#1
Ik ben een zeer zware alcoholist geweest. En dan moet je denken aan een jaar lang gewoon mijzelf helemaal te pletter zuipen in beugels bier, niet eten, drinken, gewoon comatieus. Behoorlijk zeer heavy dus. Mijn hele huis was een zwijnenstal. Totaal doorgedraaid.
Ik ben nu 1 jaar en een maand afgekickt. Dit is erg zwaar geweest en ik herinner mij weinig van de eerste weken dat ik afgekickt ben. Een vriend is constant aanwezig geweest en heeft voor mij gezorgd toen ik dus langzaam ontwaakte uit mijn coma. Mijn slaapzak waarop ik sliep was gewoon grijs van alle ranzigheid die uit mijn lijf weg kwam. Ik heb mij ook echt te pletter gefietst op de wielrenner alleen maar om te ontgiften en die lamme ellende uit mijn lijf weg te krijgen. Mijn hele lichaam was ernstig verzwakt. Ben ook helemaal hysterisch geweest van alles dat ik weg had gedrukt door het alcoholgebruik. En dat was zeer veel ernstige shit. Hiervoor heb ik therapie gekregen en gehad om de trauma's te verwerken. Nu na 1 jaar raak ik die smerige rotzooi echt voor geen goud meer aan, want ik ga zo door het lint heen. Ik ben net een beetje normaal mens aan het worden.
Ik ben overgeschakeld naar biologische regelmatige voeding, drink 3 liter vocht per dag. De meeste gifrotzooi heb ik er nu zo langzaam aan wel uitgewerkt. Als ik zweet is het schoon zweet. Nachtmerries heb ik niet meer. Mijn lijf wordt nog steeds helderder, stap voor stap.
Alleen . . .
ik BLIJF mij wazig voelen. Het is telkens net alsof ik er niet bij ben. Alsof ik loop te slaapwandelen. Net alsof er nog een soort van wazigheid, sloomheid door mijn hele lijf heen gaat en ik niet goed wakker ben.
Kortom: alsof ik er niet helemaal bij ben.
Dat is heel vervelend omdat ik mijzelf als het ware afgestompt voel, geen echt doel heb. Er ook niet toe in staat ben concrete doelen te vinden. Ik kan daardoor nog makkelijk in een depressie verzeild raken of in lusteloosheid. Zit af en toe nog met schaamte met hoe heftig ik mijzelf kapot heb gezopen en verwaarloosd. Maar goed, het is geweest en veranderen doe ik het niet meer. Ik grijp nu dus ook niet meer naar de drank als ik mij shit voel. Ik weet wel dat het vroeg of laat weer over zal gaan.
Maar, is het mogelijk dat ik definitief beschadigd ben / blijf door de alcohol ? Door die wazigheid is het nog steeds net alsof ik niet echt leef. Alsof ik in een soort van glazen kastje zit. Ik voel mij nog altijd een zombie. Heb weinig zin in dingen nog. Houdt nog steeds veel spanning vast. Doe veel dingen automatisch. Mis ik mogelijk voeding of een of andere stof in het lichaam ? Ik heb het idee dat ik op het lichamelijk niveau het een en ander mis.
Ik krijg mijn hoofd gewoon (nog) niet HELDER.
Help ? !
Astrid
Ik ben nu 1 jaar en een maand afgekickt. Dit is erg zwaar geweest en ik herinner mij weinig van de eerste weken dat ik afgekickt ben. Een vriend is constant aanwezig geweest en heeft voor mij gezorgd toen ik dus langzaam ontwaakte uit mijn coma. Mijn slaapzak waarop ik sliep was gewoon grijs van alle ranzigheid die uit mijn lijf weg kwam. Ik heb mij ook echt te pletter gefietst op de wielrenner alleen maar om te ontgiften en die lamme ellende uit mijn lijf weg te krijgen. Mijn hele lichaam was ernstig verzwakt. Ben ook helemaal hysterisch geweest van alles dat ik weg had gedrukt door het alcoholgebruik. En dat was zeer veel ernstige shit. Hiervoor heb ik therapie gekregen en gehad om de trauma's te verwerken. Nu na 1 jaar raak ik die smerige rotzooi echt voor geen goud meer aan, want ik ga zo door het lint heen. Ik ben net een beetje normaal mens aan het worden.
Ik ben overgeschakeld naar biologische regelmatige voeding, drink 3 liter vocht per dag. De meeste gifrotzooi heb ik er nu zo langzaam aan wel uitgewerkt. Als ik zweet is het schoon zweet. Nachtmerries heb ik niet meer. Mijn lijf wordt nog steeds helderder, stap voor stap.
Alleen . . .
ik BLIJF mij wazig voelen. Het is telkens net alsof ik er niet bij ben. Alsof ik loop te slaapwandelen. Net alsof er nog een soort van wazigheid, sloomheid door mijn hele lijf heen gaat en ik niet goed wakker ben.
Kortom: alsof ik er niet helemaal bij ben.
Dat is heel vervelend omdat ik mijzelf als het ware afgestompt voel, geen echt doel heb. Er ook niet toe in staat ben concrete doelen te vinden. Ik kan daardoor nog makkelijk in een depressie verzeild raken of in lusteloosheid. Zit af en toe nog met schaamte met hoe heftig ik mijzelf kapot heb gezopen en verwaarloosd. Maar goed, het is geweest en veranderen doe ik het niet meer. Ik grijp nu dus ook niet meer naar de drank als ik mij shit voel. Ik weet wel dat het vroeg of laat weer over zal gaan.
Maar, is het mogelijk dat ik definitief beschadigd ben / blijf door de alcohol ? Door die wazigheid is het nog steeds net alsof ik niet echt leef. Alsof ik in een soort van glazen kastje zit. Ik voel mij nog altijd een zombie. Heb weinig zin in dingen nog. Houdt nog steeds veel spanning vast. Doe veel dingen automatisch. Mis ik mogelijk voeding of een of andere stof in het lichaam ? Ik heb het idee dat ik op het lichamelijk niveau het een en ander mis.
Ik krijg mijn hoofd gewoon (nog) niet HELDER.
Help ? !
Astrid
it change your life lol ... :P