DrugsForum.nl

Okey en tot hier reikt mijn filosofische denk mogelijkheden

Nihilist88 zei:

Ik ben hier best apart in en redelijk apathisch in. Vb, mijn grootouders langs mn ma haar kant en waar ik zowel met m'n ma als haar ouders goede band had, ik vroeger rond mn 19-20j zelfs enkele maanden bij mn grootouders verbleef, toen de thuissituatie te verhit was, vooral tussen mij en mn pa (heel destructief, vijandigheid, haat), zij echt zot goed waren vr mij en al de kleinkinderen, zowel voor iedereen klaarstaan als op financieel vlak. En toen ze beide nog jaaaren gezond waren, ik er echt met veel moeite en op aandringen van mn ma hun opzocht en dan vaak nog vr het geld. Ze dan zo blij waren me eindelijk nog is te zien, ze je graag vaker willen zien, maar ik daar totaal geen gehoor aan gaf en wanneer ik terug nr huis vertrok, dacht in mezelf, allé daar zenk weer van af.
Dan toen mn grootvader achteruit ging door eerst kleiner herseninfarct en dan nog en snel achteruit ging en uiteindelijk overleed. Wist ik ni goe hoe te reageren, ben ik zelfs ook ni naar de begrafenis geweest, ook daarna niet omzien nr mn grootmoeder, die nog enige tijd (denk 2 jaar) in hun huis woonde, maar ze meer last kreeg van dementie en dan ook in de dementie afdeling van het rusthuis werd geplaatst...mijn desinteresse en nul inlevingsvermogen tegenover haar n mn ma bleef op laag pitje.
Vorig jaar is mn grootmoeder dan ook gestorven. Als m'n ma dat dan laat weten aan mij, ben ik zo koeltjes en moet ik zo hard nadenken om de 'juiste' empathische woorden van medeleven te uiten. En hier ben ik eveneens niet nr de begrafenis geweest, zonder enig schuldgevoel. Ik heb wel vaker doorheen mn leven, dat ik op kleinere dingen juist buiten proportioneel heftig emotioneel reageer en bij zaken waar anderen dan normaal wel emotioneel op reageren, ik deze reactie juist totaal mis.

Klik om te vergroten...

Goed dat je dat opmerkt bij jezelf. Lijkt net of je jezelf vervreemd van de liefde. Dat je als het ware doet alsof de liefde er niet bij hoort. Klinkt als een beschermingsmechanisme. Je zou je er eens in kunnen verdiepen. Juist liefde maakt het leven mooi en het waard.

Ikzelf neigde er eerder naar de andere kant op te schieten. Een deel van mijn jeugd was ik intens bang om mijn ouders en opa en oma te verliezen. Zo bang dat ik er wel eens om kon huilen. Terwijl er dus niets kwa gezondheid aan de hand was. Vond ik ook altijd erg apart. Heb me daarom ook verdiept in sterven, zingeving en liefde. Sindsdien heb ik die angst niet meer. Nu ben ik nog soms in vlagen bang dat ik zelf dood ga ivm mijn kleine kinderen. Ook geen reëele angst

Als je een overleden dierbare nog één ding zou willen zeggen (los van ik houd van je en ik mis je) wat zou je zeggen?

Wat ik tegen mijn overleden vader zou zeggen is niks, want die heb ik praktisch niet gekend.

Mijn moeder heeft een zwaar leven gehad. Is gepest, is verstoten thuis, weggelopen op haar zestiende, meerdere keren bedrogen door mannen die haar verlieten, vernederd door schoonfamilie, slechte gezondheid, twee kinderen grootgebracht met een man die een alcohol en charlatan met losse handjes bleek te zijn, terwijl ze altijd en overal positief in was en altijd liefde en empathie toonde tegen iedereen. Tuurlijk had mijn moeder slechte kanten, ze is een mens. Maar ze heeft ons alles gegeven wat we nodig hadden, en meer. Ik heb een geweldige jeugd gehad.

Maar wat ik tegen mijn moeder zou zou vragen zou zijn: "hoe heb je het kunnen pikken dat je zoveel shit over je heen krijgt en toch twee zonen hebt grootgebracht, in je eentje, zonder in elkaar te storten? Hoe kan je pikken dat je zoveel ellende krijgt, die je absoluut niet verdient, maar toch hebt volgehouden? Hoe kan het dat je, net als mij, als emotioneel en kwetsbaar persoon toch boven die berg bent uitgekomen? HOW?

Mijn ouders waren al uit elkaar voordat herinneringen kon aanmaken en heb 16 jaar Heen weer gegaan

Dirkjan zei:

Maar wat ik tegen mijn moeder zou zou vragen zou zijn: "hoe heb je het kunnen pikken dat je zoveel shit over je heen krijgt en toch twee zonen hebt grootgebracht, in je eentje, zonder in elkaar te storten? Hoe kan je pikken dat je zoveel ellende krijgt, die je absoluut niet verdient, maar toch hebt volgehouden? Hoe kan het dat je, net als mij, als emotioneel en kwetsbaar persoon toch boven die berg bent uitgekomen? HOW?

Klik om te vergroten...

Dit had zomaar een vraag van mij kunnen zijn, wauw! Haar leven was/is zwaar onder andere omstandigheden wel maar ook voor ons (twee zoons) nog steeds een grote mysterie waarom en hoe ze alles gepikt, jarenlang doorstaan en overleefd heeft. Alleen leeft mijn moeder nog en ook gescheiden eindelijk maar wel 20 jaar te laat helaas. In het hele proces zichzelf compleet weggecijferd voor haar zoons. In geen 1000 duizend jaar kan ik haar terugbetalen voor de emotionele en fysieke schade die zij daaraan heeft ondervonden.

Chr0nic zei:

Dit had zomaar een vraag van mij kunnen zijn, wauw! Ook voor ons (twee zoons) nog steeds een grote mysterie waarom en hoe ze alles gepikt, jarenlang doorstaan en overleefd heeft. Alleen leeft mijn moeder nog en ook gescheiden eindelijk maar wel 20 jaar te laat helaas. In het hele proces zichzelf compleet weggecijferd voor haar zoons. In geen 1000 duizend jaar kan ik haar terugbetalen voor de emotionele en fysieke schade die zij daaraan heeft ondervonden.

Klik om te vergroten...

Ik weet nog in het ziekenhuis toen ze de diagnose kreeg dat het niet meer goed kwam. 3-4 maanden met geluk. We hebben toen op een bankje buiten en ziekenhuis gezeten en ze heeft alles eruit gehuild. Alle pijn alle ellende alle verdriet. Alles kwam naar boven. En ze zei: beloof me dit, laat niemand je vernederen of wijsmaken dat je iets niet kan. Laat niemand je ooit wijsmaken dat je het niet waard bent om te leven. Leef je leven, omarm het, en zorg alsjeblieft dat wanneer het moment komt dat je “kunt” settelen met een vrouw, ga ervoor, maar ga niet voor de eerste de beste die je tegenkom

Dirkjan zei:

Maar wat ik tegen mijn moeder zou zou vragen zou zijn: "hoe heb je het kunnen pikken dat je zoveel shit over je heen krijgt en toch twee zonen hebt grootgebracht, in je eentje, zonder in elkaar te storten? Hoe kan je pikken dat je zoveel ellende krijgt, die je absoluut niet verdient, maar toch hebt volgehouden? Hoe kan het dat je, net als mij, als emotioneel en kwetsbaar persoon toch boven die berg bent uitgekomen? HOW?

Klik om te vergroten...

En niet vergeten te bedanken als je haar dan toch spreekt!

Gelukkig zijn er ook een sterke mensen op deze wereld die ondanks de moeilijke persoonlijke omstandigheden hun kinderen voorop blijven stellen en niet in de steek laten.

Ik zou tegen m'n opa willen zeggen sorry dat ik niet meer naar je toekwam op een gegeven moment, maar dat kwam doordat je altijd negatief was op het laatst en ik kon daar als kind gewoon niet mee omgaan, omdat je m'n grote maat was.

Was net te laat bij hem toen hij stierf om hem dat te zeggen.

djiego zei:

Ik zou tegen m'n opa willen zeggen sorry dat ik niet meer naar je toekwam op een gegeven moment, maar dat kwam doordat je altijd negatief was op het laatst en ik kon daar als kind gewoon niet mee omgaan, omdat je m'n grote maat was.

Was net te laat bij hem toen hij stierf om hem dat te zeggen.

Klik om te vergroten...

Je opoe weet dat, anders was hij niet gegaan

Wanneer ik mensen zie die kwaad doen denk ik aan wat een boedhist ooit zei, iets in de trant van:

"We know that you are suffering a lot. It it not out intention to make you suffer more. On the contrary. Please tell us of your suffering, so we can ease your pain. Just by compasionate listing you can help another person to suffer less. Because someone who hurt people is in pain and needs help".

Waarmee ik niet alles wil goedpraten. Maar niemand wilt opzettelijk kwaad doen. Die mensen zijn verdwaald. Psychisch zijn ze de weg kwijt geraakt. En dat is triest. En datzelfde geld voor mijn vader. Hij is ooit met mijn moeder getrouwd en was ooit een hele lieve aardige man. Maar hij heeft fouten gemaakt, is zichzelf kwijtgeraakt en is ontspoord.

djiego zei:

En niet vergeten te bedanken als je haar dan toch spreekt!

Klik om te vergroten...

Dat heb ik toevallig gedaan, nog voor de diagnose. Althans, voor de diagnose officieel kanker bleek te zijn (we hadden al een voorgevoel). Ik zei letterlijk: "ik wil dat je weet hoe belangrijk je voor me bent geweest, en hoe dankbaar ik ben voor hoe je me hebt opgevoed". No joke. Het feit dat ik dat heb kunnen zeggen is een zegen. Maar wat ik aan het begin van het topic vroeg, hoe ik het me niet kan voorstellen hoe al die ellende die ze heeft meegemaakt haar liefde voor mij en mijn broer nooit in de weg heeft gestaan. En dat ze alles "gepikt" heeft. Dat begrijp ik nog steeds niet.

Casaan zei:

Je opoe weet dat, anders was hij niet gegaan

Klik om te vergroten...

Wauw. Heel erg mooi. Dit raakt me.

Dirkjan zei:

En dat ze alles "gepikt" heeft. Dat begrijp ik nog steeds niet.

Klik om te vergroten...

Uit liefde voor jou
Uit liefde voor je broer

Om jullie op te zien groeien tot volwassen mannen.

Moederliefde

Ze heeft gedaan wat ze dacht dat het beste was

Casaan zei:

Heerlijke spelfout, voor mijn kleine zus ben ik al jaren haar grote boer, sinds precies diezelfde spelfout.

Klik om te vergroten...

Hahahaaaa!! Ohhh ik kom niet meer bij! Zo grappig! Ik had deze spelfout niet gezien.

Casaan zei:

Camus weet wel hoe

Klik om te vergroten...

Ja doe het dan!

(grapje! Ff je levenslust triggeren)

Casaan zei:

Ofwel ik kan nog niet met mijn emoties omgaan, ofwel mijn ouders zijn ziende blind.
Ook sluit ik niet uit dat beide van toepassing kan zijn. Ik ga het testen op ouder 2.

Klik om te vergroten...

Ik denk dat je nog niet met je emoties om kan gaan

. Gelukkig met jou zo ongeveer de hele wereldbevolking. Scheelt weer hè. Haalt de lading er vanaf. Geduld is een groot goed. Knuffel!

Casaan zei:

Ja! Kijken! Je gaat meer leren over hoe je moeder het vol kon houden. Misschien is het metaforisch, ik snap absoluut wat @Gemberthee hiermee wil zeggen.

Klik om te vergroten...

Ps. Op alle andere berichten reageer ik later. Te interessant dit! Precies waar het langs alle kanten schuurt, kunnen er heel mooie dingen opkomen. Nu heb ik eerst lieve kindjes om voor te zorgen.

Er is een forum over het leven en er is het leven.
Maak onderscheid

Casaan zei:

Camus weet wel hoe

Klik om te vergroten...

Ik had ooit een grap over camus, hier
Jij zei:

Casaan zei:

Ik vind de gedachte intrigerend en wil wel een potje knikkeren met die Camus

Klik om te vergroten...

En toen zei ik:

Dirkjan zei:

Chillen met Camus is echt kut, want bij alles wat je doet zegt ie: “maar wat heeft het voor zin?”
Sta je gewoon een tosti te bakken.

Klik om te vergroten...

Is dat triest, oud materiaal gebruiken? Wat maakt het uit.

Dirkjan zei:

Ik had ooit een grap over camus, hier
Jij zei:

En toen zei ik:

Is dat triest, oud materiaal gebruiken? Wat maakt het uit.

Klik om te vergroten...

Ja?

Dirkjan zei:

Wanneer ik mensen zie die kwaad doen denk ik aan wat een boedhist ooit zei, iets in de trant van:

"We know that you are suffering a lot. It it not out intention to make you suffer more. On the contrary. Please tell us of your suffering, so we can ease your pain. Just by compasionate listing you can help another person to suffer less. Because someone who hurt people is in pain and needs help".

Waarmee ik niet alles wil goedpraten. Maar niemand wilt opzettelijk kwaad doen. Die mensen zijn verdwaald. Psychisch zijn ze de weg kwijt geraakt. En dat is triest. En datzelfde geld voor mijn vader. Hij is ooit met mijn moeder getrouwd en was ooit een hele lieve aardige man. Maar hij heeft fouten gemaakt, is zichzelf kwijtgeraakt en is ontspoord.

Klik om te vergroten...

Jeetje wat een mooie post! Ik heb er ff geen woorden voor.... ik ben oprecht blij voor je dat je dit kan posten over je vader. Liefdevol. Dat is mooi.

Dirkjan zei:

Dat heb ik toevallig gedaan, nog voor de diagnose. Althans, voor de diagnose officieel kanker bleek te zijn (we hadden al een voorgevoel). Ik zei letterlijk: "ik wil dat je weet hoe belangrijk je voor me bent geweest, en hoe dankbaar ik ben voor hoe je me hebt opgevoed". No joke. Het feit dat ik dat heb kunnen zeggen is een zegen.

Klik om te vergroten...

Ik kreeg tranen in mijn ogen toen ik dit las. Ik denk heel vaak na over de dood.... ik probeer het me bv ook voor te stellen hoe het afscheid zal zijn als mijn ouders dood zouden gaan. Ik weet zeker dat het niet eens in de buurt komt van wat jij nu schrijft. Ligt het aan mij? Ik ben er best wel van onder de indruk van hoe dat bij jou is gegaan. Als ik dat als moeder zou mogen horen van mijn kind dan zou ik misschien wel ter plekke willen gaan, beter wordt het leven niet!

Dirkjan zei:

Maar wat ik aan het begin van het topic vroeg, hoe ik het me niet kan voorstellen hoe al die ellende die ze heeft meegemaakt haar liefde voor mij en mijn broer nooit in de weg heeft gestaan. En dat ze alles "gepikt" heeft. Dat begrijp ik nog steeds niet.

Klik om te vergroten...

Ja nee dat begrijp ik dan ook weer niet met zo'n waardeloze zoon

. Grapje uiteraard!! Ik weet gewoon niet wat ik anders kan zeggen.

Veel rokjes op straat trouwens. Al gezien?

Nee geintje. Je klinkt opgewekter, geen idee of het zo is, en dit seizoen leent zich er perfect voor om eens te oefenen met wat je moeder je zei.

Gemberthee zei:

Ja nee dat begrijp ik dan ook weer niet met zo'n waardeloze zoon . Grapje uiteraard!!

Klik om te vergroten...

Ik houd van grapjes.

Gemberthee zei:

Veel rokjes op straat trouwens. Al gezien? Nee geintje. Je klinkt opgewekter, geen idee of het zo is, en dit seizoen leent zich er perfect voor om eens te oefenen met wat je moeder je zei.

Klik om te vergroten...

Interessante wending die je neemt. Van overleden moeder, naar rokjes op straat.

Niet verkeerd hoor. Integendeel. De lach op een begrafenis is vaak veel meer waard van bijvoorbeeld op een normale borrel of een uitje met werk. Omdat er emotie en verdriet gedeeld word is een lach op zo'n moment vaak betekenisvoller. Iets in de zin van "laten we een biertje drinken, ik trek wel een kistje open, oh nee, mijn moeder ligt er nog in" (even als voorbeeld hè, kan even niet een andere grap bedenken). Maar je snapt wat ik bedoel.

Dirkjan zei:

Ik houd van grapjes.

Interessante wending die je neemt. Van overleden moeder, naar rokjes op straat. Niet verkeerd hoor. Integendeel. De lach op een begrafenis is vaak veel meer waard van bijvoorbeeld op een normale borrel of een uitje met werk. Omdat er emotie en verdriet gedeeld word is een lach op zo'n moment vaak betekenisvoller. Iets in de zin van "laten we een biertje drinken, ik trek wel een kistje open, oh nee, mijn moeder ligt er nog in" (even als voorbeeld hè, kan even niet een andere grap bedenken). Maar je snapt wat ik bedoel.

Klik om te vergroten...

Hilarisch!!!!!

Als je een overleden dierbare nog een ding zou willen zeggen

Een reactie plaatsen