Allereerst: er ging even wat mis, nu opnieuw dit topic onder de aandacht gebracht...
‐-------------------------------------
Psychotherapie.
Één van de manieren van hulpverlening als je helemaal vastgelopen bent, door allerlei oorzaken.
Trauma's, verslaving, depressie, enz enz.
Ik ga mijn ervaring hiermee hier neerzetten.
Mss dat iemand er iets mee kan....
Er zijn zooooveeeeeel therapievormen, en deze is er dus één van.
Als je dermate vastgelopen bent, dat je er zelf niet meer uitkomt en dat de eerste hulpverlening niet geholpen heeft, dan kan het zijn, dat je hiervoor een verwijzing geadviseerd wordt, om "op zoek te gaan naar jezelf". Of : "antwoorden krijgen op de vragen die jou plagen".
Of: "handvaten door groepsleden aangereikt te krijgen".
De aller populairste uitspraak die je te pas en te onpas blijft horen, is deze: "Krijg je dan geen "handvaten" uit de groep?
Klinkt allemaal heel mooi, maar houd je vast, je gaat nog veel meer vinden dan dat...en je moet die gevonden voorwerpen n i e t naar de politie brengen!
Houd maar lekker voor jezelf!
Toen ik teruggekeerd was uit Frankrijk, liep ik ca. 2 jaar later volkomen vast. Trauma's waren de oorzaak.
Ptss was toen nog nauwelijks bekend, dus kon deze diagnose nog niet gesteld worden met een hele hoop ellende tot gevolg. Jazeker ...
Ik kreeg dus deze verwijzing.
En als je zo in de shit zit, dan neem je alles aan...dat deed ik dus ook.
Ik moest 30 km rijden om naar een psychotherapeutisch dagcentrum te kunnen gaan. op verwijzing, dus. Hier kom ik op terug.
In het algemeen kun je zeggen, dat psychotherapie zeer lang kan duren, soms enkele jaren, en dat het geestelijk zeeeer vermoeiend en zelfs uitputtend is.
Zo ook daar. 5 dagen per week je ongans zitten te lullen, te analyseren, te onderbouwen, naar de andere groepsleden luisteren.
Soms wat leuke andere activiteiten, maar deze zijn zeldzaam...maar ze waren er dus wel!
Zo gingen we naar de rollerskatebaan.
Leuk!
Even terug naar de gang van zaken.
Aldaar aangekomen alzo, kwam ik in een groep mensen die allemaal meer, of minder vastgelopen waren. logisch, anders kom je daar niet binnen.
In het psychotherapeutisch dagcentrum in casu dus, werd ik in een groep mensen geplaatst. 12 mensen. Meer vrouwen, dan mannen overigens.
Nu vertrouw ik sowieso helemaal niemand, en toen nog veeeeel minder als nu..
En zo begon het.
Allemaal gesprekken, verschillende therapieen, maar het meeste was dit in één groep, dus, allemaal vertellen en vertellen wat je ervan dacht, of vond, of ervaren had.
.????? WTF??
Wat denken deze geleerde heren klinisch psychologen nou.
Dat je bij die mensen, die je nog nooit eerder gezien hebt, naderhand dus nooit meer, je hebt geen enkele garantie dat die lui hun mond dichthouden eenmaal weer buiten in hun eigen kring, van mensenvrinden??
Laat je dan het achterste van je tong zien?? Zeg het zelf maar....ik deed en doe dat dus never, never nooit!
En ik zal dit nooit doen, ook...Dit verder terzijde.
De gesprekken, dus.
Allereerst " week, en weekeindevaluaties" bespreken. Diepgaand.
Wat haat ik deze twee woorden! Nog altijd!
Voorts gesprekken over van alles, en nog wat.
Zo was er een " thema" middag, zoals Kerstmis bijvoorbeeld, gaan winkelen, hoe je op je stoel zat, of de muren wit, of rood waren, ga zo maar door.
Echt Stichtelijke gesprekken dus. Leerzaam! ehhhh...
Maar niet heus.
De creatieve therapie was veel leuker i.i.g. Tekenen, schilderen, hobbyen, van alles.
Alleen het vaak gebruikte medium boetseerklei sucks.
Daar heb ik niet zoveel mee.
Je eigen gezicht maken, nee dank u.
Of iets dat je bezig houdt, of hield, nou...nee.
1 werkstuk maakte ik met de naam: Berg en Dal. Dat was het ook..
Een ander maakte een honkbalknuppel. (Tje) Leerzaam....toch?
Het allerergste, allerzwaarste was: Sessies van 1 1/2 uur groepstherapie. 2 x per week.
Wat een martelgang was dit voor mij!
Want over je problemen praten en tot op het gaatje qua diepgang en analyse, nee. Voor mij is dit zinloos, en het maakt voor mij alleen, dat er sommige kwesties weer opgerakeld worden, en dat werkte averechts.
Voor mij dus helemaal niks, want deze brave borsten van groepsleden, die nog nooit een geweer hebben gezien, anders dan op stripverhalen, wat weten, en voelen die, als je zoals ik ineens in een hinderlaag loopt en men begint op je te schieten?!
De kogels suizen over en langs je heen?
Daarvan heeft niemand kaas gegeten....nee.
Het terugrijden was een levensgevaarlijke reis geworden.
Als je een hele dag gaar, en sufgeluld bent geworden, dan ben je aan het eind van deze therapie volledig leeg, en kapot geanalyseerd.
En dan achter het stuur??!
Dat moest bij wet verboden worden Goddomme!
Het is veel, en veel gevaarlijker, dan dat je met wat halve liters bier zou gaan rijden, dat kan ik jullie wel zeggen.
Jazeker.
Ook fout, maar dit Is blodsinn van de bovenste plank.
Absoluut.
Helemaal vertherapeutiseerd was ik. Enorme extra schade hierdoor aangericht. Want daar ga je nog jaren lol van hebben, dit proces gaat jarenlang door.
Na 7 maanden was ik op. Er klaar mee. Basta questo miseria allora!
Dio Christi..
Ik zat nog vaster dan eerst, en ik greep naar de weed, en de fles.
Benzo's om te kunnen slapen.
Ik vraag me nog altijd af, waarom ik dit niet meteen beëindigd heb.
De staf had moeten zien, dat het averechts uitpakte, maar nee, in tegendeel!
" wij, de staf, vinden dat je hier goed zit, en dat je goed bezig bent!"
Nou, ik kon deze psycholoog, de baas van dit canaille met mijn blote handen wurgen, zo kwaad was ik.
Einde van dit lied:
Enkele korte opnames in het ziekenhuis.
Zo was het.
Men zij gewaarschuwd!
Bezint, eer gij begint.
En praatjes vullen geen gaatjes!
