal als je er rationeel naar kijkt, terwijl ik het vanuit gevoel juist allemaal heel begrijpelijk vind.

ik vind het inderdaad allemaal best paradoxaal. een paar kritische vragen:

ik begrijp niet wat bij jullie de ultieme "ego-loze" staat van "zijn" inhoud. ik snap behoorlijk weinig van de theorieën en ideeën die jullie nastreven, laat staan het einddoel(die er dus niet is).(lees dit als vraag)

waarom is er dualiteit en non-dualiteit terwijl er volgens mij ontzettend veel meer mogelijkheden zijn dan 2 of 1?

denk je je doel uiteindelijk te bereiken als je de hele tijd ideeën uitwisselt via een computer met een vreemde met een valse naam? laat staan je dagelijkse leven uit te voeren inclusief boodschappen doen en stofzuigen?

Ik vermoed dat een enorme meerderheid van de mensheid zijn of haar leven lijd zonder zich ook maar een seconde hierbij stil te staan. de meeste religies of spirituele wereldbeschouwingen gaan ervan uit dat je een mens van vlees en bloed bent, met de lusten en lasten die iedereen ervaart. de meesten streven ernaar die rol zo goed mogelijk volgens een bepaalde ideologie te vervullen, religieus of niet. ontsnappen hieraan is bij de meeste ideologieën onmogelijk. waarin wijkt jullie spirituele beeld hier zo van af?

welke levensbeschouwingen hebben jullie ook ervaren voordat je non-dualiteit bijvoorbeeld ontdekt hebt, en waarom ben je daar vanaf gestapt?

Om te beginnen, bedankt voor je reacties op al mijn critische vragen. spiritueel denken doe ik zelden, dus jou bijdrage doet me enigsinds nadenken over zaken waarbij ik zelden stilsta. ik hoop dat mijn nuchtere blik jou ook verder doet nadenken.

Wanneer ik de non-duale filmpjes zie snap ik redelijk weinig van de sprekers, maar uit jullie posts blijkt dat jullie het begrip enkel kunnen omschrijven door beperkingen te noemen, Volgens mij denken jullie andersom.

Ik herken mezelf echt totaal niet in die beleving. Voor mij is vrijheid en (hoe beschrijf je dat) vloeibaar, zonder hokjes of beperkingen denken normaal. dan bedoel ik niet mijn dagelijks leven, maar meer mijn levensbeschouwing.

jullie(je voelt je wel aangesproken) beschrijven iets voornamelijk door te vertellen wat het niet is. Volgens mij denken of typen jullie teveel in hokjes om echt vrij te denken. Vooral filmpjes van anderen kijken om een bredere blik te krijgen snap ik niet. ik heb een hele nuchtere kant, en een hele open kant, tussen de oren. dat gaat tot nu toe perfect samen.

MeejheM zei:

Om te beginnen, bedankt voor je reacties op al mijn critische vragen. spiritueel denken doe ik zelden, dus jou bijdrage doet me enigsinds nadenken over zaken waarbij ik zelden stilsta. ik hoop dat mijn nuchtere blik jou ook verder doet nadenken.

Klik om te vergroten...

Graag gedaan en uiteraard doe ik dat.

Wanneer ik de non-duale filmpjes zie snap ik redelijk weinig van de sprekers, maar uit jullie posts blijkt dat jullie het begrip enkel kunnen omschrijven door beperkingen te noemen, Volgens mij denken jullie andersom.

Klik om te vergroten...

Dat zal waarschijnlijk komen omdat dergelijke meesters vanuit de complete non-duale "staat" spreken. Als ik (ik kan alleen over mezelf spreken) deze teksten typ, is mijn ego wel degelijk aanwezig in mindere of meerdere mate. Ik herken de "plek" van waaruit zo'n meester spreekt en probeer zelf (als ego) zo min mogelijk in de weg te staan van de inspiratie die er binnen komt van die "plek" en uitgedrukt wil worden. Dat lukt de ene keer redelijk en de andere keer niet zo best.

Ik herken mezelf echt totaal niet in die beleving. Voor mij is vrijheid en (hoe beschrijf je dat) vloeibaar, zonder hokjes of beperkingen denken normaal. dan bedoel ik niet mijn dagelijks leven, maar meer mijn levensbeschouwing.

Klik om te vergroten...

Dat zou kunnen, maar volgens mij hebben wij een compleet verschillende opvatting over wat vrijheid is. Ik meen me te herinneren dat je eens had gezegd dat je niet hield van de paddo ervaring, maar wel van de LSD ervaring omdat je toch een zekere controle wil. Die controle compleet uit handen geven is waar vrijheid voor mij begint. Ook bedoel ik met vrijheid weten dat je niet de denker bent, dus geen enkele positie in kunt nemen.

jullie(je voelt je wel aangesproken) beschrijven iets voornamelijk door te vertellen wat het niet is. Volgens mij denken of typen jullie teveel in hokjes om echt vrij te denken. Vooral filmpjes van anderen kijken om een bredere blik te krijgen snap ik niet. ik heb een hele nuchtere kant, en een hele open kant, tussen de oren. dat gaat tot nu toe perfect samen.

Klik om te vergroten...

Iedereen waarbij ego in dat moment opereert denkt in hokjes, daar ontkom je niet aan. Dergelijke filmpjes hebben mij meer dan eens geïnspireerd. Het is al zo vaak gebeurd dat een bepaald inzicht dat ik heb gehad bevestigd werd door zo'n filmpje. Niet een paar keer, maar honderden keren. Ook zie ik soms iets wat zo iemand verteld ineens in. Het is niet dat er dan sprake is van een leraar die een leerling iets leert, zo moet je het niet bekijken. Het is eerder dat je je verstand/logica even uitschakelt en enkel en alleen maar luistert. Je volgt de woorden als het ware naar binnen toe en kunt op dezelfde manier als het begrijpen van een grap ineens iets compleet inzien. Dat is waarom ik zulke filmpjes kijk. Maar toegegeven, ik kijk ze veel te vaak.

Je zegt "ik heb een hele nuchtere kant, en een hele open kant, tussen de oren." Dat is toch jezelf vastzetten in een bepaald standpunt. Je begint dan te kijken vanaf een bepaalde gefixeerde opvatting, bijvoorbeeld 'ik ben een rationele denker', 'ik kijk logisch naar dingen', 'ik ben open-minded'.

Ik hoop dat je niet het idee hebt dat iemand je ooit d.m.v. taal uit gaat leggen hoe het nou zit met non-dualiteit. Als je niet bereid bent om zelf te kijken en je standpunt in dit alles even compleet te laten voor wat het is, dan houdt het daar op. En als je als persoon zijnde met al je posities/standpunten het gevoel hebt vrij te zijn in je denken, dan is dat hartstikke mooi en dat meen ik oprecht. Veel mensen voelen dat niet zo. Maar dat is niet de vrijheid waar we het hier over hebben in deze topics. Als je denkt vrijheid te hebben, dan is er sprake van een fictieve persoonlijkheid die denkt iets te kunnen hebben. Vrijheid is alleen vrijheid wanneer er niemand is die denkt iets te kunnen hebben. M.a.w. vrijheid is de afwezigheid van een zelf, vrijheid is wat je bent, het is veel en veel meer dan een gevoel. Maar dat kun je alleen weten als je de lagen van illusies van het verstand doorziet. Het verstand zal nooit kunnen begrijpen wat vrijheid is, maar wij als het bewustzijn van het verstand wel.

Edit: filmpje wat dit allemaal veel beter uitlegt dan mij:


Ben je (ik spreek even in het algemeen, niet persoonlijk tegen jou) bereid neutraal te luisteren zonder standpunt/mening t.o.v. wat wordt gezegd, dan zul je "begrijpen" waar de woorden naar verwijzen. Vind je het allemaal maar zweverige bullshit? Prima. Iedereen mag zijn mening hebben, als dat je meer waard is dan kijken wat er dieper dan meningen is.

MeejheM zei:

ik begrijp niet wat bij jullie de ultieme "ego-loze" staat van "zijn" inhoud. ik snap behoorlijk weinig van de theorieën en ideeën die jullie nastreven, laat staan het einddoel(die er dus niet is).(lees dit als vraag)

Klik om te vergroten...

Het einddoel is voor mij persoonlijk alle doelen los kunnen laten en gewoon zijn. Gewoon alles accepteren zoals het komt in het leven. Klinkt redelijk vaag natuurlijk, is het ook in zekere zin. En dit druist uiteraard totaal in tegen de westerse kijk op het leven waarbij het gewaardeerd wordt dat je een control freak bent.

denk je je doel uiteindelijk te bereiken als je de hele tijd ideeën uitwisselt via een computer met een vreemde met een valse naam? laat staan je dagelijkse leven uit te voeren inclusief boodschappen doen en stofzuigen?

Klik om te vergroten...

Als je het hebt over openminded zijn dan is het noodzakelijk vind ik om niet alleen de ideeen in je eigen hoofd te vormen, maar hier ook over te discussieren. Dat dit met iemand is die ik verder niet direct ken vind ik totaal irrelevant eigenlijk, ideeen blijven ideeen van wie het ook afkomt. Uiteraard kun je zelf beoordelen of je het goede ideeen vind. Uiteindelijk zul je om je doelen te bereiken het allemaal zelf moeten doen in het leven, maar anderen kunnen je soms op dingen wijzen waar je zelf nog niet bij stil had gestaan.

welke levensbeschouwingen hebben jullie ook ervaren voordat je non-dualiteit bijvoorbeeld ontdekt hebt, en waarom ben je daar vanaf gestapt?

Klik om te vergroten...

Tot mijn 20e ben ik altijd overtuigd atheist geweest. Ik bekeek alles vanuit het ratio en gevoel was voor mij altijd ondergeschikt. Vanaf mijn 20e zijn er 3 invloeden geweest waardoor ik hier anders naar ben gaan kijken. Op mijn 20e nam ik voor het eerst paddo's, ik ging voor het eerst backpacken en een jaar later ben ik begonnen met studeren. Paddo's zorgden ervoor dat ik ging twijfelen aan mijn eigen spirituele opvattingen of beter gezegd het gebrek daaraan. Backpacken zorgde ervoor dat ik ging inzien dat ik geen materiele zaken en succes nodig had om gelukkig te zijn. En door mijn studie, en hoofdzakelijk door vakken zoals wetenschapsfilosofie, ging ik inzien dat wetenschap in zekere zin ook maar een geloof is. Wetenschappelijke bewijzen zijn geen 'echte' bewijzen zoals mensen vaak denken.

Het idee van non-dualiteit is bij mij vorig jaar eigenlijk pas volledig opgekomen. Ik had tijdens een LSD trip een volledige ego oplossing waarbij ik niet meer bestond en opgegaan was in het universum waar alles en niks tegelijkertijd was. Ik was in deze staat zodanig van de wereld dat ik niet kon functioneren, waardoor ik dit niet in het dagelijks leven zou nastreven. Echter was dit voor mij wel een zodanig indrukwekkende ervaring dat het mijn vroegere denkbeelden echt totaal op zijn kop zette. Die denkbeelden waren door de eerder genoemde ervaringen al steeds meer wankel geworden, maar nu kon ik er niet meer omheen dat ik echt anders naar het leven moest gaan kijken. Belangrijk hierbij te vermelden is dat ik op dit moment het hele begrip non-dualiteit nog niet eens kende, deze ervaring was dus niet voorgeprogrammeerd door wat ik eerder gelezen had. Eigenlijk maanden later door posts van Mindless leerde ik dat deze ervaringen aansloten bij non-dualiteit en toen ben ik mij daar verder in gaan verdiepen. De begrippen van non-dualiteit had ik eerder nooit kunnen begrijpen, maar omdat ze zo nauw aansloten op mijn ervaringen met psychedelica begreep ik het enen wel.

MeejheM zei:

jullie(je voelt je wel aangesproken) beschrijven iets voornamelijk door te vertellen wat het niet is. Volgens mij denken of typen jullie teveel in hokjes om echt vrij te denken. Vooral filmpjes van anderen kijken om een bredere blik te krijgen snap ik niet. ik heb een hele nuchtere kant, en een hele open kant, tussen de oren. dat gaat tot nu toe perfect samen.

Klik om te vergroten...

Ik heb zelf niet het idee perse in hokjes te denken, ik denk al jaren zowel zelfstandig maar sta ook open voor de meningen van anderen. Of ik die meningen van anderen mezelf eigen maak hangt vervolgens helemaal af van wat ik er zelf van vind. Persoonlijk vind ik het eerder closeminded als je niet andere levensbeschouwingen luistert, wat je er vervolgens mee doet is iets heel anders natuurlijk. Kijk als je zelf een idee in je hoofd hebt met een bepaalde redenatie hierbij en je verteld dit aan een ander dan kan een ander je ook mogelijk laten inzien dat je redentatie in zekere zin closeminded of hyprocriet is. Om een persoonlijk voorbeeld te geven, ik was jaren overtuigd atheist. Ik vond geloven in een god maar onzin aangezien het niet te bewijzen viel. Tijdens mijn studie leerde ik iemand kennen waarmee ik veel filosifische gesprekken had. Hij liet mij uiteindelijk inzien dat ook atheisme een geloof is omdat je stellig zegt dat er geen god is, terwijl ook dit niet bewezen kan worden. Inmiddels zie ik mezelf als atheistisch agnost, omdat ik nog steeds niet in een god geloof maar het ook niet kan uitsluiten.

Ik heb ook nog wel een vraag aan jou Meejhem. Ik merk dat je je vaak mengt in de discussies van mij en Mindless, ik kan uit jouw posts echter nooit helemaal opmaken of je het nou interessant vind en er meer over wilt weten (zonder dat je het moet geloven natuurlijk) of dat je het eigenlijk allemaal maar onzin vind? Ik waardeer het wel dat je je in de discussie mengt trouwens, altijd goed om meerdere kijken ergens op te hebben. Ikzelf hoef in ieder geval niemand te overtuigen over wat nou wel of niet de realiteit is, elke visie hierop is naar mijn idee net zo legitiem.