#1
Het plannen om minder volgens het ego te gaan leven in de toekomst blijft nog steeds het ontvluchten van het nu. Het verlangen naar minder verlangen te hebben is net zo goed verlangen. De achterliggende gedachte/gevoel is dat het nu niet goed is en een eventuele toekomst beter zal zijn dan het nu. Dit weerhoudt je er dus van om in het nu te leven, terwijl je het nu zelf bént. Het nu dat onvoorwaardelijk geluk is, niet geluk met als voorwaarde dat je eerst dit en dat bereikt. Het nu zelf (ongeconditioneerd bewustzijn) ziet letterlijk geen verschil tussen een zogenaamde oncomfortabele situatie als dakloos zijn en een dak boven je hoofd hebben. Uiteraard is er wel het intellect dat in het nu verschijnt en waarmee je kunt plannen, onderscheid maken, enzovoort. Maar het intellect is niet het ego. Intellect bestaat net als ego ook enkel uit gedachten, maar deze gedachten hebben een (veel) hogere frequentie.ElvenSpice zei:Je vergeet hierbij wel dat je dan op dat moment alles hebt wat je nodig hebt. Als je op een plek bent waar eten is, warmte en een slaapplek is het makkelijk om egoloos te leven, maar het is het ego dat het in de toekomst plant om minder egovol te leven. Minder zorgen te hebben en minder te verlangen. In een utopie zou iedereen egoloos kunnen leven, voldoende eten voor iedereen, geen angst of je de eerste levens behoefte wel hebt. Het ego kun je dus lichtelijk onderscheiden in eerste levensbehoefte (overleven) en secundaire (genot en verbetering van de leefomstandigheden). Je hebt een ego nodig om egoloos te kunnen leven in de toekomst. Plan je het goed uit en dan heb je voor een bepaalde tijd geen zorgen of verlangens als je egoloos wilt leven. Evenwicht is belangrijk tussen met en zonder ego willen leven.
En door compleet in en als het nu te leven gaat het leven sowieso als vanzelf. Er wordt voor "je" gezorgd als het ware. Je hoeft alleen met de stroom van het leven mee te drijven en zult vanzelf alles krijgen wat je nodig hebt. Ik heb dit zelf meegemaakt toen ik een keer door mijn huis liep. Zonder te hebben gemediteerd, zat ik ineens als een soort toeschouwer naar mezelf te kijken en "doen" ging gewoon als vanzelf door, maar dan vele malen vloeiender en efficiënter dan "ik" zelf ooit had kunnen doen. Hetzelfde gebeurde me een keer toen ik aan het autorijden was. Ondertussen was ik bewust van alles in mijn ervaring. Het voelde als het loslaten van de controle en tegelijk inzien dat ik nooit degene in controle (de doener) ben geweest. Dat lijkt alleen maar zo door gevoelens van verzetten tegen het nu, wat wij vervolgens 'moeite' noemen. Maar je bent niet de 'doener', je bent slechts de observator van jouw ervaring. Er is geen doener, er is alleen activiteit en bewustzijn daarvan.
Ik blijf erbij: ego (angst en verlangen) is compleet onnodig om te kunnen leven. Het is het ego zelf dat ons wijsmaakt dat het nodig is. Blijf je geloven dat het ego noodzakelijk is, dan zal dat (onder andere) hetgeen zijn wat het ego in leven houdt. Er is sowieso geen enkele mogelijkheid om het ego te kunnen ontstijgen zolang er ook maar enig geloof in je is. Niet dat je dan in één keer geen geloof meer moet hebben. Voor de meeste mensen is het een langzaam proces van dis-identificatie met gedachten.