Derealisatie?

Misschien kan je wel kleine dingen ondernemen? Blokje rond je huis lopen bijvoorbeeld? Iets met minimale inspanningen. Dat opbouwen naar steeds groter rondje etc..

Dit is de eerste keer in me leven dat ik op een forum wat ga schrijven dus weet niet of ik het in de juiste categorie heb geplaatst.

Het is inmiddels al meer dan een jaar aan de gang, Me vriendin en ik hebben meer dan een jaar geleden een paar weken achter elkaar de drugs mephedrone gebruikt ( miauw miauw) De laatste keer dat we het gebruikte voelde me vriendin zich opeens niet meer goed. ze kwam van het toilet en zei "Schat ik weet niet wat er aan de hand is maar ik voel me opeens heel naar" Dus we liepen buiten in de frisse lucht een rondje in de hoop dat ze zichzelf wat beter zou gaan voelen. Dit was jammer genoeg niet het geval. Na enkelen weken was er nog geen verbetering en begonnen we ons zelf ernstig zorgen te maken. ze ging wat rond snuffelen op het internet en de symptonen kwamen precies over met wat mensen derealisatie noemen. ze voelde zich buitengesloten van de wereld en niks drong tot haar door. in het begin was het zo erg dat ik zelfs haar haren moest wassen onder de douche omdat ze daar zelf niet tot toe in staat was. we zijn bij verschillende doktoren geweest en bleven maar doorverwezen worden. Zonder maar enige bevestiging wat het nou zou kunnen zijn. we zijn nu al meer dan een jaar bezig en me vriendin zit nog steeds iedere dag thuis en voelt zichzelf nog steeds beroerd. ze werkt niet meer ze gaat niet meer naar school. we zijn eindelijk aan de beurt bij Psyq dat is een plek voor psychische problemen. maar we weten nog steeds niet zeker wat het nou is de symptonen komen helemaal met Derealisatie. Maar bij de meeste mensen duurt het gemiddeld maar 2 weken tot een maand en wij zijn ondertussen al een jaar verder. . heeft iemand e ig idee wat het zou kunnen zijn? Ik wil weer me normale leven terug. want zoals het nu gaat word niemand gelukkig van. help

waarom reageert er niemand op mijn post?

Vervelend zeg! Probeer anders eens het spreekuur partydrugs, die zijn gespecialiseerd in het behandelen van klachten door drugs gebruik.

Ik sluit me bij bovenstaand aan. Ik werk in de GGZ en zie geregeld cliënten die last hebben van derealisatie, depersonalisatie of dissociatie. Ik begrijp niet dat je vriendin er al zo lang mee rondloopt..

SkittlesAndMe zei:

Ze heeft dus vooral rust nodig en ze zal moeten accepteren dat het er nu is en dat het vanzelf weer over gaat. Het kan wel sneller gaan met therapie en hulp hierbij, en eventueel wat medicatie.

Klik om te vergroten...

Niet om je angst aan te jagen, maar er bestaat wel degelijk zoiets als een derealisatiestoornis wat inhoudt dat het niet meer weggaat. Ik ken iemand die dat heeft (niet n.a.v. drugs), de intensiteit van de klachten wisselt dan wel. Als zij erover praat wordt het ook erger, als ze bijv. sport wordt het minder.

Ik denk dat het spreekuur partydrugs in ieder geval een goede start is. Thuis zitten is nooit een goed idee, anders heb je er straks nog een depressie bij. Probeert je vriendin wel elke dag wat te ondernemen? Afleiding helpt enorm, dan zorg je ervoor dat je er niet te veel op focust.

Het spreekuur partydrugs is een heel goed begin inderdaad, daar komen heel vaak mensen met deze klachten binnen. Als het derealisatie is, hoeft ze zich geen zorgen te maken. Dit wordt uiteindelijk vanzelf beter. Sterker nog, zorgen kunnen derealisatie in stand houden.

Derealisatie is een verdedigingsmechanisme van de geest. Normaal gesproken wordt dit geactiveerd als je bijvoorbeeld een ernstig ongeluk of een oorlog of ramp meemaakt. Als de hoeveelheid emotie en informatie die je binnen krijgt te veel wordt om te verwerken schiet je lichaam in derealisatie. Het lijkt dan als het ware alsof je in een film leeft. Je geest sluit zich tijdelijk af voor te veel prikkels om niet overprikkeld te raken.

Drugs kan dit helaas ook veroorzaken. Als je je vervolgens heel erg zorgen gaat maken, kan dit langer in stand gehouden worden.

Ze heeft dus vooral rust nodig en ze zal moeten accepteren dat het er nu is en dat het vanzelf weer over gaat. Het kan wel sneller gaan met therapie en hulp hierbij, en eventueel wat medicatie.

Bel sowieso even naar het spreekuur partydrugs voor goed advies. Ik neem aan dat ze je bij psyq ook goed kunnen helpen maar het spreekuur is echt gespecialiseerd in dit soort dingen dus misschien hebben zij nog meer tips voor jouw vriendin.

Ik vind het gevaarlijk om te stellen dat er een dergelijke stoornis bestaat die nooit meer weggaat. Of het nou wel of niet zo is (ik geloof er zelf helemaal niets van), iemand die al angstig is door een dergelijke ervaring kan er makkelijk in gaan geloven dat het niet meer overgaat en houdt het op die manier in stand.

Dat iets dergelijks niet meer weggaat bij sommige mensen is volgens mij te verklaren doordat fundamenteel niet wordt begrepen hoe mensen zichzelf verwarren met hun psyche. En nu proberen mensen het probleem op te lossen op het niveau van de psyche zelf. Dat gaat natuurlijk niet lukken en is dweilen met de kraan open.

Het probleem is een spiritueel probleem. En dan niet spiritualiteit in de zin van engelen, edelstenen, andere dimensies (allemaal niets mis mee trouwens), maar spiritualiteit in de zin van rigoureus jezelf afvragen 'wie, wát ben ik?' Dat mensen bij bosjes derealisatie krijgen bij het gebruik van dit of dat is geen toeval. De persoonlijkheid die flinterdun is krijgt een opdonder en we zien dat er daar geen stabiliteit is, maar omdat we denken dat we de persoonlijkheid zijn, voelt het alsof we zelf onze stabiliteit hebben verloren. Kortom, er ís een echte oplossing, maar dit vereist hard werk en de juiste aanpak. Dat iemand verdoemd zou zijn tot de rest van zijn/haar leven te lijden aan derealisatie klachten? Nee, daar geloof ik helemaal niets van.

Bedankt voor jullie reacties. ik heb het mischien niet helemaal goed uitgelegd. me vriendin is ook zo duizelig dat ze niks kan ondernemen, als ze bijvoorbeeld de hond gaat uitlaten is ze ook al bang dat ze flauwvalt vanwege de duizeligheid. ik weet dat het niet goed is al dat thuis zitten enzovoort. alleen ik heb nog nooit gelezen dat derealisatie zo lang aanhoud. alleen ze zegt altijd als ik haar er op aanspreek "ik heb het erger dan hun" of "ik ben al te ver" of " ik kan niks omdat ik anders omval vanwege me duizeligheid" en ik weet dat je met dat gedrag niet verderkomt. alleen dalijk valt ze echt flauw, of gebeurt er echt iets als ze zichzelf pushed. ik ben geen dokter dus ik weet niet wat ik er het beste aan kan doen

Ze moet over der angst heen anders red ze het niet. Eerst proberen daarna kan je pas zeuren. Bang zijn om flauw te vallen en flauw vallen zijn 2 verschillende dingen.

Het is heel fijn dat dat voor jou werkt Betekent niet dat bij iedereen direct de oorzaak hetzelfde is hé! Ik ben het zeker met je eens dat het voor veel mensen zou kunnen werken, maar omdat gelijk als stelregel te noemen is een beetje onaardig tegenover de mensen waarbij een andere oorzaak ligt of waarbij het niet werkt.

Mindless zei:

Ik vind het gevaarlijk om te stellen dat er een dergelijke stoornis bestaat die nooit meer weggaat.

Klik om te vergroten...

Ik vind het juist niet handig om te stellen dat alle problemen oplosbaar zijn. Maar het was ook weer niet mijn bedoeling om ideeën aan te wakkeren.

Klinkt alsof je vriendin heel erg focust op haar problemen en dan ontstaat ook 'angst voor de angst'. Zo raak je helemaal verwikkeld in alle nare gedachten en kom je in een negatieve spiraal. Dan gaat het niet meer alleen om 'shit ik ben duizelig en bang om flauw te vallen' maar ook om 'shit het is nog steeds niet weg' en 'waarom heb ik dit' etc etc ga zo maar door. Denk dat psychologische hulp goed is, alleen je moet wel oppassen dat dat zich niet te veel richt op alles willen oplossen met je hoofd, maar ook richten op gevoel. Die connectie is wel belangrijk. Tot die tijd gewoon veel voor afleiding zorgen.

Begrijp wel dat je na zo'n lange tijd echt radeloos wordt.

ZERO- zei:

Ik vind het juist niet handig om te stellen dat alle problemen oplosbaar zijn. Maar het was ook weer niet mijn bedoeling om ideeën aan te wakkeren.

Klinkt alsof je vriendin heel erg focust op haar problemen en dan ontstaat ook 'angst voor de angst'. Zo raak je helemaal verwikkeld in alle nare gedachten en kom je in een negatieve spiraal. Dan gaat het niet meer alleen om 'shit ik ben duizelig en bang om flauw te vallen' maar ook om 'shit het is nog steeds niet weg' en 'waarom heb ik dit' etc etc ga zo maar door. Denk dat psychologische hulp goed is, alleen je moet wel oppassen dat dat zich niet te veel richt op alles willen oplossen met je hoofd, maar ook richten op gevoel. Die connectie is wel belangrijk. Tot die tijd gewoon veel voor afleiding zorgen.

Begrijp wel dat je na zo'n lange tijd echt radeloos wordt.

Klik om te vergroten...

Maar de gevallen waarbij het niet meer over gaan zijn er niet zo veel. Meestal wordt dit in stand gehouden door angst, het ergste wat je dus kunt doen is die angst voeden

Ja, stellig dingen brengen blijft een beetje mijn struikelblok.

Het is in ieder geval niet onaardig bedoeld, maar ik zal er beter op gaan letten. Soms heb ik wat tegengas nodig. Thanks.

me vriendin heeft ook last van een angststoornis van zichzelf.

Hebben jullie ook al contact gezocht met het spreekuur partydrugs? Dat lijkt me naast de psychiater toch wel een goede stap aangezien zij echt gespecialiseerd zijn in klachten nav drugs gebruik.

Inderdaad gewoon eveniet bellen. Angststoornis en derealisatie samen is geen fijne combinatie!

Het zou ook nog iets met het evenwichtsorgaan kunnen zijn trouwens

ZERO- zei:

Ik vind het juist niet handig om te stellen dat alle problemen oplosbaar zijn. Maar het was ook weer niet mijn bedoeling om ideeën aan te wakkeren.

Klik om te vergroten...

Geloven dat een probleem onoplosbaar is geeft in ieder geval 0% kans op succes. Zo handig vind ik dat niet.

Derealisatie is een probleem van verkeerde interpretatie van gedachten. Als je het gevoel hebt dat je niet meer jezelf bent, dan is de inhoud van je bewustzijn anders dan je gewend bent. Gedachten, sensaties en percepties zijn anders, vaak koud, afstandelijk en mechanisch. Ik heb het zelf meerdere malen meegemaakt. Maar zoals altijd is het probleem identificatie met de inhoud van bewustzijn. Je voelt je een slachtoffer in dit lichaam, overgeleverd aan alle prikkels van de wereld. Door de identificatie met je gedachten laat je je gevoel van welzijn afhangen van de inhoud van bewustzijn.

Normale therapie werkt niet (voldoende) bij een dergelijk probleem omdat normale therapie terug bevestigt aan jou dat je inderdaad in dit lichaam, in deze wereld bent en dus als persoon overgeleverd bent aan de prikkels en problemen van deze wereld.

De genezing van een dergelijke mentale misinterpretatie komt automatisch tot stand wanneer gezien wordt dat je niet in het lichaam, in de wereld bent, maar andersom: het lichaam en de wereld verschijnen beide als percepties in jou. Dit is niet iets wat geleerd moet worden, maar simpelweg gezien, omdat het alreeds onze ervaring is. Het enige wat zegt dat dit niet zo is, zijn gedachten. Er is dus een omschakeling nodig van perceptie mét interpretatie van gedachten, naar simpele directe perceptie zonder interpretatie.

Is er die omschakeling geweest, dan wordt meer en meer gezien dat wat we zijn niet kwijtgeraakt kán worden (dat is immers wat de gedachten van iemand met derealisatie zeggen: dat we onszelf kwijtgeraakt zijn), om de hele simpele reden dat wat we zijn primair is en fundamenteel voor het bestaan van ervaring. Wanneer er dan de gedachte/gevoel is: 'ik heb het gevoel niet mezelf te zijn', dan wordt dat gezien voor wat het is: 1 van je gedachtes die komt en ook weer gaat. Niet als een waarheid die wat zegt over je identiteit. Je bent nooit de inhoud van je bewustzijn, je bent bewustzijn zelf. En we hebben het geluk dat dat altijd hetzelfde blijft en niet kwijtgeraakt kan worden. Hoe kun je immers jezelf kwijtraken? Je bént jezelf. Jezelf is niet iets dat verloren kán worden en dus is alle onzekerheid en angst dat dat wel kan een illusie. Een leugen van het verstand. Maar om dat ook in je ervaring terug te zien moet er die omschakeling en realisatie zijn.

Ik ben het met een heel deel van je verhaal eens maar met een deel ook niet. Maar goed laten we er maar over ophouden want ik denk dat onze meningen toch deels blijven verschillen (en blijven overeenkomen). :P

Als je zegt dat derealisatie slechts een verkeerde interpretatie van gedachten is doe je het zeker tekort en dan geloof ik niet dat je het ooit hebt meegemaakt.

Derealisatie is een beschermend mechanisme zoals ik zei en kan flink intenser zijn dan jij het beschrijft Mindless. Het kan je echt het gevoel geven dat je brein stuk is of dat je gek wordt. Het wordt wel gevoed door gedachten maar het is niet alleen een stapeling van gedachten. Het geeft ook een bepaalde lichamelijke weerslag.

Ik wil niet zeggen dat anderen dit niet veel erger meegemaakt hebben dan ik. Maar volgens mij onderschat jij interpretatie van en identificatie met gedachten. Ik ben meerdere malen op die plek geweest waar gek worden, 'stuk' lopen, compleet doordraaien een reële mogelijkheid leek. En het is het verschrikkelijkste wat je je kunt voorstellen. Maar, het was alleen verschrikkelijk omdat ik erin mee ging, terechtkwam in een vicieuze cirkel van geloven dat ik iets ben wat door kán draaien. Doordraaien ten opzichte van wat? Wat draait er door? De gedachte draait door, niet ik. Maar ik wil zeker niet zeggen dat derealisatie niets voorstelt, dat was niet mijn bedoeling. Het is een verschrikkelijke ervaring, áls je je gedachten gelooft. En hoe meer je het gelooft, hoe intenser de effecten. Maar de lichamelijke effecten zijn naar mijn mening enkel gevolg, niet oorzaak.

Onze interpretatie is letterlijk onze hele wereld. Het geloven van gedachten geeft uiteindelijk een lichamelijke weerslag. Legio zich fysiek uitende klachten komen rechtstreeks voort uit het geloven van gedachten. Mensen denken zich letterlijk ziek/gek. (negatieve) gedachtepatronen zijn geen onbenullig iets, wanneer onze hele identiteit gebaseerd is op gedachten. Vandaar dat ik het altijd over dis-identificatie met gedachten heb. Er zijn vreselijke mentale aandoeningen in de wereld, dat zal ik niet ontkennen. Maar dat wil niet zeggen dat de oplossing moeilijk/ingewikkeld hoeft te zijn.