Het ego

mikoz zei:

Psychedelibee zei:

ElvenSpice zei:

Daden waar je niks voor terug krijgt zijn het tegenovergestelde van het ego. Liefdadigheid, een arme man helpen die je toch niks kan terug geven. Maar is liefdadigheid ook niet een vorm van je onbewust beter voelen?

Klik om te vergroten...

Ook liefdadigheid kun je vanuit het ego verklaren, doordat iemand zich daar bewust of onbewust goed door gaat voelen.

Klik om te vergroten...

Als je het zo gaat bekijken kun je zonder ego helemaal niks lijkt mij? Leven in het nu is toch ook egoloos leven? Kan iemand mij uitleg geven over de dingen die wél mogelijk zijn zonder ego?

Klik om te vergroten...

Uiteraard kun je wel zonder het ego. Iedereen heeft weleens zo'n dag of periode meegemaakt dat je simpelweg gelukkig bent. Content, tevreden, vreedzaam, vervuld, al deze dingen. Was er op zo'n dag ruimte voor angst en verlangen? Natuurlijk niet, want we voelen ons dan vervuld, dus hoe kán er dan verlangen zijn? En daarom merk je ook dat je op zo'n dag de ene na de andere prettige ervaring hebt. Niet omdat ze toevallig allemaal achter elkaar aan komen op die dag, maar omdat jij vanuit een ander licht je ervaring bekijkt. Je staat dan open voor een liefdevolle manier van leven. Ego heeft dan geen schijn van kans om je te misleiden. Maar omdat we denken dat 'geluk' een staat van bewustzijn is, zullen we de volgende dag weer als een nieuwe beschouwen en als er dan een uitdagend iets op je pad komt en je vergeet om vanuit geluk te kijken, kun je zo weer gaan kijken vanuit het vertrouwde kleine wereldje van het ego, bestaande uit angst en verlangen.

Één van de grootste trucs van het ego (om zelf in leven te blijven) is jou ervan te overtuigen dat je angst en verlangen nodig hebt als motivatie om dingen te doen. Dit is compleet onwaar. Je hebt het ego voor helemaal niets nodig. Het ego zorgt enkel en alleen voor ellende.

En leven in het nu is egoloos leven áls je ook echt volledig zonder angst en verlangen leeft in het nu. Ego is niet altijd luid en schreeuwerig, maar vaker subtiel en geniepig aanwezig. Dat is ook waarom het zo hardnekkig is, de meeste mensen hebben het niet eens door. We zeggen weleens "daar kwam mijn ego even naar boven" (bijvoorbeeld), maar in de gemiddelde mens is het ego praktisch constant actief. Daarom is het juist zo belangrijk om je bewustzijn te verhogen, omdat je dan in staat bent om het ego wél door te hebben. En door simpelweg bewust te zijn van het ego (onbewustheid), verzwakt het ego en keert "het" weer terug naar het "spul" waarvan het gemaakt is: bewustzijn.

Psychedelibee zei:

mikoz zei:

Als je het zo gaat bekijken kun je zonder ego helemaal niks lijkt mij? Leven in het nu is toch ook egoloos leven? Kan iemand mij uitleg geven over de dingen die wél mogelijk zijn zonder ego?

Klik om te vergroten...

De woordkeuze is daar niet helemaal goed eigenlijk, liefdadigheid staat eigenlijk los van het ego of egoloosheid. Ik bedoelde eigenlijk dat liefdadigheid ook uit eigenbelang kan zijn. In zekere zin kun je alles terug leiden naar eigen belang, wat de actie van bijvoorbeeld liefdadigheid er niet minder goed op maakt overigens. Zie het als een win win situatie.

Vanuit egoloosheid zou je zelfs kunnen stellen dat liefdadigheid eigenlijk niet meer bestaat, want alles en iedereen is 1, dus je doet iets voor het grotere geheel waar jezelf onderdeel van uit maakt.

Klik om te vergroten...

Oke, mooi. Zo zie ik het ook. Bedankt voor de verheldering

ElvenSpice zei:

Hoe zie jij dan een helden actie waar je je leven voor geeft? Als iemand op een granaat springt om iedereen om zich heen te redden, kan je dan ook nog spreken over het beter worden van het ego ter gedachtenis van die persoon? De persoon weet immers dat hij het niet overleefd en zal er niet beter op worden.

Klik om te vergroten...

De persoon die op de granaat springt heeft besef van dat 'hij' er op springt.

Ego betekent letterlijk 'ik'. Dus vanuit de redder gezien gaat het als volgt: ''IK' spring op die granat om de anderen te redden!' Dit houdt dus in dat de gedachte vanuit het ego komt/het ego is.

Mindless

Klik om te vergroten...

Mooi geschreven! Ook erg herkenbaar om zo te lezen. Mijn ego is al best subtiel dan zonder er echt iets voor te doen.. Ik denk dat dit kan komen door situaties waarin je bijna doodgaat of denkt dood te gaan. Dit zijn dingen die meerdere malen zijn voorgekomen in mijn leven. Hierdoor zijn veel angsten weggevaagd.

(quoten gaat verkeerd)

Mindless zei:

Uiteraard kun je wel zonder het ego. Iedereen heeft weleens zo'n dag of periode meegemaakt dat je simpelweg gelukkig bent. Content, tevreden, vreedzaam, vervuld, al deze dingen. Was er op zo'n dag ruimte voor angst en verlangen? Natuurlijk niet, want we voelen ons dan vervuld, dus hoe kán er dan verlangen zijn? En daarom merk je ook dat je op zo'n dag de ene na de andere prettige ervaring hebt. Niet omdat ze toevallig allemaal achter elkaar aan komen op die dag, maar omdat jij vanuit een ander licht je ervaring bekijkt. Je staat dan open voor een liefdevolle manier van leven. Ego heeft dan geen schijn van kans om je te misleiden. Maar omdat we denken dat 'geluk' een staat van bewustzijn is, zullen we de volgende dag weer als een nieuwe beschouwen en als er dan een uitdagend iets op je pad komt en je vergeet om vanuit geluk te kijken, kun je zo weer gaan kijken vanuit het vertrouwde kleine wereldje van het ego, bestaande uit angst en verlangen.

Klik om te vergroten...

Je vergeet hierbij wel dat je dan op dat moment alles hebt wat je nodig hebt. Als je op een plek bent waar eten is, warmte en een slaapplek is het makkelijk om egoloos te leven, maar het is het ego dat het in de toekomst plant om minder egovol te leven. Minder zorgen te hebben en minder te verlangen. In een utopie zou iedereen egoloos kunnen leven, voldoende eten voor iedereen, geen angst of je de eerste levens behoefte wel hebt. Het ego kun je dus lichtelijk onderscheiden in eerste levensbehoefte (overleven) en secundaire (genot en verbetering van de leefomstandigheden). Je hebt een ego nodig om egoloos te kunnen leven in de toekomst. Plan je het goed uit en dan heb je voor een bepaalde tijd geen zorgen of verlangens als je egoloos wilt leven. Evenwicht is belangrijk tussen met en zonder ego willen leven.

ElvenSpice zei:

Je vergeet hierbij wel dat je dan op dat moment alles hebt wat je nodig hebt. Als je op een plek bent waar eten is, warmte en een slaapplek is het makkelijk om egoloos te leven, maar het is het ego dat het in de toekomst plant om minder egovol te leven. Minder zorgen te hebben en minder te verlangen. In een utopie zou iedereen egoloos kunnen leven, voldoende eten voor iedereen, geen angst of je de eerste levens behoefte wel hebt. Het ego kun je dus lichtelijk onderscheiden in eerste levensbehoefte (overleven) en secundaire (genot en verbetering van de leefomstandigheden). Je hebt een ego nodig om egoloos te kunnen leven in de toekomst. Plan je het goed uit en dan heb je voor een bepaalde tijd geen zorgen of verlangens als je egoloos wilt leven. Evenwicht is belangrijk tussen met en zonder ego willen leven.

Klik om te vergroten...

Het plannen om minder volgens het ego te gaan leven in de toekomst blijft nog steeds het ontvluchten van het nu. Het verlangen naar minder verlangen te hebben is net zo goed verlangen. De achterliggende gedachte/gevoel is dat het nu niet goed is en een eventuele toekomst beter zal zijn dan het nu. Dit weerhoudt je er dus van om in het nu te leven, terwijl je het nu zelf bént. Het nu dat onvoorwaardelijk geluk is, niet geluk met als voorwaarde dat je eerst dit en dat bereikt. Het nu zelf (ongeconditioneerd bewustzijn) ziet letterlijk geen verschil tussen een zogenaamde oncomfortabele situatie als dakloos zijn en een dak boven je hoofd hebben. Uiteraard is er wel het intellect dat in het nu verschijnt en waarmee je kunt plannen, onderscheid maken, enzovoort. Maar het intellect is niet het ego. Intellect bestaat net als ego ook enkel uit gedachten, maar deze gedachten hebben een (veel) hogere frequentie.

En door compleet in en als het nu te leven gaat het leven sowieso als vanzelf. Er wordt voor "je" gezorgd als het ware. Je hoeft alleen met de stroom van het leven mee te drijven en zult vanzelf alles krijgen wat je nodig hebt. Ik heb dit zelf meegemaakt toen ik een keer door mijn huis liep. Zonder te hebben gemediteerd, zat ik ineens als een soort toeschouwer naar mezelf te kijken en "doen" ging gewoon als vanzelf door, maar dan vele malen vloeiender en efficiënter dan "ik" zelf ooit had kunnen doen. Hetzelfde gebeurde me een keer toen ik aan het autorijden was. Ondertussen was ik bewust van alles in mijn ervaring. Het voelde als het loslaten van de controle en tegelijk inzien dat ik nooit degene in controle (de doener) ben geweest. Dat lijkt alleen maar zo door gevoelens van verzetten tegen het nu, wat wij vervolgens 'moeite' noemen. Maar je bent niet de 'doener', je bent slechts de observator van jouw ervaring. Er is geen doener, er is alleen activiteit en bewustzijn daarvan.

Ik blijf erbij: ego (angst en verlangen) is compleet onnodig om te kunnen leven. Het is het ego zelf dat ons wijsmaakt dat het nodig is. Blijf je geloven dat het ego noodzakelijk is, dan zal dat (onder andere) hetgeen zijn wat het ego in leven houdt. Er is sowieso geen enkele mogelijkheid om het ego te kunnen ontstijgen zolang er ook maar enig geloof in je is. Niet dat je dan in één keer geen geloof meer moet hebben. Voor de meeste mensen is het een langzaam proces van dis-identificatie met gedachten.

ElvenSpice zei:

Je vergeet hierbij wel dat je dan op dat moment alles hebt wat je nodig hebt. Als je op een plek bent waar eten is, warmte en een slaapplek is het makkelijk om egoloos te leven, maar het is het ego dat het in de toekomst plant om minder egovol te leven. Minder zorgen te hebben en minder te verlangen. In een utopie zou iedereen egoloos kunnen leven, voldoende eten voor iedereen, geen angst of je de eerste levens behoefte wel hebt. Het ego kun je dus lichtelijk onderscheiden in eerste levensbehoefte (overleven) en secundaire (genot en verbetering van de leefomstandigheden). Je hebt een ego nodig om egoloos te kunnen leven in de toekomst. Plan je het goed uit en dan heb je voor een bepaalde tijd geen zorgen of verlangens als je egoloos wilt leven. Evenwicht is belangrijk tussen met en zonder ego willen leven.

Klik om te vergroten...

Je draait de boel om, als iedereen egoloos kon leven, en van alle behoeften voorzien was zou voor jou een utopie zijn.

maar kan iemand van jullie uitleggen hoe jullie 'ego' zouden definieren? volgens mij is je ego je zelfbeeld, danwel zelfbewustzijn. daar hangt geen negatieve of positieve lading aan.

MeejheM zei:

maar kan iemand van jullie uitleggen hoe jullie 'ego' zouden definieren? volgens mij is je ego je zelfbeeld, danwel zelfbewustzijn. daar hangt geen negatieve of positieve lading aan.

Klik om te vergroten...

Het ego heeft inderdaad niet perse een positieve of negatieve lading. Het ego wordt vaak gezien als iets negatiefs aangezien het lijkt op egoistisch. Maar het ego zou je inderdaad het zelfbeeld kunnen noemen. Zelfbeeld is gekoppeld aan gedachtes en ervaringen waar je jezelf mee bent gaan identificeren. Het ego is hetgeen wat jij koppelt aan je 'ik', de gedachtes die maken dat 'jij' vind dat je anders bent dan 'mij', etc.

Waar ligt de scheiding tussen ego en super-ego?

MeejheM zei:

maar kan iemand van jullie uitleggen hoe jullie 'ego' zouden definieren? volgens mij is je ego je zelfbeeld, danwel zelfbewustzijn. daar hangt geen negatieve of positieve lading aan.

Klik om te vergroten...

Het is niet echt exacte wetenschap, dus worden er verschillende definities gehanteerd. Dit is hoe ik het zie:

Het zelfbeeld is hetzelfde als de 'ik' gedachte. Dit is een complexe mix van een gedachte/beeld/gevoel gecombineerd met bewustzijn zelf (samen dus geconditioneerd bewustzijn) dat we hebben bij onszelf. De afzonderlijke entiteit die we dénken die we zijn. En dat zelfbeeld verandert voortdurend aan de hand van nieuwe ervaringen, interpretatie daarvan en identificatie daarmee.

Ego is niet hetzelfde als zelfbeeld, daarom kunnen we ook zeggen "daar kwam 'mijn' ego weer op". De 'mijn' refereert naar het zelfbeeld (geconditioneerd bewustzijn), het 'ego' komt in 'mij' op. Ego zijn de gedachtes/gevoelens die als doel hebben het geloof in de 'ik' als een afzonderlijke entiteit in een externe wereld in stand te houden. Dit zijn steeds gedachtes/gevoelens van angst en verlangen.

Het klinkt allemaal heel erg moeilijk, maar dat is het in werkelijkheid helemaal niet. Taal is niet geschikt om over non-dualiteit te praten. Je probeert met concepten iets te verklaren dat zelf geen concept is. Taal is ook de reden dat het ego-bewustzijn "bestaat". Door taal/concepten zien we een 'wereld' en 'anderen' waar alleen perceptie is, een lichaam waar alleen perceptie/sensatie is, tijd waar alleen eeuwigheid is, ruimte waar alleen oneindigheid is en een zelf (entiteit) waar alleen bewustzijn is.

Joopiejo zei:

Waar ligt de scheiding tussen ego en super-ego?

Klik om te vergroten...

Het super-ego is een fancy naam voor wanneer we onszelf in gedachten opsplitsen in meerdere 'ik' entiteiten. Het is flink gestoord, maar het komt heel veel voor. Voorbeeld:

Iemand is begonnen met spiritualiteit en heeft allemaal boeken gelezen en filmpjes gezien over non-dualiteit en dergelijke. Op een gegeven moment komt er een gedachte van verlangen in hem/haar op. De persoon weet via de boeken en filmpjes dat verlangen ego is en krijgt vervolgens de gedachte 'Verlangen is slecht, maar ik ben bewustzijn en bewustzijn heeft geen verlangen. Ik sta daar boven.'

Op die manier deel je jezelf op tussen de 'ik' die verlangen heeft en de 'ik' die daarboven staat. Maar beide zijn slechts gedachten die geloofd worden. Dit gebeurd vooral heel veel bij spiritualiteit en dit wordt dan ook wel het spirituele ego genoemd. Het is een soort van superioriteit waarbij je je beter voelt dan de 'oude ik'. Uiteraard is dit jezelf voor de gek houden, want je bent nog steeds je gedachten en het gevoel van superioriteit aan het geloven. Het super-ego komt ook vaak voor buiten spiritualiteit. Een ander voorbeeld is iemand die wil afvallen, maar zich toch heeft overgegeven aan het verlangen naar snacken/snoepen. Super-ego gedachten komen vervolgens op: "dat had je niet moeten doen, ik wíst dat je(!) te zwak zou zijn", dit natuurlijk samen met een schuldgevoel. Het is het stemmetje in je achterhoofd, de commentator die het altijd beter denkt te weten. Uitroepteken bij 'je', omdat dit dezelfde "stem" in je hoofd is. Ten eerste zorgt het ego ervoor dat je dingen doet en daardoor in de problemen komt en daarna komt het in de vorm van het zogenaamde super-ego op om je daarvoor te bestraffen. :P


Bedankt trouwens Psychedelibee. Dit in een afzonderlijk topic is beter ja.

ik dacht al, t'is lang geleden dat ik een topic geopend heb. mijn ego dan hé, niet per definitie ikzelf of mijn nickname

Ego is niet hetzelfde als zelfbeeld, daarom kunnen we ook zeggen "daar kwam 'mijn' ego weer op". De 'mijn' refereert naar het zelfbeeld (geconditioneerd bewustzijn), het 'ego' komt in 'mij' op. Ego zijn de gedachtes/gevoelens die als doel hebben het geloof in de 'ik' als een afzonderlijke entiteit in een externe wereld in stand te houden. Dit zijn steeds gedachtes/gevoelens van angst en verlangen.

Het klinkt allemaal heel erg moeilijk, maar dat is het in werkelijkheid helemaal niet. Taal is niet geschikt om over non-dualiteit te praten. Je probeert met concepten iets te verklaren dat zelf geen concept is. Taal is ook de reden dat het ego-bewustzijn "bestaat". Door taal/concepten zien we een 'wereld' en 'anderen' waar alleen perceptie is, een lichaam waar alleen perceptie/sensatie is, tijd waar alleen eeuwigheid is, ruimte waar alleen oneindigheid is en een zelf (entiteit) waar alleen bewustzijn is.

Klik om te vergroten...

dat is niet heel moeilijk, jij geeft het een negatieve waarde, waar die er objectief gezien niet hoeft te zijn. ik heb zelf heel erg incidenteel gevoelens van angst of verlangen. ik ben meer bezig met andere zaken, en pak dingen anders op dan de meesten.

ego is wel een concept, je kan er duizenden definities van vinden op internet, dus hebben we onderling met taal toch maar mooi een concept omschreven.

als er geen taal was vermoed ik dat ik nog steeds een zelfbewustzijn zou hebben, lijkt mij. en zonder "concepten" zou taal niet bestaan, omdat dat een set klanken is waar we de inhoud in principe van afgesproken hebben.

zonder taal is de kans dat jij het fenomeen of idee van non-dualisme zelf ontdekt zou hebben zonder concepten te kennen is vrijwel nihil.

zou je trouwens de interactie die met andere entiteiten mogelijk is, op een niveau hoger dan een koe met een zeemeeuw ervaart, niet ontzettend missen? niet dat dat ervan komt, want je perceptie van het concept klok op de muur, of raam als iets waardoor je naar buiten kan kijken, wat je met een ander venster niet kan.

je zou geboren worden, en dan? dan ken je geen taal en concepten. die dingen ontdek je gaandeweg. voor die tijd is er weinig inhoud te vinden behalve een kind en zijn karakter. als we allemaal zo bleven zijn we over 100 jaar uitgestorven.

waarom zijn zelfbewustzijn, taal, concepten en conventies in jouw ogen negatief? je kan ze hooguit een noodzakelijk kwaad noemen. wereld, prachtig volgens mij. en andere mensen, super interessant af en toe.

Ik denk dat je me verkeerd opvat (ik heb het waarschijnlijk ook niet zo duidelijk geformuleerd). Ik heb niets tegen de wereld en anderen. Ik hou van de wereld en van anderen. Maar ik hou van wat het/ze werkelijk is/zijn: het ongemanifesteerde (bewustzijn, ons eigen Zelf), niet hoe het verstand het interpreteert. Angst en verlangen a.k.a. het ego, dat zijn de zaken waar ik een probleem mee heb. Waarom ik ze een negatieve waarde geef? Omdat ik zie dat ze alleen maar voor ellende zorgen.

De beschrijving van ego mag dan een concept zijn. Maar zijn gevoelens van angst en verlangen een concept? Dat laatste is namelijk de realiteit van het ego. Niet een of andere entiteit, maar simpelweg deze gevoelens, welke in werkelijkheid lage vibraties zijn.

als er geen taal was vermoed ik dat ik nog steeds een zelfbewustzijn zou hebben, lijkt mij.

Klik om te vergroten...

Denk je? Ik denk dat een klein kind pas een zelfbeeld ontwikkelt nádat het 'mama' (de ander) en daaropvolgend het woord 'ik' heeft geleerd.

zonder taal is de kans dat jij het fenomeen of idee van non-dualisme zelf ontdekt zou hebben zonder concepten te kennen is vrijwel nihil.

Klik om te vergroten...

Zonder taal was er sowieso geen dualisme geweest, want het is taal die ervaring opdeelt in een wereld, anderen, objecten en een ik. Maar los daarvan heb ik een spontane ego-oplossing meegemaakt zonder enkele aanleiding. Daar was geen concept voor nodig, alleen het spontaan wegvallen van geloof in de werkelijkheid van die concepten. Het is wel waar dat ik via taal natuurlijk hevig beïnvloedt wordt bij het praten over non-dualiteit, lezen van boeken, kijken van filmpjes. Het beste is om vanaf een bepaald moment dit wat te minimaliseren. Het gaat allemaal om vergeten wat je niet bent, niet nieuwe dingen leren.

zou je trouwens de interactie die met andere entiteiten mogelijk is, op een niveau hoger dan een koe met een zeemeeuw ervaart, niet ontzettend missen?

Klik om te vergroten...

De werkelijke (non-verbale) interactie met 'anderen', het zien van jezelf in de ander, geeft mij oneindig veel meer voldoening dan verbale interactie, dus nee. Maar het is niet dat je met non-dualiteit normale interactie kwijtraakt. Je begint enkel te zien dat het niet werkelijk een ander is waarmee je communiceert, maar dat hetgene wat terugkijkt door de ogen van die zogenaamde ander jezelf is. Die herkenning is liefde zelf.

niet dat dat ervan komt, want je perceptie van het concept klok op de muur, of raam als iets waardoor je naar buiten kan kijken, wat je met een ander venster niet kan.

Klik om te vergroten...

Ik zie al vaak geen 'kamer' (het concept bedoel ik dan) meer als ik ergens binnen ben. Ik weet niet tot in hoeverre dit zal gaan tijdens het bewustwordingsproces, maar als het zo is als tijdens een totale ego-oplossing waarbij er geen fysieke objecten meer zijn, dan teken ik meteen. :P

je zou geboren worden, en dan? dan ken je geen taal en concepten. die dingen ontdek je gaandeweg. voor die tijd is er weinig inhoud te vinden behalve een kind en zijn karakter. als we allemaal zo bleven zijn we over 100 jaar uitgestorven.

Klik om te vergroten...

Wederom: taal en concepten op zichzelf zijn het probleem niet. Het is de identificatie ermee dat het probleem is. Taal/concepten zijn nodig voor dit bestaan, maar het is niet nodig om er je identiteit in te zoeken. In eerste instantie wel trouwens. Het is nodig om je eerst te identificeren met gedachten, om dat later te kunnen ontstijgen. Maar vrijwel de gehele wereldbevolking is blijven hangen net na de puberteit. Zogenaamde "volwassen mensen" zijn eigenlijk nog steeds kleine kinderen die hun verlangen naar speelgoed hebben verruild voor verlangen naar gadgets en 'anderen'. (Denk je dat je uberhaupt een ander kunt kennen met het verstand? Op die manier ken je enkel je eigen beeld van de ander).Altijd maar levend met het oog naar de toekomst, welke nooit komen zal. Het leven wil door, maar het ego houdt ons tegen. De meeste mensen leven hun hele leven als een zoektocht waarin ze nooit zullen vinden wat ze écht zoeken (blijvend geluk), omdat ze het daarbuiten zoeken, maar daarbuiten is (letterlijk) niets. Ik zie het eerder zo: als we op déze manier doorgaan zijn we over 100 jaar uitgestorven.

Toen ik gister dit topic las werd ik even helemaal gek, vandaag een nieuwe kans gegeven en ik snap 't een stuk beter. Interessant.

Mindless zei:

Angst en verlangen a.k.a. het ego, dat zijn de zaken waar ik een probleem mee heb. Waarom ik ze een negatieve waarde geef? Omdat ik zie dat ze alleen maar voor ellende zorgen.

Klik om te vergroten...

Spreek je dan ook niet uit angst/verlangen?

Goed gezien. Uiteraard ben ook ik niet vrij van ego (nooit beweerd ook ).

Maar het is ook weer niet zo dat bewustzijn angst en verlangen accepteert. Dit is een grote misvatting bij veel mensen. Voor (puur) bewustzijn zelf is er letterlijk geen angst en verlangen. Wanneer je angst/verlangen lijkt te ervaren, is dat simpelweg het gevoel dat opkomt wanneer je je verzet tegen wat is (het nu in zijn huidige vorm).

En het kost inderdaad tijd (en vooral het kunnen loslaten van oude opvattingen) om dit allemaal te "begrijpen".

De zelfbewuste denker is in staat om voor zichzelf te denken. Het ego is dat niet, dat wordt voor jou gedacht.


Onwetendheid


Aan de oorsprong van deze dualiteit ligt onwetendheid. Normen en waarden worden ons van kinds af meegegeven door opvoeding en educatie. Wat niet binnen het kader 'maatschappij' past, wordt afgekeurd en bestraft. We manipuleren een perfect beeld in iemands toekomst. Hoe het hoort en hoe dat het zonder de algemene richtlijnen niet anders kan. De (sociale) media is de grootste factor in het overbrengen van dat gangbare. Dit zorgt ervoor dat we een ideaalplaatje creëren zonder hier enige ervaring of tegenslag in te calculeren.


We halen onze neus op voor mensen en situaties die buiten dat plaatje lopen, zonder ons ooit af te vragen hoe dat komt. We vellen een oordeel op basis van een eerste detail dat we opmerken. Een uiterst oppervlakkig waarnemen. Doorgaans wel beter bekend als 'de eerste indruk'. En dat is iets waar men hoge verwachtingen tegenaan smijt, iets waarvan ‘druk’ effectief doorweegt bij de persoon in het vizier en iets waarvan we het echt niet beter kunnen betitelen; een mens indrukken.


We creëren een situatie waarin een individu buiten zijn autonome vrijheid moet functioneren. We creëren een schaduwkant waardoor een mens in zijn entiteit wordt verdeeld. Deze dualiteit ligt aan de oorsprong van de innerlijke twist.


De ingedrukte moet zich bewijzen wat maakt dat deze ‘beter’ zal gaan presteren. - het plaatje - en dat gaat enkel in dienst van het ego. Wat op zijn beurt krachtmeting in de hand werkt en tot slot voor verdeeldheid zorgt. Het gereedschap bij uitstek van onzichtbare elites aan de macht.


Op verstand kun je dan wel rekenen. Het is het hart dat klopt.


Uit je hoofd, in je hart


Het ego fungeert op de -door-hebzucht-en-machts-lustigen-geprogrammeerde software van louisvuiton en creeert verdeeldheid.


Het zelfbewust denken fungeert op de hardware van liefde en creeert eensgezindheid.


De conversie heet ‘wakker worden’.

waar ligt je scheiding tussen je ego, en je bewuste denken?

Aangezien we behoorlijk off topic gingen in een ander topic heb ik alles maar even hier naartoe verplaatst. De discussie wil ik hier zeker niet mee afkappen, want vind het zeker erg interessant .

Hoe zie jij dan een helden actie waar je je leven voor geeft? Als iemand op een granaat springt om iedereen om zich heen te redden, kan je dan ook nog spreken over het beter worden van het ego ter gedachtenis van die persoon? De persoon weet immers dat hij het niet overleefd en zal er niet beter op worden.

MeejheM zei:

waar ligt je scheiding tussen je ego, en je bewuste denken?

Klik om te vergroten...

Ego gedachtes hebben altijd als onderliggend doel/functie het ontsnappen aan/negeren van het nu en het creëren en in stand houden van tijd en een afzonderlijk 'ik' gevoel. Ego gedachtes zijn gedreven door angst en/of verlangen.

Edit: En natuurlijk niet te vergeten gedachtes/gevoelens van zowel superioriteit als inferioriteit. Al zijn deze uiteindelijk ook tot angst te herleiden.

Is er geen (subtiel of niet) angst of verlangen aan de basis van een gedachte, dan zou je dat een bewuste gedachte kunnen noemen. Deze zijn bij de meeste mensen echter zeldzaam. We doen bijna alles om een achterliggende reden van angst of verlangen. Veel is echter subtiel.

Zo zie ik het dan.

Daden waar je niks voor terug krijgt zijn het tegenovergestelde van het ego. Liefdadigheid, een arme man helpen die je toch niks kan terug geven. Maar is liefdadigheid ook niet een vorm van je onbewust beter voelen?