Een illusie is niet echt nee, in onze realiteit. Maar als je dieper kijkt dan is de illusie van onze werkelijkheid wel degelijk echt. We hadden immers niet bestaan zonder deze illusie van de werkelijkheid. Tenminste, ik als individuele persoon dat in de illusie dualiteit leeft, had nooit bestaan zonder deze illusie. Dus hoe erg deze illusie niet echt is, is de illusie wel degelijk waarheid anders was de "ik" in mij er niet. Deze ik is een manier (één van de vele) voor de kosmos zichzelf te ervaren.
Maar jij had het eerder over datgene dat altijd is. (werkelijkheid dus) Werkelijkheid heeft niet illusie nodig om zichzelf te kennen. Werkelijkheid heeft illusie nodig om iets anders dan zichzelf te kennen. (werelden/dromen) Er is geen ruimte in werkelijkheid voor iets anders dan werkelijkheid, daarom moet werkelijkheid zichzelf vergeten om zo werelden te kunnen dromen.
Ja, wij als entiteiten (lichaam+geest) hebben de illusie nodig om te kunnen bestaan in deze vorm. Sterker nog, wij als entiteiten zijn onderdeel van de schijnbare creatie. Als de illusie van de wereld verdwijnt, verdwijnt de illusie van de entiteit ook en vice versa.
Zonder de illusie dus geen ervaring.
Geen ervaring van iets anders dan de werkelijkheid. Zonder de illusie is er alleen werkelijkheid.
Zonder illusie kunnen we niet leren.
Eens. Daar is de illusie voor nodig.
Alles is één maar ook weer niet anders had ik niet een gesprek met jou kunnen hebben. Is ons gesprek dan een illusie? Als dualiteit niet echt is en dus een illusie, dan is ons gesprek dat ook. Maar we voeren dit gesprek wel, wat ook een werkelijkheid is. Natuurlijk is in zekere zin dit gesprek ook een illusie, maar tegelijk ook werkelijkheid en dus echt. Tegenpolen kunnen buiten deze 3d werkelijkheid gewoon bestaan want ze bestaan daar niet. Zo is het dus mogelijk dat buiten onze 3d werkelijkheid iets bestaat maar "tegelijkertijd" ook niet bestaat.
Wat bedoel je met werkelijkheid hier? Niet wérkelijkheid, want dat dat wat werkelijk is, zal te allen tijde moeten zijn en niet soms wel en soms niet. Al het veranderlijke zou ik een illusie willen noemen ja, een droom. Maar waan je jezelf een karakter Ãn de droom, dan wordt de droom je werkelijkheid met schijnbaar zeer echte consequenties. Misschien bedoel je dat?
Dus in onze 3d werkelijkheid is een illusie niet echt (wat immers gewoon de betekenis van het woord is), maar buiten onze 3d werkelijkheid kan een illusie "ook" echt zijn terwijl het dus een illusie is. Dit komt omdat er buiten deze werkelijkheid geen dualiteit bestaat waardoor een illiusie dus een illusie kan zijn maar ook echt. Maar we hebben geen woord voor iets wat een eigen tegenstrijdigheid is. We hebben geen woord voor iets dat een illusie is maar ook echt is. Geen woord dat licht en duisternis in één woord kan omschrijven. Geen woord voor boven en beneden tegelijk.
Binnen deze "werkelijkheid" (droom) bestaat er ook niet echt dualiteit. Vanaf welk punt verandert plezier in pijn? Wanneer wordt goed kwaad? Wanneer wordt dag nacht? Wanneer wordt boven beneden? Dit zijn allemaal dingen die verbonden zijn met geconditioneerde opvattingen, normen en waarden, relativiteit.
We hebben nou eenmaal geen woorden die in onze 3d werkelijkheid zijn bedacht, om iets buiten deze 3d werkelijkheid te kunnen beschrijven. Onze woorden zijn nou eenmaal gebonden aan de wetten van dualiteit en aan onze 3d werkelijkheid. Maar tegelijkertijd proberen we wel iets buiten deze 3d werkelijkheid ermee te beschrijven. Dat gaat dus niet.
Inderdaad, taal zorgt ervoor dat we dingen wel onder moeten verdelen op een dualistische manier. Maar meer dan het gebruiken daarvan om te communiceren, gaan we ook echt geloven in de werkelijkheid van de betekenis van woorden. Wat ons in de illusie brengt en houdt. De concepten zijn op zich het probleem niet. Wel ons geloof in de werkelijkheid ervan.
Daarom kunnen bijvoorbeeld jij en ik precies het tegenovergestelde zeggen terwijl we hetzelfde bedoelen. Wel alleen als het over dingen gaat dat buiten onze 3d werkelijkheid en dus illusie vallen.
True...
Ugh... taal is inderdaad zo gelimiteerd en omslachtig...
Zo ver heb ik er nog nooit over nagedacht. Dan zou de machine eindeloos veel dingen moeten genereren die je bewustzijn vergroten? Maar zou dan op een gegeven moment de machine niet zichzelf verraden?
Echte blijvende gelukzaligheid/extase kan enkel van binnenuit komen, is wat ik probeer te zeggen. Door juist niet meer ervaring te verlangen, intenser plezier, etc. Maar door content te zijn met helemaal niets. Letterlijk niets.
Maar met de magie van ons voorstellingsvermogen en 'suspension of disbelief' kunnen we hier fantaseren dat er een machine zou bestaan die je kunstmatig voor altijd in extase houdt.
![:tonguewink:]()