Oef. Ik heb het gevoel dat ik meer psilo's moet eten. Ik vraag me af of ik mijn ware zelf wel eens geweest ben. Ik denk eigenlijk niet zo veel meer na in mijn trips. Op 4 gram kan ik me alleen maar beelden herinneren. En hoe mijn gezichtsveld langzaam verboog. Ik heb altijd het idee dat ik dan ook spreek zonder er over na te denken. Ik weet het niet. Ik moet een keer een hoge dosis psilo nemen in mijn eentje. En dan echt de tijd nemen om in het abyss te staren. Zonder afleiding.
Mediteer je tijdens trips? Mediteer je überhaupt? Kan zijn dat je dat eerder gezegd hebt hoor, dan ben ik dat misschien vergeten.
Imo kun je je veel beter daarop richten dan op hogere doseringen. High doses zorgen in mijn ogen sneller voor verwarring, dan vrij zijn van je ego. En als het wel voor ego-oplossing zorgt, dan gebeurd dit vaak gepaard met veel verwarring.
Je ware zelf ben je altijd. Het is alleen dat je niet-ware zelf daar vaak nog bovenop aanwezig is. Je ware zelf is zo stil en volgens Osho zó "gentlemanly", dat het de valse zelf laat doen wat die wil. Het is dus zaak om weer bewust de positie van de ware zelf aan te nemen en zo alles te zien wat vals is, waardoor het vanzelf verdwijnt. Dat is wat je met meditatie doet en de combinatie daarvan met psychedelica kan enorm krachtig zijn hierin.
Toch zou ik graag er ooit achter willen komen wat iemand nou zo psychotisch maakt. Als je daar een antwoord op zou kunnen geven dan is het grootste counter argument tegen psychedelics helemaal dood. Ik had ook wel interesse in psychedelics mede omdat ik dacht een psychose dan beter te kunnen begrijpen. Maar ik begrijp er nu nog steeds geen snars van.
Mijn persoonlijke mening over psychotisch worden is dat dit een soort zelfverdedigingsmechanisme is tegen extreem trauma. De geest kan denken dat het tijdens een extreme ervaring beter is om "gek" te worden, voor zelfbescherming. Het alternatief kan wellicht erger lijken voor de persoon in kwestie. "Gek" worden is lager gaan in bewustzijn, waardoor dingen minder direct aankomen. Maar dit is echt slechts maar mijn opvatting hierover en staat niet in verband met wat de opvattingen vanuit de medische wereld hierover zijn.
Een quote die ik echt geweldig vind en hier al vaak gequote heb:
"The psychotic drowns in the same waters in which the mystic swims with delight."
Dit impliceert voor mij dat het een kwestie van perceptie is. De 'mystic' erkent de wilde wateren van de geest, maar behoudt zijn kalmte en kan er zo doorheen navigeren. De psychoot voelt zich overweldigd door deze zelfde wateren en is zijn kalmte verloren. De wateren spelen met hem. (of haar)