#1
Toeval of niet, mooi dat je dit gevonden hebt. Thanks voor het delen! Hij bevestigd eigenlijk wel mijn visie erop als ik het zo hoor.
De onsterfbare ziel
60 antwoorden
18 weergaven
18-5-2026
#2
Hoe is jullie eerste ego-oplossing eigenlijk gekomen? Dat was tijdens psychedelica, maar waren jullie toen ook al echt erg bezig met mediteren of bracht de trip het gewoon met zich mee?
#3
Een ego-oplossing is in eerste instantie al een wat vaag begrip natuurlijk. Voordat ik ooit had gemediteerd heb ik tijdens trips al flink verhoogde staten van bewustzijn meegemaakt, waarbij ik dingen vanaf een meer birds-eye-view zag en voor een groot deel los was van angst en verlangen. Imo is er dan al een gedeeltelijke oplossing van je identiteit in je gedachten zoeken. Een complete oplossing van identificatie met de persoonlijke 'ik' en daarmee de herkenning van de hogere zelf heb ik pas kunnen bereiken met meditatie tijdens psychedelica gebruik. Meditatie verhoogt de kans dat je uit ego-bewustzijn breekt waarschijnlijk aanzienlijk en als dat het doel is van iemand die tript, dan zou ik meditatie als eerste aanraden. Meditatie en psychedelica gaan imo hand in hand. Eigenlijk is "serieus" trippen (trippen voor zelf-exploratie) zonder te weten hoe je mediteert gekkenwerk. Je kan dan zo een speelbal worden van je gedachten en dat is dan ook geregeld wat er gebeurd, vooral met de wat hogere doseringen. Dit wordt dan vervolgens een "bad trip" wordt genoemd.
#4
Misschien moet ik het dan geen filosofie noemen maar een geloof. Maar het stellen dat je 'bent' dat kun je natuurlijk in elke levensopvatting. Ook iemand die het realisme aanhangt zal zeggen dat hij/zij 'is'. Wat dat 'zijn' vervolgens is heeft een realist en een non-dualist vervolgens hele andere opvattingen over. Of je dat dan geloof of filosofie noemt is wat mij betreft om het even, maar het een wel een filosofie noemen en het ander niet is naar mijn idee erg raar. De gemene deler in de meeste levensopvattingen is 'zijn', maar wat er verder wel of niet is wordt dan toch een concept/theorie. En zo ben ik dus persoonlijk van mening dat non-dualiteit ook een concept is door te stellen dat 'zijn' het enige is wat echt is. Want door te zeggen wat echt is, zeg je ook automatisch wat niet echt is.Mindless zei:Door het simpele gegeven dat filosofie/theorie conceptueel is. Er is eerst taal nodig om te kunnen filosoferen of een theorie op te kunnen stellen. Beide worden gedaan met het verstand. 'Non-dualiteit' is weliswaar een concept, maar hetgeen waar non-dualiteit naar verwijst is niet een concept. Dat wat je bent is geen concept, het is er al vòòr concepten kunnen "bestaan". Kijkend naar je ervaring kun je met absolute zekerheid zeggen dat het 'is'. Daar heb je geen theorie voor nodig. Op dezelfde manier kun je stellen dat jij 'bent'. Dat weet je niet 'omdat... dit en dat', maar dat weet je. Punt. Als iemand's definitie van filosofie zo breed is om dat daar ook onder te scharen, dan is dat prima wat mij betreft. Maar zelf zie ik 'weten' als iets totaal anders dan conceptuele kennis.
Mijn eerste ego-oplossing is ongeveer een jaar geleden gebeurt tijdens de piek van een LSD trip. Het kwam voor mij eigenlijk totaal onverwachts, ik was daarvoor helemaal niet bezig met mediteren of iets dergelijks. Tijdens eerdere trips heb ik wel vaker gehad dat mijn ego extreem vervaagd was, maar nooit een volledige oplossing in de zin dat 'ik' als persoon niet meer bestond en volledig was opgegaan in het universum.ooscaar zei:Hoe is jullie eerste ego-oplossing eigenlijk gekomen? Dat was tijdens psychedelica, maar waren jullie toen ook al echt erg bezig met mediteren of bracht de trip het gewoon met zich mee?
Ik liep al een paar jaar met het idee van mediteren in mijn hoofd door eerdere trips, maar pas na die eerste ego-oplossing ben ik me er echt in gaan verdiepen en het uiteindelijk ook gaan doen.
#5
Oké ik denk dat ik je beter begrijp nu je dat geloof noemt. Geloof is een dieper iets dan het verstand. Het is bewustzijn dat zichzelf kan limiteren door een concept te geloven. Op deze manier ontstaat schijnbaar het ego-bewustzijn. Ik ben het met je eens dat vanuit het ego bekeken dit alles slechts een geloof/levensopvatting kan zijn, gebaseerd op fantasie of een eerder inzicht dat tot slechts een herinnering is gedegradeerd. Hierin verlies ik mijzelf ook vaak genoeg. Maar op het moment dat non-dualiteit "beoefend" wordt op de correcte "manier", dus door het verstand (tijdelijk of niet) te laten voor wat het is en enkel bewust te zijn van bewustzijn is er toch al niet meer sprake van geloof? Geloof kan toch altijd alleen van een concept zijn? Wat is er te geloven aan bewustzijn? Je kunt dat toch alleen zijn? Als gedachten stilvallen is er niets om bewust ván te zijn. Je kunt "daar" alleen zijn áls bewustzijn.Psychedelibee zei:Misschien moet ik het dan geen filosofie noemen maar een geloof. Maar het stellen dat je 'bent' dat kun je natuurlijk in elke levensopvatting. Ook iemand die het realisme aanhangt zal zeggen dat hij/zij 'is'. Wat dat 'zijn' vervolgens is heeft een realist en een non-dualist vervolgens hele andere opvattingen over. Of je dat dan geloof of filosofie noemt is wat mij betreft om het even, maar het een wel een filosofie noemen en het ander niet is naar mijn idee erg raar. De gemene deler in de meeste levensopvattingen is 'zijn', maar wat er verder wel of niet is wordt dan toch een concept/theorie. En zo ben ik dus persoonlijk van mening dat non-dualiteit ook een concept is door te stellen dat 'zijn' het enige is wat echt is. Want door te zeggen wat echt is, zeg je ook automatisch wat niet echt is.
Oké, wanneer iemand een concept heeft gemaakt van stilte/bewustzijn en daar bewust van is en dit beschouwd als meditatie, is er uiteraard weer sprake van geloof. Maar ik blijf erbij dat gewoon zijn (áls dat het geval is) niet een filosofie, levensopvatting of geloof is. Het verstand (concepten) moet altijd een rol spelen bij geloof, waar moet je anders in geloven dan concepten?
Maar niemand hoeft dit natuurlijk van mij aan te nemen. Ik kan het alleen niet anders zien dan zo.
#6
Juist non-dualiteit zegt toch ook dat je die conclusie niet kunt trekken? Dus eigenlijk maakt dat het ook wel interessantWant door te zeggen wat echt is, zeg je ook automatisch wat niet echt is
@Mindless: ligt er denk ik ook aan hoe vrij je naar het 'geloof' in bewustzijn kijkt. Als je enkel zegt dat er 'bewustzijn' is en 'zijn' is, zie ik dat niet als een geloof, dat is een zekerheid kun je wel stellen. Het wordt pas een geloof op het moment dat je verdere aannames doet of bepaalde stellingen hebt die gezien kunnen worden als een mening.
#7
Non-dualiteit houd in dat alles 1 is, simpel gezegd. Eigenlijk zeg je dan dat alles een representatie van bewustzijn is. Naar mijn idee is dat dus een geloof over alles wat we buiten bewustzijn meemaken, denk aan materie, tijd, ruimte, enz.ooscaar zei:Juist non-dualiteit zegt toch ook dat je die conclusie niet kunt trekken? Dus eigenlijk maakt dat het ook wel interessant Of vergis is me dan?
#8
Dat zijn allen concepten en dus producten van het verstand.Psychedelibee zei:Non-dualiteit houd in dat alles 1 is, simpel gezegd. Eigenlijk zeg je dan dat alles een representatie van bewustzijn is. Naar mijn idee is dat dus een geloof over alles wat we buiten bewustzijn meemaken, denk aan materie, tijd, ruimte, enz.ooscaar zei:Juist non-dualiteit zegt toch ook dat je die conclusie niet kunt trekken? Dus eigenlijk maakt dat het ook wel interessant Of vergis is me dan?
#9
Ik geloof effectief dat de ziel onsterfbaar is.
Reïncarnatie en dergelijke zijn me niet bekend. De mogelijkheid bestaat dat we mensen die al dood zijn terug in ons kunnen laten leven (denk maar aan een muziekstukje of dergelijke). Als we dit relationeel doortrekken roept dit bij ons terug hun ziel op (eigen interpretaties achterwege laten). Dit is natuurlijk een andere manier van hoe je het kan bekijken.
Een parallell universum vind ik zo onwaarschijnlijk. Je kan wel denken dat je in een parallell universum leeft en dit kan ook een waarheid bevatten maar is het daarom wel waar? Kan het ook geen reflectie zijn van een communicatiekanaal dat op zichzelf staat?
Toch enkele bedenkingen hierbij..
Reïncarnatie en dergelijke zijn me niet bekend. De mogelijkheid bestaat dat we mensen die al dood zijn terug in ons kunnen laten leven (denk maar aan een muziekstukje of dergelijke). Als we dit relationeel doortrekken roept dit bij ons terug hun ziel op (eigen interpretaties achterwege laten). Dit is natuurlijk een andere manier van hoe je het kan bekijken.
Een parallell universum vind ik zo onwaarschijnlijk. Je kan wel denken dat je in een parallell universum leeft en dit kan ook een waarheid bevatten maar is het daarom wel waar? Kan het ook geen reflectie zijn van een communicatiekanaal dat op zichzelf staat?
Toch enkele bedenkingen hierbij..
#10
Door tallen trips en spirituele ervaringen ook buiten trips, ben ik van mening, dat de ziel die je hier in dit leven bezit slechts een aspect is van een éénheid die later gevormd zal worden door 'meerdere' zielen die elk dus ook een aspect zijn ervan.
Dus dat je eigenlijk op meerdere plekken?dimensies?... tegelijk 'leeft'.
Elke ziel heeft te leren , dit bekom je doordat de enkele ziel zich door meerdere 'levens-transformaties' wurmt totdat deze volleert is. Elke ziel die geconnecteerd is leert zo zen eigen dingetjes in zen eigen bewustzijn/'zijnswereld' waardoor 'als later de zielen die geconnecteerd zijn mooi gevormd en volleerd zijn, dat deze dan samenkomen en één geheel vormen.
Zelf heb ik meermaals contact gehad met entiteiten, ze communiceren door middel van trillingen/gevoel/energie/visioenen/...., die entiteit helpt je om het juiste pad te bewandelen, je zieltje mooi af te maken, je ziel onder de loep nemen, je laten kijken waar er nog aan gewerkt kan worden, vullen met liefde,..., er word onderling gecommuniceert op een niveau dat voor de meeste mensen nog als verwarrend word beschouwt. De entiteit waarmee ik contact had was een geheel van zielen die een éénheid hadden gevormt (waarover ik het daarstraks had), entiteiten 'werken' ook, ze werken deels met mensen en helpen zielen rond te maken.
Entiteiten kunnen ook van ons leren, door meerdere ervaringen met opzichzelfstaande zielen, bouwen ze een vorm van 'werk'bekwaamheid op waardoor ze meerdere zielen kunnen bereiken en en doeltreffend helpen rond te maken.
Entiteiten bevatten een hogere trilling dan 'mensen', waardoor lang niet iedereen zich er uberhaupt bewust van kan worden dat ze er zijn, hun trilling is zodanig op een niveau waardoor ze nog kunnen contact maken met aardse zielen. Daar entiteiten ook 'taken' hebben 'een leerproces' 'vervolmaking', gaan hun later naar een nog hogere trilling, alsook hoe wij later overgaan naar een geheel 'éénheid' met de geconnecteerde zielen en dus ook naar hun trilling.
De unieke allesomvattende 'ik' hier op aarde bestaat eigenlijk niet, 'ik' is verwerpelijk.
(Dit is maar een glimp van hoe ik het bekijk, kan er een boek overschrijven teveel tekst![:)]()
)
Daarom dat dit 'mijn' waarheid is, hoeft dit absoluut niet jou waarheid te zijn. Iedereen z'n eigen waarheid.
Dus dat je eigenlijk op meerdere plekken?dimensies?... tegelijk 'leeft'.
Elke ziel heeft te leren , dit bekom je doordat de enkele ziel zich door meerdere 'levens-transformaties' wurmt totdat deze volleert is. Elke ziel die geconnecteerd is leert zo zen eigen dingetjes in zen eigen bewustzijn/'zijnswereld' waardoor 'als later de zielen die geconnecteerd zijn mooi gevormd en volleerd zijn, dat deze dan samenkomen en één geheel vormen.
Zelf heb ik meermaals contact gehad met entiteiten, ze communiceren door middel van trillingen/gevoel/energie/visioenen/...., die entiteit helpt je om het juiste pad te bewandelen, je zieltje mooi af te maken, je ziel onder de loep nemen, je laten kijken waar er nog aan gewerkt kan worden, vullen met liefde,..., er word onderling gecommuniceert op een niveau dat voor de meeste mensen nog als verwarrend word beschouwt. De entiteit waarmee ik contact had was een geheel van zielen die een éénheid hadden gevormt (waarover ik het daarstraks had), entiteiten 'werken' ook, ze werken deels met mensen en helpen zielen rond te maken.
Entiteiten kunnen ook van ons leren, door meerdere ervaringen met opzichzelfstaande zielen, bouwen ze een vorm van 'werk'bekwaamheid op waardoor ze meerdere zielen kunnen bereiken en en doeltreffend helpen rond te maken.
Entiteiten bevatten een hogere trilling dan 'mensen', waardoor lang niet iedereen zich er uberhaupt bewust van kan worden dat ze er zijn, hun trilling is zodanig op een niveau waardoor ze nog kunnen contact maken met aardse zielen. Daar entiteiten ook 'taken' hebben 'een leerproces' 'vervolmaking', gaan hun later naar een nog hogere trilling, alsook hoe wij later overgaan naar een geheel 'éénheid' met de geconnecteerde zielen en dus ook naar hun trilling.
De unieke allesomvattende 'ik' hier op aarde bestaat eigenlijk niet, 'ik' is verwerpelijk.
(Dit is maar een glimp van hoe ik het bekijk, kan er een boek overschrijven teveel tekst
Daarom dat dit 'mijn' waarheid is, hoeft dit absoluut niet jou waarheid te zijn. Iedereen z'n eigen waarheid.
#11
Je hebt een mooie kijk op het bestaan Mandragora. ![:)]()
Ik ben wel een beetje jaloers. Echt contact met entiteiten heb ik niet, tenminste niet in nuchtere staat. Ik heb het wel een paar keer meegemaakt tijdens trippen. Dat waren zulke immens overtuigende ervaringen dat ik er heilig van overtuigd ben dat de meeste hardcore atheïst na een dergelijke ervaring in één keer compleet overtuigd zou zijn van het bestaan van 'bovennatuurlijke' wezens, engelen zelfs (al is dat natuurlijk ook maar een benaming). Ik ben er sindsdien in ieder geval van overtuigd dat er om ons heen allerlei onlichamelijke wezens zijn, te allen tijde. Ik zie ze alleen niet nu. :P Misschien dat mensen het zich voorstellen als in een soort dromerige staat zulke wezens zien, maar zo is het helemaal niet. Je ziet ze niet met je fysieke ogen, je ziet ze eerder met pure intuïtie. En hun hoge frequentie maakt jouw beleving van hen 1000 keer zo echt aanvoelend als de beleving van deze wereld. Ik ben benieuwd of jij dat ook zo ervaart? Of anderen die hier ervaring mee hebben?
#12
Kan je non-dualiteit (naked truth) niet zien als de kosmische cirkel van bestaan. Je zou het kunnen zien als een fractal, waarbij jij een 'specifieke' manifestatie bent in de fractal zoals een golf op de oceaan. De specifieke fractal is een directe manifestatie van het grotere geheel en staat dus ook niet los daarvan.
Wanneer de persoonlijke barrieres oplossen (ego dood) verdwijnt de scheiding tussen objectieve en subjectieve ervaring. Je merkt dat de omgeving ervoor zorgt dat jij je zo gedraagt en bepaalde acties uitvoerd en andersom je de omgeving inricht.
Dus wanneer we inzien dat de omgeving en jij elkaars ervaring zijn, ben je de complete ervaring van bewustzijn zichzelf. Die zin hiervoor is erg lastig om in te zien dus denk daar maar goed over na. Dus als je tot dit inzicht komt, wat dus geen idee is, begrijp je dat bewustzijn een continu stromende rivier is. Ervaring is die rivier en jij zit aan het begin waar die naartoe stroomt.
Normaal gesproken nemen wij een vaste positie aan in de rivier wat ons een tijdelijk perspectief geeft, maar dus wel veel weerstand kan veroorzaken als we tegen de stroming in lopen. Dit kan je zien als het verlangen naar het verleden en dus van het nu willen weglopen. Wanneer we onze gedachten stil leggen en ons perspectief mee laten varen op die rivier is er geen weerstand meer.
Meditatie is hier een goed voorbeeld voor, omdat je je 'tijdelijke perspectief' met alle geassocierde gedachten laat varen. Het kan bevrijdend aanvoelen omdat alle lasten die je dacht te hebben geen obstructie meer zijn en je synchroon mee vaart in het nu.
Op dit moment is er dan ook geen scheiding meer tussen gedachten (reflectie op het nu/verleden) en het ervaren in het nu. Je ervaart alles als een groot gevolg van zichzelf, je voelt dat alle acties die je doet direct onderdeel zijn van deze grootse fractal en je voel dat jij dus alles bent. Je bent grenzeloos, non-lokaal en altijd overal en nu.
Het ego zal hierna terug proberen te vechten en zich weer een houding proberen aan te nemen om de betekenis waarde te geven en te kunnen plaatsen. Uiteindelijk realiseer je je dat het te absurd is en het idee wordt aan de kant gezet. Toch door meerdere keren de zelfde ervaring op te doen begin je in te zien dat perspectieven aan nemen nu eenmaal bij het leven hoort, maar dat die non-duaale eenheid niet te ontkennen valt. Echte verlichting begint na dit hoofdstuk, waarbij de inzichten niet in menselijke woorden kunnen of willen worden vertaald.
Voor mensen die dit misschien nog beter willen begrijpen of zelf willen inzien raad ik aan om het boek "Tibetan book of the Living and Dying" te lezen. Hier staat alles in wat je moet weten, verzameld over honderden jaren van bewuste reflectie van Buddhistische monikken uit Tibet. Ze zijn meesters op dit gebied en bewuste fases tijdens de dood hebben ze uitgebreid bestudeerd. Begrijp dat alle contextuele naamplaatjes van zaken die ze begrijpen ook maar dienen om het een herkenbare definitie te geven, de echte realiteit bevat geen termen of namen, maar om het hier te begrijpen moeten we er wel iets op plakken.
Wanneer de persoonlijke barrieres oplossen (ego dood) verdwijnt de scheiding tussen objectieve en subjectieve ervaring. Je merkt dat de omgeving ervoor zorgt dat jij je zo gedraagt en bepaalde acties uitvoerd en andersom je de omgeving inricht.
Dus wanneer we inzien dat de omgeving en jij elkaars ervaring zijn, ben je de complete ervaring van bewustzijn zichzelf. Die zin hiervoor is erg lastig om in te zien dus denk daar maar goed over na. Dus als je tot dit inzicht komt, wat dus geen idee is, begrijp je dat bewustzijn een continu stromende rivier is. Ervaring is die rivier en jij zit aan het begin waar die naartoe stroomt.
Normaal gesproken nemen wij een vaste positie aan in de rivier wat ons een tijdelijk perspectief geeft, maar dus wel veel weerstand kan veroorzaken als we tegen de stroming in lopen. Dit kan je zien als het verlangen naar het verleden en dus van het nu willen weglopen. Wanneer we onze gedachten stil leggen en ons perspectief mee laten varen op die rivier is er geen weerstand meer.
Meditatie is hier een goed voorbeeld voor, omdat je je 'tijdelijke perspectief' met alle geassocierde gedachten laat varen. Het kan bevrijdend aanvoelen omdat alle lasten die je dacht te hebben geen obstructie meer zijn en je synchroon mee vaart in het nu.
Op dit moment is er dan ook geen scheiding meer tussen gedachten (reflectie op het nu/verleden) en het ervaren in het nu. Je ervaart alles als een groot gevolg van zichzelf, je voelt dat alle acties die je doet direct onderdeel zijn van deze grootse fractal en je voel dat jij dus alles bent. Je bent grenzeloos, non-lokaal en altijd overal en nu.
Het ego zal hierna terug proberen te vechten en zich weer een houding proberen aan te nemen om de betekenis waarde te geven en te kunnen plaatsen. Uiteindelijk realiseer je je dat het te absurd is en het idee wordt aan de kant gezet. Toch door meerdere keren de zelfde ervaring op te doen begin je in te zien dat perspectieven aan nemen nu eenmaal bij het leven hoort, maar dat die non-duaale eenheid niet te ontkennen valt. Echte verlichting begint na dit hoofdstuk, waarbij de inzichten niet in menselijke woorden kunnen of willen worden vertaald.
Voor mensen die dit misschien nog beter willen begrijpen of zelf willen inzien raad ik aan om het boek "Tibetan book of the Living and Dying" te lezen. Hier staat alles in wat je moet weten, verzameld over honderden jaren van bewuste reflectie van Buddhistische monikken uit Tibet. Ze zijn meesters op dit gebied en bewuste fases tijdens de dood hebben ze uitgebreid bestudeerd. Begrijp dat alle contextuele naamplaatjes van zaken die ze begrijpen ook maar dienen om het een herkenbare definitie te geven, de echte realiteit bevat geen termen of namen, maar om het hier te begrijpen moeten we er wel iets op plakken.
#13
Erg mooi ElvenSpice!
#14
Heel begrijpelijk hoor. Ten eerste zou ik graag willen zeggen dat functioneren als/in ego-bewustzijn niet puur evil is. Ook wanneer we denken dat we werkelijk een afzonderlijke persoon zijn met alle bijkomende ambities/verlangens kunnen we nog steeds goede dingen doen.Bobsacamano zei:Ik volg jullie discussie op de voet maar er komt bij mij één ding wel steeds omhoog waar ik moeite mee heb. Hoe zie je het hele angst en verlangen in de verwante emoties in het echte leven. Neem nu bijvoorbeeld verlangen. Ik ben erg gepassioneerd met mijn werk ik doe dit werk ook uit liefde voor het vak en heb een verlangen om daar steeds beter in te worden. Volgens wat ik zo bij je lees is zon verlangen een complete staat van je ego waar je plat gezegd beter van af kan zijn.
Maar verlangen blijft natuurlijk een teken van dat je niet bent waar je eigenlijk wezen wilt. Soms is dat verlangen nadrukkelijk aanwezig, maar juist in subtiele vorm kan het zo makkelijk zijn om het te accepteren (of negeren). Om dan een voorbeeld op te noemen van het verschil tussen ego-bewustzijn en ongeconditioneerd bewustzijn:
- Een getalenteerde pianist speelt het liefst de hele dag op de piano, omdat hij denkt dat het pianospelen hem de grootste vreugde geeft. Ook wil hij steeds beter worden. Hij oefent elke dag om zijn spel te perfectioneren.
- Een andere getalenteerde pianist heeft geen enkele ambitie om beter te worden. Deze pianist ervaart al constante vreugde. Deze pianist weet dat er niet zo iets bestaat als een object, activiteit of relatie die hem vreugde kan geven, omdat vreugde al compleet in hem aanwezig is. Het is de vreugde zelf die zijn expressie vindt in het pianospel. Er is geen achterliggende reden om te spelen. Het spel gebeurd om exact dezelfde "reden" dat een bloem bloeit en water stroomt. Daarom is het spel van deze speler subliem. Het lichaam van de speler functioneert als een compleet transparant medium voor het leven zelf om doorheen te stromen zonder enkele obstructie.
Het verschil is natuurlijk duidelijk. De eerste pianospeler is constant tijd gedachten aan het produceren en geloven, waardoor hij steeds "om" het nu heen cirkelt en niet in/als het nu aanwezig is. Hij gelooft werkelijk dat iets externs hem vreugde kan geven en laat zichzelf dan ook pas vreugde toe wanneer hij speelt. Voor de tweede speler geldt dit allemaal niet.
Het klopt dat je verlangen ook voort komt uit liefde. Maar al het zogenaamde "kwaad" in deze wereld komt (uiteindelijk) ook voort uit liefde. De non-duale realisatie ontstijgt de dualiteit van de wereld van concepten namelijk compleet. Het is niet zo dat de realiteit enkel wat wij als "goed" zien accepteert en het "kwaad" niet. Liefde (niet die van het ego) is onvoorwaardelijk. Het laat álles toe, het is niet wat bewustzijn doet maar wat het is. En iedereen kan zo ineens inzien dat we dát zijn, ook nu op dit moment.Bobsacamano zei:Ik ben het er heel erg mee eens dat angst vaak echt nergens op slaat en een slechte drijfveer is. Maar mijn verlangen komt vaak ook voort uit een liefde. En naar mijn mening is het verlangen wat mensen pushed om verder te komen dan alleen een vuurtje voor een grot.
Op het niveau van het ego zorgt verlangen er inderdaad voor dat we bepaalde dingen voor elkaar krijgen. Maar zelfs het ego is uiteindelijk gemaakt van bewustzijn. Het is bewustzijn/leven die het lichaam animeert en het verstand creëert. Maar door de ontelbare identificaties met gedachten uit het verleden functioneert het ego-bewustzijn op een letterlijk krankzinnige manier. Het leeft alsof het verleden hier nog steeds om ons heen hangt en alsof het zijn geluk ooit gaat vinden in de toekomst, wanneer het dit of dat heeft bereikt.
Nogmaals, het ego kan erg aanwezig zijn, maar ook zeer subtiel. Wanneer het subtiel is, ondervinden we er minder last van. Hierdoor hebben veel mensen geen ambitie om het eigen bewustzijn te onderzoeken. En dit is ook helemaal niet erg. Meestal zullen mensen pas serieus met een spirituele zoektocht beginnen wanneer ze helemaal gek worden van de compulsieve dwangneuroses, verlangens en angsten. Maar het hoeft niet. Iedereen kan elk moment gaan kijken. Maar dan moet er initieel een zekere interesse in de waarheid zijn.
Dit is mijn kijk hier op.
Nee hoor, volkomen duidelijk.Bobsacamano zei:Misschien leg ik het een beetje plat en slecht uit maar dit komt steeds weer naar boven bij me.
#15
Dat is het lastige als mensen met het verstand dit blijven proberen te begrijpen. :P Er zullen paradoxen lijken te ontstaan, dingen die elkaar compleet tegenspreken. Maar het is inderdaad zoals je even later zegt dat als je dit alles bekijkt vanuit je gevoel het helemaal niet tegenstrijdig is. Die paradoxen lijken te ontstaan omdat je echt twee verschillende dimensies met elkaar vergelijkt. De dimensie van tijd en de dimensie-loze "dimensie".Psychedelibee zei:In de basis is er niks mis met verlangen, het kan een goede drijfveer zijn die ook tot veel goeds kan leiden. Echter zal verlangen er wel altijd voor zorgen dat je niet volledig in het nu kunt leven. Verlangen is iets dat je altijd met je gedachten naar de toekomst zal trekken, of wat er voor zorgt dat je nu niet tevreden bent met wat je hebt. Van zowel angst en verlangen is verlangen naar mijn idee het lastigst om uit te kunnen schakelen. Het niet meer willen hebben van verlangen is namelijk ook een verlangen paradoxaal genoeg.
Eens.Psychedelibee zei:Voor een ieder die op zoek is naar spirituele verlichting is het naar mijn idee belangrijk je te realiseren dat je nooit een punt zal bereiken waarop je het idee hebt dat helemaal klaar bent.
Het houdt voor mij onder andere in dat je weet dat je jezelf onmogelijk kunt kennen zoals je een concept kent. Je kunt jezelf alleen kennen door jezelf te zijn en zó diep terug te vallen in de stilte van jezelf dat er een bepaalde herkenning/realisatie is dat je helemaal niets bent. Je bent ondefinieerbaar, zonder tijd, zonder dimensies, zonder limieten. Door het inzien van dat je niets bent, kan er ook niets aan je blijven plakken. Het verleden kan zich niet meer aan de illusie van een 'zelf' vasthaken en die identificatie die je altijd met je mee hebt gedragen komt dan ook werkelijk los (zij het in één keer, of geleidelijk). Op die manier raak je steeds vrijer van de illusie van tijd en zie je in dat dit allemaal een constructie van het verstand was.MeejheM zei:ik begrijp niet wat bij jullie de ultieme "ego-loze" staat van "zijn" inhoud. ik snap behoorlijk weinig van de theorieën en ideeën die jullie nastreven, laat staan het einddoel(die er dus niet is).(lees dit als vraag)
Het omvat eigenlijk nog veel en veel meer, maar woorden kunnen dat toch nooit omvatten. Dat niets waarvan je realiseert dat je dat bent is in ieder geval niet een leeg niets. Dat lijkt enkel zo vanuit het verstand bekeken. Vanuit dat niets zelf is dat niets namelijk álles.
Er is geen dualiteit. Er is alleen schijnbare opdeling van non-dualiteit, waardoor we dualiteit lijken te ervaren. Maar er moet eerst een verstand zijn én geloof in de realiteit van dat verstand om dualiteit te lijken ervaren.MeejheM zei:waarom is er dualiteit en non-dualiteit terwijl er volgens mij ontzettend veel meer mogelijkheden zijn dan 2 of 1?
Zo kijk ik er niet naar. Wanneer ik een persoonlijk doel heb (en ja, die heb ik soms) dan is dat alleen in relatieve zin in de dimensie van tijd. Een doel op zich is niets mis mee. Maar wanneer ik mijn geluk laat afhangen en dus uitstel op basis van het behalen van dat doel (wat ik ook geregeld doe), dan is er sprake van geloof dat tijd iets meer is dan een nuttig concept. Dan zit ik alweer diep in de illusie van tijd en daarmee angst/verlangen.MeejheM zei:denk je je doel uiteindelijk te bereiken als je de hele tijd ideeën uitwisselt via een computer met een vreemde met een valse naam? laat staan je dagelijkse leven uit te voeren inclusief boodschappen doen en stofzuigen?
Het praten/schrijven over non-dualiteit is iets wat ik heel graag doe. Het is (meestal) geen doel voor me, maar wat ik het liefste op dat moment doe. Wanneer je in het nu leeft is alles wat je op dat moment doet het "doel" van het leven. Stofzuigen is op het moment dat je het doet het "doel" van het leven. Waarom? Omdat dat is wat leven dan doet. Op het moment is het doel van mijn leven deze tekst typen. Het doel van het leven is altijd intiem en klein. Hoeveel kun je in het nu tegelijk doen? Grote levensdoelen zijn altijd die van het dromende ego. 'Ooit in de toekomst...'
Als dat iemand's keuze is, dan zal het leven ook ervaren worden als een soort survival missie. Het verschil is dat je dan niet alleen je rol speelt, maar er ook écht in gelooft dat jij dat bent, in tegenstelling tot iemand die ook écht weet dat het een rol is die je speelt, een masker die je draagt. Intellectueel weten veel mensen dat ze een rol spelen. Maar pas ver voorbij het intellectuele, ver in de diepte kun je zien dat dat masker met weerhaken is bevestigd. Er wordt een enorme prijs (in de vorm van lijden) betaald voor het geloven in die rol. De enige ontsnapping van dat masker is zien dat die weerhaken alleen functioneren zolang er geloof is in de werkelijkheid van het masker. Doorzie je dat, dan komt het masker los.MeejheM zei:Ik vermoed dat een enorme meerderheid van de mensheid zijn of haar leven lijd zonder zich ook maar een seconde hierbij stil te staan. de meeste religies of spirituele wereldbeschouwingen gaan ervan uit dat je een mens van vlees en bloed bent, met de lusten en lasten die iedereen ervaart. de meesten streven ernaar die rol zo goed mogelijk volgens een bepaalde ideologie te vervullen, religieus of niet. ontsnappen hieraan is bij de meeste ideologieën onmogelijk. waarin wijkt jullie spirituele beeld hier zo van af?
Ik ben opgevoed in een christelijke omgeving. Maar ik moet zeggen dat het (religie/geloof) me altijd al heeft tegengestaan. Ik deed mee in het geloven van die verhalen omdat iedereen dat deed, maar het voelde nooit goed. Rond de pubertijd ben ik me er hevig tegen gaan verzetten en zag ik mezelf vanaf toen als atheïst en materialist. Pas toen ik zo'n 20 was en voor het eerst een paddo trip had, begonnen er twijfels in me te ontstaan of het bestaan werkelijk zo'n toeval en zo leeg/betekenisloos was als ik altijd had gedacht. Nog weer een aantal jaren later begon ik psychedelica wat serieuzer te gebruiken (ipv alleen als entertainment). Met de ervaringen die ik toen heb gehad kon ik mezelf onmogelijk dat wereldbeeld blijven voorhouden dat ik eerst had.MeejheM zei:welke levensbeschouwingen hebben jullie ook ervaren voordat je non-dualiteit bijvoorbeeld ontdekt hebt, en waarom ben je daar vanaf gestapt?
#16
Ik ben het wel met Mindless eens dat wanneer je iets vanuit een passie doet en daar content mee bent dat het beter worden dan vanzelf komt zonder daar perse een verlangen voor te hoeven hebben.
In de basis is er niks mis met verlangen, het kan een goede drijfveer zijn die ook tot veel goeds kan leiden. Echter zal verlangen er wel altijd voor zorgen dat je niet volledig in het nu kunt leven. Verlangen is iets dat je altijd met je gedachten naar de toekomst zal trekken, of wat er voor zorgt dat je nu niet tevreden bent met wat je hebt. Van zowel angst en verlangen is verlangen naar mijn idee het lastigst om uit te kunnen schakelen. Het niet meer willen hebben van verlangen is namelijk ook een verlangen paradoxaal genoeg.
Voor een ieder die op zoek is naar spirituele verlichting is het naar mijn idee belangrijk je te realiseren dat je nooit een punt zal bereiken waarop je het idee hebt dat helemaal klaar bent. Om verlichting te bereiken zul je dus ook niet op zoek moeten gaan naar dat punt waarop je alles bereikt hebt, want dan blijf je een verlangen houden en kun je niet volledig tevreden zijn met wat je hebt of waar je staat. In het zoeken naar verlichting zul je zoektocht op moeten geven. Allemaal redelijk paradoxaal als je er rationeel naar kijkt, terwijl ik het vanuit gevoel juist allemaal heel begrijpelijk vind.
In de basis is er niks mis met verlangen, het kan een goede drijfveer zijn die ook tot veel goeds kan leiden. Echter zal verlangen er wel altijd voor zorgen dat je niet volledig in het nu kunt leven. Verlangen is iets dat je altijd met je gedachten naar de toekomst zal trekken, of wat er voor zorgt dat je nu niet tevreden bent met wat je hebt. Van zowel angst en verlangen is verlangen naar mijn idee het lastigst om uit te kunnen schakelen. Het niet meer willen hebben van verlangen is namelijk ook een verlangen paradoxaal genoeg.
Voor een ieder die op zoek is naar spirituele verlichting is het naar mijn idee belangrijk je te realiseren dat je nooit een punt zal bereiken waarop je het idee hebt dat helemaal klaar bent. Om verlichting te bereiken zul je dus ook niet op zoek moeten gaan naar dat punt waarop je alles bereikt hebt, want dan blijf je een verlangen houden en kun je niet volledig tevreden zijn met wat je hebt of waar je staat. In het zoeken naar verlichting zul je zoektocht op moeten geven. Allemaal redelijk paradoxaal als je er rationeel naar kijkt, terwijl ik het vanuit gevoel juist allemaal heel begrijpelijk vind.
#17
ik vind het inderdaad allemaal best paradoxaal. een paar kritische vragen:
ik begrijp niet wat bij jullie de ultieme "ego-loze" staat van "zijn" inhoud. ik snap behoorlijk weinig van de theorieën en ideeën die jullie nastreven, laat staan het einddoel(die er dus niet is).(lees dit als vraag)
waarom is er dualiteit en non-dualiteit terwijl er volgens mij ontzettend veel meer mogelijkheden zijn dan 2 of 1?
denk je je doel uiteindelijk te bereiken als je de hele tijd ideeën uitwisselt via een computer met een vreemde met een valse naam? laat staan je dagelijkse leven uit te voeren inclusief boodschappen doen en stofzuigen?
Ik vermoed dat een enorme meerderheid van de mensheid zijn of haar leven lijd zonder zich ook maar een seconde hierbij stil te staan. de meeste religies of spirituele wereldbeschouwingen gaan ervan uit dat je een mens van vlees en bloed bent, met de lusten en lasten die iedereen ervaart. de meesten streven ernaar die rol zo goed mogelijk volgens een bepaalde ideologie te vervullen, religieus of niet. ontsnappen hieraan is bij de meeste ideologieën onmogelijk. waarin wijkt jullie spirituele beeld hier zo van af?
welke levensbeschouwingen hebben jullie ook ervaren voordat je non-dualiteit bijvoorbeeld ontdekt hebt, en waarom ben je daar vanaf gestapt?
ik begrijp niet wat bij jullie de ultieme "ego-loze" staat van "zijn" inhoud. ik snap behoorlijk weinig van de theorieën en ideeën die jullie nastreven, laat staan het einddoel(die er dus niet is).(lees dit als vraag)
waarom is er dualiteit en non-dualiteit terwijl er volgens mij ontzettend veel meer mogelijkheden zijn dan 2 of 1?
denk je je doel uiteindelijk te bereiken als je de hele tijd ideeën uitwisselt via een computer met een vreemde met een valse naam? laat staan je dagelijkse leven uit te voeren inclusief boodschappen doen en stofzuigen?
Ik vermoed dat een enorme meerderheid van de mensheid zijn of haar leven lijd zonder zich ook maar een seconde hierbij stil te staan. de meeste religies of spirituele wereldbeschouwingen gaan ervan uit dat je een mens van vlees en bloed bent, met de lusten en lasten die iedereen ervaart. de meesten streven ernaar die rol zo goed mogelijk volgens een bepaalde ideologie te vervullen, religieus of niet. ontsnappen hieraan is bij de meeste ideologieën onmogelijk. waarin wijkt jullie spirituele beeld hier zo van af?
welke levensbeschouwingen hebben jullie ook ervaren voordat je non-dualiteit bijvoorbeeld ontdekt hebt, en waarom ben je daar vanaf gestapt?
#18
Om te beginnen, bedankt voor je reacties op al mijn critische vragen. spiritueel denken doe ik zelden, dus jou bijdrage doet me enigsinds nadenken over zaken waarbij ik zelden stilsta. ik hoop dat mijn nuchtere blik jou ook verder doet nadenken.
Wanneer ik de non-duale filmpjes zie snap ik redelijk weinig van de sprekers, maar uit jullie posts blijkt dat jullie het begrip enkel kunnen omschrijven door beperkingen te noemen, Volgens mij denken jullie andersom.
Ik herken mezelf echt totaal niet in die beleving. Voor mij is vrijheid en (hoe beschrijf je dat) vloeibaar, zonder hokjes of beperkingen denken normaal. dan bedoel ik niet mijn dagelijks leven, maar meer mijn levensbeschouwing.
jullie(je voelt je wel aangesproken) beschrijven iets voornamelijk door te vertellen wat het niet is. Volgens mij denken of typen jullie teveel in hokjes om echt vrij te denken. Vooral filmpjes van anderen kijken om een bredere blik te krijgen snap ik niet. ik heb een hele nuchtere kant, en een hele open kant, tussen de oren. dat gaat tot nu toe perfect samen.
Wanneer ik de non-duale filmpjes zie snap ik redelijk weinig van de sprekers, maar uit jullie posts blijkt dat jullie het begrip enkel kunnen omschrijven door beperkingen te noemen, Volgens mij denken jullie andersom.
Ik herken mezelf echt totaal niet in die beleving. Voor mij is vrijheid en (hoe beschrijf je dat) vloeibaar, zonder hokjes of beperkingen denken normaal. dan bedoel ik niet mijn dagelijks leven, maar meer mijn levensbeschouwing.
jullie(je voelt je wel aangesproken) beschrijven iets voornamelijk door te vertellen wat het niet is. Volgens mij denken of typen jullie teveel in hokjes om echt vrij te denken. Vooral filmpjes van anderen kijken om een bredere blik te krijgen snap ik niet. ik heb een hele nuchtere kant, en een hele open kant, tussen de oren. dat gaat tot nu toe perfect samen.
#19
Graag gedaan en uiteraard doe ik dat.MeejheM zei:Om te beginnen, bedankt voor je reacties op al mijn critische vragen. spiritueel denken doe ik zelden, dus jou bijdrage doet me enigsinds nadenken over zaken waarbij ik zelden stilsta. ik hoop dat mijn nuchtere blik jou ook verder doet nadenken.
Dat zal waarschijnlijk komen omdat dergelijke meesters vanuit de complete non-duale "staat" spreken. Als ik (ik kan alleen over mezelf spreken) deze teksten typ, is mijn ego wel degelijk aanwezig in mindere of meerdere mate. Ik herken de "plek" van waaruit zo'n meester spreekt en probeer zelf (als ego) zo min mogelijk in de weg te staan van de inspiratie die er binnen komt van die "plek" en uitgedrukt wil worden. Dat lukt de ene keer redelijk en de andere keer niet zo best.Wanneer ik de non-duale filmpjes zie snap ik redelijk weinig van de sprekers, maar uit jullie posts blijkt dat jullie het begrip enkel kunnen omschrijven door beperkingen te noemen, Volgens mij denken jullie andersom.
Dat zou kunnen, maar volgens mij hebben wij een compleet verschillende opvatting over wat vrijheid is. Ik meen me te herinneren dat je eens had gezegd dat je niet hield van de paddo ervaring, maar wel van de LSD ervaring omdat je toch een zekere controle wil. Die controle compleet uit handen geven is waar vrijheid voor mij begint. Ook bedoel ik met vrijheid weten dat je niet de denker bent, dus geen enkele positie in kunt nemen.Ik herken mezelf echt totaal niet in die beleving. Voor mij is vrijheid en (hoe beschrijf je dat) vloeibaar, zonder hokjes of beperkingen denken normaal. dan bedoel ik niet mijn dagelijks leven, maar meer mijn levensbeschouwing.
Iedereen waarbij ego in dat moment opereert denkt in hokjes, daar ontkom je niet aan. Dergelijke filmpjes hebben mij meer dan eens geïnspireerd. Het is al zo vaak gebeurd dat een bepaald inzicht dat ik heb gehad bevestigd werd door zo'n filmpje. Niet een paar keer, maar honderden keren. Ook zie ik soms iets wat zo iemand verteld ineens in. Het is niet dat er dan sprake is van een leraar die een leerling iets leert, zo moet je het niet bekijken. Het is eerder dat je je verstand/logica even uitschakelt en enkel en alleen maar luistert. Je volgt de woorden als het ware naar binnen toe en kunt op dezelfde manier als het begrijpen van een grap ineens iets compleet inzien. Dat is waarom ik zulke filmpjes kijk. Maar toegegeven, ik kijk ze veel te vaak.jullie(je voelt je wel aangesproken) beschrijven iets voornamelijk door te vertellen wat het niet is. Volgens mij denken of typen jullie teveel in hokjes om echt vrij te denken. Vooral filmpjes van anderen kijken om een bredere blik te krijgen snap ik niet. ik heb een hele nuchtere kant, en een hele open kant, tussen de oren. dat gaat tot nu toe perfect samen.
Je zegt "ik heb een hele nuchtere kant, en een hele open kant, tussen de oren." Dat is toch jezelf vastzetten in een bepaald standpunt. Je begint dan te kijken vanaf een bepaalde gefixeerde opvatting, bijvoorbeeld 'ik ben een rationele denker', 'ik kijk logisch naar dingen', 'ik ben open-minded'.
Ik hoop dat je niet het idee hebt dat iemand je ooit d.m.v. taal uit gaat leggen hoe het nou zit met non-dualiteit. Als je niet bereid bent om zelf te kijken en je standpunt in dit alles even compleet te laten voor wat het is, dan houdt het daar op. En als je als persoon zijnde met al je posities/standpunten het gevoel hebt vrij te zijn in je denken, dan is dat hartstikke mooi en dat meen ik oprecht. Veel mensen voelen dat niet zo. Maar dat is niet de vrijheid waar we het hier over hebben in deze topics. Als je denkt vrijheid te hebben, dan is er sprake van een fictieve persoonlijkheid die denkt iets te kunnen hebben. Vrijheid is alleen vrijheid wanneer er niemand is die denkt iets te kunnen hebben. M.a.w. vrijheid is de afwezigheid van een zelf, vrijheid is wat je bent, het is veel en veel meer dan een gevoel. Maar dat kun je alleen weten als je de lagen van illusies van het verstand doorziet. Het verstand zal nooit kunnen begrijpen wat vrijheid is, maar wij als het bewustzijn van het verstand wel.
Edit: filmpje wat dit allemaal veel beter uitlegt dan mij:
Ben je (ik spreek even in het algemeen, niet persoonlijk tegen jou) bereid neutraal te luisteren zonder standpunt/mening t.o.v. wat wordt gezegd, dan zul je "begrijpen" waar de woorden naar verwijzen. Vind je het allemaal maar zweverige bullshit? Prima. Iedereen mag zijn mening hebben, als dat je meer waard is dan kijken wat er dieper dan meningen is.
#20
Het einddoel is voor mij persoonlijk alle doelen los kunnen laten en gewoon zijn. Gewoon alles accepteren zoals het komt in het leven. Klinkt redelijk vaag natuurlijk, is het ook in zekere zin. En dit druist uiteraard totaal in tegen de westerse kijk op het leven waarbij het gewaardeerd wordt dat je een control freak bent.MeejheM zei:ik begrijp niet wat bij jullie de ultieme "ego-loze" staat van "zijn" inhoud. ik snap behoorlijk weinig van de theorieën en ideeën die jullie nastreven, laat staan het einddoel(die er dus niet is).(lees dit als vraag)
Als je het hebt over openminded zijn dan is het noodzakelijk vind ik om niet alleen de ideeen in je eigen hoofd te vormen, maar hier ook over te discussieren. Dat dit met iemand is die ik verder niet direct ken vind ik totaal irrelevant eigenlijk, ideeen blijven ideeen van wie het ook afkomt. Uiteraard kun je zelf beoordelen of je het goede ideeen vind. Uiteindelijk zul je om je doelen te bereiken het allemaal zelf moeten doen in het leven, maar anderen kunnen je soms op dingen wijzen waar je zelf nog niet bij stil had gestaan.denk je je doel uiteindelijk te bereiken als je de hele tijd ideeën uitwisselt via een computer met een vreemde met een valse naam? laat staan je dagelijkse leven uit te voeren inclusief boodschappen doen en stofzuigen?
Tot mijn 20e ben ik altijd overtuigd atheist geweest. Ik bekeek alles vanuit het ratio en gevoel was voor mij altijd ondergeschikt. Vanaf mijn 20e zijn er 3 invloeden geweest waardoor ik hier anders naar ben gaan kijken. Op mijn 20e nam ik voor het eerst paddo's, ik ging voor het eerst backpacken en een jaar later ben ik begonnen met studeren. Paddo's zorgden ervoor dat ik ging twijfelen aan mijn eigen spirituele opvattingen of beter gezegd het gebrek daaraan. Backpacken zorgde ervoor dat ik ging inzien dat ik geen materiele zaken en succes nodig had om gelukkig te zijn. En door mijn studie, en hoofdzakelijk door vakken zoals wetenschapsfilosofie, ging ik inzien dat wetenschap in zekere zin ook maar een geloof is. Wetenschappelijke bewijzen zijn geen 'echte' bewijzen zoals mensen vaak denken.welke levensbeschouwingen hebben jullie ook ervaren voordat je non-dualiteit bijvoorbeeld ontdekt hebt, en waarom ben je daar vanaf gestapt?
Het idee van non-dualiteit is bij mij vorig jaar eigenlijk pas volledig opgekomen. Ik had tijdens een LSD trip een volledige ego oplossing waarbij ik niet meer bestond en opgegaan was in het universum waar alles en niks tegelijkertijd was. Ik was in deze staat zodanig van de wereld dat ik niet kon functioneren, waardoor ik dit niet in het dagelijks leven zou nastreven. Echter was dit voor mij wel een zodanig indrukwekkende ervaring dat het mijn vroegere denkbeelden echt totaal op zijn kop zette. Die denkbeelden waren door de eerder genoemde ervaringen al steeds meer wankel geworden, maar nu kon ik er niet meer omheen dat ik echt anders naar het leven moest gaan kijken. Belangrijk hierbij te vermelden is dat ik op dit moment het hele begrip non-dualiteit nog niet eens kende, deze ervaring was dus niet voorgeprogrammeerd door wat ik eerder gelezen had. Eigenlijk maanden later door posts van Mindless leerde ik dat deze ervaringen aansloten bij non-dualiteit en toen ben ik mij daar verder in gaan verdiepen. De begrippen van non-dualiteit had ik eerder nooit kunnen begrijpen, maar omdat ze zo nauw aansloten op mijn ervaringen met psychedelica begreep ik het enen wel.
Ik heb zelf niet het idee perse in hokjes te denken, ik denk al jaren zowel zelfstandig maar sta ook open voor de meningen van anderen. Of ik die meningen van anderen mezelf eigen maak hangt vervolgens helemaal af van wat ik er zelf van vind. Persoonlijk vind ik het eerder closeminded als je niet andere levensbeschouwingen luistert, wat je er vervolgens mee doet is iets heel anders natuurlijk. Kijk als je zelf een idee in je hoofd hebt met een bepaalde redenatie hierbij en je verteld dit aan een ander dan kan een ander je ook mogelijk laten inzien dat je redentatie in zekere zin closeminded of hyprocriet is. Om een persoonlijk voorbeeld te geven, ik was jaren overtuigd atheist. Ik vond geloven in een god maar onzin aangezien het niet te bewijzen viel. Tijdens mijn studie leerde ik iemand kennen waarmee ik veel filosifische gesprekken had. Hij liet mij uiteindelijk inzien dat ook atheisme een geloof is omdat je stellig zegt dat er geen god is, terwijl ook dit niet bewezen kan worden. Inmiddels zie ik mezelf als atheistisch agnost, omdat ik nog steeds niet in een god geloof maar het ook niet kan uitsluiten.MeejheM zei:jullie(je voelt je wel aangesproken) beschrijven iets voornamelijk door te vertellen wat het niet is. Volgens mij denken of typen jullie teveel in hokjes om echt vrij te denken. Vooral filmpjes van anderen kijken om een bredere blik te krijgen snap ik niet. ik heb een hele nuchtere kant, en een hele open kant, tussen de oren. dat gaat tot nu toe perfect samen.
Ik heb ook nog wel een vraag aan jou Meejhem. Ik merk dat je je vaak mengt in de discussies van mij en Mindless, ik kan uit jouw posts echter nooit helemaal opmaken of je het nou interessant vind en er meer over wilt weten (zonder dat je het moet geloven natuurlijk) of dat je het eigenlijk allemaal maar onzin vind? Ik waardeer het wel dat je je in de discussie mengt trouwens, altijd goed om meerdere kijken ergens op te hebben. Ikzelf hoef in ieder geval niemand te overtuigen over wat nou wel of niet de realiteit is, elke visie hierop is naar mijn idee net zo legitiem.