Ik vind het juist niet handig om te stellen dat alle problemen oplosbaar zijn. Maar het was ook weer niet mijn bedoeling om ideeën aan te wakkeren.
Geloven dat een probleem onoplosbaar is geeft in ieder geval 0% kans op succes. Zo handig vind ik dat niet.
Derealisatie is een probleem van verkeerde interpretatie van gedachten. Als je het gevoel hebt dat je niet meer jezelf bent, dan is de inhoud van je bewustzijn anders dan je gewend bent. Gedachten, sensaties en percepties zijn anders, vaak koud, afstandelijk en mechanisch. Ik heb het zelf meerdere malen meegemaakt. Maar zoals altijd is het probleem identificatie met de inhoud van bewustzijn. Je voelt je een slachtoffer in dit lichaam, overgeleverd aan alle prikkels van de wereld. Door de identificatie met je gedachten laat je je gevoel van welzijn afhangen van de inhoud van bewustzijn.
Normale therapie werkt niet (voldoende) bij een dergelijk probleem omdat normale therapie terug bevestigt aan jou dat je inderdaad in dit lichaam, in deze wereld bent en dus als persoon overgeleverd bent aan de prikkels en problemen van deze wereld.
De genezing van een dergelijke mentale misinterpretatie komt automatisch tot stand wanneer gezien wordt dat je niet in het lichaam, in de wereld bent, maar andersom: het lichaam en de wereld verschijnen beide als percepties in jou. Dit is niet iets wat geleerd moet worden, maar simpelweg gezien, omdat het alreeds onze ervaring is. Het enige wat zegt dat dit niet zo is, zijn gedachten. Er is dus een omschakeling nodig van perceptie mét interpretatie van gedachten, naar simpele directe perceptie zonder interpretatie.
Is er die omschakeling geweest, dan wordt meer en meer gezien dat wat we zijn niet kwijtgeraakt kán worden (dat is immers wat de gedachten van iemand met derealisatie zeggen: dat we onszelf kwijtgeraakt zijn), om de hele simpele reden dat wat we zijn primair is en fundamenteel voor het bestaan van ervaring. Wanneer er dan de gedachte/gevoel is: 'ik heb het gevoel niet mezelf te zijn', dan wordt dat gezien voor wat het is: 1 van je gedachtes die komt en ook weer gaat. Niet als een waarheid die wat zegt over je identiteit. Je bent nooit de inhoud van je bewustzijn, je bent bewustzijn zelf. En we hebben het geluk dat dat altijd hetzelfde blijft en niet kwijtgeraakt kan worden. Hoe kun je immers jezelf kwijtraken? Je bént jezelf. Jezelf is niet iets dat verloren kán worden en dus is alle onzekerheid en angst dat dat wel kan een illusie. Een leugen van het verstand. Maar om dat ook in je ervaring terug te zien moet er die omschakeling en realisatie zijn.