Ik beschouw mezelf als redelijk goed bekend met LSD, hoewel de kracht van deze middel mij elke keer weer verrast en doet bewonderen. Heb het alleen gedaan, met één iemand, in een kleine groep en in een grote gezelschap. Binnen, buiten, feestjes, thuis, afgelegen in het natuur..
De externe omstandigheden en accessoires spelen een groot rol wat voor een trip het gaat worden, evenals mijn eigen innerlijke mood op dat moment.
Wanneer er andere mensen bij betrokken zijn, ben ik meer geneigd om me op de interpersoonlijke te richten, het maken van contact en de boodschappen, die ik van een ander krijg, te interpreteren.
Dit wisselwerking tussen een ander en mijzelf kan soms tricky zijn, in de zin van dat ik de zware, donkere dingen van een ander op kan pikken, iets waar ik op dat moment niet op zoek naar ben. Dat kan vervolgens het gevoel van angst oproepen. Niet dat de ander verantwoordelijk is op mijn angsten, nee, de angsten creëer ik uiteraard zelf. Maar het wordt wel uitgelokt door “een ander” op dat moment. Angst ervaren is natuurlijk ook niet per definitie slecht, maar kan wel vervelend zijn, bijvoorbeeld in the middle of a amazing party
Aan de andere kant, kan ik met een ander ook zulke mooie momenten ervaren dat ik denk dat mijn hart gaat exploderen van al dat moois dat ik voel
Mijn voorkeur gaat toch om helemaal alleen op reis te gaan. Zonder “enige externe stoorzender” kan ik me volop richten op datgene wat er in mij gaande is. Het is een lange meditatiesessie, met een extra dimensie erbij
Het gaat vaak diep en is confronterend. Mooi van het verhaal is dat ik de angsten, die op dat moment oproep, weer los kan laten wanneer ik ze ontmoet heb. Het gevoel van veiligheid creëer ik zelf, het is niet afhankelijk of er andere mensen bij zijn.
Een lang verhaal kort te maken, alleen trippen is the thing
![:)]()