Hulp behandeling. Psychotherapie! Is deze methode de oplossing voor al je (verslavings)problemen?

Ikbeneenfiets zei:

Ik had het gevoel je vraag te beantwoorden. Je vroeg wat ik had aan de groep. Volgens mij legde ik dat uit. Ik kan niet zeggen dat ik trauma´s niet meer vermijdt, maar heb wel een eerste stap gezet in erkenning en het aangaan van emoties. Nu heb ik naar mijn gevoel het gereedschap om dit pad verder te volgen. Dus alhoewel ik niet kan zeggen dat het heel goed met me gaat heb ik wel voor het eerst oprecht hoop op de toekomst.

Klik om te vergroten...

Dank je!

En heel veel succes, gezondheid en kracht voor je toekomst.

QueerMan zei:

Dank je!

En heel veel succes, gezondheid en kracht voor je toekomst.

Klik om te vergroten...

Knuffel

Een vaak gebruikte uitspraak in de psychotherapie is o.a. deze:

" je krijgt handvaten aangereikt uit de groep, hoe je beter met je problematiek om kunt gaan".
Ik meen nu te kunnen zeggen, dat deze uitspraak voor jou, @ik ben een fiets, heel goed gewerkt heeft.
Als de groep uit mensen met dezelfde problematiek bestaat, alleen dan kun je er wat aan hebben vind ik
Maar één groep mensen met totaal verschillende problematiek, dan gaat dit niet op. Jij hebt de goede groep getroffen!
Alle succes verder!

Voortbordurende op bovenstaande, heb ik t a.v. het beginnen aan groepsgesprekken, groepstherapieen, er allereerst een zeer goede en degelijke screening zou moeten plaatsvinden.
Lang niet iedereen is hiermee geholpen en is er geschikt voor.

Als ik naar mezelf kijk, dan had men (de begeleiding in casu) meteen de eerste dag al kunnen inzien, dat ik daar alleen maar achteruit in zou gaan.
Ik ben er totaal ongeschikt voor.
Een aantal redenen heb ik reeds genoemd, dus die herhaal ik niet meer.

Ik heb veel mensen gezien net als ik, niet geschikt om in een groep te moeten vertellen of je Kerstmis, sinterklaas, of mandala's inkleuren leuk vindt, en zo ja, waarom niet. Nee. In mijn geval was het een instelling op commerciële basis.
Foute koek, dus!

Mensen te laten deelnemen die a priori niets hebben aan al dat gelul wat je daar te horen krijgt. En maar aannemen van nieuwelingen was het wat de klok sloeg...
Iedereen kon er na een verwijzing van de huisarts, naartoe, 5 dagen per week.
eenbhele werkweek, dus.

Nou, in de hedendaagse maatschappij komen er alleen maar meer mensen die dit leven niet kunnen handlen en dus vastlopen...
Ik weet zeker dat de portemonnee van al die "ogen" en counselors, sociotherapeuten en noem de hele fuckzooi maar op, er een zeer dik belegde boterham aan overhouden. Jazeker!

De druk loopt alleen maar op, met enorme wachtlijsten tot gevolg.
Een jaar wachten is al haast normaal geworden!

En...ik vertrouw die mensen niet.
Ze krijgen allemaal zeer persoonlijke informatie en zeer precaire zienswijzen te horen waarvan grof misbruik zeer zeker tot de mogelijkheden behoort EN er IS hier en daar zwaar misbruik gepleegd onder het mom van: " dit is voor jou de juiste therapie" waarna de schade onherstelbaar is. Zogenaamde "noodzakelijke" massages en zo. Zo kwetsbaar als sommige deelnemers zijn.

Ik heb enkele vrouwen gekend en gesproken, waarbij de grenzen zeer ver overschreden waren. Tot verkrachting aan toe. Ja. Zo erg kan het zijn!

Daarom zeg ik tegen iedereen bij wie deze behandeling overwogen wordt, als volgt:

Bezint, eer gij begint!

De Zandman zei:

Voortbordurende op bovenstaande, heb ik t a.v. het beginnen aan groepsgesprekken, groepstherapieen, er allereerst een zeer goede en degelijke screening zou moeten plaatsvinden.
Lang niet iedereen is hiermee geholpen en is er geschikt voor.

Als ik naar mezelf kijk, dan had men (de begeleiding in casu) meteen de eerste dag al kunnen inzien, dat ik daar alleen maar achteruit in zou gaan.
Ik ben er totaal ongeschikt voor.
Een aantal redenen heb ik reeds genoemd, dus die herhaal ik niet meer.

Ik heb veel mensen gezien net als ik, niet geschikt om in een groep te moeten vertellen of je Kerstmis, sinterklaas, of mandala's inkleuren leuk vindt, en zo ja, waarom niet. Nee. In mijn geval was het een instelling op commerciële basis.
Foute koek, dus!
Mensen te laten deelnemen die a priori niets hebben aan al dat gelul wat je daar te horen krijgt. En maar aannemen was het wat de klok sloeg...
Iedereen kon er na een verwijzing van de huisarts, naartoe, 5 dagen per week.
eenbhele werkweek, dus.

Nou, in de hedendaagse maatschappij komen er alleen maar meer mensen die dit leven niet kunnen handlen en dus vastlopen...
Ik weet zeker dat de portemonnee van al die "ogen" en counselors, sociotherapeuten en noem de hele fuckzooi maar op, er een zeer dik belegde boterham aan overhouden. Jazeker!

De druk loopt alleen maar op, met enorme wachtlijsten tot gevolg.
Een jaar wachten is al haast normaal geworden!

En...ik vertrouw die mensen niet.
Ze krijgen allemaal zeer persoonlijke informatie en zeer precaire zienswijzen te horen waarvan grof misbruik zeer zeker tot de mogelijkheden behoort EN er IS hier en daar zwaar misbruik gepleegd onder het mom van: " dit is voor jou de juiste therapie" waarna de schade onherstelbaar is. Zogenaamde "noodzakelijke" massages en zo. Zo kwetsbaar als sommige deelnemers zijn.

Ik heb enkele vrouwen gekend en gesproken, waarbij de grenzen zeer ver overschreden waren. Tot verkrachting aan toe. Ja. Zo erg kan het zijn!

Daarom zeg ik tegen iedereen bij wie deze behandeling overwogen wordt, als volgt:

Bezint, eer gij begint!

Klik om te vergroten...

Wat ik mooi vind in jouw berichten, is dat je jezelf bent gaan vertrouwen. Tenminste, zo lees ik je bijdragen en wat je hier wil delen. Als dat eerder anders was dan klinkt het voor mij alsof je een groei doormaakt en aan kracht wint.
Waarbij mildheid en zachtheid evengoed sterk zijn.
En volgens mij weet jij dat ook.

Of mensen nu in individuele therapie, in groepen of in een andere setting hulp en begeleiding zoeken komt het - volgens alles wat ik er van heb geleerd en zelf ervaren - vaak toch aan op de persoonlijke connectie die je maakt met degenen die met je samenwerken.

En soms werken eenvoudige, simpele stappen het beste en kom je daar als je in de poep zit nog het verste mee.

Hoop dat we elkaars reis hier zo een beetje kunnen ondersteunen zonder we als members van het forum elkaars therapeut/coach gaan lopen uithangen of onszelf reduceren tot een (of meer) diagnoses.

Mindless zei:

het lijkt me dat een hulphond heel goed getraind is.

Klik om te vergroten...

Lijkt mij ook.

De Zandman zei:

Voortbordurende op bovenstaande, heb ik t a.v. het beginnen aan groepsgesprekken, groepstherapieen, er allereerst een zeer goede en degelijke screening zou moeten plaatsvinden.
Lang niet iedereen is hiermee geholpen en is er geschikt voor.

Als ik naar mezelf kijk, dan had men (de begeleiding in casu) meteen de eerste dag al kunnen inzien, dat ik daar alleen maar achteruit in zou gaan.
Ik ben er totaal ongeschikt voor.
Een aantal redenen heb ik reeds genoemd, dus die herhaal ik niet meer.

Ik heb veel mensen gezien net als ik, niet geschikt om in een groep te moeten vertellen of je Kerstmis, sinterklaas, of mandala's inkleuren leuk vindt, en zo ja, waarom niet. Nee. In mijn geval was het een instelling op commerciële basis.
Foute koek, dus!
Mensen te laten deelnemen die a priori niets hebben aan al dat gelul wat je daar te horen krijgt. En maar aannemen was het wat de klok sloeg...
Iedereen kon er na een verwijzing van de huisarts, naartoe, 5 dagen per week.
eenbhele werkweek, dus.

Nou, in de hedendaagse maatschappij komen er alleen maar meer mensen die dit leven niet kunnen handlen en dus vastlopen...
Ik weet zeker dat de portemonnee van al die "ogen" en counselors, sociotherapeuten en noem de hele fuckzooi maar op, er een zeer dik belegde boterham aan overhouden. Jazeker!

De druk loopt alleen maar op, met enorme wachtlijsten tot gevolg.
Een jaar wachten is al haast normaal geworden!

En...ik vertrouw die mensen niet.
Ze krijgen allemaal zeer persoonlijke informatie en zeer precaire zienswijzen te horen waarvan grof misbruik zeer zeker tot de mogelijkheden behoort EN er IS hier en daar zwaar misbruik gepleegd onder het mom van: " dit is voor jou de juiste therapie" waarna de schade onherstelbaar is. Zogenaamde "noodzakelijke" massages en zo. Zo kwetsbaar als sommige deelnemers zijn.

Ik heb enkele vrouwen gekend en gesproken, waarbij de grenzen zeer ver overschreden waren. Tot verkrachting aan toe. Ja. Zo erg kan het zijn!

Daarom zeg ik tegen iedereen bij wie deze behandeling overwogen wordt, als volgt:

Bezint, eer gij begint!

Klik om te vergroten...

Ik snap wat je bedoeld.
Alleen in mijn geval ga ik naar een "support groep" van de depressievereniging.
Dit is GEEN groepstherapie.

Ik krijg trauma theraphie bij mijn psycholoog en dat is voor mijn ptss.
Dit doe ik alleen en heb ook geen behoefte aan theraphie in groepsverband.

Deze support groep van de depressievereniging is er om elkaar te ondersteunen.
Wat erkenning te vinden in de dingen waar je tegen aan loopt bij een depressie.
Die dingen waar je in je omgeving zo niet goed over kunt praten.
Iedereen bepaald hier zelf waar hij of zij over wil praten.
Er is dus geen vast onderwerp en verplicht groepsgesprekken zoals dat wel is bij groepstherapie.
Ook is dit een plek waar ze 1 x per maand samen komen en je ff onder de mensen bent.
Aangezien veel mensen met een depressie weinig tot geen sociale contacten heeft.

Voor het praten over mijn trauma's ga ik naar mijn psycholoog.
De support groep moet mij steuntje in de rug bieden.
Mocht ik dit niet zo ervaren laat ik het bij die ene x.
Maar ik sta open om alles te proberen wat mij aan mijn herstel kan vooruit brengen.
Bij de een zal het niks van waarde toevoegen en bij een ander misch heel veel.
Denk dat dit zeer persoonsgebonden is.

Absoluut.
Bij de één helpt het, bij de ander niet.
Mij heeft indertijd de AA geholpen om zeker het eerste jaar na het stoppen met zuipen dat zo te kunnen houden.
Dat was 1 x per week met een wisselend aantal mensen, die hetzelfde meemaakten, het nog eens over die drank te hebben en te horen hoe anderen het konden volhouden - of - een terugval kregen en weer opnieuw de strijdbijl op te moeten graven om weer nuchter te blijven. Sommige deelnemers hadden diep tragische zaken moeten doorworstelen, ik leerde daarvan.
Jazeker.
Maar ik liet me zeer zeker niet meeslepen met de ellende van anderen, ik sprak a l l e e n over drank, en hoe je er vanaf kon blijven. De rest van de narigheid hield ik vóór me. Overigens, ondanks dat waren er mensen, die uiteindelijk toch faalden, en weer verdwenen in de maalstroom die ethyl alcohol veroorzaakt...
Dus ja, een groep met mensen met d e z e l f d e problemen, dat k a n zinvol zijn.

De Zandman zei:

Absoluut.
Bij de één helpt het, bij de ander niet.
Mij heeft indertijd de AA geholpen om zeker het eerste jaar na het stoppen met zuipen dat zo te kunnen houden.
Dat was 1 x per week met een wisselend aantal mensen, die hetzelfde meemaakten, het nog eens over die drank te hebben en te horen hoe anderen het konden volhouden - of - een terugval kregen en weer opnieuw de strijdbijl op te moeten graven om weer nuchter te blijven. Sommige deelnemers hadden diep tragische zaken moeten doorworstelen, ik leerde daarvan.
Jazeker.
Maar ik liet me zeer zeker niet meeslepen met de ellende van anderen, ik sprak a l l e e n over drank, en hoe je er vanaf kon blijven. De rest van de narigheid hield ik vóór me. Overigens, ondanks dat waren er mensen, die uiteindelijk toch faalden, en weer verdwenen in de maalstroom die ethyl alcohol veroorzaakt...
Dus ja, een groep met mensen met d e z e l f d e problemen, dat k a n zinvol zijn.

Klik om te vergroten...

gezond verstand.
dat was puntje dat ik in je teksten lees en nog vergeten was te benoemen.

Thnx. Ik probeer hier om het kunnen omgaan met middelen alsook het nalaten van verkeerd gebruik, mede te bespreken en als het mij lukt, mensen te helpen om van zekere middelen te stoppen.
Soms neem ikzelf een research chemical en ook dit zet ik hier vaak in een report hier neer.
In de hoop dat er iemand is die daar toch iets aan kan hebben.
Hoe weinig, ook.

De Zandman zei:

Thnx. Ik probeer hier om het kunnen omgaan met middelen alsook het nalaten van verkeerd gebruik, mede te bespreken en als het mij lukt, mensen te helpen om van zekere middelen te stoppen.
Soms neem ikzelf een research chemical en ook dit zet ik hier vaak in een report hier neer.
In de hoop dat er iemand is die daar toch iets aan kan hebben.
Hoe weinig, ook.

Klik om te vergroten...

Hoe gaat het met Tasja..?? ☺️

Met Tasja gaat het heel goed, @Syl die laat merken dat ze het hier wel goed getroffen heeft.
Ze doet haar werk best wel goed, soms is ze te laat maar ze reageert altijd.
Ik krijg uren meer slaap, soms word ik niet eens bewust wakker, maar de narigheid in de nachtelijke uren stopt wel degelijk.
Ze is eigenlijk overal aanwezig, waar ik ook ben.
Dat heeft in deze korte tijd al een heel sterke band gevormd.
Als zij ergens niet welkom is, dan zet ik op die plaats, of bij die mensen, zelf geen stap meer over de drempel heen.
Zij ergens niet in, dan ik ook niet!
Niet te geloven maar er zijn mensen die niets van (hulp) honden willen weten...jazeker.
Nou heb ik sowieso een zeer beperkte kennissenkring, want vrienden heb ik maar twee mensen, waarvan er 1 in het buitenland woont, ruim 400 km verderop. De andere 85 km.

En bij de mensen die geen hond in huis willen hebben, en die zijn er! Daar houdt het bij mij ook meteen op...er is één gezin wat iets tegen hondenharen heeft en daar ben ik helemaal klaar mee.
ik ga daar niet meer heen.
Die vrouw des huizes wil haar huis brandschoon hebben en zelfs haar eigen man, die een hond wil hebben, mag dit niet van haar...typisch een gevalletje smetvrees, als je het mij vraagt...
Ik weet nog wel een passende groepstherapie adres voor dat vrouwmens overigens. Ja..

Maar goed met Tasja is het ( en bij mij) heel erg goed! Ik zou haar veeeel eerder moeten hebben gekregen eigenlijk, maar ja. Dat gaat niet zomaar...

Ik heb nog geluk gehad!
Heel veel mensen willen geen zwarte hond ( of kat)
Omdat ik daar heel anders tegenaan kijkt, kreeg ik Tasja veel sneller als hulphond omdat ze zwart is!
Prima voor elkaar zo...!

De Zandman zei:

Met Tasja gaat het heel goed, @Syl die laat merken dat ze het hier wel goed getroffen heeft.
Ze doet haar werk best wel goed, soms is ze te laat maar ze reageert altijd.
Ik krijg uren meer slaap, soms word ik niet eens bewust wakker, maar de narigheid in de nachtelijke uren stopt wel degelijk.
Ze is eigenlijk overal aanwezig, waar ik ook ben.
Dat heeft in deze korte tijd al een heel sterke band gevormd.
Als zij ergens niet welkom is, dan zet ik op die plaats, of bij die mensen, zelf geen stap meer over de drempel heen.
Zij ergens niet in, dan ik ook niet!
Niet te geloven maar er zijn mensen die niets van (hulp) honden willen weten...jazeker.
Nou heb ik sowieso een zeer beperkte kennissenkring, want vrienden heb ik maar twee mensen, waarvan er 1 in het buitenland woont, ruim 400 km verderop. De andere 85 km.

En bij de mensen die geen hond in huis willen hebben, en die zijn er! Daar houdt het bij mij ook meteen op...er is één gezin wat iets tegen hondenharen heeft en daar ben ik helemaal klaar mee.
ik ga daar niet meer heen.
Die vrouw des huizes wil haar huis brandschoon hebben en zelfs haar eigen man, die een hond wil hebben, mag dit niet van haar...typisch een gevalletje smetvrees, als je het mij vraagt...
Ik weet nog wel een passende groepstherapie adres voor dat vrouwmens overigens. Ja..

Maar goed met Tasja is het ( en bij mij) heel erg goed! Ik zou haar veeeel eerder moeten hebben gekregen eigenlijk, maar ja. Dat gaat niet zomaar...

Klik om te vergroten...

Super om te lezen, echt waar!! 😍😍
Ik zou wel benieuwd zijn hoe mijn slaapritme zou veranderen met zon hulphond.
Ik droom extreem realistisch en heel veel nachtmerries.
Hierdoor word ik nooit uitgerust wakker.
Laatst hoorde ik de bel weer in mijn slaap..
Ik sprong serieus mijn nest uit en liep naar de voordeur.
Waar dus niemamd was omdat het dus weer in mijn droom was blijkbaar.
Van de week had ik ook weer een nachtmerrie.
Ineens kneep iemand mij net onder mijn nek in mijn vel.
Ik zat rechtop in bed en keek geschrokken om me heen..
Wtf wie had mij zojuist geknepen...
Maar er was niemand, was gewoon alleen.
Vaak blijven nare dromen en nachtmerries ook de hele dag bij je in je hoofd en voel je je er de hele dag naar van.

Ik vind het super voor jou dat je zon goede lieve hulphond hebt.
Ik begrijp helemaal dat als de hond ergens niet welkom is jij er ook niet heen wil.
Jullie zijn eem team samen, soulmates en die haal je niet uit elkaar.

Ben echt blij voor je!!! 🥰🥰🥰

On topic,
Wij hebben één heel belangrijk punt inzake het ( gaan) volgen van d psychotherapie en groepstherapie totnogtoe vergeten te vermelden...
Dat ga ik alsnog even toevoegen.
Dit punt is:

Met welk d o e l ga je deze weg bewandelen?
Als theekransje 1 x per week?
Je wilt " veranderen"
Je wilt meer duidelijkheid inzake jouw problemen?
Je wilt van gedachten wisselen met gelijkgestemden?
Je wilt je verslaving(en) bespreken en aanpakken?

Je wilt....iets anders?

en nu jullie input hierover.

Qua gelijkgestemden, dat was bij mij de AA.
Qua veranderen, dat is bij mij faliekant mislukt.
Dit gaat ook helemaal niet, hooguit bij jonge mensen werkt dit misschien, maar na het 25 e tot 30 e levensjaar k a n je helemaal niet meer veranderen.
Je kunt hooguit iets " bijbuigen".

Qua duidelijkheid, daarin heeft niets of niemand mij geholpen, omdat er t. Ik ben er aan de bniemand bij was, die in oorlogsgebied geweest was, laat staan, dat zij daar duidelijkheid in konden geven.
Een theekransje, ik kan mijn tijd veel beter gebruiken voor iets dat nuttig is.
Veranderen, ik?? Mislukt. Volledig.
Van gedachten wisselen? Zeer beperkt mogelijk bij mij.
Verslavingen aanpakken?
Volledig mislukt. Ik ben daar eerder verslaafd geraakt aan voorgeschreven medicatie zoals de gevreesde benzo's...
De facto:
Deze hulpverlening is naast volkomen mislukt, met name zeer schadelijk voor mij geweest.
Het heeft ook veel te lang geduurd, dit omdat de leiding bleef doordrammen dat ik daar " goed zat", en dat ik vooral door moest gaan, om de zaken " affer" te kunnen maken".
Wat nou " affer"....

Wat was mijn doel toen?
Meer duidelijkheid over het steeds opnieuw vastlopen met mijzelf.
Resultaat na ruim 6 maanden oeverloos gelul:
Mispoes! Mischlungen!

Zoals al eerder gezegd, je moet het uiteindelijk z e l f oplossen en het z e l f doen.

De Zandman zei:

Niet te geloven maar er zijn mensen die niets van (hulp) honden willen weten...jazeker.

Klik om te vergroten...

Niet iedereen hoeft van honden te houden maar een hulp-hond niet toelaten is asociaal naar degene toe die zo'n beest heeft.

De Zandman zei:

Heel veel mensen willen geen zwarte hond ( of kat)

Klik om te vergroten...

Da's gewoon weird. Lijkt wel racistisch.
Black is beautiful.

QueerMan zei:

Niet iedereen hoeft van honden te houden maar een hulp-hond niet toelaten is asociaal naar degene toe die zo'n beest heeft.

Klik om te vergroten...

Eens. Ik heb liever ook geen hond in mijn huis de boel te bekrassen, haren achter te laten, etc. Maar als iemand echt zo'n hulp-hond nodig heeft maak ik wel een uitzondering.

Hangt er ook vanaf hoe goed getraind een hond is en het lijkt me dat een hulphond heel goed getraind is.

De Zandman zei:

Wij hebben één heel belangrijk punt inzake het ( gaan) volgen van d psychotherapie en groepstherapie totnogtoe vergeten te vermelden...
Dat ga ik alsnog even toevoegen.
Dit punt is:

Met welk d o e l ga je deze weg bewandelen?
Als theekransje 1 x per week?
Je wilt " veranderen"
Je wilt meer duidelijkheid inzake jouw problemen?
Je wilt van gedachten wisselen met gelijkgestemden?
Je wilt je verslaving(en) bespreken en aanpakken?

Je wilt....iets anders?

en nu jullie input hierover.

Klik om te vergroten...

Het begint soms eerder dan dit met dat je helemaal niet wil aangeven dat het niet langer gaat.

Je wil geen mietje of doetje zijn, niet zwak of slap en zeker niet zielig gevonden worden. Op de ergste momenten wil je helemaal niks meer en is slapen eigenlijk de fijnste vorm van zijn omdat je dan even niet hoeft te dealen met waar je last van hebt.
Andere dingen gaan door of je vindt dat deze voor moeten gaan. Vrienden die ziek worden waar je er voor wil zijn, kinderen waar je grote zorgen over hebt of werk waar je problemen op wil lossen omdat dat nou eenmaal je werk is; En je ergens iets hebt van dat je daar tenslotte voor betaald wordt.

Het kan zijn dat andere mensen dan ook vaak als eerste het 'stickertje' depressie opgeplakt krijgen bij je huisarts waar je als eerste aanklopt met iets van 'ik zal toch eens om hulp vragen'. Met een beetje geluk laat die je rustig uitpraten en begint nog niet tijdens het eerste gesprekje een recept in te vullen voor anti-depressiva (meestal SSRI's).
Zo'n huisarts kan dan soms een beetje uitleggen dat hoe je je voelt kan komen door een aanleg, door levenservaringen of door allebei. Als hij of zij vraagt waar het allemaal niet loopt, komt werk (of studie) ook aan bod. Gaat het daar over dan kan er een ander stickertje (bij) komen als burn-out, overspannen of een 'aanpassingsstoornis'.

Daar kun je nog één of meer keren over praten, daarna ga je sinds een paar jaar naar een (hbo opgeleide) praktijkondersteuner en daarvoor naar een (universitair opgeleide) eerstelijns of GZ-psycholoog. Als je gelukt hebt laat hij of zij je ook uitpraten met een open houding en het stellen van open vragen zodat deze persoon en jijzelf een beetje een compleet beeld krijgt van hoe jij je voelt en welke dingen er spelen in je leven.
Met een beetje pech heb je het gevoel dat deze mensen vinden dat je je aanstelt als je probeert woorden te geven aan je emoties en dat je moe bent.
Of eigenlijk wil je helemaal bepaalde dingen niet vertellen die eens - of een paar keer - hebt meegemaakt of die je (als kind of daarna) overkwamen, want de persoon tegenover jou die ken jij helemaal niet en deze kent jou niet; Je weet nog niet of je deze man of vrouw kunt vertrouwen met al die dingen die ontzettend persoonlijk zijn.
Heb je wel het gevoel dat die persoon ok is en je oprecht wil helpen, kun je alsnog de pech hebben dat je bij het vertellen van het voorafgaande een blik en houding ziet van schrik en bijna paniek, eigenlijk nog voor je klaar bent.

Hier ergens kun je dan voor de tweede keer doorverwezen worden nu naar een instelling of naar een individuele therapeut o.i.d.
Daar gaat het in een gesprek van een uurtje over dezelfde of soms nieuwe diagnoses. De instellingen hebben veelal een aanbod klaar liggen waar meestal groepstherapie een meer of minder groot onderdeel van uitmaken; Individuele hulpverleners hebben soms ook een groepsaanbod, soms niet.


In de meeste gevallen die ik mee maakte, 2 of 3 uitzonderingen daargelaten, heb je net als bij de eerdere schrik/paniek van de praktijkondersteuner het gevoel dat de psychotherapeut of -loog etc. niet helemaal kunnen omgaan met wat mensen elkaar soms aandoen in het leven, die zij alleen lezen in de krant of in hun studieboeken en die jij je gewoon herinnert.

Back on topic:
Je wil minder moe zijn.
Je wil je sterker voelen;
Je wil je vrolijker voelen;
Je wil af van vervelende gedachten en herinneringen;
Je wil weer meer plezier kunnen maken, wat je eerder ook is gelukt;
Je wil wel graag dat dit dan nu blijvend is;
En last but not least wil je graag je leven weer oppakken en de dingen aan kunnen die bij het leven nu horen.

Als je niet het gevoel hebt dat dit ergens tussen een half tot heel jaar beter lukt, denk je aan het zoeken naar een andere hulpverlening, en reageren therapeuten teleurgesteld en hoor je zeggen dat je op de goeie weg bent. Wacht je daarmee of doe je dat later dan zeg een/anderhalf jaar, of nadat je een keer geswitcht bent dan wordt er daarna hardop nagedacht in je intake fases over weer nieuwe diagnoses die kunnen gaan over dingen waar je zelf niet echt het gevoel hebt dat je daar last van hebt.

Op zichzelf ben ik in een groepstherapie wel eens andere leden van die groep tegengekomen die me na het vertellen in de groep (maar bijna stiekem buiten die setting en het controlerend oog van de groepstherapeut) een goed gevoel gaven. Me zeiden: wordt maar boos; En me een keer lieten meppen tegen een letterlijke boksbal.

Ik weet niet of ik herken wat je zei @De Zandman over dat je een keer naar huis ging na groepstherapie en dat dit niet verantwoord was.
Na een individuele gesprek met een therapeut bij een (commerciële) GGZ instelling weet ik namelijk niet meer hoe ik thuis ben gekomen nadat we een soort van EMDR hebben losgelaten op een nare herinnering. Maar ja, het uur was om en volgende klant stond op de stoep en je moest het gebouw uit.

Blijkbaar is luisteren en horen wat iemand zegt best lastig. Ik denk dat dit in groepstherapieën alleen maar moeilijker is voor mensen - die eigenlijk altijd zelf zo weinig mee hebben gemaakt in hun leven - en dan in zo'n groep nog een beetje eerder niet het geduld hebben om het hele verhaal aan te kunnen horen, of al binnen 10 tellen aanslaan en je willen gaan helpen maar wat toch vooral overkomt als dat je je bek moet houden over dingen die je - en dat geef ik grif toe - nu eenmaal niet direct in beschaafd gezelschap of op een feestje vertelt.


Aan het einde van het liedje wil je nog steeds niet zwak zijn en krijg je tegelijkertijd het idee dat het overgrote deel van de mensen die psychologie gingen studeren zelf niet heel sterk zijn en daarom maar die studie kozen, wat hen niet heel erg heeft geholpen.

Dat i s ook zo....getuige mijn Tasja!

Betreffende het onverantwoord naar huis ( laten) rijden kan ik nog dit zeggen:
Die situatie heeft enkele maanden zo geduurd.
Ik was zo geestelijk uitgeput, lees: volledig sufgetherapeutiseerd, dat ik in wezen niet meer alert genoeg was, om veilig aan het verkeer te kunnen deelnemen.
Want al dat gepraat en dit onderbouwen kost ontzettend veel energie. En dat gaat thuis nog een keer gewoon door.... Tenminste, bij mij. Kei kapot was ik.

Dit heeft uiteindelijk ertoe geleid, dat ik dit allemaal niet meer aankon, dat gepraat met mensen, die je naderhand nooit meer zult zien, dus dit leidde ernaartoe dat ik thuisbleef.
Er werd gebeld hoe het met mij ging, en ik zei letterlijk: ik stop ermee, want ik ben mezelf langzaamaan aan het vermoorden. Ik trek dit gedoe niet meer.
Aju paraplu, het moge iedereen verder goed gaan.

En dat........was dat.
Helemaal in de prak geraakt.
En toen kwam de benzo periode.
Ook alweer zoiets.
Ik ben er in de verslaving kliniek weer bovenop gekomen. anyway,
Dit hoort thuis in een ander draadje.