mijn jongere broertje en zusje zijn beiden overleden, de ene bij de geboorte (1 van de eerste dingen die ik me herinnerde was dat ik op mn nieuwe broertje wachtte, die niet kwam dus .. best raar eigenlijk ) en de andere op haar dertiende na een dikke 5 jaar strijd
![:)]()
zelf heb ik ook van allerlei leuke dingen mogen genieten op medisch vlak, alleen zag ik nooit zo wat dat allemaal bij elkaar opgeteld bij mijn ouders deed. Ik was een hele tijd natuurlijk ook jong dus dan is het niet zo gek al weet je als kind vaak meer dan je je beseft als volwassene
![:wink:]()
Natuurlijk wist ik wel wat al dat gedoe bij mij deed, het maakte me niet blij, met alle gedrag en gevolgen van dien. Eerlijk gezegd kwam, toen ik jong was, nooit echt in me op, dat mn ouders hetzelfde zouden kunnen beleven als waar ik zo mee worstelde ..
ik 'beleefde' alleen maar de ziekte en later de dood van mn zusje ... oa daardoor en alles wat eromheen hing heb ik tot aan vijf jaar terug een gigantische pesthekel aan mn ouders gehad, het wrange erin is, dat ik ze altijd nodig heb gehad, hoezeer ik ze ook verachtte, ik kon gewoon niet verder kijken dan alle dingen die ze fout hebben gedaan (in mijn ogen) toen ik jong was en ook toen ik niet meer zo jong was. Alle hulp die ik kreeg nam ik als vanzelfsprekend. en ik nam heeeeel veel hulp, want echt slim deed ik alles niet
![:wink:]()
Ik wist ook prima alles af te schuiven op een ander, zodat in mijn ogen het nooit mijn schuld was .. natuurlijk weet je dat wel, maar je kunt jezelf een hele lange tijd koest houden, daar kun je je echt op verkijken... misschien is het wel gemakzucht, geestelijke gemakzucht ....
Pas toen ik een jaartje of 25 was, kwam het besef hoeveel ze me wel niet geholpen hebben en daarna, na nog veel meer hulp, kwam het besef van wat onvoorwaardelijke ouderliefde was. Dat hebben ze me al die jaren laten zien. Hoe rot en hopeloos ik ook deed, ze deden elke keer waarvan ze zelf dachten dat dat het beste voor me was, soms was dat niet zo, vaak wel. Het heeft heel lang geduurd voor ik in kon zien hoeveel ze wel niet hebben gedaan en hoeveel ze van mij, door mij en via mij hebben moeten doorstaan. En ik was echt een beste ellendeling soms. En toch deden ze dat en daarbovenop probeerden ze mij nog uit de wind te houden. Diezelfde wind die ik maar aanwakkerde. Pas na heel veel tijd heeft dat me wat in laten zien, maar nu het me in heeft laten zien is de relatie die ik heb met mijn ouders wel heel erg veranderd. Hij is veel meer gestabiliseerd in het respect hebben in elkaar en elkaar bijstaan ten opzicht van het eenzijdige ' moeite stoppen in mij' wat voorheen gebeurde...
Nu zal helaas binnen enkele decennia de tijd komen dat ik voor mn ouders zal moeten gaan zorgen .. iets dat ik natuurlijk niet graag, maar zeker wel met volle inzet zal doen ... Dat is nog het minste dat ze verdiend hebben tenslotte
![:)]()
in mijn leven is ouderliefde dus nogal een variabel ding gebleken, want het is nooit zo geweest dat ik niet van ze heb gehouden, de mate waarin en vooral het begrip dat bij die liefde komt kijken, dat is nogal variabel geweest in mijn leven .. Gelukkig is het nu een constante factor en drijfveer van alle kanten
![:)]()
eendracht maakt macht tenslotte
![:)]()
