Derealisatie?

Ik ben het met een heel deel van je verhaal eens maar met een deel ook niet. Maar goed laten we er maar over ophouden want ik denk dat onze meningen toch deels blijven verschillen (en blijven overeenkomen). :P

Als je zegt dat derealisatie slechts een verkeerde interpretatie van gedachten is doe je het zeker tekort en dan geloof ik niet dat je het ooit hebt meegemaakt.

Derealisatie is een beschermend mechanisme zoals ik zei en kan flink intenser zijn dan jij het beschrijft Mindless. Het kan je echt het gevoel geven dat je brein stuk is of dat je gek wordt. Het wordt wel gevoed door gedachten maar het is niet alleen een stapeling van gedachten. Het geeft ook een bepaalde lichamelijke weerslag.

Ik wil niet zeggen dat anderen dit niet veel erger meegemaakt hebben dan ik. Maar volgens mij onderschat jij interpretatie van en identificatie met gedachten. Ik ben meerdere malen op die plek geweest waar gek worden, 'stuk' lopen, compleet doordraaien een reële mogelijkheid leek. En het is het verschrikkelijkste wat je je kunt voorstellen. Maar, het was alleen verschrikkelijk omdat ik erin mee ging, terechtkwam in een vicieuze cirkel van geloven dat ik iets ben wat door kán draaien. Doordraaien ten opzichte van wat? Wat draait er door? De gedachte draait door, niet ik. Maar ik wil zeker niet zeggen dat derealisatie niets voorstelt, dat was niet mijn bedoeling. Het is een verschrikkelijke ervaring, áls je je gedachten gelooft. En hoe meer je het gelooft, hoe intenser de effecten. Maar de lichamelijke effecten zijn naar mijn mening enkel gevolg, niet oorzaak.

Onze interpretatie is letterlijk onze hele wereld. Het geloven van gedachten geeft uiteindelijk een lichamelijke weerslag. Legio zich fysiek uitende klachten komen rechtstreeks voort uit het geloven van gedachten. Mensen denken zich letterlijk ziek/gek. (negatieve) gedachtepatronen zijn geen onbenullig iets, wanneer onze hele identiteit gebaseerd is op gedachten. Vandaar dat ik het altijd over dis-identificatie met gedachten heb. Er zijn vreselijke mentale aandoeningen in de wereld, dat zal ik niet ontkennen. Maar dat wil niet zeggen dat de oplossing moeilijk/ingewikkeld hoeft te zijn.

Ik begrijp wat je bedoelt, ik denk alleen dat je het op deze manier een beetje onderdoet. Ik geloof niet dat alle geestelijke én lichamelijke klachten een mentale oorzaak hebben. Er zijn zelfs vermoedens dat het bewustzijn puur een biologisch proces is. Dat zou betekenen dat biologische oorzaken geestelijke klachten kunnen veroorzaken. In dat geval kun je nog zulke sterke gedachten hebben, maar dan kun je zo'n proces niet altijd zelf tegenhouden met de juiste mindset.

Ik denk dat we daarin een beetje van mening verschillen, of in ieder geval van geloof/vermoeden. Maar dat is verder niet erg

Dat is inderdaad niet erg.mile:

Het is enkel zo dat ik bij mezelf de ene na de andere fysieke kwaal heb zien verdwijnen sinds ik mij meer heb gedistantieerd van mijn gedachten, waar jarenlange meer conventionele zorg (gebaseerd op het materiële, biologische model) altijd maar mondjesmaat hielp of zelfs helemaal niet. Vandaar dat ik het vaak niet kan laten om deze andere manier van naar de wereld kijken te benoemen. Misschien dat het een ander ook kan helpen. Maar ik respecteer ieder zijn/haar keuze om het anders te zien hoor.

ik wil iets off-topic half on-topic zeggen omdat ik dit zo lees en ik elementen herken van mensen die ik persoonlijk ken.

IK BEDOEL ER NIKS MEE EN BEDOEL HET NIET VERKEERD MAAR HET KOMT SOMS VOOR.

Soms kan drugsgebruik ook een duivel wakker maken die helemaal niet bij de persoon past en een persoon veranderd (onbewust/bewust). ik zie soms mensen die ik ken zich anders gedragen dan normaal, ze pakken andere standpunten in dan voorheen en gedragen zich gewoon totaal anders met momenten (dit herkennen velen denk ik wel), maar soms heb je extremere vormen dat mensen in hun eigen leugens gaan geloven omdat ze een leugen hebben bedacht om iets voor elkaar te krijgen (en ik zeg niet dat je vriendin liegt).

Het gebeurt wel eens dat iemand de hele omgeving voor de gek houd..... houd daar ook rekening mee, je zegt bijvoorbeeld ze zit thuis geen werk geen school. sommigen vinden dit heel kut en zouden super graag weer naar school/werk willen maar der zitten er ook een paar die dit niet willen.

Maar wat is je excuus dan als je niet naar school/werk gaat? en gewoon thuis lekker op de bank hangen?


En die vraag moet je jezelf soms stellen. (mensen kunnen heel ver gaan in leugens)

en nee nogmaals ik heb het niet over je vriendin.

Derealisatie/leugens gaan denk ik best wel makkelijk hand in hand, goedschiks of kwaadschiks.

Denk dat dit wel een soort van aanvulling is op de post van MINDLESS (over gedachtes en doordraaien)

Dit is wel heel flink off-topic, inderdaad. Derealisatie is een symptoom van verschillende psychische aandoeningen en gaat over hoe je het gevoel hebt alsof je omgeving 'nep' is, een beetje alsof je naar een film kijkt. Ik heb er zelf één keer een dag of 1/2 last van gehad, en dat was best wel een rare ervaring. Je hebt geen idee wat er aan de hand is, en wat er om je heen gebeurd komt gewoon een beetje raar over. Misschien is de beste vergelijking nog wel alsof ineens alle objecten/dingen/teksten/mensen in spiegelbeeld staat. Dan word je ook héél achterdochtig. :P
https://nl.wikipedia.org/wiki/Depersonalisatie

@ZERO- kun jij mij even corrigeren naar iets dat wel DSM verantwoord is? :P

Waar kwam die derealisatie bij jou toen door Fool?

Ik kan schijnbaar niet zo goed tegen Mefloquine (Lariam, malaria profylaxe). Het leuke van die krengen is dat je tijdens je week voordat je op vakantie gaat de eerste pil al neemt, wel een beetje warrig wordt, maar nog niet zo serieus dat je je dit zelf realiseert. Dan kom je op je vakantie-bestemming aan en neem je de volgende dosering, en twee dagen later lijkt iedereen karaktereigenschappen van je te over te nemen, en ondertussen hun (compleet onbegrijpelijke) film-script af te lopen.

Dat was wel even extra vervelend in een werelddeel waar ik nog nooit geweest was, in een land waar bijzonder weinig mensen Engels spreken, op een dorm-room waar ik non-stop de interne discussie had of ik nou wel of niet iemand die langs kwam aan moest spreken om deze wereld uit te vinden/iets te vragen. Maar wat ik dan moest vragen wist ik niet. :P

Dat klinkt als een mooie bad trip...

Het blijft me wel fascineren hoor. Hoe we als mensen zo gemakkelijk ons gevoel van realiteit kwijt kunnen raken.

Fool zei:

@ZERO- kun jij mij even corrigeren naar iets dat wel DSM verantwoord is? :P

Klik om te vergroten...

You did well my friend. Dat heb je best DSM-verantwoord gedaan. Maar gelukkig is de DSM geen bijbel

Wat KopjeKoffie verteld heeft iig niks met derealisatie te maken?????

Ik heb eenmaal gederealiseerd en was één van de engste en meest verwarrende dingen ever. Ach ja kan ik weer een psychisch probleem van m'n checklist vinken toch. #gottacatchemall

Misschien kan je wel kleine dingen ondernemen? Blokje rond je huis lopen bijvoorbeeld? Iets met minimale inspanningen. Dat opbouwen naar steeds groter rondje etc..

Er is wel contact te maken begrijp ik
Ze weet heel goed wat ze allemaal niet kan
Maar zet haar dan aan tot een dokters bezoek desnoods huur je een rolstoel

Zeggen dat iets niet kan of gaat is zoiezo een mislukking

En sorry heb je liefhebbertje
Stel ze valt so what?

Fluwelen handschoentjes heel de dag is ook geen oplossing

Dit is de eerste keer in me leven dat ik op een forum wat ga schrijven dus weet niet of ik het in de juiste categorie heb geplaatst.

Het is inmiddels al meer dan een jaar aan de gang, Me vriendin en ik hebben meer dan een jaar geleden een paar weken achter elkaar de drugs mephedrone gebruikt ( miauw miauw) De laatste keer dat we het gebruikte voelde me vriendin zich opeens niet meer goed. ze kwam van het toilet en zei "Schat ik weet niet wat er aan de hand is maar ik voel me opeens heel naar" Dus we liepen buiten in de frisse lucht een rondje in de hoop dat ze zichzelf wat beter zou gaan voelen. Dit was jammer genoeg niet het geval. Na enkelen weken was er nog geen verbetering en begonnen we ons zelf ernstig zorgen te maken. ze ging wat rond snuffelen op het internet en de symptonen kwamen precies over met wat mensen derealisatie noemen. ze voelde zich buitengesloten van de wereld en niks drong tot haar door. in het begin was het zo erg dat ik zelfs haar haren moest wassen onder de douche omdat ze daar zelf niet tot toe in staat was. we zijn bij verschillende doktoren geweest en bleven maar doorverwezen worden. Zonder maar enige bevestiging wat het nou zou kunnen zijn. we zijn nu al meer dan een jaar bezig en me vriendin zit nog steeds iedere dag thuis en voelt zichzelf nog steeds beroerd. ze werkt niet meer ze gaat niet meer naar school. we zijn eindelijk aan de beurt bij Psyq dat is een plek voor psychische problemen. maar we weten nog steeds niet zeker wat het nou is de symptonen komen helemaal met Derealisatie. Maar bij de meeste mensen duurt het gemiddeld maar 2 weken tot een maand en wij zijn ondertussen al een jaar verder. . heeft iemand e ig idee wat het zou kunnen zijn? Ik wil weer me normale leven terug. want zoals het nu gaat word niemand gelukkig van. help

waarom reageert er niemand op mijn post?

Vervelend zeg! Probeer anders eens het spreekuur partydrugs, die zijn gespecialiseerd in het behandelen van klachten door drugs gebruik.

Ik sluit me bij bovenstaand aan. Ik werk in de GGZ en zie geregeld cliënten die last hebben van derealisatie, depersonalisatie of dissociatie. Ik begrijp niet dat je vriendin er al zo lang mee rondloopt..

SkittlesAndMe zei:

Ze heeft dus vooral rust nodig en ze zal moeten accepteren dat het er nu is en dat het vanzelf weer over gaat. Het kan wel sneller gaan met therapie en hulp hierbij, en eventueel wat medicatie.

Klik om te vergroten...

Niet om je angst aan te jagen, maar er bestaat wel degelijk zoiets als een derealisatiestoornis wat inhoudt dat het niet meer weggaat. Ik ken iemand die dat heeft (niet n.a.v. drugs), de intensiteit van de klachten wisselt dan wel. Als zij erover praat wordt het ook erger, als ze bijv. sport wordt het minder.

Ik denk dat het spreekuur partydrugs in ieder geval een goede start is. Thuis zitten is nooit een goed idee, anders heb je er straks nog een depressie bij. Probeert je vriendin wel elke dag wat te ondernemen? Afleiding helpt enorm, dan zorg je ervoor dat je er niet te veel op focust.

Het spreekuur partydrugs is een heel goed begin inderdaad, daar komen heel vaak mensen met deze klachten binnen. Als het derealisatie is, hoeft ze zich geen zorgen te maken. Dit wordt uiteindelijk vanzelf beter. Sterker nog, zorgen kunnen derealisatie in stand houden.

Derealisatie is een verdedigingsmechanisme van de geest. Normaal gesproken wordt dit geactiveerd als je bijvoorbeeld een ernstig ongeluk of een oorlog of ramp meemaakt. Als de hoeveelheid emotie en informatie die je binnen krijgt te veel wordt om te verwerken schiet je lichaam in derealisatie. Het lijkt dan als het ware alsof je in een film leeft. Je geest sluit zich tijdelijk af voor te veel prikkels om niet overprikkeld te raken.

Drugs kan dit helaas ook veroorzaken. Als je je vervolgens heel erg zorgen gaat maken, kan dit langer in stand gehouden worden.

Ze heeft dus vooral rust nodig en ze zal moeten accepteren dat het er nu is en dat het vanzelf weer over gaat. Het kan wel sneller gaan met therapie en hulp hierbij, en eventueel wat medicatie.

Bel sowieso even naar het spreekuur partydrugs voor goed advies. Ik neem aan dat ze je bij psyq ook goed kunnen helpen maar het spreekuur is echt gespecialiseerd in dit soort dingen dus misschien hebben zij nog meer tips voor jouw vriendin.

Ik vind het gevaarlijk om te stellen dat er een dergelijke stoornis bestaat die nooit meer weggaat. Of het nou wel of niet zo is (ik geloof er zelf helemaal niets van), iemand die al angstig is door een dergelijke ervaring kan er makkelijk in gaan geloven dat het niet meer overgaat en houdt het op die manier in stand.

Dat iets dergelijks niet meer weggaat bij sommige mensen is volgens mij te verklaren doordat fundamenteel niet wordt begrepen hoe mensen zichzelf verwarren met hun psyche. En nu proberen mensen het probleem op te lossen op het niveau van de psyche zelf. Dat gaat natuurlijk niet lukken en is dweilen met de kraan open.

Het probleem is een spiritueel probleem. En dan niet spiritualiteit in de zin van engelen, edelstenen, andere dimensies (allemaal niets mis mee trouwens), maar spiritualiteit in de zin van rigoureus jezelf afvragen 'wie, wát ben ik?' Dat mensen bij bosjes derealisatie krijgen bij het gebruik van dit of dat is geen toeval. De persoonlijkheid die flinterdun is krijgt een opdonder en we zien dat er daar geen stabiliteit is, maar omdat we denken dat we de persoonlijkheid zijn, voelt het alsof we zelf onze stabiliteit hebben verloren. Kortom, er ís een echte oplossing, maar dit vereist hard werk en de juiste aanpak. Dat iemand verdoemd zou zijn tot de rest van zijn/haar leven te lijden aan derealisatie klachten? Nee, daar geloof ik helemaal niets van.

Bedankt voor jullie reacties. ik heb het mischien niet helemaal goed uitgelegd. me vriendin is ook zo duizelig dat ze niks kan ondernemen, als ze bijvoorbeeld de hond gaat uitlaten is ze ook al bang dat ze flauwvalt vanwege de duizeligheid. ik weet dat het niet goed is al dat thuis zitten enzovoort. alleen ik heb nog nooit gelezen dat derealisatie zo lang aanhoud. alleen ze zegt altijd als ik haar er op aanspreek "ik heb het erger dan hun" of "ik ben al te ver" of " ik kan niks omdat ik anders omval vanwege me duizeligheid" en ik weet dat je met dat gedrag niet verderkomt. alleen dalijk valt ze echt flauw, of gebeurt er echt iets als ze zichzelf pushed. ik ben geen dokter dus ik weet niet wat ik er het beste aan kan doen