Kan vriendschap net zo waardevol zijn als therapie?

FredKroket zei:

Vrienden zijn geen hulpverleners.

Klik om te vergroten...

Klopt natuurlijk ook. Ik ga mijn topic dan ook een beetje aanpassen.

Dit is een vraag die ik een paar dagen geleden op een ander forum tegenkwam en ik vond het erg interessant.

Voor mij persoonlijk is echte vriendschap heel belangrijk. Vooral denk ik omdat ik vrijwel geen familie meer heb om op terug te vallen. De afgelopen vier jaar zijn door diverse omstandigheden vaak nogal moeilijk voor me geweest (begon dus met Covid en de lockdowns) en ik heb me vaak afgevraagd hoe ik het zonder vrienden had volgehouden. Ik heb een vrij kleine maar wel hechte vriendenkring die goed op de hoogte zijn van mijn problemen en waar ik heel veel mee kan bespreken. Tegelijkertijd sta ik altijd open voor ze als ze bij mij hun hart willen uitstorten.

Het is wel zo dat er een aantal dingen zijn die ik ook met vrienden nooit echt aandurf te bespreken. Dus dan zou therapie een geschikte en aanvullende hulp kunnen zijn. Toch merk ik vrijwel altijd dat een heel goed en open gesprek met een vriend(in) me weer even op het juiste pad kan brengen. Dus vriendschap heeft zeker een bepaalde therapeutische waarde voor me maar ik moet toegeven dat ik op een punt ben beland in mijn leven waar ik therapie als aanvulling waarschijnlijk wel nodig heb.

Mijn vraag is dus of jullie van mening zijn dat echte vriendschap net zo waardevol kan zijn als therapie. En ik bedoel dan voor personen die nog redelijk normaal kunnen functioneren zonder urgente hulp. Want dan is vriendschap een waardevolle aanvulling maar waarschijnlijk niet voldoende.

Bedankt weer voor enige feedback.

Deadwing zei:

Dit is een vraag die ik een paar dagen geleden op een ander forum tegenkwam en ik vond het erg interessant.

Voor mij persoonlijk is echte vriendschap heel belangrijk. Vooral denk ik omdat ik vrijwel geen familie meer heb om op terug te vallen. De afgelopen vier jaar zijn door diverse omstandigheden vaak nogal moeilijk voor me geweest (begon dus met Covid en de lockdowns) en ik heb me vaak afgevraagd hoe ik het zonder vrienden had volgehouden. Ik heb een vrij kleine maar wel hechte vriendenkring die goed op de hoogte zijn van mijn problemen en waar ik heel veel mee kan bespreken. Tegelijkertijd sta ik altijd open voor ze als ze bij mij hun hart willen uitstorten.

Het is wel zo dat er een aantal dingen zijn die ik ook met vrienden nooit echt aandurf te bespreken. Dus dan zou therapie een geschikte en aanvullende hulp kunnen zijn. Toch merk ik vrijwel altijd dat een heel goed en open gesprek met een vriend(in) me weer even op het juiste pad kan brengen. Dus vriendschap heeft zeker een bepaalde therapeutische waarde voor me maar ik moet toegeven dat ik op een punt ben beland in mijn leven waar ik therapie als aanvulling waarschijnlijk wel nodig heb.

Bedankt weer voor enige feedback.

Klik om te vergroten...

Zeker weten!

Ik heb een paar echte vrienden en 1 ervan steekt daar nog bovenuit als long time BFF (als ik het even in hedendaagse taal zou zeggen). Met hem kan ik werkelijk álles bespreken. Het gaat tegenwoordig helaas meestal over hem omdat het niet goed gaat in zijn thuissituatie. Hij zegt er enorm veel aan te hebben om hierover met mij te kunnen praten. Maar het is ook andersom geweest.

Therapie heeft zeker zijn plek, maar ik denk dat je met een paar of slechts 1 echte vriend al veel kunt doen wat dan met therapie niet meer hoeft. Al helemaal in combinatie met goede zelfreflectie en zelfliefde.

Ligt heel erg aan de reden waarom je therapie nodig hebt denk ik.

Vrienden zijn geen hulpverleners.

Mindless zei:

Ik heb een paar echte vrienden en 1 ervan steekt daar nog bovenuit als long time BFF (als ik het even in hedendaagse taal zou zeggen). Met hem kan ik werkelijk álles bespreken. Het gaat tegenwoordig helaas meestal over hem omdat het niet goed gaat in zijn thuissituatie. Hij zegt er enorm veel aan te hebben om hierover met mij te kunnen praten. Maar het is ook andersom geweest.

Klik om te vergroten...

Klopt helemaal. Al heb je maar een zo'n vriend. Dat kan al genoeg zijn. Ik heb er gelukkig drie.

Afhankelijk van de situatie kan je genoeg hebben aan je vrienden, of daarnaast toch echt behoefte hebben aan professionele hulp.

Vrienden zijn vitaal voor o.a. sociale reflectie, terwijl voor professionele behandeltrajecten je een goede therapeut nodig hebt.

Een goede therapeut weet bijvoorbeeld beter om te gaan met zaken als (complex) trauma en is daarin de juiste weg om jou daarin te begeleiden in een veilige omgeving.

Het is dus erg afhankelijk waarvoor je hulp nodig hebt en daarmee of je het bij je vrienden kan houden of dat je professionele hulp in moet schakelen.

En indien je het niet zeker weet dan kan je ook eerst een intake gesprek voeren bij een professionele therapeut die jou dan verder kan adviseren.

FredKroket zei:

Ligt heel erg aan de reden waarom je therapie nodig hebt denk ik.

Vrienden zijn geen hulpverleners.

Klik om te vergroten...

Klopt, maar ik denk dat aan de andere kant therapie ook vaak wordt aangewend, daar waar de combinatie echte vriendschap(pen), zelfreflectie en zelfliefde zou volstaan of zelfs een betere oplossing zou zijn.

Natuurlijk kan soms therapie ook juist weer nodig zijn om überhaupt op dat punt van vriendschap (betekenisvolle communicatie met naasten), zelfreflectie en zelfliefde te kunnen komen.

En inderdaad, soms is het probleem te complex om op te lossen zonder professional, zoals bijvoorbeeld diep trauma.

Misschien als je lichte psychische problemen hebt wel. Dan kan een vriendschap en goede gesprekken daarmee heel helpend en helend zijn. Zelfs gesprekken met onbekenden kunnen dat zijn omdat je dan toch vaak ook nog makkelijker praat dan tegen mensen die dichtbij je staan.

Maar ik heb bijvoorbeeld een complexe PTSS en daar heb ik toch echt wel professionele hulpverlening bij nodig gehad. Vrienden zijn geen hulpverleners en met dat soort diagnoses heb je wel meer nodig dan alleen een vriendschappelijk gesprek.

Mindless zei:

Klopt, maar ik denk dat aan de andere kant therapie ook vaak wordt aangewend, daar waar de combinatie echte vriendschap(pen), zelfreflectie en zelfliefde zou volstaan of zelfs een betere oplossing zou zijn.

Natuurlijk kan soms therapie ook juist weer nodig zijn om überhaupt op dat punt van vriendschap (betekenisvolle communicatie met naasten), zelfreflectie en zelfliefde te kunnen komen.

En inderdaad, soms is het probleem te complex om op te lossen zonder professional, zoals bijvoorbeeld diep trauma.

Klik om te vergroten...

Als je zelfreflectie en zelfliefde niet in je hebt, nooit hebt geleerd of om andere redenen daar niet bij komt vraag ik me sterk af wat je als als vriend daar in kan betekenen. Denk dat het ongezond is om zo sterk terug te vallen op vrienden buiten een advies, een luisterend oor/begrip of bemoedigende woorden om.

Ik heb het al te vaak meegemaakt in mijn kringen dat zulke situaties uiteindelijk een wig drijven in een vriendschap.

FredKroket zei:

Als je zelfreflectie en zelfliefde niet in je hebt, nooit hebt geleerd of om andere redenen daar niet bij komt vraag ik me sterk af wat je als als vriend daar in kan betekenen. Denk dat het ongezond is om zo sterk terug te vallen op vrienden buiten een advies of bemoedigende woorden om.

Ik heb het al te vaak meegemaakt in mijn kringen dat zulke situaties uiteindelijk een wig drijven in een vriendschap.

Klik om te vergroten...

Nee, ik bedoelde dat als je én vriendschap én zelfreflectie én zelflliefde combineert, je al zoveel kunt oplossen/genezen, zonder therapie. Niet dat vriendschap je zomaar even zelfreflectie of zelfliefde kan geven als je dat al niet kunt/hebt.

Edit:
Ik denk dat het beste wat je voor iemand hierin kunt doen, is leiden door voorbeeld. Door voor jezelf een leven met zelfreflectie en zelfliefde te hebben, kan iemand (mogelijk) de inspiratie krijgen dit ook in zichzelf te zoeken en vinden. Een advies of bemoedigend woord kan denk ik maar zeer beperkt wat doen, al kan het wel als steun voelen. Simpelweg een luisterend oor voor iemand zijn kan denk ik een stuk meer doen.

Ga mee in het stuk van Perenijsje.
Vaak is vriendschap niet voldoende om echt te behandelen. Wel om te praten en even wat leuks te doen. Maar ik wil als ik met vrienden ben ook niet dat het steeds om mij draait.

Ik heb ptss door de oorlog, en daar door deels vervormde verbindingen tussen de neuronen.

Om met beide te leren omgaan heb ik echt therapie nodig. Ondanks dat twee heel goede maten heel goed weten wat ik heb. Ze komen ook uit het groen

Kordie zei:

Maar ik wil als ik met vrienden ben ook niet dat het steeds om mij draait.

Klik om te vergroten...

Dit kan ik me ook goed voorstellen en is ook iets dat mijn best buddy me weleens zegt. Ondanks alle ellende (vrij zware kwesties) die er speelt, wil hij hier ook niet té veel de aandacht op richten. Even erover praten om het even "kwijt" te zijn helpt (of voelt tenminste enigszins goed), maar dan ook weer even andere dingen: de aandacht op iets anders dan zijn problemen.

En ja, wat betreft echte trauma is gewoon vriendschap zeker niet toereikend. Ik heb dit ook persoonlijk een keer ondervonden en hierin ervaren dat ik dit zwaar had onderschat. Ook onderschat wat voor negatief effect het op mij had als luisterend oor. Daar moet je echt iemand voor hebben die weet wat het is en ervoor opgeleid is daarmee om te gaan.

Mindless zei:

Dit kan ik me ook goed voorstellen en is ook iets dat mijn best buddy me weleens zegt. Ondanks alle ellende die er speelt, wil hij hier ook niet té veel de aandacht op richten. Even erover praten om het even "kwijt" te zijn helpt, maar dan ook weer even andere dingen: de aandacht op iets anders dan zijn problemen.

En ja, wat betreft echte trauma is gewoon vriendschap zeker niet toereikend. Ik heb dit ook persoonlijk een keer ondervonden en hierin ervaren dat ik dit zwaar had onderschat. Ook onderschat wat voor negatief effect het op mij had als luisterend oor. Daar moet je echt iemand voor hebben die weet wat het is en ervoor opgeleid is daarmee om te gaan.

Klik om te vergroten...

Wat goed is tussen jou en je Bf, en waar ik in mee ga qua mijn goede vriendschap;
Je doet samen leuke dingen. Dat is ook waardevol. Even een avondje niet aan de ellende dingen maar bv potje kaarten met potje bier

Kordie zei:

Wat goed is tussen jou en je Bf, en waar ik in mee ga qua mijn goede vriendschap;
Je doet samen leuke dingen. Dat is ook waardevol. Even een avondje niet aan de ellende dingen maar bv potje kaarten met potje bier

Klik om te vergroten...

Zeker weten. Dit zegt hij zelf ook: "ik heb dit echt zo nu en dan nodig: gewoon even deze luchtigheid, slap geouwehoer, lol".

Als onderbreking van de maar doorgaande ellende.

FredKroket zei:

Denk dat het ongezond is om zo sterk terug te vallen op vrienden buiten een advies, een luisterend oor/begrip of bemoedigende woorden om.

Klik om te vergroten...

Hier ben ik het ook mee eens. Het gaat om de juiste balans.

Kordie zei:

Wat goed is tussen jou en je Bf, en waar ik in mee ga qua mijn goede vriendschap;
Je doet samen leuke dingen. Dat is ook waardevol. Even een avondje niet aan de ellende dingen maar bv potje kaarten met potje bier

Klik om te vergroten...

Entertainment als gezonde afleiding is natuurlijk ook belangrijk. Ik ga regelmatig uit eten, soms naar de bios of een concert met vrienden. Alleen maar over je eigen ellende praten leidt uiteindelijk ook tot niks. Ik doelde eigenlijk ook meer op het klaar voor je staan (of andersom) wanneer nodig.

Perenijsje zei:

Maar ik heb bijvoorbeeld een complexe PTSS en daar heb ik toch echt wel professionele hulpverlening bij nodig gehad. Vrienden zijn geen hulpverleners en met dat soort diagnoses heb je wel meer nodig dan alleen een vriendschappelijk gesprek.

Klik om te vergroten...

Ook helemaal mee eens.

Mindless zei:

Zeker weten. Dit zegt hij zelf ook: "ik heb dit echt zo nu en dan nodig: gewoon even deze luchtigheid, slap geouwehoer, lol".

Als onderbreking van de maar doorgaande ellende.

Klik om te vergroten...

Het EK zal de afgelopen weken ook een zeer welkome afleiding en onderbreking zijn geweest en nog voor velen.

Ik ben het wel eens met @FredKroket en @Perenijsje. Als je lichte mentale problemen hebt en alleen een uitlaatklep nodig hebt om je minder eenzaam en juist begrepen te voelen, dan zou vriendschap mogelijk even waardevol kunnen zijn als een therapeut. Soms heeft iemand alleen een luisterend oor nodig.
Als iemand kampt met een persoonlijkheidsstoornis, trauma of iets anders waardoor zijn of haar functioneren verstoord wordt en/of de kwaliteit van leven verminderd is, dan kan een vriend in mijn optiek niet bieden wat iemand met gespecialiseerde kennis op die gebieden kan bieden. De oplossing van je problemen begint en eindigt bij het ontwikkelen van een inzicht waarom je denkt, voelt en je je gedraagt zoals je doet. Een vriend is niet bewapend met de kennis om je dit in te laten zien en niet met de tools die ingezet kunnen worden om vervolgens samen toe te werken naar (meestal) deels of (soms) geheel herstel.

Wat @Sally Tessio zegt (en in het verlengde dus van @Perenijsje & @FredKroket. Daaraan toegevoegd: vriendschappen zijn (als het goed is) al waardevol om hele andere zaken. Samen dingen doen, lol trappen, hangen, gesprekken over niets en alles etc. Therapie is veel meer 'werk', en je therapeut begeleidt je daarbij. Als je iets soortgelijks binnen een vriendschap gaat zoeken, wordt het al snel ingewikkeld omdat de rollen diffuus worden. Van je therapeut wil je dat hij/zij/hen je kan aanspreken op je verantwoordelijkheid en jullie afspraken. Van je vriendschap wil je dat men aan jouw kant staat. Er komen momenten dat die twee functies elkaar slecht verdragen... Wat doet dat met je vriendschap als je die ook gebruikt (misbruikt?) voor therapie?

Wat niet wil zeggen dat vrienden elkaar niet kunnen/moeten helpen met luisterend oor, advies etc. Maar wel goed om in de gaten te houden door zowel de vragende als de dragende partij in een vriendschap: hoeveel pak je zelf op, en wanneer wordt het tijd om een professional in te schakelen?