#1
Één- of tweeëiïge tweeling?
Sterk vermoeden van ASS bij tweelingbroer
40 antwoorden
20 weergaven
18-5-2026
#2
Als je zo zwart wit alles van internet haalt, en daarmee veel uitsluit wat is je doel van dit topic?
Je zoekt de symptomen op en gaat het vergelijken met je broer, zo eenvoudig is dat niet zoals je denkt. Er zit veel meer achter iemand die apart gedrag laat zien in sociale interactie. Misschien doet hij opzettelijk dit soort situaties creëren om er spanning uit te halen. Of vind hij het leuk om mensen in dit soort ongemakkelijk e situaties te brengen. Waarschijnlijk weet je dit niet eens over hem, en als je zult vragen is het ook de vraag over de waarheid van het antwoord.
Ik vind dit topic erg lastig, hier kan niet veel uitkomen om jou te helpen, t zijn enkele situaties waarmee jij het invult dat hij autisme zou hebben. Daarbij denk ik dat je er zelf ook niet veel mee op schiet, ik begrijp de liefde hierin wel dat je hem beter gunt alleen zou ik dit niet op deze manier zoeken.
Ga meer met hem spreken, dingen doen en laat hem ook keuzes maken hierin.
Laat hem meer de regie nemen en volg het op de achtergrond.
Als ik het zo hoor word hij nogal op sleeptouw overal in betrokken, zo leer je het nooit. En, wilt hij wel meer contacten? Het lijkt erop van wel maar vooral bij vrouwen en als ik het zo lees gaat dag helemaal niet subtiel of zelfs te ver.
Je zoekt de symptomen op en gaat het vergelijken met je broer, zo eenvoudig is dat niet zoals je denkt. Er zit veel meer achter iemand die apart gedrag laat zien in sociale interactie. Misschien doet hij opzettelijk dit soort situaties creëren om er spanning uit te halen. Of vind hij het leuk om mensen in dit soort ongemakkelijk e situaties te brengen. Waarschijnlijk weet je dit niet eens over hem, en als je zult vragen is het ook de vraag over de waarheid van het antwoord.
Ik vind dit topic erg lastig, hier kan niet veel uitkomen om jou te helpen, t zijn enkele situaties waarmee jij het invult dat hij autisme zou hebben. Daarbij denk ik dat je er zelf ook niet veel mee op schiet, ik begrijp de liefde hierin wel dat je hem beter gunt alleen zou ik dit niet op deze manier zoeken.
Ga meer met hem spreken, dingen doen en laat hem ook keuzes maken hierin.
Laat hem meer de regie nemen en volg het op de achtergrond.
Als ik het zo hoor word hij nogal op sleeptouw overal in betrokken, zo leer je het nooit. En, wilt hij wel meer contacten? Het lijkt erop van wel maar vooral bij vrouwen en als ik het zo lees gaat dag helemaal niet subtiel of zelfs te ver.
#3
Klinkt als ASS ja. Wanneer is je broer precies getest? ASS “bestaat” in zijn huidige form/definitie pas sinds 2013. Daarvoor werd autisme anders definieert. Het kan best zijn dat hij aan de oude definitie niet voldeed maar aan de nieuwe wel. Opnieuw testen lijkt me een goed plan.
#4
De enige reden dat ik zwart wit criteria voor stoornissen van het internet haal, is dat jij en anderen die stoornissen benoemen als mogelijke diagnose voor mijn tweelingbroer. Voor een diagnose moet je voldoen aan een aantal symptoomcriteria van de stoornis, zo simpel is het. Stap 1 is dan kijken of er op zijn minst iets van overlap te vinden is tussen de symptoomcriteria en het beschreven gedrag van mijn broer. Als ik dan naar de symptoomcriteria van een stoornis kijk die jij benoemt en er blijkt weinig tot niets uit mijn tekst aan te sluiten op de stoornis die je voorlegt en hij blijkt aan vrijwel geen enkel criterium te voldoen, dan is dat nogal vreemd, niet?Als je zo zwart wit alles van internet haalt, en daarmee veel uitsluit wat is je doel van dit topic?
Mijn doel stond onderaan mijn bericht: "Kortom, ik vraag me af wat ik moet doen. Vandaar dat ik om jullie inbreng vraag. Met name van members die zelf ASS hebben, of die naasten hebben die deze diagnose hebben gekregen."
Ik vroeg niet om over andere stoornissen te beginnen en die in verband te brengen met mijn tweelingbroer. Ik sta hier overigens best voor open, geen probleem. Als de stoornis dan echter op geen enkele manier aansluit bij wat ik heb beschreven, dan wil ik daar wel iets van zeggen.
Interpretatie van gedrag is natuurlijk een factor, maar er moet op zijn minst een redelijke overlap zijn tussen de stoornis die je aandraagt en het gedrag dat ik beschrijf. Niets uit mijn tekst wijst op 'wit and charm', 'being good at flattery', 'breaking the law repeatedly', 'disregard for safety of self and others', 'having problems with substance misuse', 'stealing and fighting' en een deel van mijn tekst wijst bij sommige criteria op precies het tegenovergestelde. Veel van een antisociale persoonlijkheidsstoornis heeft te maken met criminele gedragingen. Als die afwezig zijn in mijn tekst, dan vind ik dat je wel erg makkelijk zomaar zo'n stoornis opwerpt. Daarin is beginnen over schizofrenie nog een groter voorbeeld. Uit de voorbeelden in mijn tekst komt niet naar voren dat J op dat moment in een psychose verkeerde, dat is over het algemeen heftiger en daarvoor zou zijn realiteitszin veel verstoorder moeten zijn. Het komt dan nogal uit de lucht gegrepen op me over dat je zo'n stoornis opwerpt.Je zoekt de symptomen op en gaat het vergelijken met je broer, zo eenvoudig is dat niet zoals je denkt. Er zit veel meer achter iemand die apart gedrag laat zien in sociale interactie. Misschien doet hij opzettelijk dit soort situaties creëren om er spanning uit te halen. Of vind hij het leuk om mensen in dit soort ongemakkelijk e situaties te brengen. Waarschijnlijk weet je dit niet eens over hem, en als je zult vragen is het ook de vraag over de waarheid van het antwoord.
Ik kan je overigens verzekeren dat er niet meer achter zijn sociaal ongepaste gedrag zit. Dat kan ik natuurlijk moeilijk demonstreren aan de hand van alleen tekst en kun jij van zo'n afstand ook niet weten, dat begrijp ik heel goed. Als je hem zou kennen, dan zou het duidelijk zijn dat hij niet goed doorheeft hoe zijn gedrag overkomt. Als je hier uitvoerig met hem doorheen loopt, dan verbetert dit inzicht wel een beetje en biedt hij ook zijn excuses aan als hij voldoende inziet dat hij fout zat.
Ja, dat snap ik. Ik erken ook dat het moeilijk is om puur op basis van tekst aan te sluiten bij mijn opvatting dat hij ASS heeft en ik had ook andere voorbeelden en voor meer variatie in voorbeelden kunnen kiezen om beter uit te drukken waarom ik in de veronderstelling ben dat hij ASS heeft.Ik vind dit topic erg lastig, hier kan niet veel uitkomen om jou te helpen, t zijn enkele situaties waarmee jij het invult dat hij autisme zou hebben. Daarbij denk ik dat je er zelf ook niet veel mee op schiet, ik begrijp de liefde hierin wel dat je hem beter gunt alleen zou ik dit niet op deze manier zoeken.
Ja, dat klopt. Hij is tamelijk eenzaam en hij wil graag een romantische relatie. Dat lukt inderdaad niet en dat komt vooral door zijn gebrek aan sociale vaardigheden en een gebrek aan begrip van hoe relaties werken en onderhouden kunnen worden.En, wilt hij wel meer contacten? Het lijkt erop van wel maar vooral bij vrouwen en als ik het zo lees gaat dag helemaal niet subtiel of zelfs te ver.
#5
Klopt ja, je hebt gelijk. Ik vermoed dat hij een jaar of vijftien geleden is getest, dus dit zou in 2009 zijn geweest.Klinkt als ASS ja. Wanneer is je broer precies getest? ASS “bestaat” in zijn huidige form/definitie pas sinds 2013. Daarvoor werd autisme anders definieert. Het kan best zijn dat hij aan de oude definitie niet voldeed maar aan de nieuwe wel. Opnieuw testen lijkt me een goed plan.
Mijn indruk is ook dat hij het beste opnieuw getest kan worden, maar ik denk niet dat hij hier zelf open voor staat en ik ben dus bang dat het onze relatie zou schaden als ik het opbreng.
#6
Je 'edge lord' achtige persona heeft me nooit aangestaan, maar was hooguit irritant. Maar wat je nu doet is gewoon ontzettend onbeschoft. Ik heb je gerapporteerd voor oneerbiedig gedrag jegens of het beledigen van andere members.
Maar heb ik gelijk of niet?
Heb een relatie gehad met iemand die zelf zwaar in de psychologische hulp zat (maar in New York, waar hij is opgegroeid is dat normaal voor mensen waarvan wij vinden dat ze het niet nodig hebben) die er ook steeds over begon dat ik naar de psycholoog/psychiater zou moeten.
Die daarna accepteerde me totaal zoals ik was (maar ja, ook totale schizos wat wel te denken geeft, één werd in de Bijlmerbajes opgesloten voor zijn bescherming, een ander lazerde de halve videostudio uit de woonboot in de gracht, werd vervolgens weer opgedoken).
Ben vroeger ook weleens gepest, en dat wil niet zeggen dat er dan per sé iets mis is met jóu (hoewel het natuurlijk ook niet zegt dat er níet iets mis is met je).
De meeste van ons groeien eruit, of ontwikkelen een duivels genoegen om het soort van mensen terug te pakken dat meent met dit soort dingen weg te kunnen komen. Of schaamt zich ervoor om gepest te hebben en leert ervan.
Je bent geen aspie, of ASS-pie alleen maar omdat je vroeger gepest bent.
#7
Ik kwam ermee omdat andere mensen hier NPD noemden, niet dat ik dit zelf per se denk over je broer. Hoe dan ook staan er veel interessante dingen over ASS in dat artikel.Ik kan me er iets bij voorstellen dat je dit aanhaalt op basis van wat ik heb gedeeld. Ik acht de kans dat hij hiervoor in aanmerking komt echter zeer klein en ik herken zijn gedrag zoals ik dat zie niet in de criteria van NPD. Ik had echter meer moeten variëren in de voorbeelden die ik heb gegeven, of beter duidelijk kunnen maken in sommige voorbeelden waarom ik er kenmerken van ASS in terug zag. Er zijn ook voorbeelden te noemen die ik heb nagelaten die wijzen op het strikt naleven van een vaste routine of andere kenmerken van ASS.
#8
Waar haal je dat nou vandaan. Dat lees ik hier helemaaaal niet. Gewoon zorgen over zijn broer.Maar je jalouzie op je lieve broerie ligt er wel een beetje dik bovenop hier.
#9
Waar haal je dat nou vandaan. Dat lees ik hier helemaaaal niet. Gewoon zorgen over zijn broer.
Je moet ook tussen de regels doorlezen.
Maar ben ook zowat een kwart eeuw ouder dan @Sally Tessio.
En heb een zus.
#10
Volgens mij heb ik inmiddels meerdere keren laten weten dat je niet verder van de waarheid af kunt zitten. Maar het maakt volgens mij niet uit wat ik erover zeg. Jij hebt je eigen wereldbeeld, je velt een oordeel en that's it. Dat ben ik inmiddels redelijk van je gewend. Je lijkt zelden iets te doen met verdere informatie die iemand je geeft, of er op een inhoudelijk logische of relevante manier op te reageren. Daar ben je dan een kwart eeuw wijzer voor, nou indrukwekkend hoor.Maar heb ik gelijk of niet?
Met je exen die vast hebben gezeten en die niet goed wijs waren, of die vonden dat jij niet goed wijs was of wat dan ook, daar heb ik allemaal niets mee te maken. Met het feit dat je een zus hebt ook niet. Ik ken wel meer mensen met een zus of een broer, dat maakt ze geen psychoanalytische wonderdokters die zonder iemand te kennen zijn of haar relaties met broers of zussen kunnen doorgronden. Dat kan jij ook niet, maar goed, dat heb je zelf al pijnlijk duidelijk gemaakt.
#11
Waarom heb je het gevoel iets te moeten doen?Kortom, ik vraag me af wat ik moet doen.
Je geeft al aan dat het voor je broer alleen maar verschrikkelijk is om de diagnose te krijgen. Waarom is dat voor jou en je ouders wel belangrijk?
Staat je broer wel open voor andere hulp van jou? Volgens mij kan iemand met ASS helpen zo simpel zijn als je inlezen over hoe iemand werkt (en vooral tov jou/ je eigen norm) en daarop je communicatie en houding aanpassen.
Ik schrik eerlijk gezegd van het “internet dokters” gehalte van jezelf en vooraaaal de reacties. Best vergaand om allerlei psychische aandoeningen en stoornissen te strooien obv een paar geschreven ervaringen… En vooral: ik dacht dat veel hier van mening waren dat die diagnoses bullshit zijn en te snel worden gegeven…
Ik geloof dat je je broer op dit moment iig niet helpt met een diagnose. Hij staat er duidelijk niet voor open en dit zal hem vooral verder de put inpraten
Ik ben jarenlang mantelzorger van mijn broertje met autisme geweest. Zijn kenmerken kwamen eerst heel sterk naar boven. Maar inmiddels is hij een prachtige, sociale en zelfstandige jongeman. Anders? Jazeker. Maar dat zijn de meeste (leuke) mensen. Mijn take aways:
1. zorg voor een omgeving waar iemand vertrouwen in heeft, en die hem ook zelfvertrouwen geeft.
Mijn moeder heeft jarenlang een relatie gehad waar emotional abuse de norm was. Zij, maar vooral mijn broertje waren enorm de sjaak. Het heeft me alles gekost om hem een ander beeld over zichzelf te laten inzien, dan onze “stiefvader” hem gaf. Hij kon het pas echt geloven toen deze man uit beeld was. Dit gaf mijn moeder ook weer de ruimte en energie mijn broertje de veiligheid te geven hem te ontwikkelen.
Ook het moment dat hij van zijn medicatie af mocht was een mega omslag. Zijn zelfvertrouwen en zelfbeeld steeg enorm. En ja hij werd drukker, chaotischer en had tijdelijk meer uitbarstingen. Maar pas toen het niet meer onderdrukt werd kon hij er mee leren omgaan. Dus denk niet dat diagnose en daarmee medicatie de oplossing is. Het kan ook heel veel kapot maken zoals het bij mijn broertje deed.
2. Neem de tijd
Aan het begin als ik mijn broertje dingen wilde aanleren of wilde laten inzien, werd ik vaak ongeduldig: waarom gelooft hij mij niet? Ziet hij X, Y, Z niet in?
Het hielp te leren hoe zijn gedachten werken. Als je het vergelijkt met een puzzel, kunnen neurotypische mensen bij problemen zien dat een kleine verandering of toevoeging van een ander stukje, je de puzzel toch compleet kan maken. Bij mensen met autisme gaat dat niet zo makkelijk: de hele puzzel moet uit elkaar en ze beginnen weer opnieuw. Het helpt dus om een probleem of situatie eerst helemaal uiteen te zetten en vanuit daar naar oplossingen te zoeken.
Het kost ook tijd om dingen écht aan te nemen: mensen met autisme hebben vaak 1 waarheid. Heb dus echt geduld, laat verschillende voorbeelden zien van andere perspectieven. En heb ook gewoon vrede als ze wel in hun waarheid willen blijven geloven.
3. Laat inzien dat iedereen anders is
Mijn broertje en zusje keken vaak naar me op om de dingen die mij wel lukte en hen niet (ik voel zelfs weer tranen opkomen bij dit typen, lol): voornamelijk mijn goede schoolresultaten en een ruim sociaal leven. Inmiddels heb ik zelf een ADHD diagnose, dus bleek het allemaal echt niet zo te zijn hoe zij het zagen. Maar ook daarvoor heb ik ze dat willen laten inzien.
Vooral door heel open te zijn en me kwetsbaar op te stellen:
- Wat heb ik moeten doen en laten voor goede school resultaten
- Waarom vind ik het zo moeilijk diepere vriendschappen te onderhouden
- Waarom voel ik me soms alleen, met al die vrienden
- Wat lukt mij niet dat voor anderen normaal is
- Wanneer ben ik verdrietig, gefrustreerd en hoe resulteert zich dat soms in goede en soms in slechte “acties”
(Edit) - Heel belangrijke: wat hebben mijn broertje en zusje dat ik heeeeeel graag meer bij mezelf terug zou zien
Ik denk ook dat het kan helpen om juist vergelijkbare voorbeelden te schetsen van ándere mensen, maar ik merkte dat het dichtbij houden erg hielp voor mijn broertje (en zusje).
4. Laat hem inzien waar zijn kracht zit
Neurodiverse mensen hebben echt superpowers waar ze dingen mee kunnen bereiken waar een “normaal” mens niet eens aan kan denken.
Voorbeelden bij autisme:
- oog voor detail
- gepassioneerd
- authentiek
- openminded
- rechtvaardig
- analytisch
5. Laat inzien dat je ook gewoon slechte kanten mag hebben
Al je sterke punten hebben ook een keerzijde. Zonder je slechte kanten héb je je superpowers niet. En bovendien: iedereen heeft ze. Ook de mensen die je hoog hebt zitten.
Dit inzien heeft vooral mijzelf enorm geholpen na mijn diagnose.
6. Zet uiteen welke hulpmiddelen of oplossingen er zijn voor zijn minder positieve kanten.
Als er toch dingen zijn die hij graag aan zichzelf verandert, geef hem dan een gereedschapskist met mogelijkheden. En leef er ook naar! Mensen met zijn autisme zijn goed in spiegelen. Dus geef hem het voorbeeld dat hij nodig heeft.
Dit bleek bij mijn broertje ook gelijk een valkuil te zijn. Het is ook heel belangrijk om vaak te vragen wat hij zélf belangrijk en goed vindt.
Dit zijn allemaal dingen die je ook kan doen zonder diagnose, bij iedereen. En ik zou er ook zo open mogelijk in blijven staan, veel vragen, ontdekken wat er in hem omgaat. En niet te veel “oja x en y dus autisme”. Probeer ook in te zien dat de norm die wij kennen, misschien wel helemaal niet zo normaal is. Wil hij wel die ene baan, een partner, een koophuis? Wat maakt hem gelukkig, is het erg als dat af staat van jouw idee van geluk of die van je ouders?
Ik lees ook geen afgunst in je teksten, oprechte bezorgdheid die ik erg herken. Maar in die bezorgdheid zitten wel bepaalde aannames over wat heurt en wat goed voor hem is, en ik betwijfel of je die hebt gecheckt. Ik denk dat dat een goede start kan zijn… iets in de trant van.
“hey ik maak me zorgen want je bet vrij eenzaam, hebt geen werk, etc. Voor mij zijn dit belangrijke dingen om gelukkig te zijn, voor jou ook? Wat dan wel/niet?”
#12
Omdat ik bang bent dat hij als hij niet inziet dat hij hulp nodig heeft hij nooit een gelukkig leven zal kunnen leiden en niet zijn dromen zal kunnen vervullen.Waarom heb je het gevoel iets te moeten doen?
Dit denk ik inderdaad, maar ik weet niet zeker of hij er helemaal niet voor open zou staan. Hij zegt bijvoorbeeld weleens dat hij wil dat ik hem help door aan te geven wanneer hij raar of ongepast overkomt. Hij heeft dus wel iets van inzicht op sommige momenten dat hij hier hulp bij kan gebruiken.Je geeft al aan dat het voor je broer alleen maar verschrikkelijk is om de diagnose te krijgen.
Ik kan alleen voor mezelf spreken.Waarom is dat voor jou en je ouders wel belangrijk?
Het krijgen van zo'n label zou zijn zelfinzicht kunnen vergroten en maken dat hij meer openstaat voor de mening van anderen en voor hulpverlening, zowel professioneel als vanuit mensen in zijn omgeving.
Het label zou anderen ook kunnen helpen om beter met hem om te gaan. Op zo'n bruiloft zou er bijvoorbeeld tegen de vrouwen die hij lastigvalt gezegd kunnen worden: "Dat is J, die is autistisch. Hij heeft waarschijnlijk niet helemaal door dat je dit niet ziet zitten. Je kunt dit beter gewoon duidelijk maken in plaats van non-verbale hints te geven en gedesinteresseerd over te komen, want dat soort signalen pikt hij niet op." Op die manier wordt hem een grotere vernedering op dergelijke momenten bespaard, wordt de andere partij ook een vervelende ervaring bespaard en is er daarna ook weer ruimte om met hem te praten over wat er goed en fout gaat.
Wellicht kijk ik hier te idyllisch tegenaan en als je die indruk hebt, by all means laat me weten waarom. Dat is in ieder geval waarom ik het als een meerwaarde zou zien.
Ik wil mezelf in deze wel verdedigen. Ik heb zelf een bachelor in dit werkveld, heb 33 jaar ervaring met J en heb om de meningen gevraagd van verschillende mensen in mijn netwerk die vijf keer zo ver doorgestudeerd zijn als ik (neuropsychologen, klinisch psychologen, etc.) en die J ook kennen. Zij stelden allemaal hetzelfde vermoeden te hebben dat J ASS heeft. Daarnaast is hij op aanraden van een mental health professional, die voldoende autistische kenmerken in hem zag, rond het einde van zijn puberteit al eens doorverwezen naar een autismecentrum. Ik grijp dus niet zomaar iets uit de lucht omdat ik hem zelf een beetje anders dan anderen vindt.Ik schrik eerlijk gezegd van het “internet dokters” gehalte van jezelf en vooraaaal de reacties.
Hier ben ik het helemaal mee eens, vandaar dat ik me ook geroepen voelde om uitgebreid weerwoord te geven bij het lezen van sommige stoornissen die voor J gesuggereerd worden. Dat was ten eerste geen onderdeel van mijn hulpvraag en (veel belangrijker) een aantal stoornissen die werden gesuggereerd pasten zo duidelijk niet in het plaatje dat ik de suggesties enigszins bizar en ongepast vond. Je moet inderdaad voorzichtig zijn met zomaar dat soort termen de lucht in slingeren. Veel mensen weten niet waar ze het over hebben wanneer ze het over mental health gerelateerde onderwerpen hebben en dat beïnvloedt dan weer andere mensen die te weinig weten om die misinformatie te kunnen filteren.Ik schrik eerlijk gezegd van het “internet dokters” gehalte van jezelf en vooraaaal de reacties. Best vergaand om allerlei psychische aandoeningen en stoornissen te strooien obv een paar geschreven ervaringen…
Je ziet dit ook heel duidelijk op het internet tegenwoordig. Als iemand iets egocentrisch doet is het meteen een narcist; als iemand zijn mening probeert op te dringen is er meteen sprake van gaslighting; als iemand in een kort tijdsbestek vaak de ogen knippert melden veertig body language experts zich in de comments om erop te wijzen dat diegene op dat moment de waarheid verdraait, etc.
@ljuv Ik ben nu even bezig met het avondeten, maar ik ga de rest van je berichten nog even doorlezen. Bedankt voor je tijd en de moeite die je hebt gestoken in de tips, dat waardeer ik.
#13
We kunnen hier speculeren over aandoeningen die je broer wel of niet heeft maar uiteindelijk blijft het allemaal speculatie. Je geeft ook aan dat je broer waarschijnlijk niet openstaat voor testen of hulp?
Als er echt veel aan de hand is in zijn leven en je maakt je zorgen om zijn welzijn dan is het gesprek met hem aangaan, uiteraard op een liefdevolle manier, toch altid de way to go. Hoe vindt hij dat zijn leven er op dit moment uitziet en hoe hij zich daarbij voelt. Bijvoorbeeld door te vragen of hij gelukkig is met zijn huidige situatie. Waar hij tegen aan loopt. Wat hij zou willen veranderen in zijn leven. Hoe hij zijn toekomst zelf ziet. Heeft hij dromen? Denkt hij dat hij met zijn huidige levenswijze deze dromen kan realiseren?
Ik kan me voorstellen dat hij, zeker met een pestverleden, bang is voor een stempel. Het 'anders' zijn en daardoor gepest worden in zijn jeugd heeft natuurlijk een negatieve(misschien zelfs traumatiserende) uitwerking op hem gehad.Het ontwikkelen van een (anti-sociale) persoonlijkheidsstoornis kan hier bijvoorbeeld een gevolg van zijn wat bepaald gedrag wat jij omschrijft verklaard. Met wellicht ASS of ADD of etc. etc.
Mocht hij hulp willen aanvaarden en onderzocht willen hebben wat er met hem aan de hand is dan zou ik afstappen van het gericht laten onderzoeken naar ASS en gewoon via de huisarts de problematiek aankaarten,zonder hierbij ASS te benoemen, en de specialisten zelf tot een oordeel laten komen.
Als er echt veel aan de hand is in zijn leven en je maakt je zorgen om zijn welzijn dan is het gesprek met hem aangaan, uiteraard op een liefdevolle manier, toch altid de way to go. Hoe vindt hij dat zijn leven er op dit moment uitziet en hoe hij zich daarbij voelt. Bijvoorbeeld door te vragen of hij gelukkig is met zijn huidige situatie. Waar hij tegen aan loopt. Wat hij zou willen veranderen in zijn leven. Hoe hij zijn toekomst zelf ziet. Heeft hij dromen? Denkt hij dat hij met zijn huidige levenswijze deze dromen kan realiseren?
Ik kan me voorstellen dat hij, zeker met een pestverleden, bang is voor een stempel. Het 'anders' zijn en daardoor gepest worden in zijn jeugd heeft natuurlijk een negatieve(misschien zelfs traumatiserende) uitwerking op hem gehad.Het ontwikkelen van een (anti-sociale) persoonlijkheidsstoornis kan hier bijvoorbeeld een gevolg van zijn wat bepaald gedrag wat jij omschrijft verklaard. Met wellicht ASS of ADD of etc. etc.
Mocht hij hulp willen aanvaarden en onderzocht willen hebben wat er met hem aan de hand is dan zou ik afstappen van het gericht laten onderzoeken naar ASS en gewoon via de huisarts de problematiek aankaarten,zonder hierbij ASS te benoemen, en de specialisten zelf tot een oordeel laten komen.
#14
Ah ja okay. Ik wil je vermoeden ook helemaal niet ondermijnen met mijn reactie hoor, ben daar bewust niet op ingegaan. Maar de andere termen die ik door de reacties zag schrikken mij gewoon heeeeeul erg af. Zelf diagnostiek en dat bij anderen doen is indd heul populair. Het aantal boeken over “zO hErKeN jE eEn NaRcIstIsChE pArTeR” in de boekenwinkel zaterdag: halllllleluja doe normaal. We zijn vgm vooral vergeten hoe we met elkaar moeten praten en onze eigen behoeften goed overbrengen op anderen.Ik wil mezelf in deze wel verdedigen. Ik heb zelf een bachelor in dit werkveld, heb 33 jaar ervaring met J en heb om de meningen gevraagd van verschillende mensen in mijn netwerk die vijf keer zo ver doorgestudeerd zijn als ik (neuropsychologen, klinisch psychologen, etc.) en die J ook kennen. Zij stelden allemaal hetzelfde vermoeden te hebben dat J ASS heeft. Daarnaast is hij op aanraden van een mental health professional, die voldoende autistische kenmerken in hem zag, rond het einde van zijn puberteit al eens doorverwezen naar een autismecentrum. Ik grijp dus niet zomaar iets uit de lucht omdat ik hem zelf een beetje anders dan anderen vindt.
Mijn antwoord in het kort:
Een diagnose gaat hem en dus jou nú niet verder helpen. Maar misschien staat hij daar later wel open voor. Daar is denk ik wel wat voor nodig, en ik denk dat het goed is om te beginnen met meer te vragen naar zíjn ervaring. Is hij echt ongelukkig? Wat zijn wél zijn dromen en angsten? Hoe ziet hij idealiter dat jij/ jullie hem helpen?
Want ook door je eigen perspectief van “DIT GAAT NIET GOED JE GLIJDT AF” er zomaar op te storten, kan heeeeeel afstotend werken terwijl hij tegelijkertijd nóg onzekerder kan worden. Maar eerlijk zijn over wat je voelt en waarom en aangeven dat je er graag voor hem bent werkt denk ik wél.
Ik ben ook wel benieuwd: wat voor antwoorden zoek jij van ons? In welke richting? Volgens mij is dat niet helemaal duidelijk nu en krijg je daarom de vrij vergaande reacties die je kreeg.
#15
Voor de goede orde: gesprekken over zijn leven, toekomst, wensen die hij voor zichzelf, of hij wel of niet gelukkig is, frustraties die hij wel of niet heeft, die heb ik allemaal geregeld met hem. Ik weet van hemzelf dat hij een onvervuld leven leidt en dat hij hier graag verandering in wel brengen. Ook hierin is er veel waar hij tegenaan loopt, zoals het stellen van onrealistische ambities en doelen, waardoor hij uiteindelijk zelden iets gedaan krijgt. Maar goed, dat is weer een heel ander verhaal wat ik voor nu liever even laat voor wat het is.
Ik denk dat een deel van me op zoek was naar wat steun. Vandaar dat ik er ook niet over te spreken was dat ik er uit het niets van beticht word dat ik een 'sibling rivalry' met mijn tweelingbroer voer. Dat was zo'n beetje het laatste waar ik op zat te wachten. Nou gaat het niet per definitie om waar ik wel of niet op zit te wachten, maar als er helemaal geen aanleiding voor is om zoiets te vermoeden en dat oordeel evengoed mijn kant op wordt gespuid, dan vraag ik me af waar mensen met hun hoofd zijn.
Een ander deel van me wilde gewoon ervaringsdeskundigen aan het woord. Hoe ga je met zo'n situatie om? Hoe hebben anderen zich gemanoeuvreerd door dit soort conversaties met een naaste? Wat heeft een ASS diagnose hun wel of niet opgeleverd? Was het een opluchting of juist moeilijk en kwetsend toen ze voor het eerst leerden dat ze ASS hebben? Heeft het krijgen van een ASS diagnose tot gepaste hulpverlening geleid of een beter inzicht geleid over de jaren heen? Heeft dit tot betere zorg geleid vanuit naasten, of vanuit hulpverlening en heeft dit uiteindelijk het functioneren verbeterd? Dergelijke vragen.
Goed punt, dat weet ik zelf eigenlijk ook niet precies.Ik ben ook wel benieuwd: wat voor antwoorden zoek jij van ons? In welke richting? Volgens mij is dat niet helemaal duidelijk nu en krijg je daarom de vrij vergaande reacties die je kreeg.
Ik denk dat een deel van me op zoek was naar wat steun. Vandaar dat ik er ook niet over te spreken was dat ik er uit het niets van beticht word dat ik een 'sibling rivalry' met mijn tweelingbroer voer. Dat was zo'n beetje het laatste waar ik op zat te wachten. Nou gaat het niet per definitie om waar ik wel of niet op zit te wachten, maar als er helemaal geen aanleiding voor is om zoiets te vermoeden en dat oordeel evengoed mijn kant op wordt gespuid, dan vraag ik me af waar mensen met hun hoofd zijn.
Een ander deel van me wilde gewoon ervaringsdeskundigen aan het woord. Hoe ga je met zo'n situatie om? Hoe hebben anderen zich gemanoeuvreerd door dit soort conversaties met een naaste? Wat heeft een ASS diagnose hun wel of niet opgeleverd? Was het een opluchting of juist moeilijk en kwetsend toen ze voor het eerst leerden dat ze ASS hebben? Heeft het krijgen van een ASS diagnose tot gepaste hulpverlening geleid of een beter inzicht geleid over de jaren heen? Heeft dit tot betere zorg geleid vanuit naasten, of vanuit hulpverlening en heeft dit uiteindelijk het functioneren verbeterd? Dergelijke vragen.
#16
Ik kan je helaas ook geen duidelijk of enigszins goed advies geven vanwege gebrek aan ervaring en kennis. Zelf dacht ik even dat zoiets als " cognitieve gedragstherapie" misschien goed voor hem zou kunnen zijn, maar ik kan me niet voorstellen dat jullie daar nooit eerder aan gedacht hebben.Ik denk dat een deel van me op zoek was naar wat steun. Vandaar dat ik er ook niet over te spreken was dat ik er uit het niets van beticht word dat ik een 'sibling rivalry' met mijn tweelingbroer voer. Dat was zo'n beetje het laatste waar ik op zat te wachten. Nou gaat het niet per definitie om waar ik wel of niet op zit te wachten, maar als er helemaal geen aanleiding voor is om zoiets te vermoeden en dat oordeel evengoed mijn kant op wordt gespuid, dan vraag ik me af waar mensen met hun hoofd zijn.
Wat ik wel wil zeggen is dat ik het heel mooi en belangrijk vindt dat je zo begaan bent met je tweelingbroer. Ik herken nogal wat van je broer in het gedrag van een broer van een goede vriend van me. We zijn lang geleden als buren samen opgegroeid dus ik heb zijn broer vrij goed gekend. En hoewel mijn vriend zijn broer ook een tijdje mee op stap heeft genomen om precies dezelfde redenen die jij omschreef (vrijwel geen vrienden, nooit een relatie gehad, enz,enz) , had en heb ik altijd het gevoel gehad dat mijn vriend zich schaamt voor het gedrag van hem. Het contact tussen die twee is in de loop der jaren ook nogal verwaterd en hij heeft het eigenlijk vrijwel nooit over zijn broer. Ik vind dat toch wel jammer en vind het daarom heel goed dat je zo begaan bent met je broer en advies en steun zoekt.
#17
Thanks voor je uitgebreide reactie @Roze Olifant.
Interessante achtergrond heb je. Ik waardeer je inbreng, dus maak je geen zorgen dat je voor internetdokter speelt. Uiteraard kan niemand ooit een diagnose stellen vanaf een afstand, hoeveel kennis je ook hebt, maar inzicht geven wanneer je een zekere kennis van zaken hebt is altijd behulpzaam.
Ik was inderdaad op de hoogte van comorbiditeit met een schizoaffectieve stoornis, maar het is goed dat je mijn geheugen een beetje opfrist. Ook voor anderen misschien interessant om te lezen. Ik ga het artikel in Tijdschrift voor Psychiatrie later nog eens doornemen, ben er vanavond even te moe voor. Thanks voor de link!
Volgens mij is er toen J naar een autismecentrum werd gestuurd als jongvolwassene of iets daarvoor geen heteroanamnese afgenomen. In ieder geval niet bij mij en volgens mij ook niet bij mijn ouders. Wellicht een kort praatje, maar dat zal weinig om het lijf hebben gehad en weinig tot geen invloed hebben gehad op het beoordelingsmoment. Jij geeft aan dat dit van cruciaal belang is, dus dat klinkt als een gemiste kans.
Ik ga nog maar eens goed over het hele gebeuren nadenken. Bedankt dat je mee denkt in je bericht.![:redheart:]()
Goodnight DF <3
Interessante achtergrond heb je. Ik waardeer je inbreng, dus maak je geen zorgen dat je voor internetdokter speelt. Uiteraard kan niemand ooit een diagnose stellen vanaf een afstand, hoeveel kennis je ook hebt, maar inzicht geven wanneer je een zekere kennis van zaken hebt is altijd behulpzaam.
Ik was inderdaad op de hoogte van comorbiditeit met een schizoaffectieve stoornis, maar het is goed dat je mijn geheugen een beetje opfrist. Ook voor anderen misschien interessant om te lezen. Ik ga het artikel in Tijdschrift voor Psychiatrie later nog eens doornemen, ben er vanavond even te moe voor. Thanks voor de link!
Volgens mij is er toen J naar een autismecentrum werd gestuurd als jongvolwassene of iets daarvoor geen heteroanamnese afgenomen. In ieder geval niet bij mij en volgens mij ook niet bij mijn ouders. Wellicht een kort praatje, maar dat zal weinig om het lijf hebben gehad en weinig tot geen invloed hebben gehad op het beoordelingsmoment. Jij geeft aan dat dit van cruciaal belang is, dus dat klinkt als een gemiste kans.
Ik ga nog maar eens goed over het hele gebeuren nadenken. Bedankt dat je mee denkt in je bericht.
Goodnight DF <3
#18
De volgende observaties doen mij vermoeden dat J ASS heeft:
- De opvatting dat J 'anders' is is in zijn vroege kindertijd al gedeeld met mijn ouders door sommige vrienden en familie;
- J valt vrijwel altijd uit de toon in (eenvoudige) interacties met mensen of in groepen mensen;
- J heeft een gebrekkig vermogen zich in te leven in anderen;
- J heeft een gebrekkig zelfinzicht;
- J heeft rigide denkbeelden over hoe dingen zouden moeten gaan en horen te zijn.
Een aantal recente voorbeelden van het afgelopen jaar om een beeld te schetsen hoe dit zich kan uiten:
- Het begroeten van vreemden tijdens wandelingen gaat bij J soms zo geforceerd dat mijn moeder er kippenvel van krijgt. Iets aan de wijze waarop J dit doet voelt onnatuurlijk. Het oogt als mechanisch, aangeleerd gedrag dat hij op dat moment bewust aan moet wenden.
- Tijdens een wandeling met mij in het Amsterdamse Bos, wil J aanbieden om een foto te maken van een vrouw die haar telefoon uit haar broekzak haalt om een selfie te maken. Hij spreekt haar met luid stemgebruik aan terwijl ze met haar rug naar hem toe staat gedraaid en de toon van zijn stem past niet bij wat een vriendelijke interactie moet worden. De vrouw schuifelt zonder hem aan te kijken gespannen weg.
- Tijdens een weekendje Texel met familie worden mijn ouders, J en ik voorgesteld aan oude vrienden van mijn oom en tante. Mijn oom en tante zien hen eenmaal per jaar, wij kennen de vrienden niet en hebben zelden iets over ze gehoord. Mijn ouders en ik staan op om beleefd een hand te geven. J omhelst de vrouw van het stel en geeft haar meerdere zoenen op haar wangen. De kennissen zijn verbaasd. Wij zijn minder verbaasd en moeten erom lachen. J stelt: "het zijn toch vrienden van familie? Dan geef je een knuffel."
- De kanarie van onze geliefde nicht overlijdt. Tijdens een familiebijeenkomst is ze ontroostbaar en maakt ze zichzelf onterecht allerlei verwijten. Iedereen probeert haar te troosten, behalve J, die benadrukt wat ze allemaal anders had moeten doen, zoals de kanarie buiten rond laten vliegen. Onze neef kapt woedend het gesprek af en we vertrekken naar huis. Een dag later biedt J zijn excuses aan, maar doet dit alleen aan onze neef en niet aan onze nicht. Hij ziet kennelijk niet in dat hij haar gekwetst heeft, maar wel dat hij onze neef gekwetst heeft door diens woedende reactie.
- J wordt uitgenodigd op de bruiloft van mijn beste vriend, waar ik getuige ben. Hij probeert meerdere vrouwen op de bruiloft te versieren. Vanaf een afstandje zie ik aan de lichaamstaal en aan de expressies van de vrouwen dat ze duidelijk niet geïnteresseerd zijn, zich aan hem ergeren en zich ongemakkelijk voelen. J lijkt dit niet in te zien. Hem wordt later gevraagd zich koest te houden, nadat de bruid door meerdere vriendinnen is verteld dat ze zich geïntimideerd voelden door J. Hij slaat gefrustreerd uit: "ik deed helemaal niets raars, dit is zo oneerlijk!"
- J regelt een paar dates met een jonge vrouw, waar hij ook eventjes intiem mee is. Hij laat mij tekstberichten zien waarin hij erg dwingend is in zijn taalgebruik (draag dit; kom hier naartoe; spreek vanavond met me af; ik wil dat je lippenstift opdoet; doe die rode jurk aan; ik wil je vrijdag zien). Hij krijgt reacties terug als: "haha, nou oké dan, maar ik ben niet iemand die altijd maar gezegd kan worden wat ze moet doen hoor." Ik waarschuw hem meerdere keren dat een mens niet of in ieder geval niet altijd op zo'n manier gecontroleerd wil worden en dit fout af zal lopen als hij haar niet anders gaat benaderen. Hij slaat dit advies grotendeels in de wind onder het mom dat 'vrouwen willen dat jij voor hen bepaalt'. Een paar weken later beëindigd zij hun korte fling met de tekst: "is het weleens in je opgekomen wat ik wil?"
- Op onze verjaardag zijn we uit eten met mijn vriendengroep in een net restaurant. Ik heb J jaren geleden bij deze vriendengroep getrokken omdat hij nagenoeg vriendeloos is, mijn ouders zich zorgen om hem maakten en mijn moeder dit van me had gevraagd. Als je eerlijk bent is hij met geen van mijn vrienden bevriend. Ze gedogen hem, omdat ze mij kennen, na jarenlang met hem optrekken weten dat hij 'een handleiding' heeft en ongeveer weten hoe met hem om te gaan.
Deze avond gaat hij echter te ver. Hij spuit al zijn ideeën eruit over de rol en de rechten van de vrouw en de rol en de rechten van de man (denk aan: 19e eeuw), zoals die anno 2024 moeten zijn. Niemand deelt zijn denkbeelden en hem wordt gevraagd zich te nuanceren, maar al het weerwoord drukt hij de kop in.
Later op de avond komt de vrouw ter sprake waarmee hij een aantal dates heeft gehad. Er is oprechte interesse vanuit mijn vrienden hoe dat is gelopen, die al snel verandert in verbazing als hij vertelt hoe dwingend hij met haar omging. Uiteindelijk laat hij zich ongepast over haar uit door in het drukke, sjieke restaurant te zeggen dat hij "haar kut nog één keer vol had moeten rammen" en "die bitch daarna had moeten skippen". Al mijn vrienden zijn gechoqueerd en er wordt hem opnieuw gevraagd zich in te houden.
Kort hierop vertelt J dat hij tegenwoordig gewoon op vrouwen afstapt als hij ze knap vindt. Er wordt hem gevraagd hoe hij dat aanpakt en één van mijn vrienden daagt hem uit dit in een rollenspel te laten zien. J is duidelijk in de veronderstelling dat hij dit smooth aanpakt, grijpt de uitdaging aan en opent met trotse blik: "excuseer mij, sta mij toe om mij voor te stellen, mijn naam is J (+ achternaam) en ik zou je graag intiem willen leren kennen." J ziet niet in dat dit een veredelde manier is om tegen een vreemde vrouw te zeggen dat je seks met haar wilt, of ziet niet in dat dit geen effectieve manier zal zijn om je aan een vreemde voor te stellen die je ziet zitten. De mate van oogcontact die hij maakt (hij staart onafgebroken) en de houding die hij hierbij aanneemt oogt misplaatst en ongemakkelijk. Wat opnieuw start als oprechte interesse vanuit mijn vrienden eindigt in complete verbazing dat je de plank zo mis kunt slaan, ridiculisering en leedvermaak.
Aan het einde van de avond loopt J ongevraagd mee naar mijn huis, dat op een paar honderd meter van het restaurant ligt. Als één van mijn vrienden appt dat het 'een... enerverende avond' is geweest en hier met lachende emoji's op gereageerd wordt, vraagt J aan mij wat de vriend hiermee bedoelt. Hij heeft niet door dat hij een modderfiguur heeft geslagen en de avond grotendeels heeft verpest.
Hopelijk schetst dit een duidelijker beeld van J en van de zorgen die ik voor hem en zijn toekomst heb.
- De opvatting dat J 'anders' is is in zijn vroege kindertijd al gedeeld met mijn ouders door sommige vrienden en familie;
- J valt vrijwel altijd uit de toon in (eenvoudige) interacties met mensen of in groepen mensen;
- J heeft een gebrekkig vermogen zich in te leven in anderen;
- J heeft een gebrekkig zelfinzicht;
- J heeft rigide denkbeelden over hoe dingen zouden moeten gaan en horen te zijn.
Een aantal recente voorbeelden van het afgelopen jaar om een beeld te schetsen hoe dit zich kan uiten:
- Het begroeten van vreemden tijdens wandelingen gaat bij J soms zo geforceerd dat mijn moeder er kippenvel van krijgt. Iets aan de wijze waarop J dit doet voelt onnatuurlijk. Het oogt als mechanisch, aangeleerd gedrag dat hij op dat moment bewust aan moet wenden.
- Tijdens een wandeling met mij in het Amsterdamse Bos, wil J aanbieden om een foto te maken van een vrouw die haar telefoon uit haar broekzak haalt om een selfie te maken. Hij spreekt haar met luid stemgebruik aan terwijl ze met haar rug naar hem toe staat gedraaid en de toon van zijn stem past niet bij wat een vriendelijke interactie moet worden. De vrouw schuifelt zonder hem aan te kijken gespannen weg.
- Tijdens een weekendje Texel met familie worden mijn ouders, J en ik voorgesteld aan oude vrienden van mijn oom en tante. Mijn oom en tante zien hen eenmaal per jaar, wij kennen de vrienden niet en hebben zelden iets over ze gehoord. Mijn ouders en ik staan op om beleefd een hand te geven. J omhelst de vrouw van het stel en geeft haar meerdere zoenen op haar wangen. De kennissen zijn verbaasd. Wij zijn minder verbaasd en moeten erom lachen. J stelt: "het zijn toch vrienden van familie? Dan geef je een knuffel."
- De kanarie van onze geliefde nicht overlijdt. Tijdens een familiebijeenkomst is ze ontroostbaar en maakt ze zichzelf onterecht allerlei verwijten. Iedereen probeert haar te troosten, behalve J, die benadrukt wat ze allemaal anders had moeten doen, zoals de kanarie buiten rond laten vliegen. Onze neef kapt woedend het gesprek af en we vertrekken naar huis. Een dag later biedt J zijn excuses aan, maar doet dit alleen aan onze neef en niet aan onze nicht. Hij ziet kennelijk niet in dat hij haar gekwetst heeft, maar wel dat hij onze neef gekwetst heeft door diens woedende reactie.
- J wordt uitgenodigd op de bruiloft van mijn beste vriend, waar ik getuige ben. Hij probeert meerdere vrouwen op de bruiloft te versieren. Vanaf een afstandje zie ik aan de lichaamstaal en aan de expressies van de vrouwen dat ze duidelijk niet geïnteresseerd zijn, zich aan hem ergeren en zich ongemakkelijk voelen. J lijkt dit niet in te zien. Hem wordt later gevraagd zich koest te houden, nadat de bruid door meerdere vriendinnen is verteld dat ze zich geïntimideerd voelden door J. Hij slaat gefrustreerd uit: "ik deed helemaal niets raars, dit is zo oneerlijk!"
- J regelt een paar dates met een jonge vrouw, waar hij ook eventjes intiem mee is. Hij laat mij tekstberichten zien waarin hij erg dwingend is in zijn taalgebruik (draag dit; kom hier naartoe; spreek vanavond met me af; ik wil dat je lippenstift opdoet; doe die rode jurk aan; ik wil je vrijdag zien). Hij krijgt reacties terug als: "haha, nou oké dan, maar ik ben niet iemand die altijd maar gezegd kan worden wat ze moet doen hoor." Ik waarschuw hem meerdere keren dat een mens niet of in ieder geval niet altijd op zo'n manier gecontroleerd wil worden en dit fout af zal lopen als hij haar niet anders gaat benaderen. Hij slaat dit advies grotendeels in de wind onder het mom dat 'vrouwen willen dat jij voor hen bepaalt'. Een paar weken later beëindigd zij hun korte fling met de tekst: "is het weleens in je opgekomen wat ik wil?"
- Op onze verjaardag zijn we uit eten met mijn vriendengroep in een net restaurant. Ik heb J jaren geleden bij deze vriendengroep getrokken omdat hij nagenoeg vriendeloos is, mijn ouders zich zorgen om hem maakten en mijn moeder dit van me had gevraagd. Als je eerlijk bent is hij met geen van mijn vrienden bevriend. Ze gedogen hem, omdat ze mij kennen, na jarenlang met hem optrekken weten dat hij 'een handleiding' heeft en ongeveer weten hoe met hem om te gaan.
Deze avond gaat hij echter te ver. Hij spuit al zijn ideeën eruit over de rol en de rechten van de vrouw en de rol en de rechten van de man (denk aan: 19e eeuw), zoals die anno 2024 moeten zijn. Niemand deelt zijn denkbeelden en hem wordt gevraagd zich te nuanceren, maar al het weerwoord drukt hij de kop in.
Later op de avond komt de vrouw ter sprake waarmee hij een aantal dates heeft gehad. Er is oprechte interesse vanuit mijn vrienden hoe dat is gelopen, die al snel verandert in verbazing als hij vertelt hoe dwingend hij met haar omging. Uiteindelijk laat hij zich ongepast over haar uit door in het drukke, sjieke restaurant te zeggen dat hij "haar kut nog één keer vol had moeten rammen" en "die bitch daarna had moeten skippen". Al mijn vrienden zijn gechoqueerd en er wordt hem opnieuw gevraagd zich in te houden.
Kort hierop vertelt J dat hij tegenwoordig gewoon op vrouwen afstapt als hij ze knap vindt. Er wordt hem gevraagd hoe hij dat aanpakt en één van mijn vrienden daagt hem uit dit in een rollenspel te laten zien. J is duidelijk in de veronderstelling dat hij dit smooth aanpakt, grijpt de uitdaging aan en opent met trotse blik: "excuseer mij, sta mij toe om mij voor te stellen, mijn naam is J (+ achternaam) en ik zou je graag intiem willen leren kennen." J ziet niet in dat dit een veredelde manier is om tegen een vreemde vrouw te zeggen dat je seks met haar wilt, of ziet niet in dat dit geen effectieve manier zal zijn om je aan een vreemde voor te stellen die je ziet zitten. De mate van oogcontact die hij maakt (hij staart onafgebroken) en de houding die hij hierbij aanneemt oogt misplaatst en ongemakkelijk. Wat opnieuw start als oprechte interesse vanuit mijn vrienden eindigt in complete verbazing dat je de plank zo mis kunt slaan, ridiculisering en leedvermaak.
Aan het einde van de avond loopt J ongevraagd mee naar mijn huis, dat op een paar honderd meter van het restaurant ligt. Als één van mijn vrienden appt dat het 'een... enerverende avond' is geweest en hier met lachende emoji's op gereageerd wordt, vraagt J aan mij wat de vriend hiermee bedoelt. Hij heeft niet door dat hij een modderfiguur heeft geslagen en de avond grotendeels heeft verpest.
Hopelijk schetst dit een duidelijker beeld van J en van de zorgen die ik voor hem en zijn toekomst heb.
#19
Ik heb helemaal niks gelezen wat op ASS lijkt.
#20
Dan weet je net zo weinig van deze stoornis als een marmot van het Verdrag van Versailles.Ik heb helemaal niks gelezen wat op ASS lijkt.