#1
Heb me op vele verzoeken laten testen. Het blijkt dat ik door nooit over emoties praten een schizoïde persoonlijkheidsstoornis heb ontwikkeld ![:(]()
Emoties
26 antwoorden
11 weergaven
18-5-2026
#2
Nou werk aan de winkel dus. Hoewel het misschien moeilijk is zou ik toch maar op emo stand overschakelen. Vertel hoe je je voelt, vertel andere mensen wat je bij hun voelt. Hou je van je ouders, broers, zusters, ooms en tantes? Vertel het ze! Krop niet langer op want het is zo zonde om geen gevoel te hebben.
En hoe zit het met verliefdheid en boosheid? Je bent toch wel eens kwaad? Als je baas of leraar je tekort doet op school/werk?
Iedereen heeft emoties, leer van de diepe dalen, waarin je je wentelt in zelfmedelijden en krabbel daarna op naar de hoogste pieken van blijdschap en geluk.
Veel succes!
En hoe zit het met verliefdheid en boosheid? Je bent toch wel eens kwaad? Als je baas of leraar je tekort doet op school/werk?
Iedereen heeft emoties, leer van de diepe dalen, waarin je je wentelt in zelfmedelijden en krabbel daarna op naar de hoogste pieken van blijdschap en geluk.
Veel succes!
#3
Nee, ik ben niet verliefd. Nee, ik voel me nooit kwaad. Nee, ik voel nooit iets.
Linkje
Linkje
#4
Ik zeg stelling 1. Ik ben een heel emotioneel mens over het algemeen en soms weet ik even niet wat ik met bepaalde emoties aan moet, maar ik zou ze ook niet kunnen/willen missen! Mijn emoties zorgen er voor dat ik me bewust word van mezelf en dat vind ik toch wel heel belangrijk.
#5
Wromtraxe zei:Daar had ik nog niet over na gedacht. Negatief neem ik aan.Echelon zei:je stelt dat je een soort van leegte ervaart als gevolg van het wegstoppen van emoties. Een leegte ervaren ansich is al een emotie. Hoe rationaliseer je die leegte naar jezelf toe? ervaar je het als negatief, positief of onverschillig?
sorry dat ik niet antwoorde... was er ff tussenuit
Ik denk dat ik je gevoel (gaan we al
Ik had ze iig heel lang weggestopt en toen ik ze weer opzocht werd ik echt emotioneel misselijk van alles wat naar boven kwam.
Ik denk dat Marla een heel goed punt heeft. Je emoties zul altijd blijven houden (kan ook niet anders omdat ze chemisch tot stand komen) dus wegstoppen is waarschijnlijk niet de oplossing. Maar probeer maar eens te 'voelen'... er is wat mij betreft niets zo dapper als werkelijk durven te onderzoeken wat je nu daadwerkelijk voelt.
#6
Ik heb heel lang mijn emoties onderdrukt en wilde ze aan niemand tonen, maar sinds een jaar realiseer ik me dat ik op die manier alleen maar mezelf dwars zit. Ik ben alsnog geen emotioneel persoon, maar ik kan me wel beter uitdrukken tegenover mensen die ik vertrouw.
#7
Het praten over emoties heb ik nooit gedaan. Mijn hele leven niet. Het ligt niet aan drugsgebruik dat weet ik zeker. Ik was sinds mijn jonge levensjaren al emotioneel afgevlakt en nu heb ik een schizoïde persoonlijkheid stoornis. Maar Echelon, toen je je emoties over je drugsgebruik verstopte. Had dit positief effect ivm met je drugsgebruik? Ging je minderen?
Zijn er trouwens meer schizoïde mensen?
Zijn er trouwens meer schizoïde mensen?
#8
http://nl.wikipedia.org/wiki/Schizo%C3% ... dsstoornis
en waarom noemen ze het dan een afwijking in negatiefe vorm![:confused:]()
en waarom noemen ze het dan een afwijking in negatiefe vorm
#9
Omdat het moeilijk is voor je omgeving.
En Echelon, ik snap het helemaal. Vooral dat laatste van je moet emoties hebben anders ben je een ongevoelige zak. Ik kan daar ook niet tegen.
En Echelon, ik snap het helemaal. Vooral dat laatste van je moet emoties hebben anders ben je een ongevoelige zak. Ik kan daar ook niet tegen.
#10
Wromtraxe zei:Het praten over emoties heb ik nooit gedaan. Mijn hele leven niet. Het ligt niet aan drugsgebruik dat weet ik zeker. Ik was sinds mijn jonge levensjaren al emotioneel afgevlakt en nu heb ik een schizoïde persoonlijkheid stoornis. Maar Echelon, toen je je emoties over je drugsgebruik verstopte. Had dit positief effect ivm met je drugsgebruik? Ging je minderen?
Zijn er trouwens meer schizoïde mensen?
Praten is natuurlijk weer een hele stap verder. When shit hits the fan kan ik daar nog steeds wel eens moeite mee hebben. Anyhoe,
wat is emotioneel afgevlakt?
Stel... er is een sterfgeval in je naaste omgeving. Je vind dit erg, maar je hebt niet het idee dat je voelt wat je zou 'moeten' voelen want je huilt bijvoorbeeld niet. Je hebt het idee (je rationaliseert dus ) dat je heftigere emoties zou moeten voelen om diegene. De discrepantie tussen wat je zou 'moeten' voelen (opgelegd door jezelf en misschien je omgeving) en wat je daadwerkelijk meemaakt zou je kunnen uitleggen als emotioneel afgevlakt...
Ik denk echter dat je gewoon moet omarmen wat je voelt en het daarbij laten. Je gevoel is wat het is.
De stoornis heeft langzaam voet tussen de deur weten te krijgen, maar die kun je zelf ook weer oplossen. Waarschijnlijk juist omdat je zo'n sterke ratio hebt.
Wat betreft mijn drugsgebruik en afgestompt gevoel... Ik begon weer te voelen toen ik stopte (gebruik nu alleen nog af en toe een tripmiddeltje). Was een vrij heftige periode en ik was nogal naar de klote dus er waren ook genoeg emoties om mee aan de slag te kunnen.
Ik weet niet zker of dit je vraag een beetje beantwoord... laat maar weten
#11
Ik zie het niet als een leegte, maar als een aanvulling. Emoties nemen zo enorm veel plaats en zwaarte in in je hoofd( ik zag ze als een drukkende bol lava ergens onder een vulkaan. Die op uitbarsten stond. Ik heb zeg maar de hitte weggehaald.) Nu heb ik plaats voor andere dingen. En kan helder en rustig nadenken. Soms erger ik me wel eens aan mensen die alles tot in de eeuwigheid terugratelen uit het verleden, en erover doorgaan, tot je er ziek van word. Dan maar ja zeggen, terwijl je nee bedoelt, alleen maar om vant gesprek af te komen. Anders ben je over 3 uur nog naar herhalingen aan t luisteren. Als ik een herhaling op tv zie, zap ik altijd naar een andere zender.
Ik heb nu eindelijk rust gevonden, zonder de extreme manier om rust te vinden. Het heeft het leven zo veel gemakkelijker gemaakt. Je reageert en zegt niet meer dingen in automatisme. Je weet je eigen lichaam te bewegen zoals je dat wilt in elke situatie. Alsof ik me uit de kudde heb gehaald, van de standaard.
Ik ben trouwens ook een persoon die geen reclamefolders leest, en even naar een muziekzender zapt tijdens reclame tussen de film door.
trouwens, gevoelens zie ik net wat anders dan emoties
Ik vind "emoties" zo'n negatieve klank hebben gekregen, alsof men het woord alleen gebruikt in negatieve zin: "Die vent toont geen emoties" ", "die kan zijn emoties niet in bedwang houden" ,"Het is alsof ik geen emoties zie" "durf je emoties te tonen"
Alsof je verplicht wordt emoties te hebben, Toon je geen emoties ben je een ongevoelige zak. en laat je ze laat zien, word er voor gezorgd dat je je er voor schaamt.
Nee hier heb ik geen last meer van. Ik denk, Mijn lichaam, mijn hoofd , mijn gedachten, mijn leven. En er zijn er genoeg die het respecteren, en me nemen zoals ik ben.
Ik heb nu eindelijk rust gevonden, zonder de extreme manier om rust te vinden. Het heeft het leven zo veel gemakkelijker gemaakt. Je reageert en zegt niet meer dingen in automatisme. Je weet je eigen lichaam te bewegen zoals je dat wilt in elke situatie. Alsof ik me uit de kudde heb gehaald, van de standaard.
Ik ben trouwens ook een persoon die geen reclamefolders leest, en even naar een muziekzender zapt tijdens reclame tussen de film door.
trouwens, gevoelens zie ik net wat anders dan emoties
Ik vind "emoties" zo'n negatieve klank hebben gekregen, alsof men het woord alleen gebruikt in negatieve zin: "Die vent toont geen emoties" ", "die kan zijn emoties niet in bedwang houden" ,"Het is alsof ik geen emoties zie" "durf je emoties te tonen"
Alsof je verplicht wordt emoties te hebben, Toon je geen emoties ben je een ongevoelige zak. en laat je ze laat zien, word er voor gezorgd dat je je er voor schaamt.
Nee hier heb ik geen last meer van. Ik denk, Mijn lichaam, mijn hoofd , mijn gedachten, mijn leven. En er zijn er genoeg die het respecteren, en me nemen zoals ik ben.
#12
Er was laatst een discussie over emoties in het knuffeltopic.
Stelling 1:
- Emoties horen bij de mens, je mag ze niet onderdrukken.
Stelling 2:
- Emoties remmen vele processen. Emoties tonen of als emoties je dagelijks leven bepalen is een teken van afhankelijkheid.
Ik heb al een paar jaar geen last meer van emoties![:)]()
Ook al lijkt het begin van emotioneel afgevlaktheid moeilijk omdat je steeds leegte voelt. Iedere medaille heeft zijn keerzijde. Ik ben niet meer afhankelijk van mijn geest.
Stelling 1:
- Emoties horen bij de mens, je mag ze niet onderdrukken.
Stelling 2:
- Emoties remmen vele processen. Emoties tonen of als emoties je dagelijks leven bepalen is een teken van afhankelijkheid.
Ik heb al een paar jaar geen last meer van emoties
#13
Mja, ik ben het helemaal eens met stelling 1, maar dat wist je natuurlijk al ![:wink:]()
Zonder emoties leven lijkt me gewoon heel saai en leeg. Ik geniet van de momenten dat ik hoog vlieg met mn gevoelens, en ik leer van de diepe dalen waarin ik terecht kan komen. Dit betekend niet dat ik afhankelijk ben van mijn gevoelens, ik kan mijn gevoelens wel degelijk sturen. Emoties zijn gewoon een deel van je en het klopt gewoon niet om die weg te steken mijn inziens.
Al zijn er natuurlijk wel momenten dat je even je emoties achterwege moet laten in sommige situaties, maar die momenten zijn er weinig vergeleken met de momenten waar je gewoon naar je hartje moet luisteren
[/hippie]
Zonder emoties leven lijkt me gewoon heel saai en leeg. Ik geniet van de momenten dat ik hoog vlieg met mn gevoelens, en ik leer van de diepe dalen waarin ik terecht kan komen. Dit betekend niet dat ik afhankelijk ben van mijn gevoelens, ik kan mijn gevoelens wel degelijk sturen. Emoties zijn gewoon een deel van je en het klopt gewoon niet om die weg te steken mijn inziens.
Al zijn er natuurlijk wel momenten dat je even je emoties achterwege moet laten in sommige situaties, maar die momenten zijn er weinig vergeleken met de momenten waar je gewoon naar je hartje moet luisteren
[/hippie]
#14
Ik heb zelf geleerd emoties onder controle te krijgen... Een aantal jaar geleden waren ze zo extreem, dat ik er bijna niet door kon functioneren. Gevoelens die je letterlijk laten bevriezen, je schreeuwt in jezelf van "loop toch door, en hou je stil" terwijl je "lichaam" dan ineens stokstijf bevroren is.
Alsof er nog een ding tussen zit.( tussen denken en zelf bewegen) Een soort van knop
-je gedachten : ik denk, ik moet doorlopen
-je vrijwillig bewegen: je wilt een stap zetten, maar het lukt niet
wat houd je dan tegen om die stap te zetten? Niet ikzelf. Alsof er in sommige situaties ineens een programma in werking wordt gesteld dat je geen controle hebt.
(noodsituatie) Er was brand, Ik moest en wilde eerst mijn tas pakken( in mezelf schreeuwde ik naar mezelf, "PAK gvd DIE TAS", waar toen alle belangrijke papieren in zaten, foto's verzekeringspapieren, en id-kaart. Alsof ineens een enorme klap(een hersen-atoombom leek t op), door je lichaam gaat, die alles ineens laat verstijven. Alsof je in de "Sims" meespeelt, en iemand in je stapt die je andere dingen laat doen die je wilt. Het enige wat ik kon doen, was als een gedachtenwolkje afwachten, tot ik mezelf naar buiten zag lopen. Het duurde 3 minuten, voor ik weer bij besef was, en naar binnen kon lopen om die tas te pakken.
Ik was hier zo enorm van geschrokken, ik had nooit geweten dat ik ineens geen controle meer kon hebben. Dit gevoel was erger dan de ergste nachtmerrie, vermenigvuldigd met de SAW
films bijelkaar.
Ik heb nu door een bepaalde meditatie de controle over mijn emoties, Sommige mensen vinden mij daarom een ongevoelige klootzak. Ik vind het niets meer, dan 100% absolute controle over mijn eigen lichaam, mijn denken en doen.
Hiermee heb ik mijn eigen leven gered( hotel in spanje tijdens die bomaanslagen), door niet mee te lopen met de losgeslagen kudde die in blinde paniek achterelkaar loopt. ik kon nadenken, en ging tegen de muur staan, en wachtte tot iedereen was uitgeraasd en gedrukt. en kon zonder één schrammetje tussen de brokstukken doorlopen. als ik was meegerend, of meegesleurd door anderen, had ik de volle laag gekregen. En zat ik hier nu niet op t forum.
Het beheersen van mijn emoties, geeft me een gevoel van helderheid, en controle. In de tijd met emoties voelde alles aan als een paddotrip, zonder visuals.
Geen blinde woede als iemand ruzie zoekt, niets meer dan armen overelkaar en die persoon aankijken, zonder een woord te zeggen. Je wil niet weten hoe lekker het voelt dat zoiets je niets doet, en je ziet dat iemand alleen maar kwader en kwader word, en intussen explodeert(geestelijk).
Het geeft een gevoel van macht, dat je elke seconde de situatie overziet, en alles op een manier kan bekijken zonder een traan, of zonder agressie.
Emoties waren voor mij een ziekte, die mij niet lieten functioneren zoals ik dat wilde.
Iemand zonder emoties is geen ongevoeligge zombie.
Alsof er nog een ding tussen zit.( tussen denken en zelf bewegen) Een soort van knop
-je gedachten : ik denk, ik moet doorlopen
-je vrijwillig bewegen: je wilt een stap zetten, maar het lukt niet
wat houd je dan tegen om die stap te zetten? Niet ikzelf. Alsof er in sommige situaties ineens een programma in werking wordt gesteld dat je geen controle hebt.
(noodsituatie) Er was brand, Ik moest en wilde eerst mijn tas pakken( in mezelf schreeuwde ik naar mezelf, "PAK gvd DIE TAS", waar toen alle belangrijke papieren in zaten, foto's verzekeringspapieren, en id-kaart. Alsof ineens een enorme klap(een hersen-atoombom leek t op), door je lichaam gaat, die alles ineens laat verstijven. Alsof je in de "Sims" meespeelt, en iemand in je stapt die je andere dingen laat doen die je wilt. Het enige wat ik kon doen, was als een gedachtenwolkje afwachten, tot ik mezelf naar buiten zag lopen. Het duurde 3 minuten, voor ik weer bij besef was, en naar binnen kon lopen om die tas te pakken.
Ik was hier zo enorm van geschrokken, ik had nooit geweten dat ik ineens geen controle meer kon hebben. Dit gevoel was erger dan de ergste nachtmerrie, vermenigvuldigd met de SAW
films bijelkaar.
Ik heb nu door een bepaalde meditatie de controle over mijn emoties, Sommige mensen vinden mij daarom een ongevoelige klootzak. Ik vind het niets meer, dan 100% absolute controle over mijn eigen lichaam, mijn denken en doen.
Hiermee heb ik mijn eigen leven gered( hotel in spanje tijdens die bomaanslagen), door niet mee te lopen met de losgeslagen kudde die in blinde paniek achterelkaar loopt. ik kon nadenken, en ging tegen de muur staan, en wachtte tot iedereen was uitgeraasd en gedrukt. en kon zonder één schrammetje tussen de brokstukken doorlopen. als ik was meegerend, of meegesleurd door anderen, had ik de volle laag gekregen. En zat ik hier nu niet op t forum.
Het beheersen van mijn emoties, geeft me een gevoel van helderheid, en controle. In de tijd met emoties voelde alles aan als een paddotrip, zonder visuals.
Geen blinde woede als iemand ruzie zoekt, niets meer dan armen overelkaar en die persoon aankijken, zonder een woord te zeggen. Je wil niet weten hoe lekker het voelt dat zoiets je niets doet, en je ziet dat iemand alleen maar kwader en kwader word, en intussen explodeert(geestelijk).
Het geeft een gevoel van macht, dat je elke seconde de situatie overziet, en alles op een manier kan bekijken zonder een traan, of zonder agressie.
Emoties waren voor mij een ziekte, die mij niet lieten functioneren zoals ik dat wilde.
Iemand zonder emoties is geen ongevoeligge zombie.
#15
Helemaal met Vode eens. Ik leef zelf erg intuïtief en op gevoel, laat me soms misschien zelfs teveel leiden door emoties. Zeker weten voor emoties dus.
#16
Ergens in het midden, zoals altijd ![:)]()
Proberen de negatieve emoties te onderdrukken, of te negeren of relativeren. En vooral impulsieve acties door emoties onderdrukken kan je een hoop shit mee besparen soms![:)]()
En dat doen gelukkig ook al die mensen die hier zeggen dat je emoties niet mag onderdrukken, anders zou het een enorme chaos worden in de wereld vol met steeds flippende mensen die ruzie maken om niets enzo.
Proberen de negatieve emoties te onderdrukken, of te negeren of relativeren. En vooral impulsieve acties door emoties onderdrukken kan je een hoop shit mee besparen soms
En dat doen gelukkig ook al die mensen die hier zeggen dat je emoties niet mag onderdrukken, anders zou het een enorme chaos worden in de wereld vol met steeds flippende mensen die ruzie maken om niets enzo.
#17
Loadrunner = Bruce Willes ???
#18
Hehehe, dies coolFlugeltje zei:Loadrunner = Bruce Willes ???
Ik ga ook ergens voor er tussen in. Ik ben enorm emotioneel en op sommige momenten kan dat gewoon niet. Je kunt niet ineens in huilen uitbarsten op je werk als je een lief berichtje krijgt of een heftig stuk in de krant leest. Ik moest al huilen bij de gevoelige stukjes in de film Yes man, die toch echt een comedy is! En soms moet ik huilen bij een boek, dat stoort soms zo erg dat ik in de trein het boek weg moet leggen voor thuis.
Dan stop ik die emoties weg voor de momenten dat ik alleen ben of dat ik het gepast vind.
#19
Klopt, emoties bepalen je leven en daar ben ik van af. Ik heb niet zoals jou gemediteerd maar ik heb er gewoon nooit over gepraat en alles opgekropt en nu voel k het niet meer. Maar zonder emoties heb je ordeloadrunner zei:Ik heb zelf geleerd emoties onder controle te krijgen... Een aantal jaar geleden waren ze zo extreem, dat ik er bijna niet door kon functioneren. Gevoelens die je letterlijk laten bevriezen, je schreeuwt in jezelf van "loop toch door, en hou je stil" terwijl je "lichaam" dan ineens stokstijf bevroren is.
Alsof er nog een ding tussen zit.( tussen denken en zelf bewegen) Een soort van knop
-je gedachten : ik denk, ik moet doorlopen
-je vrijwillig bewegen: je wilt een stap zetten, maar het lukt niet
wat houd je dan tegen om die stap te zetten? Niet ikzelf. Alsof er in sommige situaties ineens een programma in werking wordt gesteld dat je geen controle hebt.
(noodsituatie) Er was brand, Ik moest en wilde eerst mijn tas pakken( in mezelf schreeuwde ik naar mezelf, "PAK gvd DIE TAS", waar toen alle belangrijke papieren in zaten, foto's verzekeringspapieren, en id-kaart. Alsof ineens een enorme klap(een hersen-atoombom leek t op), door je lichaam gaat, die alles ineens laat verstijven. Alsof je in de "Sims" meespeelt, en iemand in je stapt die je andere dingen laat doen die je wilt. Het enige wat ik kon doen, was als een gedachtenwolkje afwachten, tot ik mezelf naar buiten zag lopen. Het duurde 3 minuten, voor ik weer bij besef was, en naar binnen kon lopen om die tas te pakken.
Ik was hier zo enorm van geschrokken, ik had nooit geweten dat ik ineens geen controle meer kon hebben. Dit gevoel was erger dan de ergste nachtmerrie, vermenigvuldigd met de SAW
films bijelkaar.
Ik heb nu door een bepaalde meditatie de controle over mijn emoties, Sommige mensen vinden mij daarom een ongevoelige klootzak. Ik vind het niets meer, dan 100% absolute controle over mijn eigen lichaam, mijn denken en doen.
Hiermee heb ik mijn eigen leven gered( hotel in spanje tijdens die bomaanslagen), door niet mee te lopen met de losgeslagen kudde die in blinde paniek achterelkaar loopt. ik kon nadenken, en ging tegen de muur staan, en wachtte tot iedereen was uitgeraasd en gedrukt. en kon zonder één schrammetje tussen de brokstukken doorlopen. als ik was meegerend, of meegesleurd door anderen, had ik de volle laag gekregen. En zat ik hier nu niet op t forum.
Het beheersen van mijn emoties, geeft me een gevoel van helderheid, en controle. In de tijd met emoties voelde alles aan als een paddotrip, zonder visuals.
Geen blinde woede als iemand ruzie zoekt, niets meer dan armen overelkaar en die persoon aankijken, zonder een woord te zeggen. Je wil niet weten hoe lekker het voelt dat zoiets je niets doet, en je ziet dat iemand alleen maar kwader en kwader word, en intussen explodeert(geestelijk).
Het geeft een gevoel van macht, dat je elke seconde de situatie overziet, en alles op een manier kan bekijken zonder een traan, of zonder agressie.
Emoties waren voor mij een ziekte, die mij niet lieten functioneren zoals ik dat wilde.
Iemand zonder emoties is geen ongevoeligge zombie.
#20
De manier van Loadrunner kan ik begrijpen, die van Wromtraxe niet. Gevoelens opkroppen kan nooit goed zijn, misschien denk je nu dat je het onder controle hebt, maar ik denk dat het er uiteindelijk allemaal wel een keertje uitkomt, en dan is het een stuk heftiger dan normaal.
Loadrunner, zoals jij het hebt aangepakt klinkt het erg praktisch, maar ergens ook wel een beetje angstaanjagend.. Ik denk niet dat ik op zo'n manier zou willen leven, ik denk niet dat ik dat vol zou houden.
Loadrunner, zoals jij het hebt aangepakt klinkt het erg praktisch, maar ergens ook wel een beetje angstaanjagend.. Ik denk niet dat ik op zo'n manier zou willen leven, ik denk niet dat ik dat vol zou houden.