#1
Ik heb jaren geleden best wel veel last gekregen van de associatie tussen seks en MDMA. Daar gingen een paar fantastische ervaringen aan vooraf.
The sky was the limit, alles was fantastisch. Ik had toen sowieso nogal een vrije instelling: ik had een open relatie met een biseksuele vrouw en we hadden met enige regelmaat trio's.
Maar hoe meer ik me stortte op die grenzeloze vrijheid van hedonistische seks, des te verder ik van mijn gevoelens af kwam te staan. Vrijheid, blijheid. Alles moest kunnen. Wij schreven alle regels wel gewoon opnieuw, is wat we toen dachten.
De vrije seksuele ervaringen bleven elkaar overtreffen. Zonder in detail te treden, ik heb het echt vrij bont gemaakt. Tot ik op een gegeven moment ook gedachtes kreeg zoals 'als ik haar nou MDMA zou geven dan zou ze vast wel (..)'. Daar schrok ik al van.
Toch was dat niet het punt dat ik tot inkeer kwam.
Het kantelpunt was voor mij een piekervaring met MDMA met een prachtig meisje, dat tegelijkertijd de vriendin was van een van mijn beste vrienden. We zaten bij hem thuis met zijn vijven op zijn kamer, allemaal naakt, allemaal omstebeurt met elkaar bezig. Tot ik voor het eerst met haar zoende. Het is al jaren geleden. Maar ik weet nog exact hoe het voelde. Alsof er een enorm sterke, maar fantastische elektrische stroom door heel mijn lichaam schoot. Dit was het. Waar ik mijn hele leven naar had gezocht. Ik heb dat moment wel een miljoen keer teruggespeeld in gedachten. Iets anders hoefde ik niet meer. Ik wilde alleen nog haar.
Maar voor zulke gevoelens was helemaal geen plaats. Ik woonde samen met mijn vriendin, ik moest een façade volhouden van vrijheid blijheid, waarin alles mogelijk was.
Ik heb een tijd lang tegenover mezelf proberen te ontkennen dat ik verliefd was geworden op haar. Dat mocht helemaal niet. Wat we hadden was gewoon een leuke chemsexervaring en verder niet. Maar ik kreeg de gedachten niet uit mijn hoofd. Hoe meer ik het probeerde weg te stoppen, hoe heviger mijn ongeluk werd, hoe meer drugs ik nam en hoe wilder de seksfeesten werden. Het was allemaal niet bevredigend.
Tot ik een jaar na die zoen mijn relatie heb uitgemaakt. Eerst durfde ik aan het andere meisje niet zo goed te vertellen dat ik verliefd op haar was. Eigenlijk waren we 'gewoon' vrienden die wel eens geflikflooid hadden. Toen ik het toch uiteindelijk vertelde, bleek inderdaad dat het voor haar verder niks betekende. Onze vriendschap werd daardoor ook niks meer.
Ik ben alles kwijtgeraakt. Mijn vriendin, ons huis waar we samenwoonden, mijn andere vriendin, en een van mijn beste vrienden. Het enige wat er nog was, was een groot gapend gat.
Sindsdien ben ik heel voorzichtig geworden met wie ik date en met wie ik drugs gebruik. Ik heb een harde les moeten leren wat het betekent om respect te hebben. Respect voor de ander, maar vooral ook respect voor jezelf. Dat betekent dat je jezelf niet in de positie plaatst waarin je zo makkelijk gekwetst kunt worden. Dat je de waarde van jezelf en de ander erkent. En dat die waarde voldoende is om terughoudend te zijn in onvoorzichtig gedrag.
Dus als je mij vraagt: 'wat zeg je om vrouwen te overtuigen om chemseks te hebben?' Dan snap je misschien dat mijn maag zich omdraait. Dat ik eerst weer die fantastische elektrische stroom voel, en daarna de keiharde klap van rock bottom. Gelukkig komt daar nu, na jaren dat ik het hier echt moeilijk mee heb gehad, nog een derde gevoel achterna. Nu ben ik blij dat ik mezelf eindelijk meer respecteer. Ik voel nu dat ik mijn leven mooi genoeg is zonder zulke gemaakte piekervaringen.
Veel liever voel ik een welgemeende band met iemand. Dát zijn volgens mij de echte piekervaringen. Maar die zul je nooit bereiken door anderen te overtuigen dat ze drugs met je moeten nemen.
The sky was the limit, alles was fantastisch. Ik had toen sowieso nogal een vrije instelling: ik had een open relatie met een biseksuele vrouw en we hadden met enige regelmaat trio's.
Maar hoe meer ik me stortte op die grenzeloze vrijheid van hedonistische seks, des te verder ik van mijn gevoelens af kwam te staan. Vrijheid, blijheid. Alles moest kunnen. Wij schreven alle regels wel gewoon opnieuw, is wat we toen dachten.
De vrije seksuele ervaringen bleven elkaar overtreffen. Zonder in detail te treden, ik heb het echt vrij bont gemaakt. Tot ik op een gegeven moment ook gedachtes kreeg zoals 'als ik haar nou MDMA zou geven dan zou ze vast wel (..)'. Daar schrok ik al van.
Toch was dat niet het punt dat ik tot inkeer kwam.
Het kantelpunt was voor mij een piekervaring met MDMA met een prachtig meisje, dat tegelijkertijd de vriendin was van een van mijn beste vrienden. We zaten bij hem thuis met zijn vijven op zijn kamer, allemaal naakt, allemaal omstebeurt met elkaar bezig. Tot ik voor het eerst met haar zoende. Het is al jaren geleden. Maar ik weet nog exact hoe het voelde. Alsof er een enorm sterke, maar fantastische elektrische stroom door heel mijn lichaam schoot. Dit was het. Waar ik mijn hele leven naar had gezocht. Ik heb dat moment wel een miljoen keer teruggespeeld in gedachten. Iets anders hoefde ik niet meer. Ik wilde alleen nog haar.
Maar voor zulke gevoelens was helemaal geen plaats. Ik woonde samen met mijn vriendin, ik moest een façade volhouden van vrijheid blijheid, waarin alles mogelijk was.
Ik heb een tijd lang tegenover mezelf proberen te ontkennen dat ik verliefd was geworden op haar. Dat mocht helemaal niet. Wat we hadden was gewoon een leuke chemsexervaring en verder niet. Maar ik kreeg de gedachten niet uit mijn hoofd. Hoe meer ik het probeerde weg te stoppen, hoe heviger mijn ongeluk werd, hoe meer drugs ik nam en hoe wilder de seksfeesten werden. Het was allemaal niet bevredigend.
Tot ik een jaar na die zoen mijn relatie heb uitgemaakt. Eerst durfde ik aan het andere meisje niet zo goed te vertellen dat ik verliefd op haar was. Eigenlijk waren we 'gewoon' vrienden die wel eens geflikflooid hadden. Toen ik het toch uiteindelijk vertelde, bleek inderdaad dat het voor haar verder niks betekende. Onze vriendschap werd daardoor ook niks meer.
Ik ben alles kwijtgeraakt. Mijn vriendin, ons huis waar we samenwoonden, mijn andere vriendin, en een van mijn beste vrienden. Het enige wat er nog was, was een groot gapend gat.
Sindsdien ben ik heel voorzichtig geworden met wie ik date en met wie ik drugs gebruik. Ik heb een harde les moeten leren wat het betekent om respect te hebben. Respect voor de ander, maar vooral ook respect voor jezelf. Dat betekent dat je jezelf niet in de positie plaatst waarin je zo makkelijk gekwetst kunt worden. Dat je de waarde van jezelf en de ander erkent. En dat die waarde voldoende is om terughoudend te zijn in onvoorzichtig gedrag.
Dus als je mij vraagt: 'wat zeg je om vrouwen te overtuigen om chemseks te hebben?' Dan snap je misschien dat mijn maag zich omdraait. Dat ik eerst weer die fantastische elektrische stroom voel, en daarna de keiharde klap van rock bottom. Gelukkig komt daar nu, na jaren dat ik het hier echt moeilijk mee heb gehad, nog een derde gevoel achterna. Nu ben ik blij dat ik mezelf eindelijk meer respecteer. Ik voel nu dat ik mijn leven mooi genoeg is zonder zulke gemaakte piekervaringen.
Veel liever voel ik een welgemeende band met iemand. Dát zijn volgens mij de echte piekervaringen. Maar die zul je nooit bereiken door anderen te overtuigen dat ze drugs met je moeten nemen.