Relatie met je ouders, broer, zus

heb goede band hoor met iedereen heb aardige familie
heb 2 zussen en 4 zusjes ook heb ik nog broertje

goede band met familie maakt leven heel wat makelijker

Mijn ouders zijn gescheiden, maar dikke vrienden . Ze mogen elkaar graag, maar houden gewoon niet van elkaar op die manier, dus "no hard feelings" gescheiden, zonder naar gedoe, rechtzaken, etc.

Hallo pixelvriendjes en vriendinnetjes,

Ik vraag me af hoe de DF'er tegenover zijn ouders/broers/broertjes/zussen/zusjes staat.

TS begint normaliter maar ik moet er nog even over denken hoe ik het op papier zet

Met mijn ma is de relatie perfect!!! Is echt mijn allessie
Met mijn vader is de relatie wel redelijk. Heb gewoon minder raakvlakken met hem dan met mijn moeder... hihi
Met mijn broer is de relatie ook wel redelijk, ook met hem heb ik niet heel veel raakvlakken, maar we staan wel altijd voor elkaar klaar!
Met mijn zus heb ik op dit moment weinig tot geen contact... Dit komt helaas van haar uit. Geen ruzie o.i.d. gehad in het verleden, eigenlijk sinds me ouders zijn gescheidden, is het contact alleen nog maar van mijn kant gekomen. Op een gegeven moment had ik daar schoon genoeg van en het resultaat; meer als 2 jaar niet gezien...

Ik ben enigskind dus kan alleen over mijn ouders oordelen.
Met hen heb ik een goede band. Met pap wat meer raakvlakken dan met mam

Ik heb sinds een paar jaar weer een hele goede band met m'n ouders.
Van m'n 13 tot m'n 16e ging het heel kut thuis, maar toen is er van alles gebeurd waardoor ik weer meer naar ze ben toegegroeid. De band die ik nu met m'n ouders heb is nog nooit zo sterk geweest.
M'n moeder is behalve mijn moeder ook een vriendin van me geworden, ik kan met haar over alles praten. En m'n vader.. ja die is gewoon even gestoord als ik, altijd veel lol mee.

Ik heb 2 broers, 1 is uit huis, daar heb ik altijd een goede band mee gehad. Nu hij uit huis is, mis ik hem ook heel erg. Daardoor ben ik wel meer naar m'n andere broer toe gegroeid. We kunnen het wel goed met elkaar vinden, maar hij kan soms ook echt het bloed onder m'n nagels vandaan halen, vooral de laatste tijd.

Maar ach, al met al mag ik niet klagen. Ik heb het heel erg getroffen thuis en daar ben ik heel blij mee.

Ik ben heeeel lief voor mijn familie

wowowowow mindgamer; alinea's!!

slechter is mogenlijk... en me zusje die negeert mij altijd

Ik ben de oudste van 3 kinderen (2 meiden, 1 jongen). Vroeger vochten we elkaar de tent uit en was ik een moeilijke puber waardoor ik op mijn 16e het huis verliet.

Heden: Ik ben stapelgek op mijn ouders, zusje en broertje. Kom niet aan ze want ik bega me dan een ongeluk.

Ik dacht heel even dat dit een incesttopic was..



Met m'n ouders best goed, zijn gescheiden maar dikke vrienden. Aleen totaal seksueel ongeinterreseerd in elkaar. M'n pa is heel relaxt, aleen doet te veel moeilijk over school (Ik doe VWO, als ik een 9 haal is die teleur gesteld omdat "als je geleerd had had je een 10", want ik doe nooit wat voor school). En is heel extreem tegen drugs :P. M'n moeder is een beetje raar, maar wel aardig. Beetje in het kunstwereldje.

Angramar Temenos zei:

Ik dacht heel even dat dit een incesttopic was..

Klik om te vergroten...

Same here XD

^Dat was ook mijn eerste gedachten :P

Solidius zei:

Angramar Temenos zei:

Ik dacht heel even dat dit een incesttopic was..

Klik om te vergroten...

Same here XD

Klik om te vergroten...

Dat snap ik ook wel De TT is wat ongelukkig geformuleerd

Heb een oudere broer, oudere zus en een jonger zusje. Hou heel veel van ze allemaal.
Paps en mams ook nog netjes getrouwd(dat schijnt niet zo heel vaak meer voor te komen) en die houden ook er veel van elkaar en van ons.

Klinkt erg idyllisch allemaal, maar we zijn met zijn allen dan wel door een enorm diep dal gegaan waardoor we een hele sterke band hebben! Mensen hebben al vaak geprobeerd om ons uit elkaar te halen maar we zijn alleen maar dichter bij elkaar komen te staan daardoor!

Extisi zei:

Mijn broer is een kankerleier.

Klik om te vergroten...

Nee, jij bent lekker.

met mijn moeder heb een ik hele rare band. zij is mijn beste vriendin. ik kan met haar ruzien...en dan bedoel ik echt ruzien met geschreeuw en getier, maar 2 minuten later zijn we weer de beste vrienden. dat is met de jaren zo gegroeid omdat mijn ouders zijn gescheiden en omdat ik dus al op jonge leeftijd "de man in huis" was. zij heeft mij en mijn zus altijd bij beslissingen betrokken en heeft over niks gelogen...ook niet over de financieen. daar werden wij ook bij betrokken in de zin van dat we in ieder geval mochten zeggen wat wij ervan vonden.
zij en mijn stiefmoeder zijn de enige personen tegen wie ik echt opkijk. mijn moeder is ook de enige die ik elke keer weer wil bewijzen dat ik "het" kan. zowel zakelijk als persoonlijk. andersom is dat ook zo, al hebben we dat nooit tegen elkaar gezegd. en nu ik dit zo schrijf vraag ik me af waarom we dat nooit tegen elkaar hebben gezegd...het komt door onze ego`s. zij heeft het idee dat ze altijd beter moet zijn dan ik, omdat zij mijn moeder is. en ik heb het idee dat ik beter moet zijn dan zij omdat zij mijn moeder is, maar ook mijn beste vriendin, en ook mijn idool. ik weet dat het niet zo werkt, en ik vind het ook niet echt, maar ik heb het idee dat ik voor haar moet zorgen, want ze heeft een zwaar leven gehad, en nu hoeft ze niet meer beter te zijn, nu moet ik het overnemen. begrijp me niet verkeerd, ik vind dat namelijk niet, maar mijn gevoel vind van wel.

mijn jongere broertje en zusje zijn beiden overleden, de ene bij de geboorte (1 van de eerste dingen die ik me herinnerde was dat ik op mn nieuwe broertje wachtte, die niet kwam dus .. best raar eigenlijk ) en de andere op haar dertiende na een dikke 5 jaar strijd zelf heb ik ook van allerlei leuke dingen mogen genieten op medisch vlak, alleen zag ik nooit zo wat dat allemaal bij elkaar opgeteld bij mijn ouders deed. Ik was een hele tijd natuurlijk ook jong dus dan is het niet zo gek al weet je als kind vaak meer dan je je beseft als volwassene

Natuurlijk wist ik wel wat al dat gedoe bij mij deed, het maakte me niet blij, met alle gedrag en gevolgen van dien. Eerlijk gezegd kwam, toen ik jong was, nooit echt in me op, dat mn ouders hetzelfde zouden kunnen beleven als waar ik zo mee worstelde ..

ik 'beleefde' alleen maar de ziekte en later de dood van mn zusje ... oa daardoor en alles wat eromheen hing heb ik tot aan vijf jaar terug een gigantische pesthekel aan mn ouders gehad, het wrange erin is, dat ik ze altijd nodig heb gehad, hoezeer ik ze ook verachtte, ik kon gewoon niet verder kijken dan alle dingen die ze fout hebben gedaan (in mijn ogen) toen ik jong was en ook toen ik niet meer zo jong was. Alle hulp die ik kreeg nam ik als vanzelfsprekend. en ik nam heeeeel veel hulp, want echt slim deed ik alles niet Ik wist ook prima alles af te schuiven op een ander, zodat in mijn ogen het nooit mijn schuld was .. natuurlijk weet je dat wel, maar je kunt jezelf een hele lange tijd koest houden, daar kun je je echt op verkijken... misschien is het wel gemakzucht, geestelijke gemakzucht ....

Pas toen ik een jaartje of 25 was, kwam het besef hoeveel ze me wel niet geholpen hebben en daarna, na nog veel meer hulp, kwam het besef van wat onvoorwaardelijke ouderliefde was. Dat hebben ze me al die jaren laten zien. Hoe rot en hopeloos ik ook deed, ze deden elke keer waarvan ze zelf dachten dat dat het beste voor me was, soms was dat niet zo, vaak wel. Het heeft heel lang geduurd voor ik in kon zien hoeveel ze wel niet hebben gedaan en hoeveel ze van mij, door mij en via mij hebben moeten doorstaan. En ik was echt een beste ellendeling soms. En toch deden ze dat en daarbovenop probeerden ze mij nog uit de wind te houden. Diezelfde wind die ik maar aanwakkerde. Pas na heel veel tijd heeft dat me wat in laten zien, maar nu het me in heeft laten zien is de relatie die ik heb met mijn ouders wel heel erg veranderd. Hij is veel meer gestabiliseerd in het respect hebben in elkaar en elkaar bijstaan ten opzicht van het eenzijdige ' moeite stoppen in mij' wat voorheen gebeurde...

Nu zal helaas binnen enkele decennia de tijd komen dat ik voor mn ouders zal moeten gaan zorgen .. iets dat ik natuurlijk niet graag, maar zeker wel met volle inzet zal doen ... Dat is nog het minste dat ze verdiend hebben tenslotte

in mijn leven is ouderliefde dus nogal een variabel ding gebleken, want het is nooit zo geweest dat ik niet van ze heb gehouden, de mate waarin en vooral het begrip dat bij die liefde komt kijken, dat is nogal variabel geweest in mijn leven .. Gelukkig is het nu een constante factor en drijfveer van alle kanten eendracht maakt macht tenslotte

Heb een hele goede band met mijn ouders. Met mijn moeder kan ik wel heel heftig ruzie maken soms. Ik voel me nogal eens verkeerd begrepen door haar of ik vind dat ze zich te veel met mijn leven bemoeit en dat ze me betuttelt. Toch hou ik zielsveel van haar en hebben we het net zo vaak ook erg fijn en leuk met elkaar. Na zulke ruzies is het altijd wel heel mooi om het weer bij te leggen! Met mijn vader heb ik zelden mot, hij en ik zijn gewoon twee handen op een buik, we snappen elkaar altijd zo goed. Bovendien hebben we dezelfde humor!
Ook zijn mijn ouders nog steeds bij elkaar. Eind van het jaar zijn ze zelfs alweer dertig jaar getrouwd! Iets wat uniek is binnen mijn vriendenkring, want daar zijn bijna alle ouders wel minstens 1x van elkaar gescheiden. Dat mijn ouders - ondanks vroegere problemen - nog steeds samen zijn en van elkaar houden, vind ik geweldig!

Verder heb ik ook nog een jonger zusje. We schelen precies vier jaar, vier maanden en vier dagen met elkaar. Vroeger had ik niet zoveel met haar op, we leefden een beetje langs elkaar heen. Ze had ook ernstige gedragsproblemen (add en een lichte vorm van autisme) en eigenlijk vond ik haar maar een raar kind. Enfin, intensieve begeleiding op speciale scholen en het Riagg heben zeker wel baat gehad bij haar. Mijn zusje blijft een type, maar de dingen die ik vroeger gek en stom aan haar vond, vind ik nu juist mooi en bijzonder. Ze is heel artistiek en creatief en kan werkelijk schitterend tekenen! Ik ben erg trots op haar! De laatste vijf jaar zijn we ook veel meer naar elkaar toegegroeid. Mede omdat ze op dezelfde plekken uitgaat als ik, we een gemeenschappelijke kennissenkring hebben en haar vriend is een van de beste vrienden van mijn vriend. Mijn zusje en ik zijn nu ook echt vriendinnen van elkaar geworden en ze betekent heel veel voor me.

Ik ben dus dik tevreden met mijn ouders en zusje!

Ik heb een goeie band met mn ouders en half zus

Met mn zus eigenlijk nooit ruzie gehad ofzo, ook vroeger niet toen we jonger waren. We hielden elkaar juist zelfs de hand boven het hoofd als we wisten dat 1 vd 2 bijvb. wat geflikt had.
Mn zud hielp me vroeger op de middelbare school soms als ik ruzie had met iemand uit een hogere klas
Ze is ongeveer 3 jaar ouder als mij en een heel ander type persoon als mij maar dat maakt niks uit. Zij is 30, getrouwd en 2 kinderen en houd van hardrockmuziek. De eerste keer dat ik een pilletje had genomen kwam ik dr ook 's ochtends tegen op het station. Wij kwamen uit een housefeest en zij ging naar Pinkpop. We was ook niet verbaasd dat ik een keer een pilletje had geprobeerd

Met mn ouders heb ik nooit echt problemen gehad. ook niet in mn puberteit ofzo. Soms wel wat botsingen met mn moeder maar dat was voornamelijk omdat ze zich teveel druk maakte om me.
Dat is nadat ik uit huis ben gegaan een stuk beter gegaan, ze heeft zich alleen een tijdje (eigen wel een beetje terecht) zorgen gemaakt om me toen mn relatie naar 6 jaar uitging en ik mn uitvlucht zocht in drugs,feesten en vrouwen